Radomir Gelhor

ILUZJA

Ubinam gentium sumus?

– | 2019 | –

Wszelkie prawa zastrzeżone

Rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez pisemnej zgody autora jest zabronione.

Inspiracją do stworzenia tego opowiadania był senny koszmar. Tragedia ludzkości zamkniętej pośrodku lodowej pustyni, w olbrzymim zakładzie-ubojni, gdzie w metalowych pojemnikach wegetowali uśpieni ludzie. Trwali oni na łasce i niełasce człekopodobnych istot ubranych w białe, szpitalne kitle, nie mając pojęcia, co się wokół dzieje, nie przeczuwając, iż przeniesiono ich umysły do świata iluzji, podczas gdy ich fizyczne ciała wykorzystywano do medycznych eksperymentów.

Okładka: Radomir Gelhor

© Copyright by Radomir Gelhor

Opole Lubelskie 2019

www.rdmg.eu

radomir.gelhor@rdmg.eu

Wydanie pierwsze: vEPUB-I-20190818

ISBN 978-83-948721-3-7

„Zemsta jest rozkoszą bogów”

Dla Anny

PROLOG

— Co my teraz zrobimy? — zapytała.

Leżała nago na łóżku, głaskała go po ramieniu i obserwowała, jak z niechęcią dopina guziki śnieżnobiałej koszuli. Wiedziała, że jest spóźniony, ale znała go na tyle długo, żeby nie ponaglać i tym samym nie stresować. Nie lubił tego, lecz przede wszystkim nigdy nie robił tego, co mu narzucano siłą.

— A co mielibyśmy zrobić? Powiem matce. Niczego nie będę ukrywał — odpowiedział, wstał, wsunął spodnie i spojrzał na nią.

Okryła się kołdrą i wyciągnęła do niego rękę w zapraszającym geście.

— Wybacz. Jestem spóźniony.

— Nie chcę cię zatrzymywać, ale powiedz, czy ona się zgodzi?

— Kto?

— Nie udawaj, że nie wiesz. Twoja matka.

— Przecież wiesz, że nigdy tego nie zrobi.

— Więc, jak ją przekonasz?

— Postawię ją przed faktem dokonanym.

— Czyli?

— Pobierzemy się w tajemnicy, a później przedstawię cię jako swoją żonę.

— Wtedy cię wygna i wydziedziczy! — Poderwała się gwałtownie i oparła o wezgłowie łóżka.

Nie odpowiedział, usiadł obok niej i włożył buty, podszedł do wieszaka, zdjął z niego czarną marynarkę, włożył i obejrzał się w lustrze. Jak zwykle nie miał nic sobie do zarzucenia. Młody, wysoki i szalenie przystojny, prezentował się wyśmienicie. Jedynie drobna szrama na policzku nieco go szpeciła. A jednak dodawało to jego twarzy męskości, a przewijające się przez jego łóżko dziewczęta, mówiły, że to je podnieca. Nie widział w tym nic męskiego ani tym bardziej seksownego, ale też nie protestował. Przyjmował komplementy bez słowa, bo wiedział, że to nie blizna je przyciąga, lecz książęcy tytuł, zajmowana pozycja i majątek, którego nie zdołałby zliczyć. Zresztą nie potrzebował tego robić. Rachunkami bowiem zajmowała się matka.

— Nie zrobi tego — odpowiedział i zerknął na dziewczynę; ładną, zgrabną i młodą.

Myśląc o niej, zdał sobie nagle sprawę, że niewiele wie o niej. Znał jej imię, wiedział gdzie mieszka i czym się zajmuje, poznał jej zainteresowania i kilka marzeń. Poza tym była mu obca i, biedna jak mysz kościelna. Należała do najniższej kasty robotniczej. Kasty, z którą osobnicy z jego pochodzeniem, nie utrzymywali stosunków.

— Ile ty masz właściwie lat? — zapytał, szykując się do wyjścia.

Dziewczyna zatrzepotała zmieszana rzęsami, podciągnęła kołdrę pod brodę i oznajmiła przyciszonym głosem:

— Siedemnaście.

— Myślałem, że jesteś młodsza. — Wcisnął trójkątny przycisk podświetlony na czerwono i kiedy drzwi się rozsunęły, i z korytarza wpadło więcej światła, dopowiedział:

— Sorro.

— Co?

— Jeśli to będzie chłopiec, nazwiesz go Sorro.

— A jeśli dziewczynka?

— Wtedy sama wybierzesz dla niej imię.

Miał już odejść, ale dziewczyna podbiegła do niego i mocno objęła.

— Wemis… — wyszeptała drżącym głosem.

— Słucham?

— Powiedz, że mnie nie zostawisz… Przysięgnij.

— Chcesz mnie przysięgą zniewolić?

— Nie chcę cię zniewalać. Tylko boję się, że nie wrócisz.

— Wybacz, Veni, ale naprawdę obowiązki mnie wzywają.

— Przysięgnij! — Ścisnęła go mocniej, lecz stanowczym ruchem odsunął ją od siebie.

Przetarł łzy sunące po jej policzkach, uśmiechnął się sztywno i przywoławszy do siebie mężczyznę przyglądającego im się z daleka, ruszył długim, jasno oświetlonym korytarzem.

Dziewczyna nie zważając na swą nagość, wybiegła za nim, zatrzymała się przed wejściem do kajuty i krzyknęła z płaczem:

— Wemis! Przysięgnij! Proszę! Wemis!

Młodzieniec nie zareagował. Przyspieszył kroku, spoglądał w stronę szklanej ściany, gdzie na tle czarnego nieba upstrzonego miliardem błyskających gwiazd widniała błękitna planeta. To właśnie o niej miano dzisiaj mówić. O błękitnej planecie, która przez ostatnie tygodnie nie dawała mu spokojnie zasnąć. Której los trzymał w swoich rękach i dla której przebył tysiące lat świetlnych.

— Książę.

Wybił go z zamyślenia idący obok mężczyzna.

— O co chodzi, Dorki?

— Księżna matka zezłościła się na was.

— To w jej stylu.

— Kazała zaczynać bez was.

— I bardzo dobrze. Nudzą mnie etykietalne powitania i okolicznościowe uprzejmości. Ilu przyleciało członków rady?

— Dwunastu…

— Kapłanów?

— Tylko wielebny Erjok.

— Generałów?

— Dwóch. Zorpiq i Seeb[1].

— Przedstawicieli ludzi?

— Sześciu. Wymienić?

— Daruj sobie. Ktoś jeszcze?

— To wszyscy.

W korytarzu zrobiło się tłoczno. Oblegały go patrole wojskowe, obsługa bazy na Księżycu i służba oczekująca na rozkazy. Widząc młodego księcia w towarzystwie osobistego ochroniarza, żołnierze salutowali, obsługa skinięciem głowy pozdrawiała, służba kłaniała się w pas, a wszyscy bez wyjątku schodzili z drogi.

— Książę — zagaił ponownie Dorki.

— Słucham.

— Co mam zrobić z dziewczyną?

— Księżna matka wie?

— Tak.

— I co ona na to?

— Poleciła ją usunąć, co jak wiadomo, nie rokuje nic dobrego.

— Jest w ciąży… Wiedziałeś? — odpowiedział i przetarł nerwowo czoło.

— Tak. Wieści szybko się roznoszą. Dotarły już do Rady Starszych. Najwyższy kapłan Erjok zagroził, że rzuci na was klątwę, jeśli się nie opamiętacie i nie odprawicie dziewczyny.

— Wobec tego nie będziemy ich drażnić. Odeślij ją stąd jak najdalej. Niech ją wywiozą gdzieś, gdzie nikt jej nie znajdzie. I koniecznie niech zmienią jej tożsamość. Księżna matka nie daruje jej tego…

— Dziecku również.

— Tym bardziej dziecku.

— Chcecie ją zatrzymać, książę?

— Skąd ci to przyszło do głowy? — Spojrzał na niego karcąco. — Chcę jej i dziecku uratować życie, bo nie są niczemu winni, ale chyba nie wyobrażasz sobie, że mógłbym pojąć ją za żonę.

— Nie śmiałem tak myśleć.

— I dobrze. Bo zaczynałem się o ciebie martwić.

Przystanęli przy drzwiach Sali Obrad, gdzie stało dwóch uzbrojonych wartowników. Książę, pochyliwszy się do swojego ochroniarza, szepnął mu coś do ucha, a później szybkim ruchem przeczesał palcami bujną czuprynę i wszedł do środka.

–––

— Macie rację, księżno Caliro[2], lecz nie zapominajcie, że surowce Ziemi są na wyczerpaniu i niebawem nie będzie co wydobywać — mówił jeden z członków Rady Starszych, kiedy do Sali Obrad wchodził młody książę Wemis.

Zerknęli na przybysza, ale nie przerwali rozmowy.

— Szanowny Iselu… — rzekła Calira: — Wciąż jesteśmy straszeni opowieściami, że lada moment skończą się ziemskie zasoby, a mimo to nasze prace wydobywcze nie ustają.

— Niełatwo oszacować ziemskie dobra, nawet przy tak zaawansowanej technologii — odpowiedział inny członek Starszyzny.

Był to doradca świętej pamięci księcia Eso, męża księżnej Caliry. Mąż już sędziwego wieku, suchy, kościsty, z platynowymi włosami sięgającymi ramion, tego samego koloru brwiami i długą, kozią bródką. Z jego zdaniem liczyły się wszystkie książęce rody. Nawet król i kapłani z szacunkiem go słuchali, lecz księżna Calira i książę Wemis nie lubili staruszka.

Wynikało to z tego, że za życia księcia Eso, Siloth[3], bo tak brzmiało imię starca, organizował swemu panu schadzki z młodymi kurtyzanami, co doprowadzało do wściekłości żonę księcia, a syna do rozpaczy. Wemis miał za złe ojcu, że spotyka się z kobietami dużo od siebie młodszymi, z jego rówieśnicami, a nawet koleżankami ze szkoły. Prawdę powiedziawszy, kiedy młody książę podrósł i się usamodzielnił, poszedł w ślady ojca i wtedy przestał krytykować jego niekończące się miłostki.

Księżna Calira nigdy nie zapomniała mężowi licznych zdrad, toteż gdy z nagła umarł, plotkowano, że to ona go zabiła. Były to jednak tylko domysły. Nikt dowodów przeciwko księżnej nie miał.

— Czcigodny Silothu, skoro nasza technologia jest niewystarczająca do określenia zasobów Ziemi to, na jakiej podstawie twierdzą naukowcy, że one się kończą? — zapytała księżna.

— Nasze przypuszczenia oparte są na skanach i odwiertach skorupy ziemskiej, analizie próbek minerałów oraz symulacji komputerowej. Wydobywamy kruszce od wielu wieków, nie jest zatem trudno obliczyć z dużym prawdopodobieństwem, że są one na wyczerpaniu…

— Ile? Ile dokładnie mamy czasu, zanim się wyczerpią? — wtrącił Wemis, siedzący obok księżnej matki.

— Ciężko odpowiedzieć na to pytanie, książę Wemisie — odrzekł starzec. — Może w tym roku, może za dwa lata, za pięć, a może dopiero za dziesięć czy dwadzieścia lat, ale ten czas bezspornie nadchodzi. Należałoby wobec tego przyjąć nową strategię i zahamować nadmierne wydobycie. Uważam również, że przy obecnej polityce eksploracyjnej Ziemi, złoża te są marnotrawione.

— Chcesz przez to powiedzieć, czcigodny Silothu, że mój syn, książę Wemis, nie potrafi zarządzać Ziemią? — Oburzyła się księżna.

— Chcę powiedzieć, że młody książę w przeciwieństwie do świętej pamięci małżonka księżnej, szanownego księcia Eso, zbyt hojną ręką i za bezcen rozdaje surowce, które, aby patrzeć, jak się skończą. Z wyjałowionej planety nikt nie będzie miał korzyści. Ani wy, księżno Caliro, ani młody książę Wemis, ani nasz najjaśniejszy pan i król, Nivya III, ani też nasze zgromadzenie i lud nasz.

— Czcigodny Silothu, księżno Caliro, książę Wemisie, wielebny Erjoku, dostojna Rado Starszych i szanowni goście. Mamy jeszcze energię! Nie zapominajmy o tym! — zabrał głos Zorpiq, jeden z generałów. — Nawet jeśli ziemskie zasoby skończą się niebawem, energia otrzymywana z trzody ludzkiej jest niewyczerpalna.

— Pod warunkiem, panie generale, że Ziemia dalej będzie rodzić plony i dawać pożywienie. Trzy czwarte planety jest zniszczona nadmierną eksploatacją. Jeżeli natychmiast nie zatrzymamy dewastacji Ziemi, farmy energii również upadną — powiedział Siloth, na co członkowie Rady Starszych pokiwali ze smutkiem głowami.

Przez chwilę zapanowała cisza w okrągłej Sali Obrad. Zebrani koncentrowali się w środkowej części pomieszczenia przy wielkim stole, przy którym na honorowym miejscu siedziała księżna Calira, po jej lewej stronie książę Wemis, a po prawej wielebny Erjok. Dalsze miejsca zajmowała Rada Starszych na czele z czcigodnym Silothem, później generałowie i na końcu przedstawiciele rasy ludzkiej. Ci ostatni zazwyczaj nie zabierali głosu w naradach.

Wemis gardził ludźmi, którzy dla własnych korzyści zdradzili swoich pobratymców. Rzadko spoglądał w ich stronę, a jeśli już przypadkowo skierował tam spojrzenie, z jego oczu ziała nienawiść i chęć wyrzucenia ich z narady. Z drugiej strony potrzebował tych ludzi. Nadzorowali dla niego kilkumilionową armię ludzkich niewolników, ci zaś oddawali się prokreacji na potrzeby przemysłu energetycznego oraz produkowali żywność dla miliardów żywych ogniw.

— Dlatego, drodzy państwo… — Przerwał milczenie książę Wemis: — Dlatego idąc z duchem postępu, postanowiłem udoskonalić nasze farmy tak, żeby przynosiły, jak najmniejsze straty przy zachowaniu tego samego poziomu wytwarzania energii co dotychczas.

— Co macie na myśli, książę? — zapytała księżna Calira.

Książę klasnął na służbę i po chwili dwóch mężczyzn wniosło prostokątny przedmiot przykryty białym obrusem. Postawili go przed księciem.

Wemis powstał. Uśmiechnął się tajemniczo do zgromadzonych i przemówił:

— Jak wam wiadomo, koszty utrzymania farm energii są horrendalne. Głównie dotyczy to utrzymania milionów ludzi wytwarzających karmę dla ludzkich ogniw. Niestety nasze eksperymenty nad lepiej przyswajalnym i bogatszym w składniki odżywcze jedzeniem nie powiodły się. Pokarm syntetyczny i genetycznie zmodyfikowany również się nie sprawdził. Nie pomogły zmiany genetyczne w ludzkim genotypie ani próby zmuszenia ludzi do przestawienia się na znacznie pożywniejszy pokarm importowany z różnych zakątków kosmosu. Uświadomiłem sobie, że nie tędy droga i trzeba poszukać innego rozwiązania. Postanowiłem wraz z grupą specjalistów stworzyć nowe, ulepszone ogniwo. Takie, które przy zachowaniu tej samej mocy, będzie pozbawione wad starego. Tym oto sposobem stworzyliśmy ogniwo piątej generacji… Oto one!

Wemis złapał za fałdę materiału i jednym szarpnięciem zrzucił go na podłogę.

Oczom zebranym ukazało się niedużych rozmiarów akwarium w metalowych ramach. Z przyciemnionych nieznacznie szyb wychodziło sitowie cienkich, szklanych rurek skierowanych ku górze; znikały w prostokątnym pudełku przypominającym komputer wyposażony w małe monitory wyświetlające różne dane. W środku akwarium, na podwyższonej, przeźroczystej platformie, spoczywał ludzki mózg. Przebity milionami światłowodów zdawał się emitować tęczowe barwy; pulsowały w cienkich rurkach i pobudzały jeden z wyświetlaczy.

Członkowie Rady Starszych i generałowie otoczyli ogniwo. Oglądali je dokładnie, dotykali kolorowych przewodów, sprawdzali wierzchem dłoni ciepłotę szybek, zaglądali do wnętrza częściowo przeszklonego komputera. Nikt nie ukrywał zdumienia i fascynacji, ale też w oczach Starszyzny prześwitywała niewiara w skuteczność, a przede wszystkim w niezawodność ogniwa.

— Z całym szacunkiem, książę Wemisie. Takie próby już przeprowadzaliśmy i wszystkie okazały się niewypałem. Mózgi bez ciała wyczerpywały się po krótkim czasie. Wzrosły gwałtownie koszty uzyskania energii… — Kręcił głową z niewiarą Isel.

— Szanowny Iselu, to już przeszłość. Nie liczę na dziewięćdziesiąt lat bezustannej pracy, ale siedemdziesiąt jest wynikiem więcej niż zadowalającym. Poza tym dzięki niższym kosztom podwoimy produkcję.

— Chciałbym, żeby to była prawda — odpowiedział.

— Bo to jest prawda. Spodziewałem się, że będziecie mieli wątpliwości, dlatego dwa lata temu uruchomiłem eksperymentalną farmę w Europie, i jak na razie wszystko idzie zgodnie z planem.

— Bez naszej zgody? — zapytał Siloth.

— Czcigodny Silothu, bądźmy szczerzy, prędzej wyrósłby mi kaktus na dłoni, niż doczekałbym się waszej zgody.

— Nie godzi się, książę, oszukiwać Radę Starszych i księżną matkę, po czym knować za ich plecami — zganił go Erjok.

— Wielebny Erjoku, nikogo nie oszukałem ani nie knowałem przeciwko Radzie Starszych i księżnej Calirze. Fundusze również przeznaczyłem własne. Nikogo nie naraziłem na straty. Nikt nie ucierpi na tym eksperymencie, chyba poza mną jednym, jeśli mnie potępicie i odrzucicie mój pomysł.

— To was nie rozgrzesza, książę Wemisie. Bioenergetyka jest kluczową gałęzią Imperium i wszystko, co jej dotyczy, należy bezwzględnie ustalać z Radą Starszych. Złamaliście prawo i moim zdaniem należałoby dla przykładu was ukarać. Ciekawy też jestem, co powiedziałby na to książę Sydrom, wasz największy bioenergetyczny konkurent, gdyby dowiedział się, że opracowywaliście w tajemnicy przed Radą Starszych nowy typ bioenergoogniwa? — odrzekł.

— Jeśli zaakceptujecie mój projekt, to jestem pewien, że książę Sydrom nie tylko się tym nie zmartwi, ale mi za to podziękuje. W końcu nie wykładając ani grosza na badania naukowe, uzyska dostęp do najnowszej technologi. Gwarantuje mu to prawnie umowa zawarta z Imperium. Czyż nie mam racji?

— A co na to księżna Calira? — zapytał Seeb, drugi generał.

Księżna oderwała wzrok od akwarium, spojrzała na Wemisa, przemknęła oczami po zebranych i nakazała im zająć swoje miejsca.

Usiedli i zapatrzyli się w zielonooką kobietę o wyrazistych rysach, wysoką, szczupłą i jak na swój wiek nieprzeciętnie ładną.

Calira należała do starożytnego rodu, prastarego drzewa, z którego pochodziło wielu władców, wybitnych osobistości oraz najznakomitszych obywateli pełniących wysokie stanowiska i zajmujących najważniejsze urzędy w Imperium. Z tego powodu miała wielkie poważanie Starszyzny i Kapłanów, jej wpływy sięgały monarszego tronu, a prawie nieograniczona władza sprawiała, że to ona nierzadko podejmowała ostateczną decyzję w wielu ważnych dla Imperium sprawach.

— Więc… Na początek powiedz nam, książę, jak sobie wyobrażasz modernizację farm?

— To niezwykle prosty zabieg, księżno. Polega na wyjęciu mózgu z ludzkiego ciała i przeniesieniu go do mniejszego pojemnika, takiego jak widzicie tutaj. Najtrudniejszy jest moment odcięcia, ale radzimy sobie z tym coraz lepiej.

— Rozumiem, że jakiś procent się nie udaje.

— Z przykrością to stwierdzam.

— Jak duży?

— Powiedzmy piętnaście, maksymalnie dwadzieścia procent kończy się fiaskiem. Biorąc pod uwagę, że zasilimy straty nowymi osobnikami… — Popatrzył z pogardą na przedstawicieli ludzi, których to spojrzenie Wemisa ogromnie dotknęło: — Strata będzie minimalna lub żadna. Większość ludzi, których teraz utrzymujemy i zmuszamy do produkcji żywności, przetworzymy na bioenergoogniwa.

— Jak wydajne jest to bioenergoogniwo?

— Wydajność to blisko 20 WTR. Uzysk zaś to 15 WTR. Dokładnie tyle samo, co stare. Pracujemy nad podniesieniem uzysku do 18 WTR, ale jest to obecnie w fazie eksperymentalnej.

— A co z oprogramowaniem?

— Nie wymaga modyfikacji. Dla mózgów z ciałami, czy mózgów bez ciał, nie robi to żadnej różnicy. Impulsy wysyłane do konkretnych narządów i członków przechwytywane są przez komputer, a ten w odpowiedzi odsyła zafałszowaną wiadomość do mózgu i obwód się zamyka.

— A więc osoba dalej śni i żyje w nierealnym świecie? — zapytał Siloth.

— Tak, czcigodny Silothu. Zademonstruję — odpowiedział i wcisnął przycisk na panelu sterowania komputera.

Z miniaturowych otworów wytrysnęły promienie kolorowych świateł, pulsując z wysoką częstotliwością, krzyżując się ze sobą i łącząc w jeden spójny obraz.

+

Leżała na świeżo skoszonej trawie, w cieniu słomianego chochoła, i patrzyła w niebo. Kilka chmurek sunęło po błękitnej kopule nieboskłonu, skowronki pogwizdywały radośnie, a w leniwie płynącej rzeczce rechotały żaby. Upał jej doskwierał, parująca ziemia oszałamiała letnimi zapachami, odgłosy zaś zbliżającej się osoby napawały serce niepokojem.

— Ciarka! Ciarka! Co tam robisz?! Znów się lenisz?!

Usłyszała.

— Spoczęłam se ino! — odkrzyknęła, ale rad nierad powstała.

Strzepnęła trawę z przepoconej sukienki, oparła grabki o ramię i ruszyła ku spasłemu mężczyźnie; czerwonego od żaru i zmęczenia.

— Patrzcie ją! Spoczęłam se ino! Spoczęłam…! — przedrzeźniał ją, wymachując rękoma. — Siano ty szturchnęła? — pytał.

— Szturchnęłam — odpowiedziała.

— To leć pryndko do gęsi, bo tam Klimek czeko. Ino się nie ociągaj, bo bez łeb dam.

— Przecie się nie ociągam — odburknęła, ale posłusznie pobiegła przez zagon w stronę łąki, gdzie wypasano gęsi, gdzie z daleka widniał słomiany kapelusz Klimka.

Chłopak biegał z długą witką i przepędzał gęsi z miejsca na miejsce. Czasem pomagał mu czarno-biały kundel, którego z powodu ciemnej plamki na czole wabiono Kropka.

— Gaź! Gaź! — wołał do psa, żeby je odganiał.

Klimek miał lat osiem i był najmłodszym synem gospodarza, lubianym we wsi, choć trochę roztrzepanym i niedorozwiniętym.

— Ciarka! Ja cię chyba uduszę! — powitał ją Klimek oburzonym tonem.

— A zacz to? — zapytała.

— Miała ty przyjść już dawno. Czekam i czekam…

— Przecaś się nie zmęczył tym czekaniem. — Prychnęła śmiechem.

Ale Klimek w odpowiedzi śmignął ją witką po głowie.

— Ty mały diable! Jak cię zara pacnę, to zobaczysz!

— Spróbuj! A wszyćko oćcu powiem! Dawaj te grabie! — Wyrwał jej z rąk grabki i pognał w stronę zabudowań, a Kropka za nim.

— Kropka! Kropka! — wołała i gwizdała za psem, lecz zwierze nie zwracało na nią uwagi.

Usiadła przy dębie, oparła się o pień i zanuciła:

Oj, ja biedna sierotka gęsiareczka,

Co pod borem gąski pasie…

_-_

— Ta dziewczyna… — zapytała księżna Calira: — To jej sen oglądamy?

— Tak. Wołają na nią Ciarka, ma szesnaście lat, jest sierotą, i osadziliśmy ją w XIX wieku, gdzie doświadcza ciężkiego losu na służbie u stryja-tyrana. Ten ją prześladuje na wszystkie możliwe sposoby, więc dziewczyna produkuje dla nas bardzo dużo energii. Stryj zresztą również — odpowiedział i wyłączył obraz.

— Ciekawe, co ona zrobiłaby, gdyby wiedziała, że to iluzja, i to nie dzieje się naprawdę, a ona jest… śniącym warzywem? — zapytał jeden ze Starszyzny.

— Cóż? — Wzruszył pogardliwie ramionami książę Wemis. — Nic by nie zrobiła. Nie chciałaby tego słuchać. Nie uwierzyłaby w to. Nie potrafiłaby tego pojąć.

— Tego nikt nie potrafi pojąć — wtrącił nieproszony o zdanie jeden z przedstawicieli ludzi, nazywał się Arnold Roth.

Należał do rodziny, która od pokoleń lojalnie służyła księżnej Calirze, Wemisowi i jego nieżyjącemu ojcu Eso. Niski, krępy, o zapadłych oczach i apatycznym spojrzeniu, nigdy się nie wtrącał do rozmowy, toteż niespodziewanie znalazł się w centrum uwagi.

— Chciałem tylko powiedzieć, że ludzie nie potrafiliby zaakceptować, iż żyją w Iluzji. Że to program w głowie, który biorą za rzeczywistość.

— I oto właśnie chodzi! — odparł radośnie generał Seeb. — Świadczy to dowodnie, że nasze oprogramowanie się sprawdza. Nie wiem, czy pamiętacie państwo, kiedy zaczynaliśmy zakładać pierwsze farmy…

— Generale Seeb, nikt z żyjących tego nie pamięta. — Roześmiała się księżna Calira.

— Już za czasów panowania na Ziemi Enkiego eksperymentowano na ludziach. Wtenczas też powstały nieduże programy wszczepiane bezpośrednio do ludzkich mózgów — wtrącił Wemis.

— Ale oni operowali głównie na genach… — ożywił się generał Zorpiq.

— Nie mieli dostatecznej technologi — stwierdził Seeb.

— Mieli, tylko zabrakło im odpowiedniego sprzętu — bronił swego Zorpiq.

— Panowie! — przerwała im księżna Calira. — To bardzo ciekawe, ale nie odbiegajmy od rzeczy. Powinniśmy przede wszystkim ustalić co robić z nowymi ogniwami. Muszę przyznać, że jestem pełna podziwu dla mojego syna, księcia Wemisa, za jego odwagę i pomysłowość, choć jednocześnie muszę potępić go za niesubordynację i samowolę. Nie wiem, czy należałoby w tym przypadku księcia ukarać, czy może nagrodzić, ale jestem gotowa poprzeć plan unowocześnienia bioenergofarm, jeśli oczywiście wyrazicie swoją aprobatę, szanowna Rado Starszych, wielebny Erjoku, panowie generałowie…

Nikt nigdy jawnie nie sprzeciwił się księżnej Calirze, toteż w głosowaniu przepchnięto jednomyślnie projekt modernizacji farm i przekazano wszelkie związane z tym obowiązki w ręce młodego księcia.

Wemis promieniał zadowoleniem, księżna również cieszyła się z jego pomysłu i nominacji. Ta nieoczekiwana zmiana dawała mu szansę na poprawę zwichniętego skandalami wizerunku oraz zrehabilitowanie się w oczach opinii publicznej. Tego sobie życzyła Calira i tego oczekiwała po swoim jedynaku, księciu Wemisie.

–––

Wkrótce obrady zakończono i zaczęto się rozjeżdżać. Najdłużej zabawiła księżna Calira, która koniecznie chciała rozmówić się w cztery oczy z synem, wielebny Erjok, czujący się w obowiązku towarzyszyć tak znakomitej osobistości, oraz Arnold Roth. Ten ostatni wyprosił audiencję u księcia Wemisa przez Dorkiego. Musiał jednak poczekać, aż księżna wyjdzie z kajuty syna.

–––

— Gdzie ona jest?! — zapytała ostro księżna.

— Kto.

— Nie udawaj głupca! Dobrze wiesz, o kogo pytam. Ta chłopka, która cię uwiodła i dała sobie brzuch zrobić!

— To nie chłopka a robotnica. I to ja ją uwiodłem, a brzuch…

— Milcz! Milcz! Nie chcę tego słuchać! Nie obchodzą mnie twoje sprawy łóżkowe, dopóki nikt o nich nie ma pojęcia! Ale kiedy dwór huczy od plotek! Kiedy służba wyśmiewa się z mojego jedynaka! Na to nigdy, przenigdy nie pozwolę! Słyszysz?! — grzmiała, chodząc niespokojnie po luksusowej kajucie.

Wemis nie odpowiadał, znał dobrze matkę. Wiedział, że cokolwiek powie na swoją obronę, trafi w próżnię.

— Znajdę ją! Znajdę i każę zabić! W naszym rodzie nie było i nie będzie bękartów! Zdradź mi, gdzie ona jest i oszczędź nam obojgu wstydu!

— Nie wiem, gdzie jest.

— Łżesz! Bezczelnie kłamiesz swojej matce!

— Naprawdę nie wiem. Wyjechała…

— Nie! Nie! Nie! Ja na to nie pozwolę! Słyszysz?! Nie spocznę, dopóki jej nie znajdę! Wszystko bym zniosła, tylko nie bękarta w rodzie! Nie bę-kar-ta!

Zbliżyła się do niego, uśmiechnęła ciepło i powiedziała dużo spokojniejszym głosem, jakby momentalnie zapomniała o złości:

— Miło mnie dziś zaskoczyłeś, książę. Jestem z ciebie bardzo dumna. Twój ojciec też byłby z ciebie dumny. — Pogłaskała go po policzku. — Potrzebujesz może czegoś?

— Niczego nie potrzebuję i dziękuję księżnej matce za dobre słowo.

— Dużo o tobie ostatnio myślałam. Moim zdaniem powinieneś się ustatkować i ożenić. Mam nawet na oku dobrą partię dla ciebie.

— Wybaczy księżna, ale chciałbym nacieszyć się wolnością — odparł.

— Tak, tak… — mruknęła pod nosem, po czym dodała: — Dziwki ci w głowie! Ale jedno drugiemu nie przeszkadza. Możesz mieć żonę i chodzić sobie na dziwki, drogi książę Wemisie. Twojemu ojcu to nie przeszkadzało, aż dostał zawału z jedną taką… Księżniczka Itara jakoś to przeboleje, choć szkoda mi biedulki, kiedy pomyślę o cierpieniu, jakie będzie musiała przez ciebie znosić.

— Księżniczka Itara?! — zapytał, dziwnie poruszony.

— A tak! Księżniczka Itara — przytaknęła.

— Myślałem, że jest zaręczona z tym bufonem i sybarytą… Jak mu tam?

— Książę Ruhgi[4].

— A tak. Ruhgi von Briick… Nazwisko dobre dla konia… Ha, ha…

— Ruhgi von Briicken[5], mój drogi, a nie Briick. Syn Ybena[6] Briickena. Świetna partia dla takiej panny jak księżniczka Itara. Czy wiesz, że książę Ruhgi odziedziczy nie tylko po ojcu bajeczny majątek, lecz i po babce?

— Jeszcze sobie trochę poczeka. Staremu Ybenowi nie śpieszno do grobu. A co do jego babki, to słyszałem, że niewiele zostawi po sobie.

— A to dlaczego?

— Staremu próchnie zachciało się ulokować pieniądze w kopalnie diteritu[7] na Piuranie, a źródełko podobno suche.

— Plotki! Księża Valguria nie ładowałaby się w trefne przedsięwzięcie. Ta kobieta ma żyłkę do robienia interesów. Zobaczysz, że utrze wszystkim nosa.

— Być może… Ale co z tymi zaręczynami?

— Którymi?

— Księżniczki Itary!

— Jak to co? Wszystko załatwiłam. Itara rozmyśliła się, odesłała księciu pierścionek zaręczynowy i jest do wzięcia.

— Nie może być!

— Tak właśnie się stało.

— Przecież to musiał być skandal. Dlaczego o tym nie słyszałem? Czemu milczała prasa? Dlaczego nie trąbiła o tym telewizja? — Dziwił się i drapał po brodzie.

— Mój drogi… — odpowiedziała, wkładając ażurowe rękawiczki: — Ofiarowałam drobny prezent księciu Ruhgi, a mediom zamknęłam usta skromnym datkiem i nieco większą groźbą, toteż o żadnym skandalu nie mogło być mowy. Czyżbyś mnie nie znał?

— Ile?

— Co ile?

— Ile cię to kosztowało, księżno matko?

— Niewiele jak za możliwość uczynienia cię szczęśliwym.

— Co?

— Nie udawaj, że nie podoba ci się księżniczka Itara. Widziałam, jak na nią patrzysz. Zresztą się nie dziwię. To najpiękniejsza istota pod słońcem. Drugiej takiej nie znajdziesz. No, i to przepyszne wiano… Mniam…

Wemis podszedł do matki, chwycił jej dłonie i do ust uniósł.

— Naprawdę mogę się o nią starać?

— Nie tylko możesz, ale musisz. Ona już zaaprobowała ten związek i zgodziła się zostać twoją żoną.

— A co na to jej rodzice?

— Zacierają ręce z radości… Doskonale wiedzą, jakie korzyści płyną z tego mariażu. Dopóki jednak formalnie się nie oświadczysz…

— Dziękuję! Dziękuję! — wołał rozpromieniony i całował matczyne ręce. — Nie wiem co powiedzieć… Jestem taki szczęśliwy…

Księżna pogłaskała syna po głowie i pocałowała w czoło, zrobiła krok do tyłu i patrząc nań surowo, powiedziała:

— A teraz, proszę, powiedz mi, gdzie jest Veni. Wiesz dobrze, że nie może urodzić tego dziecka. Księżniczka Itara nie wybaczyłaby ci tego, odeszłaby bez słowa i przysporzyła wielu problemów.

Wemis stał osłupiały. Patrzył na matkę otępiałym wzrokiem, czytał jej myśli i widział w wyobraźni śmierć dziewczyny.

— Nie mogę… Naprawdę nie mogę…

— Księżniczka Itara albo Veni, książę. Najcudowniejsza kobieta w ramionach albo ciężarna chłopka bez przyszłości. Którą opcję wybierasz, mój synu?

— Nie mogę — odparł i oparł się o ścianę, drżąc jakby z zimna.

— Synu… — odpowiedziała delikatnie: — Skoro nawarzyłeś piwa, musisz je wypić.

— Czy nie ma innego wyjścia?

— Po prostu powiedz mi, gdzie ona jest, Wemisie. Tak będzie najlepiej.

Wemis drżał ze zdenerwowania. Chciał uratować dziewczynę, ochronić ją przed matką, a jednak teraz miał w oczach księżniczkę Itarę. Boską istotę pożądaną przez każdego mężczyznę. Odkąd zaręczyła się z księciem Ruhgi, przestał się nią interesować, ale matka… Matka umiała czynić cuda.

— Dobrze… Zdradzę księżnej, gdzie jest Veni…

— Brawo, synu! Brawo! Mów zatem!

— Pod jednym warunkiem.

— Warunkiem? Chcesz mi stawiać warunki po tym, co dla ciebie zrobiłam? — Zdumiała się, ściągając brwi.

— Niczym, księżno, nie ryzykujesz. Nie masz nic do stracenia.

— Więc dobrze… Słucham… Co to za warunek?

— Chcę, żeby wyjęto z niej mózg. Przeniesiono do wolnej celi i wgrano mu program szczęścia. Niech śni, że jest bogata, że pochodzi ze sławnego rodu. Niech zazna szczęścia.

— Chcesz zrobić z niej żywe ogniwo? — Jeszcze mocniej się zdumiała.

— Tak.

Księżna uśmiechnęła się ponuro, choć bynajmniej się tym nie zmartwiła. Sądziła, że książę będzie walczył o dziewczynę, że zmusi ją do ustępstw i każe odesłać Veni na jakąś odległą planetę, a on tymczasem wybrał dla niej powolną śmierć w akwarium. Nie tego po nim oczekiwała, ale było jej to na rękę.

— Dobrze, książę. Skoro właśnie tego pragniesz, zrobię to dla ciebie. Dziecko tego nie przeżyje, a ona na zawsze zniknie z naszego życia.

— Obiecaj, że spełnisz ten warunek?

— Wolałabym, żeby to była prośba.

— A zatem proszę cię, księżno matko! Proszę z całego serca.

— Masz moje słowo, synu — oznajmiła: — A teraz powiedz, gdzie jest Veni?

— Ja naprawdę nie wiem, ale Dorki wszystko ci powie — odpowiedział i zrezygnowany runął w głęboki fotel.

–––

Księżna Calira spojrzawszy ostatni raz na przybitego Wemisa, skinęła mu głową na pożegnanie i wyciągniętym krokiem wyszła. W korytarzu dorwała Dorkiego i tam po krótkim, acz nieprzyjemnym dla mężczyzny śledztwie dowiedziała się wszystkiego.

Ochroniarz niczego nie ukrywał, jak na spowiedzi wyznał, dokąd ją wysłał, jak się teraz nazywa i jakim promem leci. Wyobrażał sobie, że kiedy ją dorwą, stracą na miejscu, a ciało wyrzucą za burtę kosmicznego promu.

— Biedna Veni — szepnął, gdy księżna odeszła.

Lubił tę dziewczynę. Nawet bardziej niż lubił. Kiedy spotkał ją pierwszy raz na przedmieściach Tobiru, jednego z miast na Timanii, małej planecie w gwiazdozbiorze Nora, spodobała mu się do tego stopnia, że zaczął z nią flirtować. Ona też go polubiła. Czuli do siebie pociąg i skończyli w jednym łóżku. Nie trwało to długo. Któregoś razu nakrył ich książę Wemis w lokalu dla wyższej kasty. Dorki wprowadził tam dziewczynę, a ta wpadła w oko księciu. Nie mieli wyjścia, musieli zerwać ze sobą. Widywali się co prawda codziennie, ale już tylko oficjalnie i najczęściej w obecności księcia.

Aż pewnego dnia, gdy Wemis wybył z pałacu na kilkanaście minut, chwyciła go za rękę, wciągnęła w boczny korytarz, objęła silnie i wybuchnęła płaczem. Bezskutecznie ją uspokajał i dopiero kiedy wypłakała hektolitry słonej wody, popatrzyła w jego niebieskie oczy i oznajmiła:

— Jestem w ciąży.

— Jak to? — Jego twarz osnuło przerażenie, bo wiedział, czym to grozi: — To dziecko Wemisa? — zapytał, potrząsając nią lekko.

Zaprzeczyła ruchem głowy i uciekła. To go przybiło. Zrozumiał, że to on jest ojcem dziecka, a jednocześnie wiedział, że nie wolno mu się przed księciem zdradzić, bo ten w szaleństwie gotów jest go zabić.

Wemis bowiem uważał, że kobieta jest dotąd kobietą, dopóki jest dziewicą. Podczas gdy pierwszy mężczyzna odbierał jej niewinność i uświęcał jej ciało, kolejni już tylko je bezcześcili i robili z niej dziwkę. Takich kobiet książę Wemis się brzydził. Gdyby się dowiedział, że uległa Dorkiemu, że spała z nim i nosi w łonie jego dziecko, oboje skończyliby w objęciach śmierci.

Dorki mimo to wierzył w łaskawość księcia, pokładał w nim nadzieję i liczył, że uratuje dziewczynę. A jednak musiała się wtrącić ta żmija – księżna matka, Calira. Kobieta-wampir, która znalazłszy sposób na Wemisa, przekabaciła go na swoją stronę. O jakże on jej nienawidził, ale i bał się równocześnie.

–––

Dwie godziny upłynęło, zanim Wemis ochłonął po rozmowie z matką i łaskawie zgodził się przyjąć oczekującego cierpliwie na spotkanie Alfreda Rotha.

— Usiądź — powiedział do gościa, górując nad nim wzrostem.

Rasa Wemisa była dużo wyższa od istot ludzkich. Ze wzrostem blisko trzy metry zdawał się ludziom olbrzymem. Bali się go i traktowali jak boga. Wemis lubił to uczucie, bo dodawało mu majestatu i pewności siebie. Był księciem, panem ludzi i zarazem bogiem. Kiedy zjeżdżał na Ziemię, ludzie witali go imieniem Enkiego, boga mądrości, przychylnego ludziom, którego dom – Abzu – znajduje się na dnie oceanu. Wiedział dobrze, że mówili o jego przodku i wzywali jego imię, ale nie protestował przeciwko temu. Chlubił się tym i opowiadał znajomym, jak niewolnicy ziemscy padają przed nim na kolana, wznoszą do niego modły i składają u jego stóp dary. Próżność księcia Wemisa w takich chwilach sprawiała, że zgadzał się prawie na wszystko, byle tylko czuć potęgę boga, mogącego dawać życie i równie łatwo je odbierać.

A dawał życie ochoczo i często, uprowadzając ziemskie dziewice na swój „złoty rydwan”, gdzie płodził z nimi dzieci, pół ludzi, pół bogów. Żadne jednak dziecko nie przeżywało spotkania z ojcem, dziewice zaś zmaltretowane kończyły zazwyczaj w akwarium na bioenergofarmie. Oto prawdziwe oblicze boga-księcia Wemisa, kiedy przybywał zabawić się na Ziemi, planecie należącej od pokoleń do jego prastarej rodziny.

— Czego chcesz? — zapytał protekcjonalnym tonem.

— Chodzi o ludzi, książę Wemisie…

— O ludzi? A co z nimi?

— Co z nami będzie? Czy to prawda, że chcecie z połowy moich ludzi zrobić bioenergoogniwa?

— Twoich? — Wemis zerknął z obrzydzeniem na Rotha. — Oni nie są twoi! Wy należycie do nas! Do mnie! Moi przodkowie stworzyli was, żebyście nam służyli! Nie masz prawa zabierać w tej sprawie głosu, a ja nie muszę się przed wami tłumaczyć!

— Nie chciałem was obrazić, książę… Boję się tylko o ludzi, którzy z takim oddaniem wam służą. Ale jak mamy dalej to robić, skoro ciągle nas ubywa? A teraz jeszcze te ogniwa…

— Nie jesteście nam już potrzebni. Surowce wydobywamy dzięki inteligentnym maszynom. Wasza pomoc sprowadza się wyłącznie do prokreacji i produkcji żywności dla żywych ogniw. Te po modernizacji nie będą potrzebować jej aż tyle. A poza tym, panie Roth… — ostatnie słowa wycedził z wyraźnym naciskiem: — Czy wy, gdy prowadzicie na rzeź bydło, pytacie je o zgodę?

Roth obruszył się, rozdziawił szeroko usta, jakieś słowo utknęło mu w gardle. Patrzył na potężną sylwetkę olbrzyma i nie mógł wyrzucić z siebie myśli, które kłębiły się w jego głowie.

Tymczasem Wemis zniesmaczony rozmową z ludzką małpą, jak ich w duchu nazywał, powstał z fotela, przemaszerował po kajucie wte i wewte i być może wyprosiłby gościa, gdyby tamten dalej milczał i głupkowato mu się przyglądał, ale Roth, odzyskawszy głos, przemówił:

— Książę Wemisie, to prawda, że nie dorównujemy wam wiedzą. Nie posiadamy również tak zaawansowanej technologii, jak wasza. Ale księcia przodkowie przed tysiącleciami powołali nas do życia. Jesteśmy wobec tego, można by powiedzieć, waszymi dziećmi. Więc zapytam, księcia. Co to za ojciec, który bezlitośnie wyrzyna swe potomstwo i niszczy bezpowrotnie swoje dzieło? Co to za…

— Dość! — ryknął Wemis.

W jego oczach zapłonęły złośliwe ognie. Podskoczył do przestraszonego Rotha, chwycił go za gardło i uniósł wyprostowaną ręką nad metalową podłogę.

Roth zaskomlał, zacharczał, wyłupił oczy, poczerwieniał i wywiesił ociekający śliną język.

— Milcz, małpo! Jak śmiesz przemawiać tym tonem do swojego boga! Jak śmiesz prawić mu morały i krytykować jego działania! Zdradziłeś własną rasę dla pieniędzy, dla przyjemności i życia w luksusie, i ty! Ty śmiesz mnie pouczać?! Wczoraj was stworzyliśmy, dziś was zniszczymy, jutro ponownie odtworzymy, a pojutrze znowu zgładzimy! To jest nasz przywilej jako waszych twórców, jako architektów życia, jako bogów! Rozumiesz?!

Roth, nawet jeśli rozumiał, nie mógł odpowiedzieć, poza tym zdawał się omdlały w tytanowym uścisku Wemisa, który wraz z rosnącym podekscytowaniem, coraz mocniej go dusił. Mała postać człowieczka wyglądała w jego ręku niczym szmaciana lalka z podrygującymi mimowolnie nogami i przekrwionymi oczami występującymi z orbit.

— Książę Wemisie!

Zahuczał w kajucie głos Dorkiego. Słysząc przez drzwi wzburzenie Wemisa, wszedł niepostrzeżenie do środka.

Wemis otrząsnął się widokiem ochroniarza, puścił Rotha, podszedł do umywalki w rogu kajuty i jął zmywać nerwowymi ruchami lepiącą ślinę, która wyciekła z ust duszonego człowieka.

— Zobacz, co mi zrobił! — krzyczał i szorował do krwi ręce: — Opluła mnie małpa! Jadem zaraziła!

Dorki słuchał półuchem, klęczał przy mężczyźnie, cucił i przywracał do życia. Musiał uważać i robić to ostrożnie, gdyż w porównaniu do niego ludzie byli wątli i krusi, a nie chciał go uszkodzić lub nawet zabić. Nie robił tego bynajmniej z miłości do istot ludzkich. Nie chciał jednak, żeby ten umarł w kajucie księcia, żeby szerzyły się plotki, żeby szargano dobre imię Wemisa i wymawiano księciu, że nie potrafi nad sobą panować. To byłby okrutny cios dla samego księcia, jak i księżnej Caliry. To byłaby niezdrowa pożywka dla Rady Starszych, wielebnego Erjoka, nawet dla króla i jego dworu.

Roth na szczęście ocknął się z wędrówki na krańce życia i z pomocą Dorkiego usiadł.

Ochroniarz napoił go wodą, wetknął mu w usta kolorową pigułkę w kształcie rozgwiazdy, wyprowadził na zewnątrz i powrócił do kajuty księcia.

–––

Wemis siedział rozwalony wygodnie w fotelu i jak gdyby nic się nie stało, obserwował wchodzącego ochroniarza. Podziwiał w duchu jego atletyczną, wysportowaną figurę i przystojne rysy. Znał Dorkiego od dzieciństwa, zazdrościł mu siły i tego dobrodusznego, anielskiego spojrzenia niebieskich oczu, które hipnotyzowało kobiety. Miał okazję widzieć to w oczach Veni.

— Jak się czujecie, książę? — zapytał.

— Cieszę się, żeś w samą porę przyszedł. Inaczej ukatrupiłbym tę małpę. Mielibyśmy z tego niezły fetor. Już widzę te nagłówki w prasie: „Książę Wemis wyprowadzony z równowagi morduje w swojej kajucie przedstawiciela słabszej rasy!”. Albo: „Książę Wemis w oparach gniewu i szaleństwa rzuca się na przedstawiciela ludzkiego gatunku!”. Wyobrażam sobie, jaki lincz urządziłaby mi prasa. A to nie byłoby mi na rękę, bo zamierzam oświadczyć się księżniczce Itarze.

— Co takiego?! — wypsnęło się Dorkiemu: — Chcecie się oświadczyć Itarze? Przecież ona jest zaręczona z księciem Ruhgi.

— Już nie, mój drogi. Już nie. Matka to odkręciła…

— A więc wydałeś, książę, Veni w ręce księżnej matki dla księżniczki Itary — stwierdził.

— Tak! Postawiła mnie pod ścianą! Czy mogłem jej odmówić, otrzymawszy w zamian taki diament?

— Nie mogliście… — odpowiedział bez przekonania, co nie umknęło bystremu Wemisowi.

— Co jest, Dorki? Czyżby zależało ci na tej małej?

— Szkoda mi raczej dziecka. To wasz potomek — kłamał, bo serce rozjeżdżało mu się na myśl o śmierci dziewczyny.

— Cóż… Nie pierwsze, nie ostatnie, ha, ha… Ale pocieszę cię, stary… Ocaliłem ją!

— Jak to?! Księżna matka darowała jej życie? — zapytał z nadzieją i niedowierzaniem.

— Niezupełnie. Wyprosiłem ją, aby jej nie zabijała, lecz dała nowe życie.

— Nie rozumiem.

— Jako ogniwo, Dorki.

— Jako ogniwo?!

Dorki poczuł, jakby mu niebo spadło na ramiona i przygniotło do ziemi. Wiedział, że to nie jest życie, że to sztuczne podtrzymywanie mózgu dla energii, że dziewczyna do końca swoich dni będzie w śpiączce.

— Tak! A co innego miałem do cholery zrobić?! Przyłożyć broń do głowy matki i strzelić?!— spytał.

Jego ton wskazywał na zdenerwowanie. Widział niezadowoloną minę Dorkiego, który zapomniał się i pozwalał, żeby młody książę czytał z jego oblicza jak z otwartej księgi.

Ochroniarz szybko opanował podekscytowanie i zmieniwszy błyskawicznie wyraz twarzy, odpowiedział bez emocji:

— Słuszna decyzja, książę Wemisie. Lepsze to niż śmierć. Przynajmniej prześni resztę życia.

— Otóż to! — niemalże krzyknął w odpowiedzi Wemis — Księżna matka obiecała, że wgrają jej program szczęścia. Będzie bogata i ze szlachetnego rodu… I jak myślisz, dobrze zrobiłem?

Zrobił nerwowo młynek palcami i z niepokojem popatrzył na ochroniarza.

— Oczywiście książę! Choć w Iluzji zazna szczęścia, którego nie doznała w rzeczywistości.

Ostatnie zdanie zabolało Wemisa, poruszył się niespokojnie, ale nie miał pojęcia, że Dorki powiedział to rozmyślnie.

Bo Dorki wolałby, żeby dziewczyna umarła niż wiodła życie w akwarium. Odwiedzając z Wemisem bioenergofarmy, widział uwięzionych ludzi w przeźroczystych pojemnikach, podłączonych milionami światłowodów do systemu tworzącego wirtualne światy, i zawsze czuł tam przygnębienie. Miał żal do siebie, do swoich rodaków i króla. Nie rozumiał, dlaczego mając tak zaawansowaną technologię, wykorzystują tak prymitywne sposoby wytwarzania energii. Dlaczego skazują inne gatunki na wegetację w trybie uśpienia, bo nie tylko ludzie skazywani byli na los żywych ogniw. Dotyczyło to wielu innych stworzeń we wszechświecie, które oni podbili i podporządkowali sobie.

Ta świadomość niejednokrotnie spędzała mu sen z powiek, a teraz, kiedy ta sama dola spotka Veni, a jego dziecko zostanie w brutalny sposób zgładzone, jego wzburzona krew kipiała, a dzika złość przelewała się w jego zranionym sercu. Zrozumiał w tej chwili, że szczerze kocha tę dziewczynę, choć znali się naprawdę bardzo krótko.

— Narada skończona, książę. Co rozkażecie? — zapytał, chcąc się wyzbyć natrętnych myśli.

— Moglibyśmy polecieć na Elinozjum.

— Śpieszno wam do księżniczki Itary?

— Rozgryzłeś mnie, stary lisie — Roześmiał się.

— Nietrudno było — odrzekł: — Ale księżniczka trochę dla was za młoda. Formalnie to dziecko. Musicie być cierpliwi.

— To tylko dwa lata, Dorki! Cóż to jest dwa lata? W tym czasie zmodernizujemy bioenergofarmy, zwiększymy wydobycie surowców, powiększymy fortunę i, w nagrodę rozdziewiczymy najpiękniejszą istotę pod słońcem.

— Tego ostatniego sami dostąpicie. Ja tego zaszczytu mieć nie będę.

Wemis powtórnie się roześmiał, wrócił mu dobry nastrój, czuł swoją siłę i wielkość, miał wrażenie, że nie ma takiej mocy, która stanęłaby mu na drodze i odebrała sukces, jaki się przed nim roztaczał. Połączenie dwóch największych rodów, poślubienie księżniczki Itary i posiadanie jej na własność, zakorzeniło się niespodziewanie w jego głowie i wszystkie myśli biegły w stronę elinozjańskiej dziewicy.

Oczami wyobraźni widział jej smukłe ciało, jej giętką kibić, rozbierał ją w myślach, pieścił piersi, całował łabędzią szyję i spijał z karmazynowych usteczek słodycz.

Powstał, podszedł do pulpitu komputera i wywołał na ekranie zdjęcie księżniczki Itary, krążące po sieci i do którego setki tysiące mężczyzn na próżno wzdychało.

— Na bogi! Czy ona nie jest piękna, Dorki?

— Jest, książę. To najpiękniejsza kobieta, jaką świat widział. Godna was i waszego rodu, a do tego dziedziczka olbrzymiego majątku — odpowiedział ochroniarz, zerkając w monitor.

Ale Dorki nie widział księżniczki Itary. Cudownej istoty o wspaniałych bujnych włosach w kolorze kawy z mlekiem. O oczach patrzących z naiwną, młodzieńczą ciekawością i ustach po trosze niewinnie dziewczęcych, po trosze uwodzicielsko kobiecych. On przywołał z pamięci wpatrzoną weń czarnymi oczami Veni, głaszczącą go po policzku i szepczącą aksamitnym głosem: „Dobrze mi z tobą, Dorki. Tak mi z tobą dobrze…”. I łza wymknęła się z oka Dorkiego, pięść zacisnęła w bólu, a serce zaskomlało niepomierną rozpaczą. Skłonił się księciu i nie czekając na jego reakcję, pośpiesznie wyszedł. Przywarł czołem do szybki w korytarzu i zapatrzył się w zastygłe oblicze błękitnej planety.

ROZDZIAŁ I

Obudziła się ze strasznym bólem głowy. Pomieszczenie spowijała gęsta pomroka, choć przez wąską szczelinę w grubej portierze przeciekał wąziutki strumyczek światła. Padał na siedzisko zdobionego krzesła, a może fotela, a raczej pokrytej płaskorzeźbami skrzyni. Z daleka nie potrafiła dokładnie określić przedmiotu stojącego blisko okna.

— Co się dzieje z moją głową? — powiedziała i usłyszała szmer w ciemności.

Ktoś się krzątał przy portierze, szarpnął za brzeg materiału i wpuścił do środka słońce.

Zamknęła oczy, nie mogła znieść ostrego światła, osłoniła je dłonią i spróbowała się rozejrzeć, lecz kłujące tysiącem sztyletów promyki przebiły ją boleśnie i zmusiły do pozostania w łóżku.

— Bogu niech będą dzięki! Nareszcie się panienka zbudziła. Co za radość będzie, kiedy się państwo dowiedzą.

Zerknęła w stronę głosu i ujrzała młodą kobietę w białym czepku, szarawej sukience z podwójnym rzędem guzików i jasnym fartuszku; klęczała przed nią i ściągała z jej głowy mokry ręcznik.

— Kim jesteś? — zapytała oszołomiona.

— Toć przecie ja, Siemka, panienki służebna…

— Gdzie ja jestem?

— Jak to gdzie? W domu.

— W czyim domu?

— W swoim… Miała panienka wypadek. Koń się spłoszył, poniósł i zrzucił. Dziękować Bogu, że w pobliżu był brat panienki. Pognał po doktora i w niecałe dwa kwadranse go sprowadził…

— Brat? Jaki brat? Co ty wygadujesz? Ja nie mam brata.

— Musiała się panienka nieźle rąbnąć w głowę, skoro nawet brata nie pamięta… Proszę się unieść i oprzeć. Każę natychmiast podawać posiłek…

— Nie chcę! Nie będę jadła. Nie jestem głodna — zaprotestowała, ale oparła się o wysoki zagłówek i rozejrzała.

Oczy nie reagowały już tak boleśnie na jasność, głowa również mniej bolała w pozycji siedzącej.

Służebna wzięła miskę z mokrym ręcznikiem, podreptała na drugi koniec pokoju i wyszła na wpół otwartymi drzwiami.

— Co to za miejsce? — Wiodła oczami po olbrzymim, obitym ciemną draperią pomieszczeniu, obwieszonym obrazami w złoconych ramach i wypełnionym wieloma bogato rzeźbionymi meblami.

Obcość wionęła z każdego kąta. Wszystko do przesady upstrzone kwiecistymi wzorami sprawiało ponure i ciężkie wrażenie.

Powstała z trudem, podeszła do olbrzymiego okna i spojrzała na zewnątrz. Przed nią roztaczał się wspaniały widok zielonego ogrodu, z fontanną w kształcie fauna pośrodku, równiuteńkimi alejkami i idealnie przyciętym żywopłotem. Wielokolorowe rabaty puszyły się kwieciem, po strzyżonym trawniku spacerowały dumnie pawie, a pomiędzy wysokimi tujami, na niedużej ławeczce siedziała starsza pani i czytała książkę.

W pewnym momencie ją ujrzała, powstała, pomachała jej ręką i zawołała:

— Weroniko! Wreszcie się obudziłaś! Jak się czujesz?!

„Weroniko? Czy to aby do mnie? A może ktoś wygląda przez sąsiednie okno?” — pomyślała i speszona umknęła do środka.

W tym czasie do pokoju weszła służebna.

— O! Panienka już wstała! — Ucieszyła się dziewczyna: — To dobrze. Widać, zdrowie wraca. Na pewno nie jest panienka głodna? Trzy dni prawieście spali…

— Posłuchaj, Siemka. Kim jest ta kobieta w ogrodzie?

Dziewczyna podbiegła do okna, wyjrzała na zewnątrz, ukłoniła się starszej pani i oznajmiła wielce zdziwiona:

— Przecież to panienki matka. Naprawdę panienka nic nie pamięta?

— Coś niecoś pamiętam… Pamiętam, że… że… Pamiętam… — Usiadła zrezygnowana na łóżku. — Boże! Nic nie pamiętam.

— Proszę się uspokoić i bezpotrzebnie[8] nie wpadać w panikę. Odpocznie panienka to i pamięć wróci — pocieszała służąca.

— Masz rację. Musiałam się tęgo uderzyć.

— Tak właśnie było.

— Mam na imię Weronika?

— Tak! Panienka jest Weronika Nizińska, córka pana Alojzego Nizińskiego i pani Anastazji Nizińskiej. Ma panienka starszego brata Leopolda i młodszą siostrę Justysię.

— Niemożliwe…

— Ależ możliwe.

— A Dorki? Kto to jest Dorki?

— Dorki? Pierwsze słyszę. Może to jakiś pies dworski?

— Pies? Dlaczego pies?

— Bo brzmi jak imię psa. Może panienka pamięta jakiegoś psa o tym imieniu. Może pan ma takiego psa w swojej hodowli. Aleć tego to już nie wiem.

— Może to i pies — przytaknęła, rezygnując z dalszych dociekań.

— Niechże się panienka ubierze. Nie przystoi paradować w samej koszuli. Ojciec lub brat może zechcieć tu przyjść i zapytać o zdrowie.

— Dobrze. Gdzie są moje spodnie, koszula, gdzie buty?

— Spodnie? Koszula? Co też panienka wygaduje. Przecież konno nie będziecie jeździć. Już podaję gorset i suknię… i pantofelki. Naprawdę panience się zamąciło w głowie.

Służebna zdjęła z wieszaka gorset i trzymając go oburącz przed sobą podeszła.

— Co to? — zapytała z wystraszonym wzrokiem.

— Jak to co? Przecie to panienki gorset!

— Ja tego nie włożę! Nie jestem dziwką!

— Co też panienka gada? Jakże się panienka nie wstydzi takich słów używać w domu. Nie daj Boże, jakby wasza matka usłyszała. To dopiero by się porobiło.

— Ja tego nie chcę! — zapiszczała.

— Niechże się panienka nie wygłupia i nie będzie dzieckiem. Toż Justysia, nie robi takich ceregieli, a jest dużo młodsza.

— To niech to coś sobie Justysia nosi!

Służebna załamała ręce.

— Justysia jest za mała na gorset. Proszę się uspokoić, wstać i pozwolić sobie pomóc. Jeśli panienka tego nie włoży, nie wypuszczę z pokoju i powiadomię panią Anastazję, a wtedy wiecie, co się stanie.

— Wcale nie wiem… — Rozpłakała się: — I dlaczego mówisz mi ciągle „panienka”?

— A jak się mam do panienki zwracać? Przecież nie będę mówiła „pani”, skoro panienka jeszcze niezamężna.

— Nie jestem zamężna?

— Nie.

— A mój mąż?

— Jaki mąż?

— Wemis!

— Nie znam nikogo o takim imieniu.

— A dziecko?

— Jakie znów dziecko?

— Moje dziecko!

— Jezusie! Co też panienka za głupstwa plecie. Nie ma panienka dziecka. To dopiero byłaby afera, gdyby panienka je miała. Wyobrażam sobie, co by pan na to powiedział! A panicz? Wygnaliby precz z domu! Co ja mam teraz biedna począć? Nie chcę zawiadamiać pani Anastazji, bo bardzo się strapi, ale chyba nie mam innego wyboru.

— Dobrze już! Dobrze! Założę to coś! Tylko pomóż mi się w to ubrać! — wybuchła gniewem i jeszcze większym płaczem.

Poddała się jednak wszystkim zabiegom służebnej i po niecałej godzinie ubierania i strojenia, stanęła przed tremo[9] w złotych ramach zachwycona swym wyglądem.

— To naprawdę ja? — pytała się, oglądając swój nowy image.

— A któżby inny?

— Wyglądam wcale, wcale…

— A tyle było krzyku i płaczu — docięła jej służebna, zmęczona ubieraniem kapryśnej panny.

— Jeno czuję się tak… Tak…

— Jak?

— Staroświecko.

Służebna ciężko wzdychnęła, ogarnęła w minutkę porozrzucaną po pokoju garderobę, zaścielała łoże i powiedziała:

— Proszę tutaj zaczekać. Zejdę do stołowego i ostrzegę państwa, że panienka w niemocy i pamięć zawodzi. Inaczej wyniknie z tego jakaś draka.

Nie czekając na odpowiedź, wyszła, pozostawiając ją samą.

Weronika poprawiła włosy i jak baletnica zawirowała przed lustrem, po czym przechodząc od obrazu do obrazu, jęła oglądać ponure twarze modeli. Po złotych tabliczkach zawieszonych pod wizerunkami dam, dżentelmenów, panien i dzieci zgadywała, że są to członkowie jej rodziny i że musi być ich dużo, skoro niemalże cały pokój jest nimi poobwieszany. Jedynie panna Izabela Wilczyńska z Nizińskich zrobiła na niej piorunujące wrażenie. Jedna ona zdawała się naturalna, uśmiechnięta i pełna życia. Stała w ogrodzie w otoczeniu przepysznych kwiatów, z parasolem w jednym ręku, w drugim zaś trzymała jakiś enigmatyczny przedmiot.

— To panienki ciotka.

Dosięgnął ją głos służebnej obserwującej z progu.

— Ciotka? Wygląda tak młodo. Mogłaby być moją siostrą.

— To portret sprzed dziesięciu lat. Hrabina Wilczyńska jest wdową. Jej mąż hrabia Wilczyński zapadł na ciężką i tajemniczą chorobę dwa lata po zaślubinach, a w trzecim roku zmarł nagłą śmiercią. Hrabina po krótkiej żałobie przeprowadziła się na wieś. Do rodzinnych włości męża. Tam objęła sporawy majątek po teściach, a potem nagle wyjechała i zaszyła się w głuszy…

— Nie wyszła ponownie za mąż?

— Hrabina Wilczyńska jest… — Służebna zacięła się, zamilkła, i już nic nie dało się z niej wyciągnąć.

Dygnęła przed Weroniką i wskazała otwarte na oścież drzwi.

— Rodzice, brat i siostra czekają panienki w stołowym. Pani kazała przygotować ciepłą strawę, pomimo że państwo są po obiedzie.

— Mówiłam, że nie jestem głodna.

— Niech panienka nie grymasi.

Wyszły z pokoju i zeszły na parter wyłożonymi czerwonym dywanem schodami.

Weronika, trzymając skrawek sukni, stąpała niepewnie za służebną. Trochę kręciło jej się w głowie, a poza tym widok przepychu bijącego z każdego miejsca, dogłębnie ją oszołamiał.

Marmury, bogato zdobione draperie, wielkie obrazy i rzeźby wzrostu dorosłego człowieka, płaskorzeźby na ścianach i malowidła na suficie. Pachnące róże, kolorowe gerbery i chryzantemy, storczyki w bajecznych wazonach. Takiego luksusu wcześniej nie widziała, a przecież był to zaledwie hol pałacu.

— Ten pałac… — zagaiła służącą: — To pałac moich rodziców?

— To panienki gniazdo. Tu się panienka urodziła.

— Czy oni mnie poznają?

— Co też panienka wygaduje?

— Bo może ja po tym wypadku się zmieniłam?

— Zachowaniem, to pewne. Wyglądem ani na jotę.

— To, co mam robić?

— Niech panienka nie panikuje i będzie sobą.

Z holu skierowały się do wysokich, dwuskrzydłych drzwi, zza których dochodziły głosy i dziewczęce śmiechy. Służebna Siemka wpuściła ją do środka. Weronika weszła do olbrzymiej jadalni, gdzie przy stole na honorowym miejscu siedział mężczyzna z głową nieco przyprószoną siwizną, okazałymi wąsami i oczami czarnymi jak węgle. Po jego prawej stronie siedziała ta sama kobieta, którą widziała w ogrodzie, po lewej młody blond włosy mężczyzna o lekko niespokojnym spojrzeniu, a obok niego śliczna złotowłosa dziewczynka o dużych ciemnych oczach i porcelanowej buzi.

— Weronko! — krzyknęło dziecko i rzuciło się do niej biegiem.

Wpadło jej w objęcia i przytuliło się serdecznie.

— Weronko, jak dobrze, że nic ci nie jest. Myśmy się tak strasznie o cię martwili. Ja dwa razy dziennie za twoje zdrowie odmawiałam litanię do pana Jezusa, Matki Boskiej, Aniołów i Wszystkich Świętych.

— Justysiu! Nie męcz siostry i wracaj do stołu. Zdążysz się nią nacieszyć — skarciła ją delikatnie pani domu.

Dziewczynka wróciła posłusznie na swoje miejsce, a ona dłuższą chwilę nie mogła się zdecydować, po której stronie powinna usiąść. Uratował ją kamerdyner stawiający obok młodszej siostry pustą zastawę.

— Dzień dobry, ojcze, matko. Dzień dobry, bracie. Dzień dobry, siostro — przywitała się i poczerwieniała jak piwonia, nie będąc pewna, czy tak powinno wyglądać powitanie.

— Dzień dobry, Weroniko — odpowiedzieli chórem.

— Cieszymy się, że czujesz się lepiej. Cośmy przeżyli przez te kilka dni, trudno byłoby opisać. Na szczęście całaś i zdrowa… — przemówił gospodarz.

Uśmiechał się ciepło i badał ją dokładnie wzrokiem.

— Nie do końca, ojcze. Czuję lekkie zawroty, pobolewa mnie głowa i, mało pamiętam. Dlatego wybaczcie mi, jeśli popełnię nietakt i niestosownie się zachowam.

— Ależ drogie dziecko, nikt nie będzie cię o nic obwiniał. Najważniejsze, żeś znowu z nami. A pamięć z pomocą boską i naszego ukochanego pana doktora Walewicza sama wróci — powiedziała matka.

Kobieta o miłej aparycji, dobrotliwym uśmiechu, acz oczach podobnie jak u brata trochę niespokojnych, oraz wąskich, mało kobiecych ustach.

— A cioteczka Wilczyńska przysłała mi nową lalkę! — wyrwała się niepytana Justysia.

— Naprawdę? — Weronika udała zaciekawienie: — Musi być bardzo ładna.

— O tak! Ma jasne kręcone włoski, duże oczy… Ma nawet buciki takie jak moje i białą suknię całą w koronkach! — mówiła podekscytowana.

— Justysiu, proszę, zachowuj się przy stole — skarciła ją ponownie pani Anastazja.

Dziecko spuściło głowę i zapatrzyło się w talerz; lokaj wlewał do niego gorący rosół.

— Siostra zapewne głodna? Tyle dni bez ciepłego posiłku — zagaił brat, pochylając się nad stołem, żeby lepiej ją widzieć.

Przystojny mężczyzna o jasnych, krótko przystrzyżonych włosach, z niewielkim wąsikiem i kobiecych, wypielęgnowanych dłoniach, nosił się bogato, wręcz przesadnie. Miłość do złota wypisaną miał na twarzy, co potwierdzały liczne pierścienie zdobiące jego palce. Nosił również złoty zegarek na złotym łańcuszku, złote guziki odcinały się od ciemnego irlandzkiego materiału, a złote spinki do mankietów błyskały w świetle przy najmniejszym ruchu.

„Złoto?”. — Przypomniała sobie jakąś starą, na wpół zasypaną kopalnię złota i mroczny zarys mężczyzny, którego nie wiedzieć czemu w myślach nazywała Wemis.

— Nieszczególnie, ale zjem z chęcią — odpowiedziała.

— A siostra coś pamięta z wypadku?

— Niestety niewiele… Prawdę powiedziawszy, to nic nie pamiętam.

— Może to i lepiej. Nie będzie się siostra stresować widokiem koni.

— A mój źrebak wczoraj wpadł w rabatę i strasznie ją stratował! A później brykał naokoło stawu i nikt nie mógł go złapać. — Zachichotała Justysia.

— Justysiu, prosiłam cię o coś! — kolejny raz dostała reprymendę od matki.

— Przepraszam, mamo, to takie śmieszne!

— Opowiesz siostrze po posiłku. A teraz jedzmy, bo wystygnie. Smacznego.

— Smacznego — odpowiedzieli.

Nie czuła głodu, lecz jak się okazało jadła z wielkim apetytem. Nawet poprosiła o dokładkę.

— A zapierała się siostra, że nie jest głodna! — Śmiał się Leopold. — A wsuwa zupę jak wygłodniałe wilcze szczenię.

— Tak jakoś… — odparła, czerwieniejąc i nabierając kolejną porcję zupy.

Nie rozmawiali już potem. Jedli w ciszy, spoglądali po sobie. Justysia łapała ją uśmieszkiem przyklejonym do mokrych usteczek i trzymała lewą rączkę na jej kolanie. Ojciec z bratem ciekawskim okiem łypali spod talerza, a matka przez prawie cały posiłek nie spuszczała z niej wzroku.

Po jedzeniu mężczyźni udali się do gabinetu omówić jakąś ważną sprawę, a ona z matką i siostrą poszły do ogrodu. Towarzyszyła im służąca Siemka oraz wysoka kobieta w średnim wieku. Niebrzydka z buzi, acz chorobliwie sucha i przygarbiona, ubrana w czarną suknię bez przepychu i w równie skromny kapelusz, nie odstępowała na krok Justysi. Ciekawiło ją, kim jest nieznajoma, ale wstydziła się spytać matki, a służebna maszerowała daleko w tyle.

Ogród przepełniał błogi spokój natury. Śpiewały ptaki, cierkały koniki polne, w niedużym stawie otoczonym płaczącymi wierzbami kumkały żaby, a w labiryncie niezliczonych alejek nawoływały się pawie. Z dalekich stajni dobiegało rżenie koni, w wiosce zaś zapiał kiedy niekiedy kogut.

Biło też ciepło pod postacią promieni z nieba. Zapach kwiatów i krzewów, koszonej przez ogrodników trawy i wodnych porostów mieszał się w powietrzu, tworząc w przestrzeni wyjątkowo przyjemną dla nozdrzy kompozycję.

Idąca obok matki Weronika trzymała nad głową rozpostarty parasol, osłaniała twarz przed gorącymi promykami. Nie rozumiała, skąd wziął się u niej ten nagły wstręt do słońca. Przecież tak bardzo je kochała, tak często tęskniła za nim, kiedy przebywała na planecie…

„Chwila… Jakiej planecie?” — dumała.

— Coś cię trapi, Weroniko? — zapytała matka.

— Tak mało pamiętam… Czuję się z tym dziwnie…

— Nie martw się, skarbie, i śmiało pytaj. Postaram się odpowiedzieć na wszystkie pytania.

— Dobrze. Więc… Kim jest ta pani towarzysząca Justysi?

— To panna Annabelle Blanchard. Opiekunka Justysi. Jej guwernantka. Francuzka zresztą. Potrafi być opryskliwa, ale ma dużo cierpliwości i Justysia bardzo ją lubi.

— Francuzka?

— Oui. Elle vient de Paris[10] — odpowiedziała po francusku.

— Nie rozumiem.

— Czego nie rozumiesz?

— Nie rozumiem, co mama powiedziała…

— Powiedziałam, że pochodzi z Paryża. Nie pamiętasz francuskiego?

Pod cienką warstewką pudru na twarzy matki czaiło się przerażenie.

— Nie pamiętam.

— Tragedia. Co my teraz zrobimy? Jak ty się pokażesz na salonach?

Szła wyraźnie zażenowana, oczy jej biegały po alejce wysypanej drobnym białym szutrem. Oddech miała przyśpieszony, kręciła nerwowo parasolką i mamrotała pod nosem:

— To nic. To nic… Poradzimy sobie. Będziemy tłumaczyli cię wypadkiem… Jakoś to będzie. Zresztą taka amnezja nie może trwać wiecznie. Pewnego dnia odzyskasz pamięć. Tak, tak… Musimy być cierpliwi, a do tego czasu ograniczymy wyjazdy do sąsiadów i wizyty w naszym domu.

— Przepraszam — odpowiedziała, czując, że matce z tego powodu jest przykro.

— Nic się nie stało, Weroniko. Nic się nie stało — zapewniała: — Najważniejsze, że żyjesz. Tym się nie przejmuj. Musisz teraz dużo wypoczywać i jak najwięcej przebywać na świeżym powietrzu. To przywróci ci pamięć.

— Mamciu! Mamciu! — zawołała Justysia: — Mogę pobiec do łabędzi?!

— Jeśli panna Blanchard nie ma nic przeciwko temu, to owszem — odpowiedziała po francusku.

— Ależ skądże — oznajmiła guwernantka i poszła za biegnącą dziewczynką.

Gdy zostały same, usiadły na ławeczce w cieniu lipy, niedaleko stawu. Miały stamtąd pierwszorzędny widok.

— Zastanawiam się, co zrobić z twoimi zaręczynami? — Przerwała milczenie matka.

— Moimi zaręczynami?

— Czyżbyś i tego nie pamiętała?

— Przepraszam.

— Nie przepraszaj, córuś. Przecież to nie twoja wina. A księcia Woligórskiego pamiętasz?

— Niestety.

— Cóż. Odwołamy zaręczyny, aż dojdziesz do siebie. Miejmy nadzieję, że książę nie zrezygnuje z ciebie. Szkoda byłoby takiej partii.

— Niezmiernie mi przykro — odpowiedziała, wzdychnęła ciężko i spuściła głowę.

Matka, choć nie okazywała uczuć dzieciom, objęła ją tym razem i przyciągnęła do swej piersi. Weronika wsparła na niej głowę i poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Nie zdążyła na dobre się rozpłakać, kiedy nagle…

Usłyszały pisk Justysi i wołanie o pomoc panny Blanchard. Spoglądnęły w tamtą stronę i ujrzawszy tonące dziecko, rzuciły się pędem na ratunek.

— Siemka! Bieżaj po pana i służbę! Szybko! — krzyknęła pani Anastazja, ale Siemka domyśliwszy się sama, już biegła w stronę pałacu, mało nie gubiąc nóg.

Weronika, podnosząc wysoko suknie nad kolana, biegła co tchu w płucach. Cisnęła parasol, zerwała z głowy fantazyjnie przybrany bukietem kwiatów kapelusz, i nim się matka z guwernantką spostrzegły, ściągnęła krępującą ruchy suknię. W samej garderobie wskoczyła do wody i dopłynęła w miejsce, gdzie zniknęła jej z oczu siostra.

— Panienko Przenajświętsza ratuj moje dziecko! — zawodziła w rozpaczy matka.

— Mon Dieu! Mon Dieu! — lamentowała panna Blanchard.

Tymczasem Weronika nurkowała, szukając po omacku Justysi pod wodą. Woda zmącona mułem wzbijała się aż pod powierzchnię, moczarki chwytały za ręce i nogi, owijały się wokół szyi i smagały nieprzyjemnie po twarzy. Ale Weronika nie zaprzestawała poszukiwań. Co chwilę wynurzała się, żeby zaczerpnąć powietrza, po czym niknęła na nowo. W końcu chwyciła za nogę dziewczynki, za rękę, szarpnęła za włosy, oplotła ręką jej wiotki tułów i wyciągnęła jej głowę na powierzchnię.

Justysia utrzymywana przez Weronikę dławiła się, wypluwała wodę, łapała chciwie powietrze i z nerwów zanosiła się szlochem.

W kilka sekund podpłynęła do nich łódka; mocne ręce wciągnęły je na pokład i okryły ciepłymi kocami.

Ratownikami okazali się jej brat, ogrodnik oraz mężczyzna, którego pierwszy raz widziała. Po stroju zgadywała, że jest to zarządca pałacu.

Z brzegu przyglądała się oszalała z niepokoju matka, ściskała nerwowo rękę męża, Siemka cuciła omdlałą z wrażenia guwernantkę, a za ich plecami zebrała się gromadka ciekawskiej służby.

Nie mówiono tego głośno, ale zastanawiano się, czy przypadkiem nad domem Nizińskich nie zawisła jakaś klątwa. W jednym bowiem tygodniu miały miejsce dwa wypadki. Jeden – nieszczęśliwy upadek Weroniki z konia, drugi – wpadnięcie do stawu młodszej siostry Justysi. W pierwszym przypadku wybawcą okazał się starszy brat Leopold. Tego dnia wyjątkowo bawił w pałacu i widział strąconą z konia siostrę. W drugim to właśnie uratowana Weronika ocaliła Justysię. Gdyby zginęła ta pierwsza, prawdopodobnie dziś zginęłaby ta druga. Nic dziwnego zatem, że ta zbieżność wypadków przeraziła służbę i że teraz modlili się w duchu, żegnali po kryjomu i rozglądali trwożnie po okolicy, jak gdyby wyszukiwali kolejnego niebezpieczeństwa lub zła zaczajonego w krzakach.

— Justysiu! — krzyknęła pani Anastazja i pochwyciła w objęcia córkę, kiedy dobili do lądu.

Niziński objął Weronikę, przytulił do siebie i długo całował w czoło. W jego oczach błyszczały łzy szczęścia i olbrzymiej ulgi.

— Weruś… — szepnął jej w ucho: — Kochana ty moja. Jakem ci wdzięczny za poratowanie Justysi i szczęśliwy, żeś i ty cała. Co to byłoby za nieszczęście, gdybyśmy was tak nagle stracili.

— Niech się papa uspokoi. Zrobiłam, co zrobiłam… — odpowiedziała, nieprzywykła do takich czułostek.

— Nie wiedziałem, siostro, że potrafisz tak dobrze pływać — powiedział Leopold, obserwując zmoczoną do cna dziewczynę, okrytą skąpym kocem.

Przesiąknięty wodą znaczył zgrabne ciało Weroniki, nie osłaniał jej nagich kolan i łydek, gorszył tym widokiem matkę, pobudzał fantazję brata i zachwycał męską część widowni. Jedynie ojciec nie widział w niej nic gorszącego, poza aniołem ratującym mu od śmierci młodszą córkę.

— Nie sądziłem, że w ogóle umiesz pływać — dodał Leopold.

— Nie myślałam o tym. Po prostu wskoczyłam do wody — odpowiedziała i pod asystą ojca dotarła do pałacu.

Po drodze ludzie uchylali jej czapek. Poniektórzy życzyli jej zdrowia i dziękowali za ocalenie panny Justysi. Wszyscy byli jej niesłychanie życzliwi, a najbardziej siostra idąca przodem z matką. Co chwilę się odwracała i słała jej całusy. Ta nieoczekiwana przygoda niespodziewanie zjednała jej rodzinę i całą służbę, pomimo że wciąż niczego nie pamiętała.

ROZDZIAŁ II

Siedział na werandzie i przyglądał się bijącym o brzeg falom. Morska bryza smagała jego ziemistoblade policzki pokryte kilkudniowym zarostem. Ciemnoszare sińce pod oczami, cienkie bruzdy na twarzy i przedwcześnie posiwiałe skronie sprawiały, że wyglądał na człowieka przepracowanego i steranego życiem.

A jednak musiał sam przed sobą przyznać, że nie napracował się za wiele w życiu. Urodzony w zamożnym domu przez długi czas wiódł życie beztroskie i hulaszcze. Ojciec z matką rozpieścili jedynaka i sprawili, że kiedy firma prowadzona przez rodziców zbankrutowała i wylądowali na bruku, nie potrafił podjąć żadnego zajęcia, pozwalającego mu samodzielnie przeżyć w materialnym świecie. Ojciec wkrótce potem zapił się na śmierć, matka wyszła po raz wtóry za mąż, a że ojczym alfons nie zamierzał utrzymywać osiemnastoletniego pasierba, wyrzucił go na zbity łeb z domu, dając mu na odchodne zwitek banknotów, kanapkę z szynką, flaszkę białej polskiej wódki i kulawą prostytutkę do towarzystwa. Podstarzałej bowiem kobiecie trudniącej się nierządem zamarzyło się lepsze życie przy boku całkiem przystojnego młodzieńca.

Tymczasem młodzieniaszek okazał się niedołęgą. Księciem bez pieniędzy i wizji przyszłości. Zadowalało go minimum egzystencji. Jeden posiłek dziennie, czyste ubranie i wieczorny seks, za który nie musiał płacić.

To wkurzyło kulawą księżniczkę. Jednej nocy, kiedy skończyli wieczorny rytuał godowy i gdy młody padł jak nieżywy w objęcia Morfeusza, kobieta zabrała swoje manele, ukradła mu ostatnie pieniądze i bez pożegnania wyjechała.

Rankiem, kiedy odkrył zniknięcie kulawej panny, nie przejął się tym faktem. Gryzła go tylko strata pieniędzy, bo to oznaczało konieczność podjęcia pracy. I to go przytłoczyło. Zmogło do tego stopnia, że zaczął się włóczyć bez celu po mieście. Tym oto dziwnym trafem rozpoczęła się jego uliczna edukacja. Poznawał wielkomiejskie życie, jego plusy i minusy, jasną i ciemną stronę egzystowania w dużych zbiorowiskach ludzkich, tudzież ludzi o zróżnicowanych charakterach. Te heterogoniczne osobowości stały się dlań obiektem dociekliwych badań filozoficzno-psychologicznych, objawieniem i nieoczekiwanym natchnieniem.

Któregoś dnia wziął do ręki pióro i zaczął pisać. Napisał niedługie opowiadanie o bezdomnym starcu. Rodzina jego została zabita przez grupkę naćpanych nastolatków. Starzec, wtedy jeszcze średniego wieku mężczyzna, uczciwy, pracowity mąż i dobry ojciec czwórki dzieci, wraca do domu po nocnej służbie i zastaje zmasakrowaną rodzinę. To sprawia, że postanawia zemścić się na złoczyńcach. Zadanie okazuje się niełatwe, bo przywódcą młodocianego gangu jest syn znanego w mieście mafioza, którego ojciec dobrze chroni. Dopiero pod koniec życia mężczyźnie udaje się dopiąć swego i wymierzyć sprawiedliwość, choć sam ginie z rąk gangstera.

Historię kupił lokalny dziennik i wydał powieść w odcinkach. Serial ciepło przyjęli czytelnicy, toteż zaproponowano chłopakowi stałą rubrykę do nowego opowiadania, ale odmówił. Potrzebował pieniędzy, lecz ten drobny sukces sprawił, że postanowił sięgnąć wyżej. Po roku niedospania, niedożywienia i mieszkania w kartonowych pudłach, zjawił się z rękopisem w znanym wydawnictwie i zaskoczył mile głównego redaktora.

Redaktor nazywał się Andrzej Sowa i miał nosa do młodych talentów. Już po przeczytaniu kilku akapitów, wiedział, że ma z takim talentem do czynienia i zdecydował zatrzymać go dla siebie. Wymyślił chłopakowi pseudonim pisarski – Jan Zahar – i tak rozpoczęła się kariera młodego, utalentowanego, choć niezwykle leniwego dwudziestolatka.

Jan Zahar po czterech dobrych książkach spoczął na laurach. Nie dbał o sławę, nie przejmował się głosami krytyki, nie brał udziału w spotkaniach organizowanych z czytelnikami i nie poświęcał wystarczająco dużo czasu na doskonalenie warsztatu.

— Nie jestem niewolnikiem. Piszę książki, kiedy czuję taką potrzebę — tłumaczył się redaktorom, krytykom i czytelnikom.

Tyle że Jan Zahar rzadko czuł potrzebę pisania. Robił to wyłącznie dla pieniędzy, choć wymagania jego nie wzrosły ani o jotę. Wystarczało mu minimum.

— Aby do jutra… A potem niech się dzieje wola Boża… — mawiał do swojego pękniętego odbicia w lusterku, gdy nachodziło go znużenie i nie szło pisanie.

Wówczas odchodził od maszyny i zaglądał do księgarni, gdzie wciąż całkiem nieźle sprzedawały się jego książki. Jan Zahar nie należał jednak do moli książkowych i odwiedzał księgarnie wyłącznie po to, żeby wpaść na fana swojej twórczości, a ściślej mówiąc na fankę, czyli płeć piękną oczarowaną jego talentem. Bo autor powieści sensacyjnych miał jedną wielką przywarę – był erotomanem.

Potrzebował seksu nie mniej niż jedzenia, a że groszem nie śmierdział, interesował go wyłącznie seks darmowy. Na taki mógł liczyć jedynie u swoich czytelniczek. Zbałamucone jego podstępną grą wstępną dawały mu się uwieść i zaciągnąć do łóżka. Czasami sprawiało mu to wiele kłopotów, szczególnie gdy uwiedzionymi okazywały się nieletnie dziewczyny, żądające od niego wierności, ślubu, lub pieniędzy za milczenie. Niektóre wykorzystywał kilkakrotnie, inne oddawały mu się tygodniami, a jedną tak sobie podporządkował, że utknęła w jego domu na pół roku.

Po burzliwym romansie z uczennicą z gimnazjum Jan Zahar trafił na dwa lata do więzienia. Tam doznał wielu upokorzeń ze strony współwięźniów i pod wpływem silnych bodźców napisał najlepszą w swojej karierze książkę pod tytułem „W objęciach namiętności”. Książka przeznaczona dla dorosłych w krótkim czasie osiągnęła olbrzymią popularność i stała się bestselerem, a autor trafił na pierwsze strony najpoczytniejszych czasopism. Nie dlatego, że chciano o nim czytać, ale, dlatego że rodzice nastolatki po raz wtóry wnieśli przeciwko niemu pozew do sądu. Tym razem oskarżyli autora, że wykorzystał wizerunek dziewczyny i opisał jej intymne z nim stosunki.

Do akcji wkroczyło wydawnictwo Jana Zahara, zapewniając mu najlepszego obrońcę. W kilka miesięcy później wyszedł na wolność i zaproponowano mu dużą gażę za napisanie drugiej części „W objęciach namiętności”. Przystał na to chętnie, przyjął pokaźny zadatek, wyjechał na stałe do Wiednia i, skończyło się na dwóch wyśmienicie napisanych rozdziałach. Potem wróciła w nim dawna apatia, zwątpienie i jakaś niemoc na duszy, a przede wszystkim w ciele. Okazało się, że jego męskość uległa poważnemu zakłóceniu. To go załamało, bo pragnienie seksu nieprzerwanie go dręczyło, a mechanizm przyjemności zwiądł i żadna siła nie była w stanie przywrócić go do formy.

Dwadzieścia pięć lat tak przeżył słynny autor jednego bestselera i czterech innych książek, starzejąc się, popadając w totalne odrętwienie i tracąc poczucie czasu i rzeczywistości. Nic go nie cieszyło, niczym szczególnym się nie zajmował, niczego więcej nie oczekiwał od życia, kiedy nagle…

Dostał list z Francji. Kancelaria adwokacka z Paryża powiadamiała go o śmierci jego dalekiej kuzynki. Nazywała się Nathalie Arnaud[11] i należała do najbogatszej warstwy społeczeństwa francuskiego, a ponieważ nie miała bliższej rodziny, cały majątek zostawiła kuzynowi – Franciszkowi Jasińskiemu, czyli Janowi Zaharemu.

Wiadomość ta sparaliżowała z początku pisarza, ale kiedy już dotarło do jego świadomości, iż otrzymał spadek, jeszcze tego samego wieczoru siedział w samolocie do Paryża i planował jak urządzić sobie życie. Adwokat Nathalie Arnaud przyjął go bardzo życzliwie. Przedstawił testament zmarłej i ostatnie jej życzenie. Okazało się, że bogata panna miała kilka firm w Europie i olbrzymią kwotę w banku. Jan Zahar zlecił kancelarii sprzedać wszystko, a pieniądze przelać na swoje konto. W ten oto sposób Franciszek Jasiński alias Jan Zahar wrócił do Austrii, będąc miliarderem.

Kolejne dziesięć lat spędził Jan Zahar, włócząc się bez celu po świecie i kompletnie nic nie robiąc. Pomimo olbrzymiego majątku pozostał apatyczny, nieruchliwy i pozbawiony chęci życia, niezdolny do tworzenia, a z czasem zapomniany. A wszystko z powodu niezdolnego do rozkoszy organu, którego nie potrafił przywrócić do życia…

–––

— Co to jest do kurwy nędzy?! — wydzierał się Wemis, przeczytawszy streszczenie pobrane z mało wydajnego ludzkiego ogniwa. — Co to ma znaczyć?! — wrzeszczał na swoich podwładnych.

Bił pięścią w stół z taką siłą, że czerwona krew bryzgała z pokaleczonej dłoni na białe fartuchy naukowców.

Pół roku minęło, odkąd podjął się modernizacji bioenergoelektrowni i zjeździł całą Ziemię. Przy okazji sprawdzał słabo wydajne ogniwa, szukał przyczyn i rozwiązywał przeróżne problemy, o których dotąd nie miał pojęcia. To tutaj, w Austrii natrafił na mało wydajną plantację. Doprowadziła go do ataku szału i takiej nienawiści do pracowników, że gdyby nie Dorki, łagodzący spory i stojący na straży rozsądku księcia Wemisa, ten na miejscu by ich pozabijał.

— Co to ma być?! — zagrzmiał po raz enty: — 7 WTR! Tylko 7! Dlaczego ten Jan Zahar jest niezdolny do produkcji większej ilości energii!?

— To przez ten problem z erekcją. Załamał się… — wtrącił nieśmiało jeden z naukowców.

— Jego problem?! Jego?! Jaki jego?! Nie ma jego! On jest zasranym, śniącym ogniwem! To jest wasz problem! Wasz, jajogłowi, żebyście coś z tym natychmiast zrobili!

— Ale program…

— Program?! Ingerujcie w program! Przywróćcie mu sprawność do kopulacji! Niech pieprzy wszystko, co się rusza; co żywe, co martwe, duże i małe, stare i młode, aby tylko dawał 15 WTR! Nie obchodzi mnie, w jaki sposób to zrobicie! Żądam wyników! Natychmiastowych! Dwadzieścia procent ogniw pracuje poniżej 15 WTR, bo nic nie robicie! Macie ingerować w ludzkie sny tak, żeby byli w stu procentach wydajni! Bo jeśli nie…! — Huknął w stół, aż zaskrzypiały deski: — Bo jeśli nie, to skończycie w akwarium tak jak oni!

— Taka ingerencja jest niebezpieczna, książę Wemisie — odparł starszy gość w przydymionych okularach, nazywany powszechnie „Ojcem”.

— Dlaczego?

— Dlatego, że kiedy interweniujemy zbyt gwałtownie, pojawiają się duże rozbieżności pomiędzy teraźniejszością a przeszłością. Wtedy ludzki mózg zaczyna coś „podejrzewać”.

— To niech sobie podejrzewa! A kogo to obchodzi?! Co może nam zrobić?

— Niektóre mózgi potrafią przełączyć się w tryb obronny i zaczynają samodzielnie myśleć. Prowadzi to do tzw. oświeceń. Ludzie zaczynają być świadomi, a to z kolei wpływa na obniżenie mocy nawet do 3 WTR. Mieliśmy przypadek ogniwa, które po takim zabiegu weszło w stan niecałego 1 WTR i nie mogliśmy tego żadnym sposobem przemóc. Ten mózg dalej funkcjonuje. Oddzieliliśmy go od reszty, bo buntował inne mózgi. Kilka lat temu doszło z jego powodu do pięćdziesięcioprocentowej rebelii.

— Pierwsze słyszę. Dlaczego do tej pory o tym nie wiedziałem?

— Nie wiem, książę. Może to wina niekompetentnych doradców? — oznajmił poważnym tonem Ojciec.

Wemis spojrzał na niego nieco krzywo, ale musiał mu przyznać rację. Za dużo miał przy sobie pochlebców i karierowiczów.

„Muszę to zmienić” — pomyślał i zapytał głośno: — Nazywasz się Homim?

— Tak, książę. Jestem profesor Ato Homim. Pracuję przy ogniwach od przeszło stu pięćdziesięciu lat. Moją specjalnością jest tworzenie buforów stabilizujących wirtualne światy i maleńkich, złośliwych programów dla bioenergoogniw, tak zwanych koni trojańskich.

— Świetnie! W takim razie mianuję cię swym doradcą. Po skończeniu inspekcji polecisz na Sarimusa, gdzie dołączysz do mojego zespołu. A teraz powiedz, co twoim zdaniem powinniśmy zrobić, żeby przywrócić pełne działanie niewydolnym ogniwom?

— Przede wszystkim należałoby stworzyć prewentorium[12] dla ogniw ze zmodernizowanym oprogramowaniem. Następnie wyselekcjonować je z sieci bioenergoogniw, poddać kwarantannie i obserwować. To zapewni nam bezpieczeństwo i zapobiegnie ewentualnemu rozprzestrzenianiu się niebezpiecznych dla systemu informacji.

— Rozumiem, że dalej będą podłączone do macierzy?

— Naturalnie. Pod tym względem nic się nie zmieni.

— Zgadzam się… Co jeszcze?

— Musimy ingerować w sen ludzki, ale tak, aby nie wzbudzić podejrzeń. Najlepiej robić to wówczas, kiedy człowiek jest w fazie snu (sen w śnie), a więc działać na podświadomość ludzką. Niech sobie myśli, że te informacje pochodzą od niego samego lub jakiegoś urojonego przewodnika albo anioła. Nie możemy się jednak śpieszyć, bo jak nam wiadomo, mózg nie śpi. Profilaktycznie możemy również wzmóc niepokój u ludzi i zaszczepić im więcej strachu. To powinno dać nam większą przewagę, albowiem mózg, żeby logicznie myśleć, musi czuć się bezpiecznie. Człowiek odczuwający niebezpieczeństwo popełnia błąd za błędem…

— I o to nam chodzi! — powiedział zadowolony Wemis. — W takim razie, panie Ato, zostawiam to panu na głowie. Proszę przygotować wytyczne dla pozostałych bioenergoelektrowni i rozesłać z moim rozkazem do natychmiastowego wykonania. Proszę także nadmienić, że najmniejszą niesubordynację będę surowo karał.

— Tak jest, książę Wemisie — ukłonił się Ojciec; zrobili to pozostali; ukontentowany Wemis zatarł dłonie.

–––

Byli w dość znacznej odległości od pracowników farmy, kiedy Dorki zagaił Wemisa.

— Nie jestem do końca przekonany, czy powinniśmy zaszczepiać ludziom więcej strachu.

— A to czemu?

— Z jednej strony mamy lepszą kontrolę nad mózgiem, z drugiej potrzebujemy jak najwięcej przemocy i destrukcji dla wytworzenia energii. Jeśli będą chorobliwie bojaźliwi, zaczną zachowywać się przezorniej.

— Co nie znaczy, że zaczną prowadzić odmienne od starego życie. Oparliśmy nasze systemy na pożądaniu. Trudno człowiekowi oprzeć się chuci, niełatwo zrezygnować z władzy, a prawie w ogóle z pieniędzy. To system bliski doskonałości. Morderca dalej będzie mordował, gwałciciel gwałcił, chciwy pożądał coraz więcej… Istoty ludzkie nie wykorzenią ze swojego życia pożądania, ponieważ nie potrafią poradzić sobie z tym na poziomie myśli. Nic się zatem nie zmieni, choćbyśmy im wtłoczyli dwukrotnie więcej strachu. Mogą być przerażeni, lecz mimo to dalej dopuszczać się będą zbrodni, gwałtu i wszelkiego złego. Weźmy na przykład tego, hm… Jak mu tam było?

— Jana Zahara?

— Tak! O nim myślałem. Gdyby jego członek nie zwiądł zawczasu, gwałciłby wszystko bez różnicy. A pomyśl, jakby teraz sobie dogadzał, mając taki majątek. Pieniądze pozwoliłyby mu realizować każdą wyimaginowaną fantazję! Kobiety i mężczyźni, starcy i nieletni, niemowlęta i zwierzęta, ha, ha… Ileż to energii dla nas! Naszym zadaniem jest przywrócić mu sprawność fizyczną! Niech kopuluje do śmierci, niechaj sobie dogadza i dostarcza nam 15 WTR!

Szli chwilę w ciszy w kierunku kosmicznego krążownika, zawieszonego nisko nad Ziemią. Pole grawitacyjne utrzymywało go w idealnym poziomie, z maleńkich okien wokół statku pulsowało niebieskie światło, a w otwartej śluzie czekała na nich niebrzydka kobieta w szkarłatnym kombinezonie. Komandor Cea[13], dowódca tego międzygwiezdnego statku, córka generała, szkolna sympatia Wemisa i pierwsza dziewica, jaką posiadł w swoim życiu.

Dzieliły ich resentymenty od tamtego czasu, lecz młody książę nie zważając na jej sprzeciw i buńczuczny charakter, wymusił na niej pilotowanie „jego” statkiem. Pod przymusem obiecała mu posłuszeństwo, ale zachowywała do niego ogromny dystans, a kiedy zbytnio się wtrącał do kierowania statkiem, albo go ignorowała, albo dochodziło pomiędzy nimi do ostrej walki na słowa i pięści. Oczywiście Wemis odgrywał w stosunku do niej dżentelmena i nigdy nie używał siły. Za to Cea robiła z rąk użytek i potrafiła dotkliwie zranić księcia.

— A właśnie, Dorki! — przypomniał sobie Wemis: — Jak idą poszukiwania Veni?

— Ciężki temat, książę… Wasza matka dobrze ją ukryła. Wątpię, żebyśmy ją znaleźli.

Dorki kłamał. Z pomocą Rotha i kilku wtajemniczonych ludzi odnalazł akwarium, w którym umieszczono mózg Veni. Kiedy poleciał po kryjomu do Europy, na bioenergofarmę zwaną Polska, przekupiony przez Rotha technik wskazał mu żywe ogniwo. Na wyświetlaczu jaśniało imię i nazwisko dziewczyny: „Weronika Nizińska”.

Widok ten wzruszył go i oburzył do tego stopnia, że zapragnął się zemścić na księżnej Calirze. Wiedział, że pozostanie to w sferze jego marzeń. Nie był w stanie mierzyć się z tak potężną figurą, nie znał również nikogo, kto mógłby mu dopomóc w pomście. A jednak przyszła mu do głowy myśl straszna, a zarazem niebezpieczna.

+

Spotkał się z Rothem na plantacji zwanej USA. Tam zabrawszy go w ustronne miejsce, oznajmił:

— Nie muszę ci chyba przypominać, że książę Wemis chce was przerobić na ogniwa?

— Nie zapomniałem — odpowiedział mężczyzna.

— Twój los jest przesądzony. Książę nie wybaczy ci tego, co zaszło pomiędzy wami na Księżycu. Nie cierpi zdrajców. Brzydzą go tacy jak ty i ja go w tej materii popieram. A mimo to przyleciałem zawrzeć z tobą pewien układ. Jeśli mi pomożesz i się nam powiedzie… Ty i twoja rodzina przeżyjecie, a kwestia nowych ogniw stanie pod wielkim znakiem zapytania.

— Co miałbym zrobić? — zapytał.

Bał się Dorkiego, lękał się jego zdrady, a jednocześnie mu ufał. Znał jego przekonania. Wiedział również, że jest przeciwko bioenergofarmom, lecz przede wszystkim miał pewność, że Dorki nie posunąłby się do kłamstwa. Ten olbrzym był kimś wyjątkowym w świecie bogów i za to ogromnie go szanowano. Postanowił mu służyć, byle tylko ocalić własne życie.

— Zdobądź wolne akwarium — odpowiedział Dorki.

— Dla kogo?

— Tego nie musisz wiedzieć.

— Nie będzie łatwo. Wasi naukowcy się boją. Wolne cele natychmiast są przygotowywane pod nowe ogniwa. Nie mamy z nimi kontaktu nawet na krótki moment.

— Wiem o tym, dlatego twoim zadaniem będzie uśmiercić jedno ogniwo.

— Uśmiercić?!

— Tak. To jakiś problem?

— To wyjdzie na jaw, a wtedy nas zabiją.

— Nie wyjdzie, jeśli będziemy mieli po swojej stronie przekupnego naukowca. On spisze protokół i on włoży nowy mózg do wolnej celi.

— Trzeba będzie dać w łapę. Potrzebujemy dużo złota.

— Dostaniesz dziesięć sztabek.

— Dziesięć?! — zagwizdał zdumiony Roth.

— Dziesięć! Jak to podzielisz między wami, jest mi to obojętne. Możesz zatrzymać nawet całość, oby się tylko powiodło.

— Przy takiej kupie złota nie będzie problemu.

— A więc jak… Wchodzisz w to?

Patrzyli sobie w oczy. Dorki był świadom, że Roth dla pieniędzy sprzedałby rodzonego ojca. Nie wątpił ani przez chwilę, że się zgodzi, tyle że mu nie dowierzał.

— Zgoda — odparł Roth, przypieczętowując układ podaniem ręki Dorkiemu.

— Tylko nie próbuj żadnych sztuczek. Jeśli mnie zdradzisz, to wiedz, że nagrałem tę rozmowę. Tyle że zamiast mojego głosu będzie to głos jednego z twoich ludzi. Kazałem go pojmać i zamknąć w wiadomym mi tylko miejscu. Zrobisz coś głupiego, a oddam nagranie księciu Wemisowi, a on się postara, żebyście konali wyjątkowo długo i w największej męczarni, jaką możesz sobie wyobrazić. Zrozumiałeś?

— Możecie być spokojni, panie Dorki, i liczyć na mnie.

_-_

— Szkoda — powiedział książę Wemis: — Moglibyśmy przyjść jej z pomocą, gdybyśmy ją znaleźli. Wgralibyśmy jej coś lekkiego.

— Cóż… Będę szukał dalej. A może wasza matka zechciałaby wam zdradzić?

— Zwariowałeś? Znasz ją przecież.

Weszli na trap i jęli wjeżdżać ruchomymi schodami. Przy wejściu oczekiwała ich Cea.

— Komandorze Cea… Ślicznie pani wygląda w tym uniformie i w zachodzących promieniach słońca. — Błysnął Wemis oczami do dziewczyny.

— Niech książę zachowa komplementy dla księżniczki Itary. Pewnie łasa takich słów — odpowiedziała.

— Księżniczkę Itarę niełatwo oczarować. Przyzwyczajona jest do komplementów.

— Chyba nie sądziliście, że po tych lukrowanych słówkach będę całowała wam stopy i rzucę się w ramiona?

— Tego akurat sobie nie pomyślałem, bo jesteś na to za zimna. I wątpię, żeby jakiekolwiek słowa cię rozgrzały. Czasem, kiedy wspominam dawne dzieje i myślę o tobie, zastanawiam się…

— Nad czym? — zapytała, kiedy nieoczekiwanie zamilkł.

— Czy ty przypadkiem nie jesteś robotem.

Nie odpowiedziała. Uderzyła z haka, celując w podbródek Wemisa.

Książę przewidział jej uderzenie i chwyciwszy jej dłoń, ucałował szarmancko, a ona poczerwieniała ze złości.

— I znów ci się nie udało… — Roześmiał się.

— Może wcale tego nie chciałam — oznajmiła czupurnie i zniknęła za wchodzącymi na statek mężczyznami.

Chwilę potem krążownik rozbrzmiał cichym, basowym pomrukiem, wzniósł się ponad szczyty Alp i wolno odleciał w kierunku północno-wschodnim.

ROZDZIAŁ III

— Gdzieś ty się podziewała?!

Usłyszała męski głos i dostała pięścią w głowę. Zatoczyła się do tyłu i gdyby nie silne, obrośnięte jak u niedźwiedzia łapy, wciągające ją brutalnie do izby, runęłaby na plecy.

— Ajaj! Ajaj! — krzyczała, przyjmując razy. — Przestańcie, bo zabijecie! Przestańcie!

— Tylem razy ci gadał, cobyś się nie leniła! — gderał jej do ucha zażywny gospodarz.

— Przeca się nie leniłam! Gęsi spędziłam, u krów byłam i kuniowi obrok dałam!

— A Klimek gdzie? Kuń do jego obowiązków należy!

— Alboż ja wiem? Pewno polazł na raki…

— Już ja mu pokażę raki! Niech no ino wróci!

Puścił dziewkę i usiadł przy stole, gdzie gospodyni podawała roztrzepańca[14] z ziemniakami, skropionymi tłuszczem ze skwarkami.

— Pójdziesz do dworu i zaniesiesz kucharce sera.

— Toć robota Klimka!

— Nie pytałem o zdanie! — Uderzył w stół, aż pospadały z miski kartofle. — Jeśli spotkasz gdzie zarządcę, oddasz mu cztery fenigi[15]. Ino nie zgub, bo ubiję!

— Nie zgubię… — mruknęła i schowała monetę w fałdy sukienki.

Wzięła ser z komory, wsadziła do koszyka i wybiegła z chaty.

Słońce wisząc nisko nad horyzontem, zmieniło barwę, pomalowało okolicę na pomarańczowo i pomimo zbliżającego się wieczora, doskwierało żarem.

Wioska huczała robotą. Doglądano spędzone z pastwisk zwierzęta, naprawiano sprzęt gospodarski oraz śpieszono z kolacją, póki jeszcze jaśniało i przez małe okna wpadało do izby trochę rozproszonego światła.

Ciarka przyglądała się tym zabiegom z daleka. Czasem pomachała gospodarzom ręką, innym razem rzuciła patykiem w ujadającego kundla, albo droczyła się z dzieciakami, wyzywając je od szczeniąt i podrzutków. Nie robiła tego na poważnie. Była skłonna do psot i lubiła podokuczać dzieciom dla zabawy. Mieszkańcy wioski najczęściej nie zwracali na nią uwagi. Nikt też się na nią nie złościł, co najwyżej przepędził miotłą, dał kuksańca w głowę lub bolesnego pstryczka w ucho.

Minęła ostatnią chatę, weszła w ciemny lasek i wlepiła oczy w piaszczystą drogę. Wystające korzenie, głębokie koleiny i dziury wybite kołami wozów oraz porozrzucane gałęzie, stanowiły niebezpieczną mieszankę dla bosych stóp i odzienia. Wiele razy zdarzyło jej się zwichnąć nogę, rozedrzeć sukienkę lub po prostu przewrócić na nierównościach. Niosąc tak ważny pakunek do dworu, tym bardziej musiała uważać.

Po kilku minutach wyszła na otwartą przestrzeń, gdzie dostrzegła dwór państwa Nizińskich. Prawdziwy pałac wzniesiony nieco na górce, otoczony bujną zielenią, osłonięty przed wiatrem wysokimi drzewami, z cudownym ogrodem na tyłach budynku, fontanną strzelającą pod niebo strumienie wody oraz zarybionym stawikiem, po którym pływały dzikie kaczki i łabędzie.

Ciarka rzadko przychodziła do pałacu, toteż zawsze ogarniał ją lęk przed zamieszkującymi dwór ludźmi. Wydawało jej się to niezwykle dziwne, że w tak olbrzymim domu, mogącym pomieścić paręnaście wiejskich rodzin, mieszka zaledwie kilka osób.

Któregoś lata widziała u państwa Nizińskich bawiących się gości. Nie mogła oderwać oczu od dam w eleganckich sukniach i fantazyjnych kapeluszach, od przystojnych dżentelmenów we frakach, od karet, powozów i pięknych koni, stangretów w liberiach i bogato odzianej służby. Wydawało jej się, że znalazła się w bajlandii pełnej dziwów i fantasmagorycznych urojeń, w śnie, do którego ona nie należała.

Weszła na teren pałacu i główną alejką podążyła w stronę dworu, przed którym stał zarządca Józef. Obserwował zbliżającą się dziewczynę i ćmił papierosa.

— Czego tu? — zapytał i obrzucił ją niechętnym wzrokiem.

Nie lubił dziewczyny za cięty język.

— Ser przyniesłam — odpowiedziała.

— Ty? A Klimek gdzie?

— A bo to ja matka jego? Stryj kazał tom przyszła.

— Ty mi tu nie gębuj! Bo kijami obiję i psami każę poszczuć!

— Wielgi[16] mi pan się znalazł! A cztery fenigi to byście chcieli? — Zachichotała i mignęła przed nim monetą.

— Toż lichy grosz! — Skrzywił się ironicznie zarządca.

— To dajcie mi go, Józefie! Dacie?

— A pewno, że dam — odpowiedział: — Ale nie darmicą[17].

— A co byście za to chcieli?

— Ano, ja bym z tobą na siano polazł.

— Jeszcze czego! Myślałby kto, że ja głupia jaka i za cztery fenigi na siano pójdę! Nie chceta dać? To nie! Łaski bez! Weśta se! — Rzuciła mu w twarz monetą.

Odskoczyła z plaskiem od czoła zarządcy i poturlała się pod stopy Ciarki.

Józef roześmiał się, świszcząc wyszczerbionymi zębami.

— A widzisz ty dzieweńko[18]! Wróciła do cię… No, jak? Pójdziesz ty na sianko?

— Nie pójdę!

— A cycusia dasz potrzymać?

— Sami se potrzymajta! Wiecie co… — odburknęła i pobiegła truchtem w stronę tylnego wejścia do dworu.

— Ciarka! — zawołał zarządca, rechocząc niczym wybudzony ropuch na wiosnę.

— Co tam?!

— Dam pół marki[19]!

— Wsadźta se je w dupę!

— Dam dwie… Pięć…!

— I dziesięciu nie chcę! — odkrzyknęła i zniknęła za węgłem.

Przeszła alejką wzdłuż pałacu i znalazłszy się na tyłach, weszła wejściem dla służby. Przemknęła korytarzem i zamiast skręcić do kuchennej izby, przez pomyłkę zboczyła w drugą stronę; wbiegła po kamiennych stopniach i stanęła przed białymi drzwiami.

„To chyba tutaj?” — zamyśliła się, nacisnęła klamkę i weszła.

Oślepił ją rażący blask z okna, przy którym stała niewiasta i wyglądała na zewnątrz.

— Szczęść Boże! — przywitała się grzecznie i ukłoniła: — Jam od stryja. Ser przyniesłam.

Kobieta, drgnąwszy, zwróciła ku niej oczy.

— Szczęść Boże! — odpowiedziała: — To ładnie z twojej strony, ale zanieś go do kuchni.

— Ojoj! Tom ja się pomyliła! — Rozpoznała niewiastę: — Jaśnie panienka raczy wybaczyć.

Już miała popędzić z powrotem, lecz została zatrzymana.

— Jak cię wołają?

— Ciarka, proszę jaśnie panienki.

— Tyś od Kozułowa?

— To mój stryj. Rodzice odumarli[20] mnie, kiedy byłam dzieckiem. Po ich śmierci przygarnęli mnie stryjowie.

— Ach, tak. Słyszałam o tym od Józefa. Mówił także, że stryj cię bije. To prawda?

— Ja, ja… Mnie… mnie? No, co też, jaśnie pa… panienka mówi… — Jąkała się wystraszona, śledziła wzrokiem podchodzącą do niej Weronikę.

Weronika wzięła ją delikatnie za rękę i wciągnęła do środka.

— Ty się nie bój, Ciarka, tylko powiedz. Jeśli stryjowie cię biją, to ja mogę sprawić, że więcej cię nie uderzą.

Obserwowała skuloną dziewczynę, wychudłą, brudną i śmierdzącą. Z włosami skołtunionymi ze słomą, twarzą nadmiernie spaloną słońcem, z rękoma posiniaczonymi i podrapanymi nogami.

— Stryj bije, kiedy trza… — wystękała.

— A nie za często i nie za mocno on cię bije?

— Nie…

— To skąd masz te sińce na rękach i ramionach? I czemu masz fioletowe przebarwienie pod okiem?

— Bo, bo… Bo ja się przewaliłam i uderzyłam. Ja… ja się często przewalam. Bo, bo ja ciamajda jestem, pro… proszę jaśnie panienki… — tłumaczyła się, tłumiąc łzy, które mimo to kapały na wyłożoną deskami podłogę.

Weronika otworzyła drzwi, wychyliła głowę na korytarz i zawołała gromko:

— Anno! Anno! Chodźże tu prędko!

Po chwili do pokoju weszła kobieta w wieku około pięćdziesiątki. Mocno posiwiała, z licem posiekanym zmarszczkami, z orlim nosem i jasnymi oczami. Ujrzawszy pochlipującą Ciarkę obejmującą kurczowo wiklinowy koszyk, jakby trzymała w nim największe skarby świata, zdziwiła się wielce jej widokiem.

— Panienka mnie wzywała?

— To jest Ciarka od Kozułowów. Zabierzesz ją ze sobą i każesz służbie wykąpać, przyodziać, nakarmić i dać kąt do spania. Jutro po śniadaniu przyprowadzisz ją do mnie. A! I powiedz Józefowi, żeby wysłał parobka do Kozułowa. Niechaj mu oświadczy, iż Ciarka będzie nocować we dworze. Zwolnię ją jutro w południe.

— Jeśli mogę, coś powiedzieć — odpowiedziała starsza pani, łypiąc okiem na dziewczynę.

— Bardzo proszę?

— Stary Kozułow będzie temu nierad. Dziewka jest potrzebna w gospodarstwie. Gotów odpłacić jej za te wczasy pięściami. Wszyscy wiedzą, do czego jest zdolen.

— Wobec tego wyślijcie mu Stefanka w zastępstwie.

— Jak panienka sobie życzy — skłoniła głowę i szturchnęła przysłuchującą się w milczeniu Ciarkę. — Chodź, dziecko. I przestań się mazać. Toć powinnaś być wdzięczna panience Weronice za okazaną łaskę.

— Dziękuję, jaśnie panience!

Dziewczyna rzuciła się pod jej stopy i zaczęła obcałowywać pantofelki, ale Weronika chwyciła ją za ramiona i podniosła.

— Idźże już wreszcie — nakazała Ciarce i sama udała się do swojego pokoju.

–––

Następnego dnia zaraz po śniadaniu, Anna, zarządzająca żeńską częścią dworu, przyprowadziła wypoczętą, wyspaną i odmienioną do niepoznania Ciarkę do jadalni. Przebywali w niej Weronika i Leopold, delektując się sprowadzoną z Chin herbatą. Nowością na rynku, dość drogą i trudno dostępną.

— Panno Weroniko — oznajmiła swe przybycie Anna.

— A któż to taki?! — zapytał Leopold, pierwszy raz widząc młodziutką służebną.

— Ciarka — odpowiedziała Weronika.

— Ciarka?! — Aż się zachłysnął herbatą.

Wstał i z niewiarą okrążył dziewczynę.

— Niemożebne! Gdybyś mi nie powiedziała, że to Ciarka, za nic w świecie bym nie odgadł.

Leopold obchodził coraz to Ciarkę i ze wszystkich stron oglądał.

Ciarka pokryta szkarłatem po czubek głowy spuściła ze wstydu oczy, a Weronika ubawiona ich widokiem uśmiechała się od ucha do ucha.

Odmieniona do niepoznania dziewczyna porażała swym wyglądem. Czysta, pachnąca świeżością sukienki i olejków wyglądała jeszcze młodziej, a przy tym o wiele ładniej. Jej czarne, oprawione wywijającymi się rzęsami oczy pobłyskiwały w płomieniach wschodzącego słońca, gęste włosy spływały drobnymi falami na szczuplutkie ramiona, usta zaś soczyste jak kalina, stworzone były do uśmiechu i namiętnych pocałunków.

Nie dziwiło więc Weronikę, że brat nie może oderwać od dziewczyny oczu. Sama zaniemówiła, kiedy ją ujrzała, chociaż przeczuwała, że pod tym brudnym gałganem skrywa się urocza dziewka, o miłej twarzyczce.

Weronika pożegnała brata, wydała polecenia Annie i odesłała ją do swoich obowiązków, sama zaś wzięła pod rękę Ciarkę i pomaszerowały do ogrodu. Usiadła na ławeczce i zaproponowała dziewczynie miejsce przy sobie, ale Ciarka stanowczym ruchem głowy odmówiła.

Skrępowana obecnością pięknej panny z bogatego domu rzucała spod rzęs ukradkowe spojrzenia.

Panna Weronika w śnieżnobiałej sukni, z ufryzowanymi starannie włosami i w jasnym kapeluszu przystrojonym ptasimi piórami zdawała się aniołem, który zstąpił z nieba.

Dla Ciarki ta jedna, spokojna i przespana noc w pałacu, i ta cudowna chwila sam na sam z Weroniką, były najpiękniejszym snem, z którego nie chciała się wybudzić. A jednak wiedziała, że za chwilę wróci do srogiego stryja i stryjenki, do brudnej chaty i codziennych mozolnych zajęć.

— Ile masz lat, Ciarko? — zapytała Weronika.

— Szesnaście, proszę jaśnie panienki.

— To jesteśmy prawie w tym samym wieku. Ja mam siedemnaście.

Ciarka potaknęła głową, zerknęła w łagodne oczy Weroniki i speszona opuściła wzrok pod stopy.

— Długo mieszkasz u stryjostwa?

— Będzie sześć wiosen.

— Stryj niedobry?

— Dobry… — szepnęła.

— Pomogę ci…

— Nie chce! — wybuchła: — Jaśnie panienka taka dobra, ale stryj się zeźli. Bił będzie jeszcze mocniej… — Ugryzła się w język: — To… to znaczy…

— Więc przyznajesz, że cię bije?

— A który chłop nie bije? — odpowiedziała: — U Siemionów biją, u Kosińskich biją, u Nawrotów biją… W całej wiosce biją. Coby miał stryj nie bić?

— A stryjenkę stryj bije?

— Ale! Aże w chałupie dudni od pięści!

— A Klimka?

— No… Klimka to tak często nie bije. Musi sobie wpierwej dobrze zasłużyć.

— A chciałabyś ty służyć we dworze?

— Ja, proszę jaśnie panienki? Ja… ja nic nie umiem… Ja ino przy zwierzach całe dnie przepędzam. A nawet gdyby ja umiała, stryj pozwolenia nie da. U nas, proszę jaśnie panienki, lichota[21], rąk do pracy nie ma, a roboty co niemiara. My ledwoć sobie radę dajem.

— Jak to? Przecież stryj ma płacone z dworu. A i gęsi nam hoduje i ser wyrabia, i siano dostarcza, a na jesieni jabłkami targuje.

— Albo to ja wiem?

— A stryj pije?

— Pije.

— Często?

— Codziennie.

— A stryjenka?

— Czasem też pije…

— Tak… — Zadumała się Weronika, spozierając w stronę szkliście połyskującego stawu: — Skąd mielibyście mieć oszczędności, skoro stryjowie wszystko przepijają.

Westchnęła i poczuła ukłucie w głowie, później świat jej przed oczami zawirował i opadła bezwładnie na ławkę.

— Proszę jaśnie panienki! Proszę jaśnie panienki! — krzyczała zlękniona Ciarka, podbiegła i jęła ją cucić po chłopsku, czyli klepiąc silnymi razami dłonią po policzkach.

Weronika natychmiast przyszła do siebie. Usiadła i nakazała dziewczynie pobiec do kuchni i przynieść sobie zimnej wody.

— Tylko nikomu o tym nie mów!

— A jak będą pytali?

— Powiedz, żem spragniona z gorąca.

— Dobrze — odpowiedziała i pobiegła.

Wbiegła do kuchennej izby i zziajana szalonym biegiem ledwo mogła mówić.

— Olaboga! Cóż to się stało? — pytała kucharka, oderwawszy się od parkoczących na piecu kartofli.

Pomocnice kuchenne również przerwały prace i podbiegły do wykończonej dziewczyny.

— Pa, pa…

— Co pa? Wyduśże wreszcie dziewczyno!

— Panienka pro… prosi o wodę… — wydyszała.

— Toć chyba nie umrze z pragnienia! Po coś pędziła jak głupia? Myślałam, że stało się komu co złego. Jeno mię wystraszyłaś.

— Panienka rozkazała.

— Eh, głupia ty, głupia!

Kucharka podkasała rękawy i wróciła do warzenia strawy, podczas gdy jedna ze służebnych ulała z garnka wody do bogato zdobionej stągiewki i podała Ciarce.

— Na, trzymaj, ino nie rozlej.

— Będę uważała.

— Ty, Ciarka! — rzekła kucharka po namyśle: — Słyszałam od rządczyni, że panienka chce cię ponoć przysposobić do służby we dworze. Prawda li to?

— Ano możeć i by chciała, ale stryj się nie zgodzi — odpowiedziała.

— A jużci! Stary pijaczyna nie wypuści z domu takiej sikoreczki. Bo tyś Ciarka jak czysta, to i ładna. Zważaj ty lepiej na starego, coby on złego ci jakiego nie uczynił.

Ciarka posmutniała, spuściła głowę i wolnym krokiem, żeby nie uronić kropli wody, wyszła z pałacu.

Wróciwszy do ogrodu, nie zastała Weroniki. Odnalazła ją siedzącą nad stawem, w cieniu stuletniej, płaczącej wierzby.

— Jaśnie panienka tutaj? — Podała jej wodę.

— Tutaj lepsze powietrze.

— Jaśnie panienka chora?

— Od wypadku nie domagam. Słyszałaś chyba, co mi się przydarzyło.

— Kto by to nie słyszał. Myśmy się za jaśnie panienkę modlili.

— I wymodliliście się. — Uśmiechnęła się serdecznie do dziewczyny i wskazała jej miejsce na trawie.

Ciarka tym razem usiadła. Co trawa to trawa, a nie jakaś tam ławeczka.

Od stawu dolatywało kacze kwakanie, zapach wody przesiąkniętej mułem i wodnymi roślinami. Bezchmurne niebo niczym w lustrze przeglądało się w zielonkawej toni, słońce promykami kąsało ciało, wyciągało soki z roślin, odbierało wilgoć z ziemi i piło wodę ze stawu.

Siedziały bez słowa, obserwując stadko łabędzi, zanurzone we własne myśli, zaglądając do wspomnień, marząc o jutrze. Weronika myślała głównie o dziewczynie, usiłowała znaleźć jakieś rozsądne rozwiązanie, Ciarka zaś była szczęśliwa, choć i przygnębiona, bo myślami mimowolnie wracała do stryja, do jego ciężkich pięści i… Nie! O tym nie chciała myśleć, o tym wolałaby zapomnieć, tego nie chciałaby już więcej przeżywać.

— Posłuchaj, Ciarko. Nie chcesz, żebym rozmówiła się ze stryjem, dobrze, nie zrobię tego, ale pamiętaj, że zawsze możesz na mnie liczyć. Nie bój się i nie krępuj się prosić.

— Dlaczego jaśnie panienka jest dla mnie taka dobra? — zapytała wzruszona.

— Dlaczego?

— Dlaczego? — przytaknęła.

— Nie zrozumiesz pewnie. Ale jest we mnie coś takiego, co burzy się przeciwko ludzkiej niedoli i czuję, jakbym dawniej równie mocno, jak ty cierpiała… Jakbym zasmakowała ongiś nędzy.

— Jaką nędzę mogła jaśnie panienka zasmakować? Przecie tu nie ma żadnej nędzy. — Wskazała pałac.

— Mówiłam, że tego nie zrozumiesz…

Więcej ze sobą nie rozmawiały. Weronika, sięgnąwszy po książkę, jęła czytać wiersze, a Ciarka uważnie je słuchać. Leżała tuż obok, chłonęła ze wzruszeniem każde słowo, śledziła wargi Weroniki i upajała się jej głosem.

Zaraz po obiedzie Weronika zaopatrzyła Ciarkę w prowiant, po czym odesłała do domu.

— To dla stryjów. Świeże bułeczki, kiełbasa i konfitury.

— Stokrotnie dziękuję jasnej panience — odpowiedziała, przypadła do jej nóg i jęła całować pantofelki.

— Dajże już spokój! Wracaj chybko do domu i zajrzyj kiedy do mnie.

Pomogła jej powstać i odprowadziła na granicę dworu, do metalowych podwoi, których czarne, fikuśnie powykręcane pręty strzelały prawie że pod niebo. Tam powtórnie się pożegnały. Ciarka ze łzami w oczach ruszyła ku wiosce, a Weronika, zawróciwszy do pałacu, zrobiła kilka kroków i omdlała przewróciła się w gęstwinę kolorowych kwiatów.

***

— Mamy problem — powiedział młody technik do starszego kolegi.

Mężczyzna oderwał się od holograficznego ekranu i popatrzył pytającym wzrokiem na młodego.

— Weronika Nizińska. Ogniwo numer 345-345.

— Co z nim?

— Wygląda na próbę odrzutu.

— Mózg przerywa funkcje życiowe?

— Dokładnie. Chwilowe zaniki świadomości. Odłącza się od systemu. Zupełnie jakby świadomie unikał monitoringu.

Starszy technik pobladł. Dopił kawę jednym haustem i kazał prowadzić się do uszkodzonego ogniwa. Tam uruchomili podgląd, ale zamiast sennej wizji ujrzeli miliony barwnych pikseli.

— Szlag by to trafił! — wycedził starszy: — Jest w fazie wspomnień!

Młodszy otarł czoło z potu, bo zrobiło mu się duszno. Od kiedy przydzielono go do pracy przy ogniwach, pierwszy raz zetknął się z czymś takim.

— Co teraz będzie? — zapytał.

— Jak to co? Jak to się wyda, leżymy młody. Zwalą na nas całą winę i skończymy w akwarium.

— Może powinniśmy odłączyć…?

— Na jakiej podstawie? Jak się z tego wytłumaczymy?

— Nie wiem! Może… może zwalimy winę na system. Powiemy, że to zwarcie, czy coś takiego…

— Pogięło cię?! Przecież wszystko jest nagrywane. Nie ukryjesz żadnego procesu.

— Musi być jakieś wyjście!

— Jest jedno! Palnąć sobie w łeb! Będzie szybciej. — Złapał się za głowę starszy technik.

Młody prawie płakał. Śluz pokrył jego oczy, toteż widział rozmazany obraz siedzącego z bezradną miną starszego technika przy problematycznym ogniwie.

— Podamy mu większe napięcie — zaskomlał.

— Co?

— Podamy mu większe napięcie.

— Możemy go zabić!

— To jedyna nasza szansa!

Popatrzyli sobie w oczy, obaj przerażeni, obaj zszokowani i obaj w stanie otępienia umysłowego.

— Raz kozie śmierć, młody. Podamy mu 0,5 WTR na początek.

— Lepiej 0,2 WTR. Będzie bezpieczniej.

Podłączyli do ogniwa metalową skrzynkę wielkości pudełka po butach, włączyli, ustawili odpowiednie napięcie i na znak starszego młody wcisnął przycisk.

Przez chwilę zaiskrzyło na światłowodowych stykach, czerwone światło popłynęło ku mózgowi i rozlało się po wnętrzu szkarłatnym blaskiem. Lecz mózg nie zareagował. Wciąż wyświetlał miliony zmieniających się kolorystycznie kwadratów.

— Spróbujmy 0,5 WTR.

— W porządku.

Tym razem prysnęło poza akwarium świetlnymi iskrami. Światło dogłębniej spenetrowało zakamarki mózgu i z jeszcze większą siłą się rozeszło. Szkarłat przyoblekł purpurę, purpurę nakryła zieleń, a zieleń ustąpiła czerni.

Wnętrze akwarium pogrążyła mglista mroczność. Wokół mózgu rozbłyskały białe znikające szybko smugi, jakby rozbłyski latarni morskiej pośrodku oceanicznej kipieli, a po metalowej ramie wędrowały nieśpiesznie szczerozłote iskry.

— Co to jest do cholery? — pytał starszy technik.

— A bo ja wiem? Może zrobiliśmy zwarcie?

— Chyba jednak mamy farta. Sam zobacz… — Wskazał wyłaniające się senne widziadło.

Wkrótce zobaczyli oczami Weroniki Nizińskiej pałacową komnatę obwieszoną olejnymi obrazami. Tłoczyli się w niej ludzie.

ROZDZIAŁ IV

— Słyszysz mnie?

Usłyszała jakby z głębokiej otchłani układające się w zdanie słowa.

— Czy słyszysz mnie?

Pytanie się powtórzyło, głos zabrzmiał zdecydowanie wyraźniej, zdawał się bliższy, niecierpliwy, trochę ponaglający.

Wzniosła wolno powieki i zobaczyła tuż przed sobą nieznajomego mężczyznę. Pod nos podtykał jej coś ostro pachnącego.

— Słyszysz mnie? — zapytał po raz kolejny.

— Tak… — odpowiedziała słabo.

— Zemdlałaś przed domem. Służba cię znalazła, a twój brat powiadomił mnie o wypadku.

— Aha… — Teraz dopiero rozpoznała twarz lekarza rodzinnego; był to doktor Walewicz.

— Pamiętasz, jak się nazywasz?

— We… We… Veni Horg.

— Co?

— Nazywam się Veni Horg… Pracuję w fabryce światłowodów… Czy dziecku nic się nie stało?

— Jakiemu dziecku?

— Mojemu… Jestem w ciąży…

— Co ona bredzi? — Zaniepokoił się Niziński.

— Snadź[22] jest w szoku — odpowiedział doktor.

— Weroniko. Weruś… To ja, twój ojciec. Słyszysz mnie?

Dziewczyna spojrzała na niego, chwilę sondowała go wzrokiem, jakby sobie chciała przypomnieć, później zamknęła oczy i odpowiedziała z trudnością:

— Nie znam pana…

Niziński pobladł, otworzył szeroko usta ze zdumienia i popatrzył na wstrząśniętą żonę, do której tuliła się szlochająca Justysia. Za nimi stał pogrążony w ciszy Leopold. Na jego twarzy odbijało się wielkie zmartwienie. Na samym końcu, w rogu pomieszczenia, czekała na rozkazy zasmucona Siemka.

Leopold odciągnął na bok ojca, zszedł z nim do gabinetu i poczęstował cygarem. Zapalili, usiedli w głębokich fotelach z brązowej skóry i jakiś czas obserwowali kłęby unoszącego się dymu.

— Sądzę ojcze, że czas najwyższy sprowadzić ciotkę Wilczyńską — przerwał smutną ciszę.

— Co takiego? — Oburzył się Niziński.

— Sądzę, że czas najwyższy sprowadzić ciotkę Wilczyńską — powtórzył.

— Ani myślę!

— Skażesz Weronikę na szaleństwo?

— Ona nie jest szalona!

— Przecież słyszałeś, co opowiada.

— To był sen.

— Ona nie śniła. Była półomdlała. Wciąż mamrotała o jakimś księciu Wemisie, o Dorkim, mówiła o jakiś przeklętych ogniwach. O kopalniach złota i srebra. Słyszałeś, jak mówiła, że jest w ciąży… Ona cię nawet nie poznaje. Nie pamięta swojego nazwiska. A jeżeli jej się pomieszało w głowie jak ciotce Matyldzie?

— Matylda! Matylda miała bzika!

— A jednak ciotka Wilczyńska wyciągnęła ją z dziwactwa.

— Chcesz, żebym do naszego domu sprowadził czarownicę i zabójczynię własnego męża?

— Ojcze, wszak wiesz, że to złośliwe plotki…

— W każdej plotce jest ziarnko prawdy.

— Ale ziarnko to nikły fragment całości. Po cóż dawać wiary zazdrosnym ludziom. Ciotce w życiu się powiodło. Wyszła dobrze za mąż, podwoiła majątek, a kiedy umarł Wilczyński przestała bywać na salonach i przez to narobiła sobie wrogów. Gdyby załóżmy, to mnie spotkało, ludzie i mnie by obgadywali, tworząc niestworzone na mój temat historie. Na złośliwość i zazdrość ludzką nie ma siły.

— Nawet jeśli ją zaprosimy i zgodzi się przyjechać, jak mam spojrzeć jej w oczy po tym, co między nami zaszło?

— Ciotka Wilczyńska ma krótką pamięć do złych rzeczy. Ona już dawno ojcu wybaczyła ten niefart. Myślę, że nawet by się ucieszyła, gdybyś osobiście ją do nas zaprosił.

— Skąd możesz to wiedzieć?

— Spotkałem ją w panoptikum[23], w Wiedniu.

— Dlaczego do tej pory nic nie mówiłeś? — Popatrzył na syna karcącym wzrokiem.

— Nie chciałem ojca denerwować.

— Więc, co mówiła?

— Że rad odwiedziłaby nas latem, jeno nie chce się narzucać…

— Naprawdę?

— Słowo ojcu daję. Sam byłem zaskoczony. Z wrażenia aż zaniemówiłem.

— A nie wydaje ci się to dziwnie podejrzane, że właśnie teraz, w lecie, gdy o mały włos nie straciliśmy w wypadku Weroniki i Justysi, że właśnie w tym czasie chciałaby nas odwiedzić?

— Cóż w tym dziwnego, że chce odwiedzić nas latem?

— W tym, że mogłaby spędzić wakacje w dużo przyjemniejszym miejscu niż nasze ustronie — rzekł Niziński i usiadł za biurkiem.

— Ciotka Wilczyńska lubi takie miejsca. Sama zaszyła się w puszczy jak jakie zwierzę. Dalej nie widzę w tym nic nadzwyczajnego — odpowiedział Leopold, choć minął się z prawdą.

+

Pamiętał, że ciotka po zwiedzeniu panoptikum poklepała go po ramieniu na odjezdne i powiedziała:

— Miałam ochotę pojechać do Neapolu i spędzić tam trochę czasu. Odwiedzić ciotkę Luizę, pogościć się u znajomych, odświeżyć kontakty, lecz… Martwię się o waszą Weronikę.

— A czemu to cioteczka się martwi? Weronika już dorosła pannica. Zdrów i cała, i lada dzień zaręczy się z księciem Woligórskim. Chyba cioteczka słyszała? — odpowiedział.

— Obiło mi się co nieco o uszy, ale księciu Woligórskiemu predestynowana[24] jest księżniczka Emilia Sycińska. Tak przynajmniej mówią gwiazdy, o tym plotkują co poczytniejsze gazety — Roześmiała się łagodnym śmiechem, ukazując białe zęby.

Leopold zawsze, kiedy patrzył na szeroki uśmiech ciotki Wilczyńskiej, odnosił wrażenie, że jej zęby są jakieś nieludzkie, że gotowa jest w każdej chwili zaatakować i ugryźć. Pamiętał nawet, że będąc dzieckiem, bał się tego uśmiechu i albo płakał, albo uciekał i chował się za matczyną suknię.

— A komu przeznaczona jest Weronika? — zapytał, śmiejąc się dla towarzystwa.

— Oto nie musisz się martwić, mój drogi. W swoim czasie znajdzie się odpowiedni pretendent do ręki twojej siostry — odparła wymijająco i pozwoliła wycałować mu swoje dłonie.

Wsiadła do powozu i zanim ruszyli, przywołała go po raz ostatni do siebie:

— Leopoldzie, Justysia nie powinna tak odważnie zbliżać się do łabędzi. To naprawdę wielkie i silne ptaki. Złapie ją który i wciągnie do wody.

— Skąd ciocia może to wiedzieć, przecież nawet jej ciocia nie widziała. Poza tym Justysia jest rozważna i ostrożna! — rzucił za odjeżdżającą Wilczyńską.

–

Tak było w Wiedniu, lecz nie mógł zdradzić tego ojcu. Przeczuwał jednak, że ciotka Wilczyńska potrafi przywrócić szalonemu rozum i tego właśnie po niej oczekiwał. Chciał, żeby zajęła się jego siostrą, a przy okazji pogodziła z ojcem.

Ćmili cygara, kiedy ktoś zapukał do gabinetu.

— Proszę! — powiedział Niziński.

Do środka wszedł doktor Walewicz, stary przyjaciel rodziny. Lubiany przez wszystkich i podziwiany za swoją medyczną wiedzę.

— Proszę, proszę, niech pan spocznie, panie doktorze. — Przystąpił doń Leopold, wskazując mu szeroką sofę. — I co pan o tym wszystkim myśli?

— Cóż… — Usiadł, przyjął cygaro od Nizińskiego i zapalił: — Cóż… Wygląda to na dalszy ciąg amnezji. Tym razem niestety znacznie głębszej, i to mnie bardzo martwi. Córka pana, panie Alojzy, przeżyła ciężki upadek z konia. W pierwszej fazie objawiło się to utratą pamięci, nastąpiła chwilowa remisja, lecz teraz ponownie jej się pogorszyło. Widocznie panna Weronika coś sobie przypomina, jakieś zdarzenie z czyjegoś życia i nieświadomie przyjmuje je za własne.

— Jak długo to potrwa?

— Tego nie potrafię oszacować. Musimy być cierpliwi i wolno naprowadzać pańską córkę na właściwe tory. Trzeba jej pomóc powrócić z urojeń do rzeczywistego świata. Na ten czas przepiszę jej coś na uspokojenie, żeby się nie stresowała i dobrze wypoczęła nocą.

— A więc niewiele możemy zdziałać. — Zasmucił się Niziński.

— Zdziałać możemy zaprawdę wiele, panie Alojzy, bo przywrócić jej pamięć. Niestety nie wiemy, ile to potrwa. Nie mamy na to wpływu. Możemy tylko czekać. Fizycznie jest zdrowa i powiem więcej, Weronika jest zdrowsza niż kiedykolwiek wcześniej.

— Jak to?

— Też tego nie rozumiem. Zniknęły u niej dawne objawy palpitacji, przestał męczyć kaszel, minęła alergia na kurz i pierze, a po bliźnie z dzieciństwa nie zostało ani śladu.

— Czy to możliwe, żeby jej stan fizyczny uległ tak znacznemu polepszeniu?

— Co mogę rzec? — Rozłożył bezradnie ramiona: — Jesteśmy na takim etapie, na którym nie potrafimy odpowiedzieć na wiele pytań dotyczących funkcjonowania naszego organizmu. Może ten nieszczęśliwy wypadek wpłynął pozytywnie na jej zdrowie fizyczne. Jedynie tak możemy sobie to tłumaczyć.

— A ta blizna… Czy widział ją pan po wypadku? — zapytał Leopold.

— Trudno ją przeoczyć. Leczę pańską siostrę od małego. Pan tego może nie pamiętać, ale to ja zszywałem jej ranę. To było okropne rozcięcie brzucha. Blizna długa i głęboka. A dziś, kiedy ją badałem, zauważyłem, że zniknęła. Nie mogłem w to uwierzyć. Poczułem się, jakbym badał nieznaną mi osobę.

— Veni Horg — wtrącił ponuro Niziński.

Umilkli. Jakiś czas siedzieli w ciszy. Pierwszy przełamał się Leopold. Nie wypadało dłużej trzymać gościa w stanie odrętwienia.

— Może powinniśmy zaczerpnąć informacji o tej Veni Horg? Wywiedzieć się o niej czegoś więcej.

— Pryma myśl, panie Leopoldzie — przytaknął doktor. — Być może konfrontacja prawdziwej pani Horg z pańską siostrą, miałoby zbawienny wpływ dla chorej.

— Oby miał pan rację, doktorze.

Kolejne pół godziny przegadali o sprawach bieżących, polityce i nowinkach ze świata, później pożegnali doktora. Niziński poszedł dojrzeć spraw przy majątku, a Leopold udał się do matki. Postanowił wtajemniczyć ją w pomysł zaproszenia ciotki Wilczyńskiej i namówić, by pomogła mu uprosić ojca.

Pani Nizińska nie miała nic przeciwko Wilczyńskiej i chętnie by ją ugościła. Liczyła poza tym, że jeśli odnowi z nią stosunki, poszerzy krąg znajomych i uzyska dostęp do książęcych rodów. Ostatecznie miała dzieci na wydaniu. Znajomości znaczyły dla niej bardzo wiele, toteż rad byłaby widzieć hrabinę choćby jeszcze dzisiaj.

–––

Kiedy z pokoju Weroniki wyszedł doktor Walewicz, dziewczyna usnęła. Śniło jej się, że przebywa w jakimś zamkniętym pomieszczeniu, ma przybite ręce i nogi do metalowego stołu, i nie może nimi ruszyć. Ciemność otaczała ją zewsząd, chłód dogłębnie przenikał, przykry zapach stęchlizny utrudniał oddychanie, a cisza była tak przejmująca, że dzwoniło od niej w uszach.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem i stanęła w progu biała postać. Podeszła bliżej, pochyliła głowę, wyciągnęła z kieszeni fartucha jakiś metalowy przyrząd i zaczęła ją dotykać.

— Żyje? — zapytała.

W odpowiedzi usłyszała głos drugiej, pozostającej poza jej zasięgiem wzroku postaci.

— Całe szczęście, żyje.

— Mieliśmy farta, młody. Myślałem, że przesadziliśmy z tym napięciem. Jak pociemniało w akwarium, mało się nie zesrałem ze strachu.

— Co teraz?

— Musimy wykasować nagranie.

— To możliwe?

— Nie bez hasła dostępu, ale podamy niskie napięcie bezpośrednio na pamięć przechowującą zapis. To powinno ją zniszczyć. Zgłosimy usterkę i będziemy czyści.

— A jak skopcimy komputer?

— Nie skopcimy. Komputer ma dodatkowe zabezpieczenie.

— Tylko czy ten mózg to wytrzyma? — nie dowierzał młody.

— Wytrzymał 0,5, wytrzyma 0,05 WTR. Odpręż się i dawaj te kable…

Przez chwilę coś tam manipulowali. Przyglądała się tym postaciom bez twarzy, rozmytym i ciemnym.

— Gotowy? — zapytał ten z przodu.

— Gotowy — odpowiedział ten z tyłu.

— To włączaj.

Coś błysnęło, potem huknęło w jej uszach, skurcz chwycił jej ciało, przybite członki mimowolnie zadrgały, a ból głowy mało nie rozsadził jej mózgu.

+

Aż nagle wszystko zniknęło, pustka wypełniła wszelką przestrzeń. Nie widziała nic poza jednostajną szarawą równiną, bez nieba, bez ziemi, bez jakichkolwiek punktów zaczepienia dla wzroku. Z tego pustkowia wyszedł wysoki, dobrze zbudowany mężczyzna o łagodnych niebieskich oczach. Podał jej rękę i pomógł powstać.

Aby co się podniosła, spostrzegła, że idzie ulicami wielkiego miasta, oświetlonego płonącymi reklamami i srebrzystymi lampionami. Rozproszone światło latarenek padało pod skosem, mijało oczy, szło za spojrzeniem, kierowało się na obiekt, na który spoglądała.

— Dorki? A co ty tu robisz? — zapytała, tuląc się do niego całą sobą.

Raptem znaleźli się w jej pokoju.

— Chciałem cię zobaczyć, Veni. Musiałem… — Pocałował ją namiętnie w usta.

— Jeśli Wemis się dowie, nie daruje nam tego i zabije — odpowiedziała.

— Jest na Utirionie. Nikt poza tobą nie wie, że tu jestem. Chciałem chwilę pobyć z tobą. Przytulić cię, nasycić się twoim zapachem, pogładzić po włosach.

— Och, Dorki! — Przytuliła go mocno. — Dlaczego zaprosiłeś mnie tamtego dnia do Cariolli[25], wiedząc, że będzie tam Wemis?

— Nie liczyłem na to, że przyjdzie. Poza tym nie sądziłem, że wpadniesz mu w oko.

— Więc jestem taka brzydka?

— Nie żartuj sobie… Jesteś śliczna, nie przypuszczałem jednak, że zechcę nie-dziewicę. To nie w jego stylu.

— On myślał, że jestem dziewicą.

— Jak to?

— Wypiliśmy za dużo. On się spytał, czy miałam faceta, ja zażartowałam, że nigdy, i tak jakoś wyszło…

— Dlaczego to zrobiłaś, Veni? — Miał pretensje do dziewczyny: — Czemu go okłamałaś?

— Skąd mogłam wiedzieć, że ma na tym punkcie bzika?

— Nie spostrzegł się, kiedy… No, wiesz…

— Był pijany, ledwie co widział na oczy, a rankiem niczego nie pamiętał. Potem mi wyznał, że sypia tylko z dziewicami i gdybym go okłamała, zmieniłby mnie w ogniwo. Bałam się. Co miałam robić? Udawałam… Myślałam, że po kilku dniach zerwie…

Przytuliła go, ale zamiast ciepłego ciała poczuła zimny metal.

–

Odskoczyła do tyłu i z powrotem znalazła się w tym samym co uprzednio pomieszczeniu. Tym razem ręce i nogi leżały swobodnie, głowa mniej bolała, a sylwetki miały ludzkie, wyraźne twarze. Pochylali się nad nią. Ten starszy kłuł jej ciało ostrym szpikulcem, młodszy odczytywał coś z jakiegoś urządzenia.

— Szlag by trafił z tym mózgiem! — warknął starszy.

— Znów nam odleciał! Co robimy? — dopytywał młodszy.

— Pamięć zniszczyliśmy. Teraz zgłosimy awarię i będziemy udawać, że nic nie wiemy. A jak przyślą nową, to podmienimy.

— A co z ogniwem? Zgłaszamy jako uszkodzone?

— Zwariowałeś? Zmostkujemy go na czas inspekcji z sąsiednim ogniwem i podamy na styki dodatkowe napięcie. Niech myślą, że daje 15 WTR.

— Z pięciu na piętnaście?

— Standard. Po co zwracać czyjąś uwagę. Damy 9, to się przyczepią, ustawimy 11, również będą niezadowoleni, a tak… popatrzą, spiszą protokół i pójdą — powiedział starszy.

— Obyśmy nie wpadli — biadolił młody.

— Jak nas nie sypniesz, to nie wpadniemy. Będziemy kryli mózg i tyle. Następna inspekcja nie prędko się odbędzie. Za trzy, może pięć lat najwcześniej. Do tego czasu może szlag go trafi i będziemy mieli z głowy. Albo nas przeniosą.

— A wtedy wpakujemy na minę naszych następców!

— Rusza cię to, młody? Szkoda ci ich będzie? — zapytał zniecierpliwiony starszy.

— Nie.

— To zwijaj manele i wracamy do laboratorium. Mam powyżej uszu tych wrażeń.

Chwilę jeszcze miotali się koło jej ciała, coś tam doczepiali, coś odczepiali, aż wreszcie sobie poszli.

Pozostała sama w idealnej ciszy i ciemności. Przejmował ją zimny powiew wiatru, jakby leżała w klimatyzowanym pomieszczeniu, i odnosiła absurdalne wrażenie, że zanurzona jest w jakimś gęstym płynie. Zamknęła bezskutecznie wypatrujące w ciemności oczy i zapragnęła jak najszybciej usnąć. Nim jednak tak się stało, ujrzała w myślach pochylającą się kobietę o wampirzym uśmiechu i kocich oczach, piękną i dumną, ubraną w czerń, z przypiętą czerwoną różą po lewej stronie sukni. Skądś znała tę kobietę, ale za żadne skarby nie mogła jej sobie przypomnieć.

ROZDZIAŁ V

Komandor Cea siedziała przy pulpicie statku kosmicznego. Obserwowała na ekranie znikające Elinozjum, gdzie z Wemisem i Dorkim przez tydzień gościli u księcia Zakharda, ojca księżniczki Itary, i księżnej Nyfii, jej matki, a przez panoramiczne okno mostku kapitańskiego śledziła szereg małych planet usianych wokół rdzawego globu.

Lubiła latać na Elinozjum, uwielbiała ten układ, bo krajobraz wypełniony niebieskimi ciałami tworzył przepiękną scenerię. Nigdy nikomu nie zdradzała swoich uczuć, toteż oprócz matki, będącej jej powierniczką marzeń i najgłębszych sekretów, nie miano pojęcia, jak wielką jest romantyczką, jak zakochana jest w cudownych pejzażach, jaką czułością otacza najdziwniejsze istoty we wszechświecie, i jak cierpi, kiedy widzi niszczące działania swoich pobratymców.

Na zewnątrz twarda, zimna i nieustępliwa, wewnątrz niezwykle delikatna, skora do wzruszeń, czuła i kochająca życie, nie potrafiła pogodzić jednego z drugim. Nie umiała odnaleźć się w świecie sprzeczności, pożądań i fałszu. To właśnie dlatego wybrała życie kosmicznego globtrotera, żeby uciec od wszystkiego, przemierzać nieskończenie wielki kosmos i zapomnieć o tym, co nie miało związku z jej uczuciami i marzeniami.

Włączyła autopilota, powstała od pulpitu i powiedziała do siedzącego przy drugiej konsolecie mężczyzny:

— Idę do mesy. W razie czego proszę wezwać mnie przez radio.

— Tak jest — odpowiedział siwowłosy staruszek.

Był to kapitan Nuki. Przyjaciel jej nieżyjącego ojca. Zaszczepił w niej miłość do latania, nauczył pilotażu i przekazał całą wiedzę. Kochała go, ufała mu bardziej niż sobie i pomimo sędziwego wieku trzymała na swoim okręcie oraz cieszyła się jego obecnością.

Kapitan Nuki odwzajemniał to uczucie, a ponieważ nie miał bliskich krewnych i niewiele łączyło go z rodzimą planetą, pragnął dopełnić życie na statku.

Poza kapitanem stałą załogę tworzyły zaledwie trzy osoby. Ordik – mechanik, „mała” Xusia – technik i programistka w jednym, oraz Yaro, wielki, ciężki i powolny, acz silny jak tur osobnik.

Mała Xusia przydomek „mała” otrzymała z powodu niskiego wzrostu. Za to głowę miała pełną fantazji i pomysłów. Potrafiła z komputera wyssać ostatnie soki i zmusić go do wykonywania niemożliwych wręcz działań. Cea lubiła tę niską czarnulkę.

Yaro pracował fizycznie. Wysyłano go tam, gdzie groziło największe niebezpieczeństwo, prace należały do najcięższych albo po prostu można było się pobrudzić. Ale Yaro takich zadań miał niewiele podczas lotu, toteż przeważnie trwonił czas na grach komputerowych, spaniu lub po prostu się wałkonił.

O wspomnianym uprzednio Ordiku niewiele można powiedzieć oprócz tego, że był typem zamkniętego w maszynowni samotnika. Jedyne, co tak naprawdę go interesowało to stan techniczny okrętu i prawidłowe działanie wszystkich systemów. Widywano go niezwykle rzadko, posiłki jadał u siebie, a w odprawach nie brał udziału. Słuchał rozkazów przez radio i notował, zadawał czasami pytania lub jak grób milczał. A jednak komandor Cea nie ukrywała, że jest z niego zadowolona. Nie było bowiem w całej flocie powietrznej tak sprawnego technicznie okrętu, jak jej własny.

Bo Cea była właścicielką okrętu, podczas gdy większość statków należała do bogaczy i wielkich korporacji. Jako jedna z niewielu dowódców powietrznego transportowca miała nieograniczoną swobodę. Mogła pracować, dla kogo sobie chciała i latać, gdzie jej się zapragnęło.

Prawdziwym więc wrzodem na dupie był dla niej książę Wemis. Nie tylko zmusił ją do latania, to jeszcze traktował jak własność, uzurpował sobie prawo do statku i do wszystkiego wścibiał nosa. Z tego powodu często dochodziło między nimi do ostrych scysji. Nie miała jednak wyjścia. Rada Starszych pod wpływem księcia i jego matki księżnej Caliry zmusiła ją do pracy u Wemisa, grożąc utratą licencji w przypadku odmowy. Bez licencji nie mogłaby przyjmować zleceń, a bez nich splajtowałaby w ciągu roku.

Jedynie wynagrodzenie otrzymywane miesiąc w miesiąc, z dokładnością co do sekundy, koiło nieco jej rozgoryczanie. W tym punkcie negocjacji Rada Starszych stanęła w jej obronie i zażądała od Wemisa skompensowania strat wynikających z niemożności zawiązywania intratnych umów przewozowych z klientami, to jest pięciokrotnie większego wynagrodzenia. Przystał na to bez słowa, gdyż pięciokrotnie, dziesięciokrotnie czy pięćdziesięciokrotnie większe wynagrodzenie nie stanowiło dla niego najmniejszego problemu. Książę Wemis zaliczał się do najbogatszych osób w Imperium. Mógł kupić wszystko i każdego. No, może prawie każdego…

Cea pomimo jego wpływów i majątku nie cierpiała księcia. Szczególnie za to, co zrobił jej w dzieciństwie. I właśnie dlatego, kiedy zjawił się u niej Dorki i wyszedł z pewną poufną propozycją, spodobało jej się to.

+

— Niczym nie ryzykujesz — powiedział Dorki.

Siedzieli w jej kajucie i pili mocny alkohol z pewnej elinozjańskiej rośliny.

— Nie jestem tego taka pewna. W końcu to na mnie zrzucasz najcięższą robotę.

— Och, nie! Twoje zadanie jest wyjątkowe proste. W zaciszu statku, z dala od monitoringu i obcych oczu. Uwierz mi, są osoby dużo bardziej ryzykujące od ciebie. Poza tym dowodzisz tylko statkiem. Twoja rola jest jasna i nikt nie będzie cię o nic podejrzewał.

— Dlaczego to robisz, Dorki?

— Mam swój powód — odpowiedział i mimowolnie skierował wzrok na wiszącą na ścianie fotografię Cea z matką.

— Więc chodzi o kobietę… — Zaśmiała się, przechyliła szklaneczkę i ciurkiem wypiła resztkę trunku.

— Powiedzmy.

— Chcesz, żebym ci pomogła. Ofiarowujesz mi dziesięć sztabek złota. To dużo, Dorki, nawet jak dla ciebie, ale ja ich nie chcę. Pomogę ci wyłącznie z zemsty. Długo czekałam na tę chwilę i być może większa okazja mi się nie nastręczy. Dlatego zgadzam się.

— Dzięki, Cea.

— Pamiętaj, że jeśli coś pójdzie nie po naszej myśli i twój plan zawiedzie, wyprę się wszystkiego.

–

Tymczasową ekipę kosmicznego statku stanowiła Ziza Miro[26] – biolog i lekarz, Usal – kok, czyli okrętowy kucharz, Toha – pomocnica kucharza, Ava – służąca i sprzątaczka, oraz najmłodszy członek załogi: Maya – dziewczynka na posyłki i donosiciel, która miała jedno ważne zadanie. Mieć oczy szeroko otwarte i informować mostek kapitański o wszystkim, co dzieje się na okręcie. Obowiązywała ją najgłębsza tajemnica służbowa i doskonała znajomość topografii statku.

Cea przeszła metalowym korytarzem, zjechała windą na środkowy poziom i weszła do mesy pasażerskiej, gdzie bawili Wemis z Dorkim oraz elinozjańska siksa, umilającą podróż księciu.

Akurat półleżała na nim i obcałowywała z charakterystycznym cmoknięciem jego oczy.

— Dzień dobry, państwu.

— O! Nasza seksowna pani komandor! — odpowiedział ironicznie Wemis: — Co słychać na mostku? Dolecimy cało i zdrowo do Ziemi tą krypą, ha, ha… — Stroił sobie żarty i śmiał się z przypiętą do niego dziewczyną.

— Możemy jeszcze zawrócić. Elinozjum wciąż w zasięgu wzroku. Księżniczka Itara pewnie się ucieszy, widząc księcia z takim „bagażem” na kolanach.

— Nie jestem bagażem! — odburknęła dziewczyna.

— A czym w takim razie jesteś? W wykazie pasażerów nie figurujesz. Na liście załogi również cię nie ma. Pozostaje zatem ładownia, ale i tam towar jest szczegółowo ewidencjonowany. Czyżbyś była podręcznym bagażem, księcia Wemisa, ha, ha…! — Śmiała się i nalewała do filiżanki gorącej kawy.

Dziewczyna obrażona chciała coś powiedzieć, ale Wemis przyciągnął ją, wetknął jej język w usta i przez chwilę panowała cisza, przerywana krótkimi pojękiwaniami dziewczyny, a później rozbrzmiała z głośników piosenka pod tytułem „Walizka pełna trupów” śpiewana przez Shailę Peto, międzyplanetarną gwiazdę hard rocka.

To Cea ją włączyła. Nie miała chęci słuchać podnieconych odgłosów dziewczyny. Podeszła do stolika, przy którym siedział z obojętną miną Dorki i przyglądał się tej scenie. Usiadła i wsłuchała się w metalowe riffy gitar, w porywczą grę perkusisty i drapieżny skrzek ekscentrycznej wokalistki.

Zabij mnie, ukochany,

A później wrzuć moje ciało do walizki pełnej trupów.

Zabij mnie, ukochany,

A kiedy nocą zatęsknisz,

Wyjmij mnie z walizki pełnej trupów,

Ukrzyżuj na stole moje martwe ciało,

I kochaj się ze mną do utraty zmysłów…

— Długo będzie trwała podróż? — zapytał Dorki.

— Jeśli nic nam nie przeszkodzi, trzy tygodnie.

— To chyba dłużej niż zwykle.

— To i tak krótko, zważywszy na ładunek pustych ogniw, który jak już informowałam księcia, jest przekroczony dwukrotnie.

— Nie narzekaj Cea. Za darmo tego nie robisz — wtrącił Wemis, zrzucając z kolan dziewczynę.

Podszedł do stolika i usiadł na sofie, nalał sobie drinka i wypił.

— Wolałabym nie mieć tych pieniędzy i nie przeciążać statku. W razie awarii nic mi po tych śmieciach.

— Naprawisz — odpowiedział.

— O ile będzie co naprawiać. Jak się rozszczelni kadłub, będzie po statku i po nas.

— Zawsze musisz być tak pesymistycznie nastawiona do życia?

— Do życia jestem nastawiona pozytywnie. Pesymistycznie tylko do głupich rozkazów i głupich dowódców!

— Więc masz mnie za durnia? — Uśmiechnął się gorzko.

— Byliście nim, książę, odkąd pamiętam.

— Gdybyś to nie była ty, Cea…

— Tak wiem, skończyłabym jako ogniwo na bioenergofarmie! Słyszałam to już wiele razy. Ale nie zrobicie tego, bo mam coś, co mogłoby wam zniszczyć życie…

— Grozisz mi?! — ryknął nagle i zacisnął dłoń na zagłówku sofy.

— Jedynie przypominam. — Uśmiechnęła się zawadiacko i upiła odrobinkę kawy.

— I bez tego mam dobrą pamięć.

Mesę opanowała ciężka, nieprzyjemna chwila. Dorki patrzył na Cea z podziwem. Wiedział, że dziewczyna igra z losem, a jednak zupełnie ignorowała pogróżki Wemisa. Zgadywał, że musi mieć na niego dobrego haka.

— Widzieliście, książę, najnowszy raport Ato Homima? — zmienił temat Dorki i jak nożem uciął przedłużającą się ciszę.

— Pewnie.

— I co o tym sądzicie?

— Niczego nowego nie napisał.

— Z raportu wynika, że najwydajniejszą bioenergofarmą jest USA.

— Co w tym dziwnego? Program, jaki wszczepiamy ogniwom na tej farmie, jest najbardziej destrukcyjną aplikacją, jaką nasi naukowcy do tej pory stworzyli, a jednocześnie najwydajniejszą pod względem WTR. Codzienne morderstwa, gwałty, rozboje, kradzieże, prostytucja, pornografia, pedofilia, sekciarstwo, satanizm, narkomania, handel dziećmi i narządami oraz wypaczenie ludzkiej psychiki na tej farmie jest na najwyższym poziomie. Po prostu palce lizać! Amerykanie dla pieniędzy gotowi są zrobić absolutnie wszystko. Poświęcą dom, rodzinę i własną wolność, byle tylko osiągnąć iluzoryczny sukces i bogactwo. USA to kraina krwią przesiąknięta, rządzona przez korporacje i plutokratów, energetyczny moloch i nasza perełka na Ziemi. Życzyłbym sobie, żeby inne bioenergetyczne farmy dawały tyle WTR co Stany Zjednoczone.

— Inne farmy przejmują ich zwyczaje — wtrąciła Cea.

— I chwała bogom! Niech biorą z nich przykład, bo tego właśnie potrzeba nam we wszystkich bioenergoelektrowniach! Zamętu i zniszczenia, zgnilizny i rozkładu. Niech się wykorzystują i niszczą, mordują, prowadzą wojny i niechaj cierpią do cholery! Im więcej wytworzą WTR, tym lepiej dla nas. Oby tak dalej…

— Ale według raportu najstabilniejszą bioenergofarmą jest Japonia.

— To było do przewidzenia, lecz to ewenement na skalę całego kosmosu. Japończycy to specyficzni ludzie, dlatego tam działa zupełnie inne oprogramowanie. Wypracowaliśmy sobie społeczeństwo japońskich biorobotów, posłusznych zombie, pracoholików i konsumentów w jednym. To hermetyczna zbiorowość ludzka pełna wewnętrznych sprzeczności, emocjonalnych konfliktów i skrywanych przed światem psychoskrzywień. Dlatego ta bioenergofarma jest tak stabilna.

— Nie zawsze tak było… Pamiętacie, książę, oprogramowanie z japońskimi rycerzami? — powiedział Dorki.

— O tak! Jakże miałbym tego nie pamiętać? To był prawdziwy hit! W owym czasie rzeź i strach stanowiły podstawowy czynnik podnoszący WTR, ale to przeszłość. Nie mogliśmy dłużej tego ciągnąć. Musieliśmy wprowadzić zmiany i zmodyfikować program. Inaczej wyrżnęliby się do ostatniego człowieka. Usunęliśmy dyskretnie samurajów i wprowadziliśmy nowy model japońskiego, uległego obywatela.

— A co z Polską, do której lecimy?

— Tę bioenergofarmę zrównałbym z ziemią! — oburzył się, nalał sobie nowego drinka i upił nieco.

— Przecież dają całkiem sporo WTR — wtrąciła Cea, przypominając sobie raport Ato Homima.

— Jakim kosztem?! Widziałaś wykres? Widziałaś, jak nierówno pracują tam ogniwa? Od 15 do 6 WTR ze zmienną amplitudą! Jedna czwarta działa w trybie buntu. To wylęgarnia rebeliantów! Ato Homim wprowadził kilka koni trojańskich, żeby uspokoić sytuację. Część ogniw planujemy poddać separacji, część eksterminowaliśmy, inne przenosimy na sąsiednie farmy. Głównie na Niemcy, Francję i Anglię.

— Słowiańska krew! — Zachichotała Cea.

— Dlatego nasz Ato postanowił przeprowadzić ostateczny rozbiór Polski, wprowadzając na farmę obce nacje, aby tym sposobem osłabić Polaków i zaszczuć przeciwko sobie. Podzielić i spowodować zamęt, doprowadzić do rozruchów i wywołać wojnę. Mamy co prawda niewielkie trudności z Syryjczykami, ale za to napływają wielką falą Izraelczycy i Ukraińcy, będą niebawem Chińczycy i Koreańczycy. Doprowadzimy do ruiny polską gospodarkę, kulturę i oświatę, zdziesiątkujemy Polaków za pomocą toksycznych szczepień i chemicznych śmieci w pożywieniu, w wodzie i w powietrzu, zdemilitaryzujemy polską armię i przerzucimy na terytorium RP „sojusznicze” wojska, pod pretekstem wiszącej na włosku wojny z Rosją… Szczególnie Amerykanów, bo ci jak wściekłe psy pod dowództwem naszych tajnych agentów nie będą mieli dla Polaków litości. Niech tylko polscy rebelianci się zbuntują, a dojdzie do krwawej rzezi. Ale niech się wyżynają i produkują wysokie WTR, a jak dojdzie do rozpadu, załamania się systemu i produkcja energii spadnie do pięćdziesięciu procent, Starszyzna nie będzie miała nic przeciwko, żebym zmiótł raz na zawsze Polskę z mapy Ziemi.

— To, co będzie zamiast Polski? — zapytał Dorki.

— A chociażby Nowy Izrael!

— Widzę, książę, że naprawdę nie lubicie tej bioenergofarmy. — Śmiała się Cea.

— To za mało powiedziane! Nie cierpię i farmy, i cholernych słowiańskich ogniw z haplogrupą R1a1! Polaków, Ukraińców, Rosjan, Litwinów, Białorusinów, Węgrów, Estończyków, Czechów, Mołdawian, Słowaków i tak dalej, i tak dalej. Bo gdyby nie daj Bóg się zjednoczyli i sprzysięgli przeciwko zach…

„Admirał Cea proszona na mostek” — rozbrzmiał głos kapitana Nuki w głośnikach.

— Mielibyśmy powtórkę z historii. Połączone Imperium Lechickie, ponowną ekspansję Słowiańszczyzny na Ziemi i kolejne stracone wieki zużyte na tępienie Słowian… Bo któż by im dał wtedy radę? Uzależnieni od pieniędzy, prochów, psychotropów i psychologów niemoralni Amerykanie? Nacjonaliści niemieccy śniący o czwartej Rzeszy albo o Świętym Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego? A może ci podstępni Żydzi…? Czy oni wszyscy razem wzięci daliby radę zjednoczonej potędze Słowian…? — leciały w międzyczasie słowa księcia Wemisa.

— Przepraszam, obowiązki mnie wzywają. Miłego odpoczynku życzę. — Pożegnała pasażerów i wróciła do centrum dowodzenia okrętem.

— Jeśli nasze ziemskie bioenergofarmy dalej mają przynosić zyski, musimy zainterweniować i pomóc zdegenerowanej części ludzkości przyśpieszyć Nowy Porządek Świata i zniszczyć słowiański naród… Nie potrzebujemy wadliwych bioenergoogniw.

— Po prostu je wyłączcie — wtrąciła przysłuchująca się dziewczyna, podeszła do Wemisa i usiadła mu na kolanach.

— I tak zrobimy… wkrótce…

–––

Na mostku kapitańskim czekał na Cea Ordik – mechanik okrętowy. Jego widok bardzo ją zaniepokoił.

— Mamy awarię systemu przyśpieszenia — odpowiedział, nie czekając na pytanie.

Ordik był rosłym, niezgrabnym mężczyzną, o kręconych włosach, ruchliwych oczach i chrypliwym jakby przepitym głosie. Jego umorusana smarami twarz i uwalone ręce, włosy tłuste i odzież przesiąknięta cuchnącym olejem, wskazywały, że z pełnym zaangażowaniem walczył z awarią.

— Coś poważnego? — zapytała komandor.

— Niezbyt, lecz dopóki nie usunę usterki, musimy dryfować ze stałą prędkością.

— To wina przeładowania?

— Nie. To wina reduktora prędkości. Jeśli przyśpieszymy, nie będziemy w stanie wyhamować.

— Może powinniśmy zawrócić?

— Za dziesięć godzin będziemy przelatywać niedaleko portu kosmicznego MART-1. Możemy tam zawinąć i zacumować na czas naprawy — podsunął pomysł kapitan.

— Właśnie to miałem zasugerować — powiedział Ordik: — Mają tam wszystko, co nam potrzeba. Z pomocą tamtejszego mechanika w dwie godziny uporam się z awarią.

— Dobrze. Zatem dobijemy do portu. Czy to wszystko? — zapytała, czując, że z tego powodu Ordik nie przychodziłby na mostek.

— Niestety nie — odpowiedział, podrapał się po afro czuprynie i popatrzył nieufnie na kapitana. — Wolałbym na osobności…

— Mów śmiało. Nie mam przed kapitanem tajemnic.

— Więc… Mamy pasażera na gapę.

— Co?

— Znalazłem go pomiędzy skrzyniami. Jest półżywy.

— To mężczyzna?

— Tak.

— To sprowadź go do ambulatorium. Niech się nim zajmie Ziza.

— To ludzkie szczenię.

— Cholera! Skąd się ono wzięło?!

— I mnie to zastanawia. Dzieciak musiał długo z nami podróżować.

— Nie możemy go tu sprowadzić, bo Wemis każe wyrzucić go za burtę. Ale to mój okręt, ja tu dowodzę i tylko ja mam prawo wydawać rozkazy. Nigdy nie pozwolę na takie barbarzyństwo. Musimy się nim zająć.

— Tak też sobie pomyślałem, dlatego przyszedłem.

— Dobrze zrobiłeś Ordik. Zaprowadź mnie do niego. A pan kapitanie… — Określiła pozycję statku i porównała wskazania żyroskopu z torem lotu na wyświetlaczu: — Niech pan skoryguje kurs. Jedenaście stopni na sterburtę. A potem powiadomi MART-1, że będziemy awaryjnie cumować. Niech nas przechwycą siecią grawitacyjną i pomogą zadokować okręt. I jeszcze jedno. Proszę ich uprzedzić, że jeśli porysują mi statek, to obedrę ich ze skóry i zażądam takiego odszkodowania, że do końca życia się nie wypłacą.

— Zrozumiałem — odparł kapitan: — A! Pani komandor…

— Słucham?

— Każę Małej Xusi wyłączyć monitoring w części załadunkowej. Źle by się stało, gdyby książę Wemis zobaczył was z dzieckiem.

— Wyborna myśl, kapitanie Nuki. Niech pan ją niezwłocznie powiadomi.

Przeszło piętnaście minut upłynęło, zanim dostali się do najniższego poziomu statku, gdzie znajdowała się ładownia. Okręt z racji wielkości, wyposażono w pneumatyczne windy, ruchome schody i taśmociągi, ale rzadko korzystali z tych udogodnień. Cea uważała, że ruch w ograniczonej przestrzeni jest dla nich niezwykle istotny dla zachowania sprawności fizycznej i zdrowia. Chodzili więc pieszo, wdrapywali się po schodach i tam, gdzie było to możliwe, zjeżdżali na niższe kondygnacje po specjalnie do tego przeznaczonych rurkach.

Przeszli pomiędzy pierwszymi kontenerami wypełnionymi pustymi akwariami dla ogniw i skręcili w labirynt skrzyń i pakunków. Ordik zdjął z jednego syntetyczny pokrowiec i im oczom ukazał się zwinięty w kłębek ludzki dzieciak w wieku około lat czterech. Dla dwu i pół metrowej Cea i jeszcze wyższego Ordika ten wychudzony malec wyglądał jak kruszyna, którego i jedno i drugie bało się dotknąć, żeby nie rozpadł im się w rękach.

W końcu Cea przemogła bojaźń, zbadała malca, sprawdziła, czy żyje i ostrożnie wzięła na ręce. Chłopiec na moment otworzył oczy, ale jego wzrok ginął gdzieś w czeluściach obojętności.

— Pewnie jest odwodniony — stwierdził Ordik, przelał z butelki do nakrętki odrobinę wody i wlał kilka kropel do ust chłopaka.

Zakrztusił się, lecz to go wybudziło. Począł chciwiej połykać podawane mu krople.

— Wystarczy. Trzeba po trochu mu dawać. Ukryjemy go w magazynku na rufie — powiedziała Cea.

— Pani komandor.

— Tak?

— Niech pani pozwoli go zabrać do maszynowni. Ze mną będzie mu dobrze. Nikt tam nie przychodzi, to i nikt go nie zobaczy.

— Odmawiam. Musisz zając się naprawą — zaprotestowała.

— Chłopak, i tak musi odpoczywać. Nie będzie mi przeszkadzał. Poza tym, jeśli pani pozwoli, może do niego zaglądać Mała Xusia. I tak całymi dniami zbija bąki. Będzie miała rozrywkę, a chłopak opiekunkę. Na dokładkę mówi trochę po ludzku i jest z nas najmniejsza, to i dziecko będzie się mniej stresowało.

— Masz rację. Każę Małej Xusi zabezpieczyć tę część statku przed wścibskimi oczami Wemisa, ale bądźcie mimo to ostrożni, bo nie wiadomo co księciu może przyjść do głowy. Jeśli się wyda, że przetrzymujemy w tajemnicy ludzkie szczenię, dla nikogo nie będzie miał litości. Nawet dla mnie… — Przekazała mu dziecko.

— Proszę się nie martwić. Ukryję go w niewidocznym miejscu — zapewniał Ordik.

— Odwiedzę was po dwudziestej, a tymczasem zanieś chłopaka i wracaj do pracy.

— Rozkaz! — odpowiedział i odszedł.

Cea przez chwilę patrzyła za nimi. Nie mogła uwierzyć, że znaleźli ludzkie dziecko. I jak w ogóle przedostało się przez system ochrony? Czyżby ktoś mu dopomógł?

Wielokrotnie słyszała o ziemskich uciekinierach, jednakże były to osobniki dorosłe i często skazane na los żywych ogniw, toteż nie miały nic do stracenia. Uciekali, próbowali przedostać się na inną planetę i tam ułożyć sobie życie. A jednak wątpiła, żeby komukolwiek się udało, albowiem znane jej planety w większości nie nadawały się dla istot ludzkich.

Wróciła na mostek, gdzie Mała Xusia wybijała coś na klawiaturze komputera.

— Serwus, pani komandor! — rzuciła bez odrywania się od swojego zajęcia.

— Co robisz? — zapytała Cea.

— Piszę program. Załatwimy księcia na cacy!

— Czyli co zrobimy?

— Damy mu nieprawdziwy obraz okrętu. Niech sobie myśli, że ma nad nami kontrolę, hi, hi…

— A jak ukryjesz chłopca?

— Właśnie nad tym pracuję, hi, hi… Wykonałam kilka skanów, jak byliście w ładowni. Wprowadziłam obraz dziecka do komputera, a teraz… Przygotowuję algorytm maskujący. Gdziekolwiek będzie nasz malec, komputer sprawi, że zniknie z ekranu!

— Wow!

— Czyż nie jestem wielka, pani komandor?

— Jesteś…

— Ha! A nie mówiłam, kapitanie Nuki, że pani komandor potwierdzi, iż jestem wielka?!

— Ano miałaś rację — odpowiedział.

— Od teraz mówcie mi „wielka” Xusia.

— Nie uważasz, że nie pasuje do ciebie ten przydomek? — Śmiał się kapitan.

— Skąd! Wręcz przeciwnie. Uważam, że bardzo pasuje, bo nie wzrost decyduje o wielkości, a to! — Puknęła się parę razy w głowę. — Gdyby mnie pani komandor nie wciągnęła na tę łajbę, pewnie zostałabym komputerowym geniuszem, hi, hi…

— Nikt cię tu nie więzi. Zawsze możesz odejść. Chcesz, wysadzimy cię w najbliższym porcie? — żartowała Cea.

— Ooo…! Złapałam panią na kłamstwie. Nie wytrzymałaby pani tygodnia beze mnie, hi, hi…

Wszyscy się śmiali. Kapitan poklepał po ojcowsku po głowie małą Xusię i powiedział:

— A ja sobie tak myślę, że to właśnie ty płakałabyś za komandor Cea. Bo ona ci prawie jak matka i masz u niej jak u pana Boga za piecem.

— Tada! — skwitowała Mała Xusia, włączyła program i wyświetliła podgląd wszystkich części statku, włącznie z maszynownią, gdzie miał być chłopak.

Ani śladu malca. Tylko mechanik leżał przy jakimś rozgrzebanym na części pudle i coś tam rozkręcał. W mesie drzemał Dorki, a niezmordowany książę Wemis zabawiał się z „podręcznym bagażem” na jednym z foteli.

— Ślicznie — powiedziała Cea: — Ale wyłącz mimo wszystko podgląd maszynowni.

— Robi się! — odpowiedziała Mała Xusia i maszynownia zniknęła z ekranu, a na jej miejscu wyświetlił się napis: „Podgląd chwilowo niedostępny. Przegląd Techniczny kamery”.

— W porządku. Musimy wtajemniczyć Yaro, bo jeśli przypadkiem natknie się na chłopaka, podniesie wrzask na cały statek.

— Jasne! Zadzieram kiecę, i już doń lecę, hi, hi… — powiedziała Mała Xusia, wsunęła laptopa do etui i wybiegła z kapitańskiego mostku, wołając na pożegnanie: — Odmeldowuje się „wielka i boska” Xusia!

— Co za żywioł dziewczyna — oświadczył kapitan Nuki.

— To prawda. I miała rację, panie kapitanie. Ciężko byłoby mi bez niej…

— A co z resztą załogi? Powiemy im o dziecku?

— To byłoby nazbyt ryzykowne. Powiadomię tylko Mayę, bo to żywe srebro i oczy ma wokół głowy. Zaraz coś zwęszy.

— Na szczęście nikomu oprócz pani tego nie doniesie.

— A właśnie, nie widziałam jej od startu. Wie pan co się z nią dzieje?

— Śpi w swojej kajucie. Kazałem jej się zdrzemnąć przed wylotem, a jak już ruszyliśmy, nie miałem serca jej budzić.

— Wobec tego niech śpi dalej. Powiadomię ją, jak wstanie. A tak na marginesie… lepiej, żeby nie wchodziła Wemisowi w drogę. Zauważyłam, że patrzy na nią wygłodniałym wzrokiem. Ten zwierz gotów jej coś zrobić.

— Niestety po księciu Wemisie można wszystkiego się spodziewać. — Westchnął posmutniały kapitan.

— Tak, kapitanie Nuki. Książę Wemis jest nieobliczalny i gotów popełnić każdą zbrodnię.

— Cóż, miejmy nadzieję, że gdy się ożeni z księżniczką Itarą, będziemy wolni.

— To słaba nadzieja. Czuję, że Wemis trzyma mnie złośliwie przy sobie.

— Więc, co zamierzasz, Cea — zapytał po przyjacielsku, bez tytułu, nieoficjalnie.

— Może po prostu go zabiję — odpowiedziała i zobaczyła w oczach kapitana przerażenie.

ROZDZIAŁ VI

Słońce wisiało wysoko na nieboskłonie, biło promieniami po ziemi, smagało kwiaty na łąkach, trącało pachnące ziele, wyciskało pot z  ludzi. Cienie w  południe znikły i  krajobraz zdawał się płaski, pozbawiony wypukłości, prześwietlony jasnym, ostrym światłem.

Szła przez wieś, mijała liche gospodarstwa, chałupy małe, drewniane, szare i  pokraczne, poszyte spełzłą strzechą. Podwórza wypełniali zazwyczaj starcy, siedzieli na przyzbach, wisieli u  płotów lub drzemali w  cieniu jabłonek i  gruszy. Niektórzy przebudzeni psim poszczekiwaniem zerkali leniwie na drogę, gdzie z  koszykiem maszerowała wartkim krokiem czysto odziana dziewczyna. Na jej twarzy to raz pojawiał się uśmiech, to znowu jakiś cień smutku, to znów niepokój. Byli tacy, którzy myśląc, że jest służebną z  dworu, kłaniali się jej z  daleka. Inni zaś uchylali czapki i  pozdrawiali ją słowami: „Szczęść Boże”.

Dziewczyna odpowiadała skinięciem głowy, czasem w  duchu się zaśmiała, miała ochotę zażartować albo z  psem się podroczyć, lecz kroczyła w  ciszy, z  dumnie wypiętą piersią i  z  jakąś pańską gracją, naśladując służki z  dworu.

Nikt nie poznał Ciarki na drodze i  nikt nie poznał jej w  domu, kiedy weszła do izby i  stanęła w  progu.

Stryjenka właśnie skończyła warzyć strawę, kilimek pakował jedzenie w  tobołek, stryj ćmił papierosa, a  Stefanek usługujący tego dnia u  Kozułowów, siedział na zydelku i  zgłodniały czekał na posiłek.

— Szczęść Boże — ozwał się gospodarz: — Co też panienkę do nas sprowadza?

— Ano wróciłam — oświadczyła dziewczyna, nie przekraczając jednak progu.

Stanęli w  osłupieniu. Byli tak porażeni, że nie mogli wydobyć z  gardeł dźwięku. Pierwszy stryj oprzytomniał, zajął dawne miejsce i  odburknął:

— Co stoi by kukła jaka? Wleź do izby. Myślisz, że będziem się kłaniać, boś czysta i  strojna?

— Wcalem tak nie myślała — odpowiedziała: — Przyniesłam podarek ze dworu… — Postawiła koszyk na stole i  wyjęła z  niej bułeczki, pęto kiełbasy i  słoik konfitur.

Klimek rzucił się chciwie na jedzenie, ale stryj syknął i  palnął go po łapach.

— A  kysz! Pójdziesz ty!

— To ja już wracam do dworu — odezwał się Stefek rad, że Ciarka wróciła i  nie będzie musiał znosić dłużej zrzędliwego chłopa.

— Siadaj! — rozkazał stryj, spoglądając nań surowo. — Myślisz, żeś wolny, bo dziewka do dom wróciła? To się grubo mylisz. Na! — Wskazał mu przyniesione dary: — Naści tu pańskie żarło… Żryj, cobyś miał siły, bo nie puszczę, aż skończym. A  ty Klimek, co ślepisz jak wół w  malowane wrota? Marsz do gęsi, a  nuże!

— Jestem głodny! — zaprotestował chłopiec.

— W  polu zjesz. Bierz, co mać naszykowała i  ruszaj, bo kto psa ubije i  gęsi nakradnie! A  ty, Ciarka, skoroś tera dworska to i  pewnoś w  pałacu jadła, a?

— Wcalem nie dworska, alem jadła i  syta!

— I  dobrze, bo dla darmozjadów jedzenia nie ma. A  teraz szoruj do roboty! Siano zgrabić trza. Ino się nie ociągaj, bo kijem potraktuję. Skończysz, do rzeki pójdziesz. Pranie zrobisz, wody naniesiesz…

— Przeca woda w  studni!

— Nie pyskuj, smarkata! A  wiesz ty durna dziewko, że posucha?! Jakby ty się nie włóczyła i  nie stroiła waćpanny, toby dobrze wiedziała! Woda nie dla bydła i  nie do szmat, ino dla człeków.

— To popędzę woły, krowę i  kunia nad rzekę. Napoję i  wypławię.

— Woły w  polu. Krowa na łące, a  kunia Klimek z  gęsiami wypasa.

Nie odpowiedziała, wyszła z  chaty, a  za nią Klimek z  tobołkiem.

— Ociec się zeźlił. Wszyćkim się w  chałupie dostało. Matkę pasem zerżnął, mię pięścią potraktował, nawet Kropkę nie oszczędził — rzekł z  pretensją.

— A  to mi nowina! Toć przecie furiat! — odpowiedziała, wzięła grabki i  ruszyli w  stronę łąk i  pastwisk.

— Jak ci tam było?

— Gdzie?

— Nie strugaj wariatki! We dworze.

— Dobrze. Panienka Weronika jest jak anioł…

— A  prawda to, żeś ty tera dworska?

— Nieprawda.

— Toć widzę jakeś przyodziana… I  czysta. I  ludzie gadają.

— Panienka łaskawie kazała mnie odziać i  tyla…

Doszli do rozstaju i  tam każde poszło w  swoją stronę. Ciarka na łąkę zgrabić siano, Klimek do gęsi i  konia.

Dziewczyna rozżaliła się nad swym losem. Zatęskniła za Weroniką, za kwitnącym ogrodem, za widokiem łabędzi i  kaczek. Za dworską służbą, która okazała jej tyle życzliwości i  panią Anną, będącą dla niej niczym matka. Jeden niepełny dzień wystarczył, żeby uzmysłowiła sobie, jak nędzne jest jej życie, w  jak nieprzyjaznym mieszka domu i  jak niewiele w  nim miłości.

Gdzieś tam w  głębi duszy, w  zakamarkach umysłu odezwała się świadomość dziewczyny, zbudził młodzieńczy bunt przeciwko niesprawiedliwości, wzrosła pogarda do stryjostwa i  niechęć do Klimka. To, co przez lata kumulowało nieświadomie w  jej umyśle, teraz wzrastało, wyłaniało się i  wychodziło na zewnątrz.

Grabiła siano zanurzona w  myślach, pochłonięta na poły pracą, na poły przemyśleniami. Co jakiś czas idący drogą przechodzeń zatrzymywał się, obserwował pracującą w  pocie czoła dziewczynę, lecz ona jakby tego nie widziała. Nie odpowiadała na zapytania, nie reagowała na pozdrowienia, zdawała się zapomnieć o  bożym świecie.

Po skończonej robocie poszła nad rzekę. Przeszło trzy godziny stała po łydki w  zimnej wodzie, biła kijanką brudną odzież, szorowała piaskiem, tłukła o  kamienie. Przychodzące nad rzekę wieśniaczki nie rozpoznawały dziewczyny, dziwowały się, czemuż to służka z  dworu pierze w  rzece, a  nie w  pralni. Dopiero kiedy Ciarka prostowała obolałe plecy, wybuchały nagłym śmiechem i  złośliwie z  niej żartowały.

Dawniej by się odgryzła, oblewała je wodą lub rzucała w  nie piaskiem, dziś zupełnie jakby nie rozumiejąc kpin i  docinek, pozostawała niewzruszona i  niema. Myślami błądziła po alejkach parku, leżała w  cieniu płaczącej wierzby, skraplała twarz drobinkami tryskającej z  fontanny wody lub patrzyła w  dobrotliwe oczy Weroniki.

I czuła się z  tymi myślami słodko i  przyjemnie. Z  dala od hałaśliwych wieśniaczek, obmów i  plotek, od pięści stryja, poszturchiwań stryjenki i  głupich przycinek Klimka.

Skończywszy pranie, nie spoczywając przesadnie długo, zabrała się do noszenia wody z  rzeki. Nabierała wodę w  wiadra, zakładała je na koromysło[27], niosła pół stai na ramionach i  przelewała do dębowego koryta.

Nikt jej nie pomógł, nikt się nie ulitował nad przygarbioną od ciężaru dziewczyną, nikt nawet nie pocieszył lub powiedział miłego słowa. Za to ścigały ją złośliwości pełne jadu i  zazdrości:

— Hej, Ciarka! Coś się tak wypiękniła? Do kościoła leziesz? Do ślubu się gotujesz zali[28] do trumny?

— Kolcy[29] se nawtykaj i  korali ponawieszaj. Możeć cię jaki panek ze dworca[30] zechce!

— Może włożysz pończoszki i  pantofelki? Boś ty przecie paniusia Ciarusia, ha, ha…!

— Już ci stryj tę sukienczynę brudnymi paluchami oblepi! Będziesz ty ryczała! Oj, będziesz!

A jednak Ciarka i  tym razem zachowała niezwykły spokój ducha, przezwyciężyła pierwsze odruchy złości i  odpłynęła w  marzenia. Bo w  zasłyszanych obelgach kwitło coś przyjemnego. Wiedziała, że wieśniacy mówią to z  zawiści. Że zazdrość ich zżera, pali oczy kwasem, zalewa wątrobę żółcią i  przemienia prymitywne, wiejskie dusze w  twarde grudy ziemi. Pomyślała też sobie, jakby to miło było, gdyby rzeczywiście jakiś bogaty panicz urzeczony jej urodą, pokochał ją prawdziwie, poślubił i  zabrał do pałacu. Czy umiałaby żyć we dworze? Czy znalazłszy się w  jaśniepańskim środowisku, potrafiłaby zapomnieć o  przeszłości i  swoim sieroctwie?

Kiedy dowlekła się z  ostatnimi dwoma wiadrami, stryj stał w  samych galotach na środku podwórza, spieczony od słońca i  obrośnięty jak koczkodan. Stefanek polewał go wodą, a  on zmywał brud z  ciała. Prychał i  kichał, chrząkał i  burczał, sapał i  stękał. Stanowiło to doprawdy zabawną mieszaninę dźwięków, od których nawet najbardziej poważny i  kulturalny człowiek nie umiałby powstrzymać śmiechu.

Toteż nie zdziwiła się, gdy ujrzała Stefanka z  roześmianą gębą, dławiącego z  trudnością wybuch śmiechu, skręcającego ciało w  dziwnej pozycji i  zwierającego tak mocno nogi, że jego twarz przybrała barwę purpury. Wymiarkowała, że chłopakowi chce się sikać. Tymczasem gospodarz go nie puszczał, kazał polewać sobie plecy, znosić ciśnienie w  pęcherzu i  trzymać na wodzy emocje.

— Zrobiłaś wszyćko, com kazał? — zapytał stryjek, ujrzawszy ją przy korycie.

Wyprostował małpią posturę, wypiął obrośnięty rzadką rudawą szczeciną bęben i  pożerał ją wzrokiem.

Pochylona nad korytem przelewała wodę z  wiadra. Włosy miała rozwichrzone, sukienkę wymiętą i  przykurzoną. Wyłaniała się z  niej opalona szyja, a  w  odchylonym zanadto dekolcie bieliła gładka skóra i  różowił drobny sutek małej piersi.

Gospodarz nie mógł oderwać oczu od tego niewielkiego fragmentu ciała, pożerał go wzrokiem, zgrzytał zębami, z  kąciaka ust płynęła mu cienka strużka śliny.

— Zrobiłam — odpowiedziała i  poszła do szopy zostawić nosidło i  wiadra.

Stryj popędził za nią lisimi susami, a  Stefanek, korzystając z  nadarzającej się okazji, poleciał za stodołę, nie mogąc dłużej zapanować nad pęcherzem.

Kiedy odstawiła wiadra, poczuła silne pchnięcie. Upadła na kopę siana, chciała się podnieść, ale silne łapska wuja przygniotły ją do ziemi.

— Zostawcie mnie! — jęknęła przerażona: — Nie chcę… Nie chcę… Słyszycie! — Broniła się, lecz robiła to nieudolnie.

Bała się topornych pięści stryja, który zawsze, gdy się opierała lub wzywała pomocy, tłukł ją do nieprzytomności, a  i  tak swoje zrobił.

Mężczyzna począł miętosić jej piersi, włożył rękę pod sukienkę, a  kiedy ściągnął portki, wiedziała, co ją czeka. Rozpłakała się cichutko, zamknęła oczy i  wtuliła we wspomnienie.

+

Leżała w  cieniu rozłożystej wierzby, śpiewały ptaki, rzechotały[31] miłosne pieśni żaby, słońce prażyło złotawymi barwami, a  Weronika, opierając się o  drzewo, czytała:

Patrzaj, Medardzie, salamandra licha,

Jakaż to dziwna bestyja!

W ogniu się gnieździ, ogniem śpi, oddycha,

Ogień je, ogniem popija.

Ogień jej włazi w  usta, w  oczy, w  uszy,

Ogniem się smuci i  śmieje,

Ogień ma w  sercu, w  szpiku kości, w  duszy,

W ogniu jej łzy i  nadzieje[32].

–

Kiedy się ocknęła, stryja już nie było. Pomiędzy deskami szopy przenikały smugi zachodzącego słońca, malując na jej ciele rdzawoczerwone prążki. Łzy sunęły po jej policzkach, wargi spieczone drżały, a  wzrok błądził po jętkach szopy, po wiszących na kołkach narzędziach rolniczych i  opartych o  ścianę widłach.

Sięgnęła po garść słomy, starła lepką ciecz z  łona, i  powstawszy z  bólem bioder, doprowadziła się do ładu. Wygładziła sukienkę, przeczesała palcami włosy i  osuszyła z  łez spłakaną buzię.

Niedługo potem wyszła przed budynek i  trzymając w  rękach widły, złymi ognikami w  oczach przemknęła po pustym podwórzu.

Krwistoczerwona tarcza chyliła się ku horyzontowi, po niebie przemknęło stadko rozkraczanych gawronów, z  drogi biegały pokrzykiwania wieśniaków powracających z  pola i  porykiwania bydła spędzanego z  pastwisk.

Ruszyła wolnym krokiem w  stronę chaty. Na krótko zatrzymała się przed drzwiami i  wsłuchała w  odgłosy dobiegające z  izby, po czym nagle wbiegła do środka, przeskoczyła bawiącego się trocinami kota i  z  całej siły widłami pchnęła stryja.

Mężczyzna z  kieliszkiem wódki w  ręku bodnięty brutalnie stalowymi prętami zacharczał dziko, plunął krwią i  zatoczył się do tyłu.

— Ludzie mordują! Ludzie…! — wzywała pomocy gospodyni, kiedy Ciarka wybiegała z  chaty.

Przemknęła podwórzem, przesadziła niski płotek, pognała ugorem, przebiegła chlupkim smugiem[33] i  dopiero zatrzymała się w  ciemnym lesie. Strumienie łez wytryskiwały z  jej oczu, twarz znaczyły krople karmazynowej posoki, a  ręce trzęsły się jak w  febrze.

— Boże! Co ja narobiłam?! — skomlała: — Co ja nieszczęsna uczyniłam?!

Ale na żałość i  żale było poniewczasie. Stryj w  chacie skonał, stryjenka wniebogłosy lamentowała i  z  rozpaczy rwała włosy, Klimek wszedłszy do chałupy, skamieniał jakby tknięty udarem i  nie mógł wydobyć z  gardła głosu, za to ludzi nabiło się co niemiara, ciekawi tragedii, szukający tematu do plotek, węszący po izbie co by tu sobie przywłaszczyć.

Nie żałowano trupa, bo żywego nikt nie lubił. Nie żałowano wdowy, bo zgorzkniała była i  złośliwa. Nie żałowano nawet Klimka, choć lubiano na wsi chłopca. Żałowano tylko jednego. Że nie złapali dziewczyny na gorącym uczynku, nie wytarmoszą za czuprynę, nie zmieszają z  błotem, nie naplują w  oczy i  publicznie nie zlinczują. To dopieroż byłaby atrakcja dla spragnionego zemsty ludu. To dopiero byłoby sprawiedliwe zakończenie okrutnego mordu.

***

Nie usłyszałaby pewnie stukających kamyczków w  szybę, gdyby nie Siemka, lękliwie odmawiająca litanię do obrazka Matki Boskiej.

— Módl się za nami… — mamrotała, podnosząc głos ze strachu, kiedy kamyczek uderzał głucho w  szybę.

— Co to? — zapytała Weronika.

— Licho jakie! — Przeżegnała się służebna.

— Nie pleć, ino sprawdź, któż tam się dobija…

— Za nic w  świecie nie podejdę do okna. — Wzdrygnęła się. — Może to jaka zła dusza bije w  szybę albo wąpierz prosi o  gościnę… Matko Stworzyciela, módl się za nami… Matko Zbawiciela, módl się za nami… Matko…

— Cichaj! Sama sprawdzę.

— Panienka niemocen! Niech panienka nie wstaje.

— Dobrze, dobrze… — Zsunęła kołdrę, wstała, wzięła brązowy kandelabr, podeszła do okna i  wyjrzała na zewnątrz.

Ciemność nie dozwalała wypatrzeć czegokolwiek poza obrysami wysokich drzew, żywopłotu i  konturów marmurowej fontanny.

Uchyliła okno, wystawiła głowę i  żeby nie robić hałasu, cichutko zawołała:

— Kto tam?

Cisza.

— Kto tam? — powtórzyła.

— To ja! — odkrzyknął głos z  mroku.

— Co za ja?

— Ciarka!

— Ciarka? — Zamyśliła się.

Odkąd ocknęła się z  zamroczenia, targały nią sprzeczne emocje i  przeżywała przykre rozdwojenie jaźni. Czuła jakby mieszkały w  niej dwie różne istoty, które wybierały pomiędzy sobą tę, która powinna mieć pierwszeństwo. Jedna stanowiła część tego świata i  nazywała się Weronika Nizińska, drugiej miano było Veni. To drugie indywiduum, znacznie mocniejsze, przemawiało jaśniejszym głosem, pełniejszymi uczuciami, zdawało się prawdziwsze. Niestety było wszystkim obce i  musiała się pilnować, żeby niechcący nie palnąć coś niezrozumiałego i  nie martwić tym rodziców.

— To ty Ciarka? — Przypomniała sobie dziewczynę.

— Tak!

— Czego tu szukasz po nocy?

— Muszę pogadać z  jaśnie panienką.

— O  tej porze?

— To bardzo ważne… — zaskomlała dziewczyna i  chyba się rozpłakała.

— Co się stało? — zapytała Weronika, czując niepokój w  sercu.

— Zabiłam stryja…

Weronika zamarła z  wrażenia, a  przysłuchująca się za jej plecami Siemka odskoczyła od okna i  dopadła klęcznika.

— Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie. Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.

— Przestań! — syknęła do służebnej.

— To jakiś omam! Diabeł kusi i  podszeptuje… Módl się za nami święta Boża rodzicielko…

— Powiedziałam, przestań! — skarciła ją po raz drugi. — Ciarka, jesteś tam jeszcze? — zwróciła się do dziewczyny.

— Jestem.

— Idź do wnijścia[34] dla służby i  czekaj.

— Dobrze… Dziękuję jaśnie panience… — odpowiedziała.

Weronika zamknęła okno, zmierzyła służebną karcącym wzrokiem i  rozkazała:

— Pójdziesz po dziewczynę i  sprowadzisz ją tak, żeby nikt was nie usłyszał.

— Jezusie… A  jeśli to diabeł?

— Weźmiesz lichtarz i  święconą wodę, każesz mu podejść do okna i  sprawdzisz. Jeśli to będzie Ciarka, wpuścisz.

— A  jak diabeł?

— To przeżegnasz go krucyfiksem i  uciekniesz.

— A  jeśli to będzie wilkołak?

— To też uciekniesz.

— A  jak wąpierz?

— Wtedy otworzysz drzwi i  odejdziesz od progu kilka kroków.

— I  co dalej? — Niecierpliwiła się służebna.

— Jeśli wejdzie bez zaproszenia, to człowiek, jeżeli zaś będzie chciała, abyś ją zaprosiła, uczynisz znak krzyża krucyfiksem i  skropisz święconą wodą, zakluczysz drzwi i  przybiegniesz do mnie.

Nie mówiła tego na poważnie. Jako Veni Horg przypomniała sobie historie o  diabłach, wilkołakach i  wampirach stworzone przez ludzi i  teraz siliła się na powagę. Zrozumiała przy wieczerzy, że jakimś cudem znalazła się w  ludzkim świecie, a  co gorsze, jest człowiekiem. Nie miała pewności czy to sen, jawa, czy może utknęła w  symulatorze cyberświatów i  porusza się w  wirtualnej rzeczywistości.

Pamiętała wysłanników księżnej Caliry, pamiętała, że wstrzyknęli jej jakieś świństwo w  ramię i  przypuszczała nawet, że to skutek uboczny, halucynacje i  nieprawdziwe wizje. Cokolwiek to było, musiała grać w  to dalej. Nie miała wyjścia. Nie miała innych opcji.

Siemka długo zwlekała, ale Weronika wygoniła służkę, usiadła na łóżku i  w  ciszy oczekiwała ich przybycia. Przerażała ją myśl o  morderstwie, o  tym, że dziewczyna jest poszukiwana, że nie ma gdzie się ukryć i  że pewnie będzie prosiła o  pomoc.

Weronika Nizińska buntowała się przeciwko tej myśli, lecz Veni Horg, przeciwnie. Ona inaczej traktowała istoty ludzkie. Śmierć ludzi nie robiła na niej najmniejszego wrażenia. Pomimo świadomości, iż to oni stworzyli ludzi na swoje podobieństwo, nie czuła do nich ani sympatii, ani żadnego z  nimi związku. To sprawiało, że Veni Horg zakuta w  pancerz obojętności na cierpienia ludzkie, niedołęstwo fizyczno-psychiczne ludzi oraz ich wyjątkowo krótkie życie, nie potępiała Ciarki za zbrodnię dokonaną na stryju. Była raczej ciekaw tego, co się stało i  co skłoniło do tego młodą dziewczynę.

Po blisko dwu kwadransach do pokoju weszła Siemka, prowadząc ze sobą przelęknioną dziewczynę. Nie wyglądała jak diabeł, lecz w  półmroku miała coś z  wampira. Były to jaskrawoczerwone piegi na twarzy i  nieco ciemniejsze plamki na sukience.

Weronika brzydziła się krwi, ale Veni nie miała do niej wstrętu i  zagłuszała słabość tej pierwszej. Wskazała Ciarce miejsce przy sobie i  ta natychmiast przypadła do niej, położyła głowę na jej kolanach i  wybuchnęła rzewnym płaczem.

Nie mogły jej uspokoić; rozdygotana, wystraszona, zmarniała i  jakoś nienaturalnie wychudzona, sprawiała nieprzyjemne wrażenie i  wzbudzała mimowolnie litość.

— Idź Siemka do spiżarki i  przynieś stamtąd trochę mleka. Jakby kucharka jeszcze nie spała, to niech je podgrzeje. A  ty Ciarka uspokój się i  opowiedz, co się stało?

Dziewczyna roztrzęsiona i  spłakana dopiero po powrocie Siemki i  wypiciu gorącego napoju przemogła się i  opowiedziała wyczerpująco o  wszystkim, co zaszło w  domu po przyjściu z  pałacu. Opisała również życie u  stryjostwa. O  tym, jak ją upokarzano, źle traktowano i  urągano przy każdej nadarzającej się okazji, a  przede wszystkim o  tym, jak stryj ją maltretował i  przez lata wykorzystywał seksualnie.

Weronika słuchała opowieści wstrząśnięta, Siemka raz za razem upuszczała łzy na modlitewnik i  kręciła z  niedowierzaniem głową, a  Veni Horg rzucała płomieniami z  oczu.

Nawet Ciarka spostrzegła odmienioną Weronikę. Oblicze jej stało się nad wyraz groźne i  obce.

Jej zimne oczy gorały ogniem nienawiści, gdzieś w  głębi źrenic czaiła się drapieżna dzikość nieludzkiej istoty, odległej, niezgłębionej i  pełnej tajemniczości.

— Co jaśnie panience? — zapytała dziewczyna, uciekając wzrokiem przed tym nieznanym jej spojrzeniem.

— Nic takiego — odpowiedziała, zreflektowała się i  mimowolnie pogłaskała ją po głowie.

— Co mi teraz biednej począć? — zapytała Ciarka.

— Wrócić nie możesz. Pewnie już posłali za tobą pościg… Co robić?

— Trza ją gdzie wywieźć — wtrąciła Siemka.

— Ino dokąd? — zapytała Weronika.

— Jak najdalej. Poruczyć komu na służbę… Do rodziny panienki.

— Nie możemy nikogo wtajemniczać.

— A  panienki brata?

— Nawet jego.

— Mogłabym tutaj zostać… Przy jaśnie panience — powiedziała nieśmiało Ciarka.

— Nie mamy chyba innego wyboru. Pozostaniesz w  pałacu, ale jak długo wytrzymasz w  zamknięciu?

— Byle przy jaśnie panience, to wszyćko zniosę — odpowiedziała.

— Dziś, i  tak nic nie wymyślimy.

— Niech panienka wraca do łóżka. Ciarka będzie spać ze mną, a  jutro jej przysposobię przyległą do pokoju komorę. I  tak stoi pusta i  bezużyteczna.

Jak zaproponowała Siemka, tak uczyniły. Weronika położyła się i  okryła szczelnie kołdrą, Siemka posłała posłanie i  z  Ciarką wepchnęły się do łóżka. Miały tam ciut ciasno, ale dziewczyna przytuliła się do służebnej i  po chwili spały jak zabite.

Veni Horg nie mogła zasnąć. Przez jej głowę przetaczały się słowa dziewczyny, ciężkie, bolesne, okrutne, sprawiające ogromną rozpacz, jakby tragedia, która dotknęła Ciarkę, dotyczyła ją samą. Widziała w  myślach jej upokorzenie, czuła młócące pięści pijanego stryja i  znosiła w  niemym krzyku jego gwałty.

Sześć lat przebywała w  domu Kozułowów. Od sześciu lat wysługiwano się nią jak parobkiem i  od sześciu lat stary Kozułow odbierał jej godność i  deptał niewinność.

— Wstrętny wieprz! Dobrze, że go zabiła, inaczej ja bym to zrobiła — wycedziła przez zęby.

„Veni, idź już spać, proszę” — błagała jej druga osobowość, Weronika, ale Veni nie zamierzała jej słuchać i  dopiero daleko po północy padła wykończona nadmiarem emocji i  wrażeń.

***

Aparatura wskazywała 15 WTR. Młody technik, podłączywszy dodatkowe napięcie bezpośrednio do wytwornicy energii, przypatrywał się z  dumą swojemu dziełu. Wykonał je tak umiejętnie, że nawet inspektor przybyły na kontrolę, nie odkryłby spreparowanego przez niego fałszerstwa.

— Uff… — Westchnął z  ulgą.

Wyprasował dłońmi zmięty fartuch i  puknął parokrotnie w  akwarium z  mózgiem w  środku. Na wyświetlaczu komputera jaśniał nieruchomy napis: „Weronika Nizińska”. Po chwili zamigotał złowieszczo na czerwono i  tekst na mgnienie oka uległ krótkotrwałej zmianie: „Jestem Veni Horg”.

— Kurwa mać! — przeklął „młody” i  odskoczył jak oparzony od ogniwa.

Złapał się za serce i  ciężko jął oddychać.

Kiedy zjawił się starszy technik, zaniepokojony przedłużającą się nieobecnością kolegi, młodszy leżał nieruchomo. Zesztywniały pośmiertnie, z  oczami szeroko otwartymi patrzył na wyświetlacz.

ROZDZIAŁ VII

— Księżno Caliro…

Rozgrzmiał głos za drzwiami łazienki luksusowego apartamentu hotelowego na Zeonie, maleńkiej planecie należącej do jej przyjaciela barona Wijo.

Baron Wijo, stary, zdziwaczały kawaler stroniący od towarzystwa, zgromadzone bogactwo lokował w nieduże planety porozrzucane po całym kosmosie i zakładał na nich ekskluzywne hoteliki dla najbogatszej klienteli. Tym niewyszukanym sposobem rozmnożył swoją majętność do niebotycznych rozmiarów, a to sprawiło, że jeszcze mocniej mu odbiło i bardziej zborsuczył. Ostatecznie zaszył się w miejscu, o którym nikt poza kilkoma najbliższymi osobami nie wiedziało.

Do tych osób należała księżna Calira, dla której baron Wijo zrobiłby dosłownie wszystko, bo była to jedyna kobieta umiejąca poruszyć jego stwardniałe serce i przywiędły ze starości mechanizm przyjemności i kopulacji. Calira miała tego świadomość i potrafiła wykorzystywać jego słabość dla własnych korzyści, dając staruszkowi od czasu do czasu powody do zadowolenia i większego uwielbienia, choć traktowała barona wyłącznie jako partnera do wspólnych, lukratywnych interesów.

— Czego chcesz? — zapytała.

Leżała w olbrzymiej wannie wypełnionej specjalnie przygotowaną dla niej miksturą odżywczych dla ciała substancji, wśród unoszących się na powierzchni wody płatków najcudowniejszych kwiatów, ukołysana delikatnym poszumem pachnącej piany i delektując się kojącym hydromasażem. Balneoterapie te stanowiły codzienny rytuał księżnej i jeśli z jakiegoś powodu nie zażyła kąpieli, cierpiała bez miary, narzekała na migrenę i stawała się ogólnie rozdrażniona.

— Pan Xokaki przyszedł, księżno — odpowiedział ten sam głos.

Należał do jednej ze służebnej księżnej Caliry, Ropachy. Dziewczyny młodej i bystrej, a przy tym bezgranicznie oddanej. Dla wszystkich służka i panienka do towarzystwa, dla księżnej zaufana osoba i osobista strażniczka.

— Powiedz Xokakiemu, że zaraz przyjdę.

— Dobrze.

Tak się jednak nie stało. Księżna długo kazała na siebie czekać. Nie lubiła, kiedy jej przerywano kąpiel, nie poczuwała się do obowiązku, by zająć się gościem, nie przejmowała się irytacją odwiedzających ją osób.

Xokaki za dobrze znał księżną, żeby irytować się jej niegościnnością czy robić z tego powodu wymówki. Czekając na nią, uruchamiał przenośny terminal i oddawał się bez reszty buszowaniu po sieci do tego stopnia, że potrafił nie zauważyć zjawiającej się nagle księżnej.

Dziś było podobnie. Calira bezgłośnie wyszła z łazienki, stanęła za jego plecami i dłuższą chwilę obserwowała jego zabawę w wirtualnym świecie.

— Nie przypuszczałam, że podniecają pana zabawy z… chłopcami — powiedziała.

Xokaki drgnął nieco zlękniony jej pojawieniem, później rozpromieniał na twarzy i odrzekł, lekko się przy tym śmiejąc:

— To nasz nowy program. — Wskazał ekran, na którym kilku ludzkich chłopców bawiło się dwubarwną dmuchaną piłką.

— Jest nader rzeczywisty.

— Niestety nie jest doskonały. Zawiera kilka błędów. Proszę, niech księżna spojrzy na tego chłopca po lewej.

Księżna skupiła uwagę na dziecku.

— Nie widzę tu nic szczególnego.

— Tutaj… — Zastopował obraz i powiększył stopę chłopaka: — To przebarwienie pojawia się z reguły wtedy, kiedy wzrasta adrenalina u obserwatora.

— To aż taki problem?

— Ogromny! Proszę sobie wyobrazić, że siedzi księżna na plaży obok takiego chłopca…

— Ci chłopcy mnie nie podniecają, cha, cha… — Śmiała się.

— Nie, nie to miałem na myśli… Po prostu… Załóżmy, że to zwyczajna plaża.

— Dobrze. I co dalej.

— Chłopiec siedzi i bawi się w piasku. Księżna obserwuje jego zabawę i nagle zauważa, że jego stopa zmienia co jakiś czas kolor. Nie zaintrygowałoby to księżnej?

— Przyznaję, że okrutnie by mnie to zdziwiło, choć szukałabym przyczyny w oświetleniu, w cieniach.

— To naturalne! Każdy by tak postąpił. Ale jak wyjaśnić zmieniającą się barwę, gdy wykluczymy wszystkie czynniki zewnętrzne?

— Tak. To faktycznie brzydki problem.

— Otóż to. Co pomyśli sobie człowiek, żywe ogniwo biorące udział w erotycznej igraszce z tymi chłopcami? Jak zareaguje? Trudno uwierzyć, że zachowa całkowity spokój i będzie oddawał się przyjemności.

— To raczej niemożliwe.

— To jest niemożliwe. Zbadaliśmy to drobiazgowo. Ten szczegół go rozproszy.

— I jak to rozwiążecie?

— Nad tym właśnie pracujemy. Gdzieś popełniliśmy błąd. Zresztą, gdyby żywe ogniwa były ciut bystrzejsze, zauważyłyby wiele błędów w naszym oprogramowaniu.

— Aż tak źle?

— Nie można tego nazwać „źle”. Po prostu mózgi różnią się od siebie. Inaczej postrzegają rzeczywistość, co działa też na naszą korzyść.

— Na przykład?

— Na przykład sposób, w jaki ludzie postrzegają innych ludzi. Niech księżna zwróci uwagę, że jednemu osobnikowi, nazwijmy go „A”, podoba się osobnik „B”, podczas gdy „C” nawet nie zwróci uwagi na „B”.

— Dlaczego?

— Z prostego powodu. Obraz, który generujemy, jest przeźroczysty. Zawiera czyste dane. Przykładowo: Obiekt „X” ma kolor czerwony, obiekt „Y” ma kolor niebieski, a obiekt „Z” ma kolor zielony. Mamy więc informację o kolorze, ale sam kolor wytwarzany jest w konkretnym mózgu, i to on decyduje, jak będzie wyglądał ostatecznie dla danego człowieka. Wszyscy ludzie widzą zieleń, lecz dla każdego jest ona inna. Wszyscy widzą danego człowieka, tyle że każdy będzie go inaczej postrzegał. To będą niewielkie różnice, choć są one na tyle istotne, że mają decydujący wpływ na to, czy coś się komuś podoba. A więc zgodnie z przysłowiem: „Nie to ładne, co ładne, ale co się komu podoba”. Bo gust to nic innego jak zinterpretowany przez mózg osobisty wzorzec bodźców odbieranych ze środowiska przez ośrodki zmysłów i zapisany w pamięci. Na jego podstawie w późniejszym czasie dochodzi do porównywania i wartościowania znanych i nieznanych elementów świata rzeczywistego, czyli osądzania, opiniowania oraz akceptacji lub odrzucenia. Dotyczy to także wrażeń słuchu, smaku, jak i dotyku.

— Czy to nie odnosi się również do nas?

— Ależ tak! Do wszystkich stworzeń we wszechświecie wyposażonych w mózg. Ponieważ wszystko jest przezeń przetwarzane na postawie danych zawartych w przeźroczystych obiektach, i to on decyduje o tym, co widzi dana istota na wyjściu.

— Nadzwyczajne! To dlatego jednym podoba się tykanie zegara, a innych to drażni. Jedni lubią słuchać skrzypiec, inni zaś czują boleść w uszach.

— Tak! Ma księżna absolutną rację. Ten sam obraz, dźwięk, smak lub bodziec czuciowy odbierany jest indywidualnie przez mózg, następnie przez niego przetworzony i dający ostatecznie konkretny bodziec wzrokowy, słuchowy, smakowy, czuciowy i tak dalej. Skrzypce, księżno Caliro, w rzeczywistości nie wydają najmniejszego dźwięku. One tylko wprawiają w wibrację cząsteczki powietrza, te zaś docierają do narządu słuchu, skąd przenoszone są do mózgu, który zamienia je na słyszalny dźwięk o odpowiedniej wysokości i barwie tonu, zgodnie z napływającymi wraz z niemą falą danymi. Wszechświat jest niemy i przeźroczysty, zapełniony instrukcjami dla urządzeń odbiorczych, jakimi są na przykład nasze mózgi.

— Fenomenalne.

— I niestety sprawiające nam problemy. Bo ile ogniw, tyle problemów, cha, cha…

— A jednak my nie jesteśmy przeźroczyści.

— Ależ jesteśmy! Co prawda nie dla nas samych, ponieważ nasze mózgi potrafią wychwycić ruch cząsteczek, z których się składamy, a które wirują na tyle wolno i z tak małą częstotliwością, iż sprawiają wrażenie namacalnych, trwałych przedmiotów materialnych. A mimo to w pomieszczeniu, gdzie przebywa teraz księżna, jest wiele niewidzialnych istot, których nie może księżna zobaczyć.

— Proszę mnie nie straszyć… — Wzdrygnęła się Calira i przeciągnęła wzrokiem po pokoju.

— Wcale tego nie robię. One z dużym prawdopodobieństwem również księżnej nie widzą, gdyż ich mózgi czy też właściwe im narządy przetwarzające dane z otoczenia, nie potrafią rozszyfrować tych informacji. Żyjemy zatem w bardzo rozbudowanym środowisku, gdzie różne istoty i obiekty dzielą tę samą przestrzeń, choć nie zdają sobie z tego sprawy.

— Czy to właśnie dlatego czasem odczuwamy obecność kogoś obcego? Nie widzimy go, ale wiemy, że ktoś z nami przebywa w jednym pomieszczeniu.

— Owszem! Niektóre informacje zaszyfrowane w przeźroczystych obiektach mogą mieć wspólne elementy. Może to dotyczyć wzroku, słuchu, smaku lub zapachu… Dlatego w pewnych sprzyjających warunkach możemy odbierać tego typu anomalie przez nasze zmysły. Tłumaczymy to sobie najczęściej istnieniem świata duchowego, choć można to wyjaśnić w sposób stricte naukowy.

— Niesamowite… I trochę przerażające — odpowiedziała i podeszła do barku.

Rozlała w szklaneczki nieco zielonego płynu, usiadła w fotelu vis-a-vis Xokakiego, podała mu trunek i założyła nogę na nogę. Różowy szlafroczek, który księżna miała na sobie, odrysowywał jej zgrabne ciało i niedyskretnie odsłaniał długie nogi.

Xokaki podziękował za alkohol i mimowolnie jego spojrzenie utknęło w dekolcie Caliry, na co księżna odpowiedziała uwodzicielsko-kpiącym uśmieszkiem.

Księżna Calira lubiła bawić się mężczyznami. Wykorzystywała do tego swój urok i wpływy. Nawet przed wyjściem z łazienki musiała postać nago przed lustrem, oglądając z lubością wciąż młodzieńcze wdzięki.

— Nie jest tak źle — mówiła do swojego odbicia, głaszcząc piersi, dotykając łona, przesuwając dłońmi po jędrnych pośladkach.

Nie, żeby księżna Calira miała fioła na punkcie seksu. Absolutnie. Pod tym względem charakteryzowała ją oziębłość. Wystarczył jej widok pałających do niej żądzą mężczyzn, wystarczała świadomość, że jest podziwiana.

Xokaki do wyjątków nie należał, choć nie odważyłby się na coś więcej w stosunku do Caliry niż ukradkowe spojrzenia, nieco sprośnej imaginacji oraz flirtu wieczorami z wirtualną dziewczyną do złudzenia przypominającą księżną Calirę.

Bo Xokaki był właścicielem firmy o tej samej nazwie oraz największym i jedynym producentem oprogramowania dla żywych ogniw na bioenergofarmach. Dorobił się z niczego. Jego maleńka, dwuosobowa firma dostarczała skromnego modułu dla bioenergoogniw, ale to właśnie ten moduł okazał się po kilku latach kluczowym elementem przynoszącym mu rozgłos i pieniądze. Wraz z rozwojem oprogramowania przejmował coraz to większe przedsiębiorstwa, wprowadzał nietuzinkowe rozwiązania i stosował coraz bardziej wyrafinowane oprogramowanie. Aż został jedynym na rynku przedsiębiorcą tego typu.

Nie osiadł jednak na laurach. Wykupił borykającą się z kłopotami finansowymi i anachroniczną technologią firmę tworzącą awatary do wchodzenia w umysły ludzkich bioenergoogniw, i w zaledwie trzy lata przeprowadził rewolucję w tej dziedzinie, udoskonalając technologię i wprowadzając innowacyjną platformę dla awatarowej rzeczywistości. Stał się jednym z najbardziej wpływowych osób w Imperium i dołączył do pierwszej dziesiątki najmożniejszych osobistości.

Księżna Calira odkąd dołączyła do elitarnego klubu Xokakiego – Klub Xokaki Awatarowej Rzeczywistości, w skrócie KXAR – często gościła go u siebie, dużo spędzała z nim czasu i ogólnie lubiła jego towarzystwo. Zabawiał ją opowieściami z pogranicza science fiction, potrafił obrazowo tłumaczyć skomplikowane technologie i w prosty sposób wyjaśniać otaczającą rzeczywistość. Calira chłonęła tę niezrozumiałą dla niej dawniej wiedzę, zgłębiała tajniki psychiki ludzkiej, próbowała pojąć zależność pomiędzy umysłem a emocjami oraz wykorzystywała zdobyte umiejętności, kiedy zasiadała za aparaturą stworzoną przez Xokakiego i wchodziła w wybrane przez siebie ludzkie bioenergoogniwo.

Xokaki chwalił księżną, bo jako jedna z nielicznych członkiń jego klubu potrafiła żyć w świecie ludzkich urojeń, przebywać poza własnym ciałem i zespolić się z profilem danego osobnika w niewidzialny prawie dla niego sposób.

Większość członków klubu nie miała tyle, co ona cierpliwości, toteż po pewnym czasie doprowadzali swoich „podopiecznych” do ruiny fizyczno-psychicznej, szaleństwa lub po prostu do śmierci. Zresztą traktowali wchodzenie w żywe ogniwa jako dobrą zabawę i spełniali dzięki awatarom najskrytsze pożądania i marzenia.

Z punktu widzenia przedsiębiorcy Xokakiemu było to obojętne. Ostatecznie płacili za ten przywilej niemałe sumy i jakby tego było mało, uzależniali się od jego maszyn. Panował nad wieloma grubymi rybami, dostarczał królewskiemu dworowi narzędzia, dzięki którym bawili się w świecie fantazji i urojeń żywych ogniw. Nazywano go nieoficjalnie „królem”, bo od jakiegoś czasu to on zdawał się królować. Jego wpływy niepokojąco rosły wraz z dołączaniem do klubu KXAR nowych członków, ale…

Ale Xokaki nie zaliczał się do przywódców. Nie umiałby objąć władzy, nie dałby sobie rady z rządzeniem Imperium ani nie wiedziałby jak utrzymać społeczeństwo w ryzach, toteż kiedy pojawiła się w jego życiu księżna Calira, był kompletnie nieświadomy, że ta czarująca „czarna wdowa”, nie trafiła do niego przypadkiem. Że uplotła wokół niego lepką pajęczą pułapkę, do której coraz mocniej lgnął i robił to dobrowolnie.

— A więc, co pana do mnie sprowadza? — zapytała.

— A gdybym chciał po prostu złożyć księżnej wizytę… Czy to byłoby nietaktem z mojej strony?

— Skądże znowu! Przecież pan wie, jak pana lubię. —Uśmiechnęła się.

— Księżna potrafi przekonująco czarować, ale mimo to dziękuję, za te miłe słowa.

— Pan się myli, panie Xokaki. Naprawdę ogromnie pana lubię i szczerze podziwiam pańską inteligencję. Inaczej nie spotykałabym się z panem.

— Przepraszam. Ma księżna rację — Poczerwieniał. — Otóż mam dla księżnej pewną dyskretną propozycję. Zrozumiem, jeśli księżna się nie zgodzi.

— Zaciekawił mnie pan. Chyba nie ma pan na myśli…?

— O nie! Broń Boże! Nie o tym myślałem…

— A szkoda. Trochę mnie pan rozczarował. Myślałam, że się panu podobam, cha, cha…

Śmiała się, a on mocniej pokraśniał.

— Proszę zatem mówić, o co chodzi.

Do pokoju weszła Ropacha, trzymając po kelnersku w jednym ręku srebrną tacę. Leżał na niej mały okrągły przedmiot i stała szklanka z wodą.

— Księżnej lekarstwo — powiedziała.

Calira wzięła pigułkę, łyknęła i popiła.

— Chcę, żebyś została. — Wskazała jej fotel w rogu pokoju.

Dziewczyna o rzadko spotykanych żółtych oczach odstawiła tacę z pustym naczyniem na stole i wykonała bez słowa polecenie swojej pani.

— Księżna jest chora? — zapytał strapionym głosem Xokaki.

— To wina zeońskiej atmosfery.

— To prawda. Sporo w niej mikrobów i Bóg wie czego jeszcze. Na szczęście nie są groźne i można je szybko zneutralizować.

— Przejdźmy panie Xokaki do rzeczy. Proszę mi zdradzić, cóż to za propozycja? Jestem jej niezmiernie ciekawa.

— Ale… — odpowiedział i wskazał głową służebną.

Przeglądała jakieś kolorowe czasopismo.

— Proszę mówić śmiało. Ropacha jest bardzo dyskretną służącą. Ufam jej jak sobie.

— W takim razie dobrze… — odrzekł, choć niezbyt zadowolony tą myślą.

Księżna Calira umyślnie nakazała zostać strażniczce. Potrzebowała świadka i wiedziała, że Ropacha potajemnie zarejestruję rozmowę z Xokakim, aby mieć w przyszłości na niego haka.

— Więc… Jakby to powiedzieć? — Drapał się po jasnej czuprynie.

— Wprost, panie Xokaki. Niech pan mówi wprost — zachęcała.

— No, więc pracuję nad nowymi awatarami i…

— I?

— I chciałbym, żeby księżna pomogła przy ich tworzeniu.

— Nie znam się aż tak dobrze na ludziach.

— Nie chodzi o ludzkie ogniwa.

— Więc jakie?

— To mają być awatary działające w naszej przestrzeni umysłu.

— Doprawdy? To chyba nielegalne — udawała zmieszanie, pochrząkując oburzona, po aktorsku, lecz przeczuwała, do czego zmierza Xokaki.

— Rzeczywiście nie mamy na to jeszcze pozwolenia.

— Obawiam się, że nigdy nie uzyska pan takiego. Z tego, co wiem, nawet wojsko ma zakaz prowadzenia eksperymentów w tym kierunku.

— Z przykrością muszę stwierdzić, że to prawda.

— Chce pan złamać prawo?

— Skoro nie ma innego wyjścia… — Wzruszył lekceważąco ramionami.

— I chce mnie pan wciągnąć w ten przestępczy proceder? Proceder, który może się dla mnie skończyć skandalem, a dla pana więzieniem, konfiskatą mienia i dorobku?

— A jednak ten proceder, księżno Caliro, może nam przynieść obopólne korzyści.

— Dlaczego pan do mnie z tym przychodzi?

— Bo po pierwsze, kiedy nam się uda, będziemy potrzebowali poparcia Rady Starszych i części duchowieństwa, a nikt nie ma nad nimi takiej władzy jak księżna. Po drugie, jest księżna ostrożna, rozważna i doprowadza swoje plany do końca. A po trzecie, dlatego że doskonale radzi sobie księżna z ludzkimi awatarami. Czy taka odpowiedź zadowala księżną?

Calira uśmiechnęła się w duchu.

„Mam cię” — pomyślała z radością i dodała: — Jak najbardziej, panie Xokaki.

— Czy wobec tego mogę liczyć na pomoc?

— Kto wie o pańskich zamiarach?

— Tylko my dwoje.

— Zgodzę się pod jednym warunkiem.

— Słucham.

— Nikogo więcej nie wtajemniczy pan w to przedsięwzięcie.

— Nie miałem takiego zamiaru! Wszystko dokładnie sobie zaplanowałem. Formalnie będziemy pracować nad udoskonaleniem ludzkich ogniw, a dokładniej mówiąc nad nowym oprogramowaniem. Podzieliłem aplikację na małe niezależne moduły, którymi będą zajmować się poszczególne zespoły, w taki sposób, żeby nie wiedziały, nad czym pracują. Całość złożę osobiście. Księżnej zadaniem będzie wchodzić w losowo wybraną ofiarę i przejmować nad nią kontrolę.

— A jeśli dziwnym trafem tą ofiarą będzie król Nivya III, cha, cha… — Śmiała się dla obrócenia tego w żart, chociaż podekscytowana tą myślą miała nadzieję, że jej marzenie dzięki Xokakiemu wkrótce się ziści.

— To będzie, księżna, królem Nivyą! Cha, cha…

Śmieli się nieszczerze, patrzyli sobie głęboko w oczy, zatapiali we własne myśli. Pomimo że Xokakiemu również marzyło się zostać władcą Imperium, to Calira przewyższała go chytrością i miała nad nim znaczną przewagę. To ona trzymała wybitnego programistę w szachu. I to ona zamierzała wyssać go jak pająk muchę, połknąć, przetrawić i wydalić.

Xokaki pozostał na obiedzie u księżnej. Skonsumowali go w hotelowej restauracji. Nie wracali więcej do tego tematu, bawili się rozmowami o sprawach ważnych i błahych, obgadywali znajomych i plotkowali o królewskim dworze. Gdy się tak na nich patrzyło, odnosiło się wrażenie, że naprawdę dobrze się ze sobą czują. W istocie rzeczy on zapracowywał na jeszcze większe względy księżnej Caliry, ona zaś coraz ciaśniej zaplatała wokół niego lepkie nici. Pająk i mucha, drapieżca i ofiara, piękna wampirzyca i nieświadomy dawca czerwonych kropel życia.

Po obiedzie księżna wróciła do pokoju, zrzuciła strojną suknię na podłogę, wzięła szybki prysznic i jeszcze mokra weszła do stalowej kabiny. Tam czekała na nią Ropacha. Włożyły kombinezony, podłączyły do nich światłowody i zajęły miejsca w lekko pochylonych fotelach. Zamknęły oczy. Za pomocą myśli Calira uruchomiła SXAR (System Xokaki Awatarowej Rzeczywistości) i wybrała z kosmicznej mapy planetę Ziemia. Weszła w system bioenergoogniw i ujrzała około ośmiu miliardów istnień ludzkich, do których miała bezpośredni dostęp. Mogła być każdą z tych istot. Wystarczyło wybrać jeden z tysiąca multiświatów i epokę, w której chciałaby się zabawić, zaakceptować awatara i wejść w cudzą skórę. W sen stworzony ludzkim umysłem. Przez żywe ogniwo podłączone do bioenergoelektrowni. Przez ziemskiego niewolnika kontrolowanego systemem zniewolenia i napędzanego strachem.

Wybrała pięć ulubionych awatarów. Chwilę im się przyglądała, nie umiejąc się na żadnego zdecydować. Czytała opisy, uruchomiła podglądy w panoramicznych okienkach, zeskanowała ich myśli i emocje.

— Dziś będę tobą — wyszeptała, uśmiechając się z pewną złośliwością. — Gotowa jesteś Ropacho?

— Tak, księżno

System eksplodował w ich oczach miliardem kolorów, poczuły nagły skok adrenaliny, puls znacznie przyśpieszył, ciśnienie krwi wzrosło ponad bezpieczną normę, a głowę przebiło tysiące rozpalonych do białości igieł.

Księżna Calira krzyknęła, zapadła się w głęboki fotel i upadła w bezdenną czeluść mroku, ciągnąc za sobą strażniczkę…

A kiedy otworzyła oczy, zobaczyła swoje odbicie w olbrzymim lustrze oprawionym złotą ramą. Uśmiech przemknął po jej ustach, w oczach zapłonęły migoczące latarnie, z krtani wydostały się ciche słowa:

— Wróciłam, moja droga…

ROZDZIAŁ VIII

Od trzech dni Ciarka ukrywała się w pałacu państwa Nizińskich i od trzech dni poszukiwano jej w okolicy. Rozesłano za nią listy gończe, przyjechała do wsi policja z inspektorem Romualdem Sroką na czele, przeprowadzono wizję lokalną na miejscu zbrodni, nachodzono dwór i brano każdego bez wyjątku na spytki.

Zaczęto przeto snuć domysły i plotkować między sobą, że Ciarka w desperacji utopiła się w rzece, powiesiła w lesie, skoczyła do studni, przeobraziła w wilkołaka i nocami biega po polach. Podobno nawet ktoś ją widział, jak przemykała pomiędzy chatami na czworakach, obrośnięta wilczą sierścią, z twarzą zwierzęcą o żółtych straszliwych ślepiach, z ostrymi kłami wystającymi spomiędzy okrwawionych warg i skowyczącą do księżyca.

Ludzie poczęli się lękać, odprawiać wieczorami modlitwy, odczyniać uroki, wystawiać w oknie święte obrazki i krucyfiksy. Mężczyźni chodzili uzbrojeni w noże, pałki i siekiery, dzieci zaganiano wcześniej do domów, zwierzęta spędzano przed zachodem słońca i zamykano na cztery spusty w oborach, a u drzwi wieszano straszaki przeciwko wilkołakom, wąpierzom i wszelkiemu złu, które mogło podpełznąć niezauważone i wychłeptać krew z niewinnych ofiar.

Ogólnie w wiosce zapanował strach i poruszenie. Im dłużej trwały poszukiwania dziewczyny, tym więcej strasznych opowieści krążyło wśród mieszkańców okolicznych wiosek i dworów.

W pałacu państwa Nizińskich również mówiono o tym głośno i dało się odczuć wśród służby atmosferę zgrozy i nerwowości. Jedynie właściciele pałacu – pan Alojzy i jego żona Anastazja zachowywali stoicki spokój i podchodzili do tych opowieści z przymrużeniem oka, nierzadko żartując przy stole z ludzkich zabobonów.

Syn państwa Nizińskich, Leopold, wyjechał w pilnej sprawie na kilka dni do swojej posiadłości, toteż zupełnie inne kwestie zajmowały jego myśli, a Weronika, znając prawdę i ukrywając wraz ze służebną Siemką dziewczynę, siłowała się na żarty przy stole i kierowała rozmowy na bardziej przyziemne przedmioty, odciągając rodziców od tematów morderstwa i prowadzonego przez policję śledztwa.

Niestety odkąd przybył z miasteczka powiatowego inspektor Sroka, stał się częstym gościem w pałacu i mało brakowało, a dostałby od ojca jeden z pokoi na tymczasowe biuro śledcze. Na szczęście uprzedził go proboszcz, który rad z przybycia urzędnika państwowego, urządził mu wygodną kwaterę na plebanii i wyposażył w niezbędne akcesoria potrzebne do pracy.

— Słyszałem, że jaśnie panienka znała morderczynię — powiedział przy pierwszej wizycie, goszcząc u nich na obiedzie.

— Znałam? Na wyrost powiedziane, inspektorze. Rozmawiałyśmy ze sobą trochę. Pobłądziła w pałacu i zamiast do kuchni, trafiła do prasowalni, gdzie akurat byłam.

— Co jaśnie panienka tam robiła?

— Oglądałam zachód słońca. Rozpościera się stamtąd cudowny widok.

— Czemu nie z ogrodu? — zapytał.

— Nie czułam się na siłach.

— Weronika miała ciężki wypadek, panie inspektorze. Spadła z konia — wtrącił Niziński.

— Słyszałem o tym i bardzo mi przykro z tego powodu, ale najważniejsze, że jaśnie panienka cała i zdrowa.

— Niestety wciąż dotkliwie go odczuwa. Wpłynęło to ujemnie na jej pamięć — dodała Nizińska.

— Ach tak… — Inspektor zamyślił się, zatrzymując wzrok na Weronice.

Jego małe ruchliwe oczka zdawały się prześwietlać dziewczynę. W ogóle inspektor Romuald Sroka był komicznym, małym i łysym człowieczkiem, nieumiejącym spokojnie przez chwilę usiedzieć. Wciąż zajmował czymś ręce, wyciągał papierki z kieszeni, to znów je wkładał, czasem coś skrobał ołówkiem w notesie, innym zaś razem przeglądał go bez końca. Ubrany był w elegancki, dobrze skrojony garnitur, lecz zamiast krawata nosił pokaźny fontaź[35], co przy jego mikrej figurze, jajowatej głowie i sterczącym wąsiku, czyniło go jeszcze mniej poważnym.

— Czy coś w zachowaniu morderczyni zwróciło uwagę jaśnie panienki? — zapytał.

— Co na przykład?

— Podniecenie, nerwowość…

— Nic takiego nie przyuważyłam.

— Nie wspominała stryja? Nie skarżyła się?

— Przeciwnie. To ja zagadnęłam ją na ten temat. Wiedziałam, że stryj ją bije… Żal zrobiło mi się dziewczyny, dlatego kazałam ją wykąpać i odziać, dałam nocleg w pałacu.

— Co się wydarzyło potem?

— Następnego dnia pospołu spędziłyśmy czas do południa.

— A jak mogłaby jaśnie panienka określić ją jednym zdaniem?

— Miła, choć smutna, porządna, lecz nieszczęśliwa.

— Czy później, po morderstwie, widziała ją jaśnie panienka?

Weronika zawahała się, nie umiała kłamać, ale druga jej osobowość Veni Horg błyskawicznie przejęła nad nią kontrolę i odrzekła:

— Nie. Nie spotkałyśmy się później.

— Nie przychodziła do jaśnie panienki?

— A po cóż miałaby to robić?

— Chociażby po to, żeby prosić o pomoc.

— Wątpię, aby miała tyle odwagi.

— Jaśnie panienka domyśla się motywu zbrodni?

— Nienawidziła stryja. Bił ją i molestował.

Nizińscy spojrzeli po sobie, a inspektor uniósł brwi ze zdziwienia. Jego czoło przecięły wąskie poprzeczne bruzdy.

— Skąd jaśnie panienka wie o tym?

— Aboż to tajemnica jaka? Cała wioska o tym gada.

— O biciu, i owszem, ale o molestowaniu pierwsze słyszę.

— Chłopi boją się mówić, acz nie są bez winy. Zresztą niech pan przyciśnie Klimka. Myślę, że mógłby na ten temat dużo powiedzieć.

— To biedny, nierozumny chłopiec. Jego słów nie możemy brać pod uwagę.

— Wobec tego proszę wziąć w obroty wdowę.

— Kozułową odpytywaliśmy już kilkakrotnie.

— Snadź niedokładnie.

— Sugeruje jaśnie panienka, że źle wykonuję swoją pracę? — zapytał lekko dotknięty jej słowami.

— Sugeruję, że nie jest pan inspektorze wystarczająco zdeterminowany, żeby rozwiązać tę sprawę.

— Weroniko! Proszę, panuj nad słowami — upomniała matka.

— Szuka pan morderczynię, bo chce pan ją przymknąć i mieć to z głowy. Nie obchodzi pana tak naprawdę, co się z nią stanie i co skłoniło dziewczynę do zbrodni. A jeśli krwią chciała zmazać hańbę?

— Weroniko! — upominał tym razem Niziński.

— Jaśnie panienka się myli. Bardzo zależy mi na wyjaśnieniu tej sprawy. Na dowód tego powiem, że wnikliwie badamy relacje pomiędzy stryjami, mieszkańcami wioski a dziewczyną. I potwierdzają się nasze, jak i jaśnie panienki domysły, choć przyznaję, nie wiedzieliśmy o gwałtach, zakładając, że były to gwałty. Dziewczyna ma lat szesnaście, jest dojrzała, a to oznacza, iż mogła sama…

— Przez sześć lat gwałcił ją ten obmierzły warchoł! Od dziesiątego roku życia! Była nieletnia! Była do cholery dzieckiem!

Weronika uniosła się gniewem, jej dzikie spojrzenie wprawiło w osłupienie rodziców, w prawym ręku ściskała do bólu widelec, w lewym nóż od zastawy, którego ostrze zraniło ją w palec.

— Przepraszam — odpowiedziała zawstydzona, otrząsnęła się z chwilowego amoku i przetarła jedwabną chusteczką zakrwawioną rękę.

— Nic ci nie jest, skarbie? Może wezwać doktora…? — Zmartwił się Niziński.

— Wszystko w porządku, ojcze. To tylko drobne skaleczenie. Jeszcze raz przepraszam.

— Rozumiem wzburzenie jaśnie panienki. Postaramy się dokładnie to sprawdzić. — powiedział inspektor, przyglądając się, jak Weronika opatruje chusteczką poraniony palec. — Nie zmienia to jednak faktu, iż zamordowała człowieka i musi ponieść konsekwencje swego czynu, niezależnie od tego, czy zrobiła to z premedytacją, czy też uczyniła to w porywie gniewu, rozpaczy lub niepoczytalności umysłowej.

Rozmowa się ucięła, albowiem do jadalni weszły guwernantka z Justysią. Przywitały się po francusku i zajęły wyznaczone miejsca przy stole. Rozmowa przeszła na ogólny temat. Podano też obiad. Na pierwsze danie rosół z makaronem, na drugie pieczone udka drobiowe z ziemniakami i surówką wielowarzywną. Na deser zaserwowano do wyboru naleśniki z konfiturami lub z serem, orzechy włoskie w miodzie i owoce, którymi głównie objadała się Justysia.

— A ja widziałam ducha — pochwaliła się w pewnym momencie dziewczynka.

Biesiadnicy skupili uwagę na dziecku, a Weronika o mało się nie zadławiła.

— Nie pleć bajek, skarbie — rzekła pani Nizińska.

— To prawda! Widziałam go w nocy na korytarzu. Była w samej koszuli…

— Jak to była? To duch był kobietą? — zapytał Niziński.

— No, tak. I ten duch miał na sobie koszulę Weronki, i jak mnie zobaczył, to uciekł do jej pokoju.

— Pewnie coś ci się przyśniło, Justyś, albo to mnie widziałaś, bo nocą chodziłam po domu. Miałam straszną migrenę i spać nie mogłam — powiedziała Weronika, wysilając się na kłamstwo.

— Czemu nie mówiłaś? Wezwalibyśmy doktora…

— Nie chciałam was martwić.

— Ale ja naprawdę widziałam ducha… I wcale mi się nie przyśniło… I wcale to nie była Weronika… I wcale nie miała takich jak ona włosów… I wcale nie miała takich samych oczu… I wcale nie przypominała Weroniki — skarżyła się Justysia, bo nikt z domowników nie brał jej na poważnie.

Tylko jedna osoba przy stole pilnie śledziła dziewczynkę i zdradzała wielkie zainteresowanie jej opowieścią. Inspektor Sroka. Wyjął z kieszeni notesik i szybko nagryzmolił parę wyrazów, jedno zakreślił kołem, inne podkreślił, uśmiechnął się w myślach i wrócił do spożywania deseru.

— Przepraszam najmocniej. Przypomniałem sobie właśnie ważną sprawę i nie chcąc zapomnieć, pozwoliłem sobie zanotować. Chyba nie uraziłem państwa niegrzecznym zachowaniem?

— Ależ, drogi inspektorze. Wiadomo, pamięć zawodna, a to, co na papierze najpewniejsze — powiedział Niziński.

— W rzeczy samej. Ale cóż… — Przełknął ostatni kęs naleśnika z serem: — Na mnie już pora. Dziękuję serdecznie państwu za gościnę i pyszny obiad. Liczę, że się jeszcze zobaczymy.

— Proszę wpadać do nas jak najczęściej. Nasz dom stoi dla pana otworem, inspektorze.

— Dziękuję. Jeszcze raz dziękuję i kłaniam się państwu, życząc udanego popołudnia.

Ukłonił się, rzucając ukradkowe spojrzenie Weronice, i z Nizińskim skierował się do wyjścia.

Pani Anastazja również podziękowała za posiłek i udała się do swojego pokoju na poobiednią sjestę, guwernantka zabrała Justysię do ogrodu, a Weronika pobiegła do siebie na górę. Musiała rozmówić się z Ciarką, którą nocą nakryła siostra w korytarzu.

— To nie moja wina… — tłumaczyła się zlękniona dziewczyna: — Musiałam wyjść za potrzebą. Przepraszam.

— Zorganizujemy ci nocnik, żebyś się nie błąkała po pałacu. Martwi mnie inspektor Sroka. Opowieść Justysi bardzo go poruszyła. Jestem pewna, że mi nie uwierzył.

— Co zrobimy? — zapytała Siemka.

— Musimy być ostrożniejsze. Ty Ciarka nie zbliżaj się w dzień do okien. Domyślam się, że inspektor podeśle do dworu szpiclów, jeśli już tego nie zrobił. Dlatego ty Siemka, weźmiesz na spytki Annę i dowiesz się, kto ostatnio podjął u nas pracę. Sprawdzisz kto zacz i rozpytasz starą służbę.

— A jeśli ten inspektor zechce przeszukać pałac? — zadrżała służebna.

— Nie uczyni tego. Nie ma najmniejszych dowodów na to, że Ciarka jest we dworze. Zresztą… Wyprowadzimy inspektora i śledczych w pole.

— Jak? — zapytała Ciarka.

— Znajdziemy ci sobowtóra i odciągniemy policję od dworu.

— Czy to się uda?

— Zdaj się na mnie — odrzekła pewnie Veni Horg, uśmiechnęła się i wyjrzała przez okno, gdzie w ogrodzie bawiła się Justysia.

Dziewczynka zobaczyła ją i krzyknęła:

— Weroniko! Zejdziesz do ogrodu?!

— Za chwilę tam będę!

–––

Kolejne trzy dni minęło od śmierci stryja Ciarki. Ojciec Weroniki wyjechał do miasta na ważne spotkanie z jakimś bankierem, matka spędzała czas w gościnie u sąsiadów, a ona nudząc się i nie wiedząc, co sama z sobą począć, postanowiła pojeździć konno.

— Laboga! Co też panienka wyprawia?! Jeszcze panienka dobrze nie wydobrzała, a już chce siadać na konia?! Laboga! — biadoliła Siemka, latała po pokoju i chwytała się za głowę.

— Każ siodłać Tatianę i strój do jazdy gotuj — rozkazała.

— Tatianę? Toć panienka przez tego konia na głowę się zwaliła! Laboga! Tę klacz powinni uśpić! Co robić…? Państwa nie ma w domu, panicza nie ma w domu, a panienka takie głupstwo chce popełnić! Ja panienkę pięknie proszę, niech panienka na tę klacz nie siada! Toć narowista bestia! Będzie z tego…!

— Siemka! — Zdenerwowała się jej biadoleniem: — Dawaj strój! I to już, bo inaczej z dworu przepędzę!

— To niech panienka przepędzi! Niech panienka zabije! Ale ja stroju nie dam!

— Skoro tak… — odpowiedziała, przyhamowując wzburzone emocje: — To sama sobie wezmę.

Zabrała ze sobą Ciarkę i poszły do garderoby. Tam z pomocą dziewczyny włożyła bryczesy, kraciastą koszulę i wzuła oficerki. Spięła włosy w kucyk, założyła kapelusik i pobiegła do stajni, gdzie musiała siłą wywalczyć Tatianę, gdyż Niziński zakazał stajennemu bez jego zgody siodłać dla niej konia.

Dziewczyna jednak postawiła na swoim. Przemawiała do służby językiem ostrym i władczym. Zupełnie jak nie Weronika, a obca im osoba. Bo to Veni Horg przemawiała ustami Weroniki, grzecznej i dobrze ułożonej panny z rodu Nizińskich, kąsając językiem każdego, kto wszedł jej w drogę i sprzeciwiał się jej poleceniom.

— Co też za licho w nią wstąpiło? — pytali się między sobą, niezwyczajni takiego zachowania.

Dopięła swego i dosiadła Tatianę, wroną[36] klacz o pięknej grzywie i lśniącej maści. Wystrzeliwszy jak z procy, pocwałowała dworską alejką i wpadła na leśny gościniec. Przemknęła wioską, przecięła na wskroś utkaną dzięcieliną łąkę i pogalopowała wzdłuż wysokiej grobli odgradzającej pastwiska od rzeki, porosłej od strony wody dziką różą.

Świat ulatywał spod końskich kopyt, śmiech wiatru rozbrzmiewał słodko w uszach, a zapachy przenikały płuca i smagały po blado-gładkim licu.

Aż nagle, zobaczyła w oddali zbliżający się powóz na gumach. Ciągnęły go dwa dorodne koniki powożone przez znaczniej postury stangreta, szły raźno, rzucały łbami, pobrzękiwały ozdobnymi uprzężami. Z powozu wystawały dwie głowy w kapeluszach. Jedna nieco wyższa ubrana w czerni, druga kontrastując do pierwszej w bieli. Obie zdawały się młode, choć kobieta w czerni robiła wrażenie starszej, pewniejszej siebie i zdecydowanie dumniejszej.

Minęła ich jak błyskawica i zaraz za powozem osadziła konia w miejscu.

Tatiana nerwowo zatańczyła, stanęła na tylnych nogach i dziko zarżała, po czym kolnięta szpicrutą, zawróciła i dogoniła mknący powóz. Kiedy się zrównała z powozem, stangret na znak damy w czerni wyhamował i zatrzymał pojazd.

— Ciocia tutaj? — zdumiała się Weronika, patrząc w kocie oczy hrabiny Wilczyńskiej.

— Weroniko! A to ci miła niespodzianka! Jak ty wyrosłaś, mój Boże. Nie poznałabym cię. Ostatnio, kiedym cię widziała, byłaś dzieckiem.

Weronika zeskoczyła z konia, ciotka wyszła z powozu i uściskały się serdecznie. Wycałowały się, jeszcze raz wyściskały i popatrzyły sobie w oczy. Hrabina Wilczyńska trzymała ją za dłonie. Były tego samego wzrostu, obie śmigłe, zgrabne, obie nawet nieco podobne do siebie.

— Dlaczego ciocia nie napisała, że przyjeżdża? Oczekiwalibyśmy. A tak… Papa w mieście, mamcia w gościnie, a Leopold w swoim majątku. Ino ja ostałam, Justysia i panna Blanchard, guwernantka Justysi.

— Och, ma chérie! Chciałam wam sprawić niespodziankę. Ponadto nie byłam pewna czy przyjadę. Chyba się nie gniewasz?

— Skądże znowu. Niechże ciocia wsiada do powozu i jedzie do dworu, ja pogalopuję po mamę.

— Zostaw mamcię w spokoju! Niech się bawi. Zaskoczymy ją.

— Dobrze — odpowiedziała, wsiadła na konia, a hrabina Wilczyńska do powozu.

Jechali wolno, stępa. Weronika odpowiadała na niekończący się potok pytań, jak umiała najlepiej, choć sprawiało jej to wielką trudność. Wielu rzeczy nie pamiętała, kilka faktów przekręciła, inne, jak się okazało, zmyśliła.

— Ciocia się na mnie nie sroży. Niedawno miałam wypadek i wciąż mi pamięć szwankuje. Czasami gadam głupoty.

— Doleciały mnie takie wieści… Twój brat do mnie pisał. Ale całe szczęście powoli wracasz do zdrowia. Zresztą widzę, że pomimo wypadku, szarżujesz na koniu jak huzar!

— Z każdym dniem jest coraz lepiej. A konia pierwszy raz dosiadam od wypadku. Nie mogłam dłużej się powstrzymać.

— Tak, tak… Młoda jesteś. Pożądasz, pragniesz, musisz zdobyć…

Nie odpowiedziała, nie miała pojęcia, co ma na myśli Wilczyńska. Przytaknęła dla grzeczności głową i w ciszy dojechały do pałacu.

Tam przywitała ich służba, obskoczyła powóz, zajęła się bagażami; odprowadzono konie do stajni, wprowadzono do domu gościa i jej cichą towarzyszkę, okazującą się ostatecznie ciotki służebną.

— To Sława. Moja służka, drużka i pocieszycielka. Mam ją od niedawna. Rok będzie, jak przyjęłam ją na służbę, alem się do niej bardzo przywiązała. Sama mieszkam, jak ci wiadomo.

— Ciocia nie boi się tak sama w dziczy?

— Przywykłam… — ucięła, bo zobaczyła Justysię: — Ty musisz być Justysia! — zawołała hrabina, otwierając z radością ramiona na przywitanie.

Ale Justysia spochmurniała, popatrzyła smętnie na ciotkę i tylko grzecznie przed nią dygnęła.

— Dzień dobry.

— Skarbie! Nie przywitasz cioteczki? — zachęcała Wilczyńska, jednak dziewczynka nie ruszyła się z miejsca.

— Justyś, przywitaj ciocię — przywoływała ją Weronika do porządku; tak samo panna Blanchard.

I to nie pomogło. Justysia tupnęła nogą i zrobiła zwrot na pięcie.

— To nic takiego. Doprawdy nic się nie stało… — mówiła hrabina, tuszując śmiechem zażenowanie i wchodząc do salonu.

— Przepraszam za Justysię. Ona zna ciocię wyłącznie z opowieści. Pewnie się krępuje. Jest trochę wstydliwa, a i humorki potrafi mieć swoje — tłumaczyła ją Weronika.

— To zrozumiałe, zrozumiałe… Ty nie pamiętasz, ale twój brat Leopold także uciekał przede mną. Płakał i chował się za matczyną suknię. Teraz kiedy mu wypominam, czerwienieje jak róża, przeprasza i gorąco całuje po rękach.

Weronikę, a może raczej Veni Horg, coś z nagła tchnęło, usłyszawszy o róży. Dopiero teraz przypomniała sobie dziwną postać ze snu i spostrzegła, że hrabina ma taką samą różę wpiętą po lewej stronie sukni. I jeszcze ten uśmiech… Tak, teraz rozumiała, dlaczego Leopold lękał się w dzieciństwie tego uśmiechu i dlaczego boi się jej Justysia.

Ciotka, dopóki się nie uśmiechała, emanowała spokojną i przyjazną aurą, lecz kiedy jej usta nabierały uśmiechu, odsłaniając bialutkie zęby, czuło się jakąś bijącą od niej grozę. Coś trudnego do uchwycenia, coś, czego nie sposób zobaczyć, coś będącego poza ludzkim rozumowaniem.

— Odprowadzę ciocię do pokoju. Mamcia mówiła, że uwielbia ciocia zielony pokój na parterze. Czy to prawda?

— W rzeczy samej. Gdy mieszkałam w tym pałacu z rodzicami i z bratem, czyli z twoim ojcem, był to mój dziecięcy pokój. Dlatego mam związane z nim miłe wspominki.

— W takim razie ulokujemy ciocię w zielonym pokoju.

— Ślicznie dziękuję, złotko — odpowiedziała i po raz kolejny błysnęła drapieżnie zębami.

Weroniką wstrząsnęło, ale Veni Horg przyjrzała się uważniej hrabinie Wilczyńskiej. Nie, nie chodziło wcale o uzębienie hrabiny, tylko o ten charakterystyczny uśmiech. Uśmiech skrywający w sobie jakąś pogardę do świata. Uśmiech, który nader mocno jej kogoś przypominał.

— Czemu tak mi się przyglądasz, Weroniko?

— Aaa… Bo tak dawno cioci nie widziałam. I ciocia nic a nic się nie zmieniła. Prawie jak na portrecie sprzed dziesięciu lat.

— Przesadzasz. Czas jednako płynie dla wszystkich.

— Dla cioci najwidoczniej się zatrzymał. Proszę… — Otworzyła odrzwia zielonego pokoju: — Niech się ciocia rozgości i czuje jak u siebie w domu.

— Dziękuję. Pozwolisz, że teraz wypocznę po podróży. Widzimy się na wieczerzy — powiedziała i ze służebną weszły do środka.

— Niech ciocia odpoczywa, ile dusza zapragnie. Do zobaczenia.

Zamknęła za hrabiną drzwi i z ulgą odetchnęła.

„Coś nie tak, Veni?” — zapytała Weronika w jej głowie.

„Jeszcze tego nie wiem” — odpowiedziała.

ROZDZIAŁ IX

Poczuł uderzenie w głowę, zatoczył się do tyłu, przywarł plecami do ściany i spod kosmków włosów opadających na oczy, spostrzegł dwóch drabów w białych kitlach.

Uzbrojeni byli w drewniane pałki. Jeden z nich trzymał strzykawkę wypełnioną zielonkawym płynem. Spływał dużymi kroplami na brudnawą podłogę.

— Czego ode mnie chcecie?! — warknął i spróbował staranować bykiem pierwszego z brzegu.

Ten błyskawicznie uskoczył, zdzielił go z kolana w podbrzusze i jął pałką prać w plecy. Jego towarzysz, dryblas o rdzawym zaroście i jasnoniebieskich oczach, naskoczył na niego i chwyciwszy za rękę, wygiął brutalnie do tyłu, w ramię wbił igłę strzykawki i wcisnął do oporu tłoczek.

Przeszył go ból i pieczenie, zrobiło mu się dziwnie słabo i stracił panowanie nad kończynami. Nawet z mową miał trudności.

— Wy wstrętne dwunogie małpy! Jak śmiecie mnie dotykać swoimi brudnymi łapskami! Czy wy… Czy wy… — Łamał mu się język: — Czy wy wiecie, kto ja jestem?!

— Kto taki, jeśli wolno wiedzieć, łaskawy panie? — pytał ten, który sprawił mu łomot.

Chwycili go za ręce, położyli na łóżku ustawionym na środku małej, stęchłej celi i przykuli do niego pasami.

Nie miał siły protestować, nie był w stanie się bronić, z trudnością składał zdania, z jeszcze większym wysiłkiem mówił:

— Ja… jestem… Jestem… książę… W… W… W…

— Wiemy, wiemy, książę W. Książę raczy poznać mojego towarzysza. — Wskazał draba ze strzykawką: — To pan Napoleon Bonaparte, a ja, wasza książęca mość, jestem Juliuszem Cezarem!

— Wy… Wy… Sz-sz-sz…

— Nie szy-szy, tylko sza, cicho sza. My teraz pójdziem na naradę wojenną, a waszmość odpocznie w swym apartamencie. Jutro masz waść wizytę u doktora „Dobre słowo”. Dobranoc zatem.

Zanim wyszli, jeden z drabów obszedł celę, zajrzał w każdy kąt i w każdą szparkę, a drugi poprawił pasy i klamry, którymi go przygwożdżono do łóżka. Wygasili światło i głośno chichocząc, opuścili pomieszczenie.

Szczęknęły metalowe sztaby, zgrzytnął klucz w zamku i zniknęły kroki w korytarzu. Nastała cisza, przerywana skrzekiem nocnego ptaka, trzepoczącej się ćmy w okratowanym okienku i stukaniem końskich podków na wybrukowanej ulicy za ścianą jednoosobowej celi.

Leżał i myślał, a może raczej usiłował to robić. Słowa bowiem wyparowywały z jego obolałej głowy, zdania nie formowały się w myśli, a litery tańczyły polkę jak szalone.

„Co tu się dzieje, do diabła?” — złożył jedyną składną dumkę i zasnął.

Nie miał pojęcia, ile spał. Zgadywał, że długo. Obudziło go rwanie głowy. Ostry ból w tylnej części móżdżku przywrócił mu przytomność. Straszną świadomość, nieodległe wspomnienie i zatrważającą rzeczywistość, w której się znajdował.

— To niemożliwe! — wyjąkał i poczuł napływające łzy do oczu.

Czuł, jakby coś chwyciło go za gardło i dusiło, szarpało za duszę i miotało nim po celi. Jęknął po raz nasty, a później wybuchnął gwałtownym, rwącym płaczem, przypominającym skamlanie męczonego zwierza.

— To niemożliwe… — powtarzał i zawodził.

Tymczasem intuicja w parze z intelektem, wziąwszy nad niewiarą górę, zdawały się mocniejsze i przemawiały zgodnym chórem. Nie mógł zmusić tego chóru do milczenia, nie był w stanie zabronić mu wybrzmiewać, nie potrafił go zatrzymać. Mógł wyłącznie słuchać i wspominać, jak do tego doszło.

Kilka dni wcześniej

Statek podchodził do lądowania późną nocą wśród zamieci i burzy. Kłębowisko wilgotnego piachu i ziemi zmieszanej z siekającymi kroplami deszczu wzbijało się wysoko i tworzyło nieprzenikalną zasłonę dla siadającego na Ziemi okrętu komandor Cea.

Dowodziła z kapitańskiego mostku, śledziła na monitorach i przyrządach kontrolnych odczyty, i przekazywała istotne informacje kapitanowi Nuki, który bezbłędnie zawiesił maszynę trzy metry nad powierzchnią planety.

Nasiąkłe wilgocią powietrze huczało od grzmotów szalejącej burzy, niebo rozrywane białymi iskrami rozbłyskało wokół bioenergoelektrowni, deszcz grzmocił w powłokę kosmicznego statku, a woda spływała potokiem, sycząc, szumiąc i pieniąc się.

— Drodzy pasażerowie, po dwutygodniowej podróży dotarliśmy do Ziemi i szczęśliwie wylądowaliśmy na terenie bioenergoelektrowni Polska. Z powodu szalejącej burzy z wyładowaniami proponuję dzisiejszą noc spędzić na statku. Z prognoz, jakie otrzymujemy z Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, burza zakończy się równo o godzinie siódmej czasu ziemskiego. Życzę wszystkim spokojnej nocy — powiedziała komandor Cea do mikrofonu, odłączyła zbędne systemy i powstała od pulpitu.

— Zmęczona? — zapytał kapitan Nuki.

— Trochę.

— Powinnaś się przespać? Nie śpisz od dwudziestu czterech godzin.

— Chyba tak zrobię… A ty?

— Nie wiesz, że u schyłku życia zazwyczaj śpi się mało? Posiedzę, posłucham muzyki, może coś poczytam.

— W takim razie miej oko na statek.

— Według rozkazu, pani komandor.

Uśmiechnęli się przyjaźnie do siebie. Cea podeszła do starego i pocałowała go w czoło, ten ucałował jej dłonie.

— Ile to już lat ze sobą latamy? — zapytała w przypływie rozrzewnienia.

— Niedługo będzie dwadzieścia.

— Pamiętam. Miałam dziesięć lat, kiedy ojciec oddał mnie pod twoje skrzydła. Panicznie się ciebie bałam, bo w szkole naopowiadano nam, jaki jesteś straszny i wymagający. Przekonałam się, że mówili prawdę. Na początku nie mogłam wybaczyć ci twoich metod nauczania. Z czasem przywykłam, później odkryłam, że w tym szaleństwie jest metoda, aż wreszcie pokochałam to… Dziękuję ci kapitanie Nuki. Jestem ci bardzo wdzięczna, za wszystko, co dla mnie zrobiłeś…

— Nie masz wobec mnie najmniejszego długu wdzięczności, Cea, bo wszystko, co osiągnęłaś, zawdzięczasz wyłącznie ciężkiej pracy. Gdyby żył twój ojciec byłby z ciebie dumny.

— Mój ojciec? — Ruszyła do wyjścia: — Mój ojciec skazał mnie na banicję, kiedy miałam zaledwie sześć lat, i posłał na nauki z dala od domu, bo nie mógł ścierpieć tego, że nie jestem chłopcem. Poza tym dla niego liczyła się tylko armia. Dobranoc kapitanie Nuki.

— Dobranoc, Cea.

Na korytarzu natknęła się na Mayę. Dziewczynka miała ładną, rześką buzię, oczka jak świderki w kolorze jantaru oprawione aksamitnymi rzęsami, i włosy zaplecione w sięgający do pasa warkocz.

— Pani komandor idzie wypocząć? — zapytała.

— Tak.

— Wobec tego chcę zdać raport.

— Słucham.

— Więc tak. Książę Wemis rozzłościł się, że z powodu burzy nie może zejść na ziemię. Zaraz po pani komunikacie poszedł z „podręcznym bagażem”… — Tu dziewczynka zachichotała, zakrywając usta dłonią: — …do swojej kajuty. Pan Dorki drzemie w mesie. Mała Xusia podłączyła się do systemu bioenergoogniw i próbuje się do niego włamać. Ponieważ ją nakryłam, zabroniła mi pani tego mówić i próbowała przekupić słodyczami. Ordik robi obchód statku i sprawdza stan techniczny kluczowych podzespołów. Ziza Miro ślęczy nad jakimiś próbkami w ambulatorium. Kucharz Usal, Toha i Ava śpią w swoich kajutach. Yaro gra w sprośne gry na komputerze, a nasz gapowicz niedawno się przebudził i teraz bawi się piłką w kajucie Ordika.

— Dziękuję, Mayu.

— Co mam teraz robić?

— Prześpij się. O siódmej rozpędzą burzę nad Polską. Wstaniesz i będziesz miała oczy szeroko otwarte.

Doszły do kajuty komandor. Dziewczynka pożegnała ją i chciała pobiec do siebie, ale Cea chwyciła ją za rękę.

— Mayu.

— Tak, pani komandor?

— Już ci to mówiłam, ale powtórzę raz jeszcze. Trzymaj się od księcia Wemisa z daleka.

— Tak robię.

— Nie zaczepiał cię?

— Gapi się, ale schodzę mu z drogi.

— Słusznie. W razie czego powiadom mnie sygnalizatorem albo biegnij co tchu do pana Dorkiego.

— Tak jest, pani komandor.

— Teraz zmykaj. Dobranoc.

— Dobranoc — odpowiedziała i pobiegła do swojej kajuty.

W korytarzu zamigotało trzykrotnie światło, zmieniając kolory, a później rozbrzmiał syntetyczny głos z głośników:

Uwaga załoga i pasażerowie. Za piętnaście minut nastąpi zaciemnienie statku. Systemy oświetlenia przejdą w stan spoczynku i czuwania. Wszystkich pasażerów prosi się o przejście do kajut lub mesy. Poziomy pierwszy, drugi, czwarty, piąty i szósty zostaną odłączone i zablokowane. Przebywanie ww. strefach bez zezwolenia surowo wzbronione. Rozpoczynam odliczanie…

Cea przyłożyła dłoń do bioczytnika, a kiedy drzwi się rozsunęły, weszła do środka. Po dziesięciominutowym prysznicu wskoczyła do łóżka. Nie zdążyła dobrze zasnąć, jak rozległo się pukanie.

— Kto tam? — zapytała.

— „Wielka” Xusia — padła odpowiedź z korytarza.

— Wejdź — odpowiedziała, wciskając zielony przycisk na bransolecie lewej ręki.

Drzwi rozsunęły się bezgłośnie i do kajuty weszła Mała Xusia z laptopem pod pachą.

— Co się stało?

— Myślę, że powinna pani to wiedzieć. — Podbiegła i usiadła na krawędzi łóżka: — Pewnie już pani wie, że usiłowałam włamać się do systemu bioenergoelektrowni.

— Słyszałam. Maya mi powiedziała.

— Mały zausznik! Zdrajczyni! Ale nieważne. Otóż włamałam się bez problemów. Ten ich administrator musi być kretynem jakich mało. Dziecko by tam wlazło. Niech sobie pani komandor wyobrazi, że on na hasło wybrał sobie zwierze. Lwica. Tak brzmi to hasło. Wyobraża sobie pani? Lwica. Co za debil…

— Do sedna, Xusiu.

— Złamałam hasło, weszłam w system, a tam… Inspekcja służby bezpieczeństwa.

— Służby bezpieczeństwa tutaj? A co się stało?

— Kilka dni temu przyleciało trzech tajniaków do bioenergoelektrowni. Z tego, co wyczytałam, z niewiadomych przyczyn zmarł technik przy bioenergoogniwie 345-345. Podejrzewano zabójstwo, bo pracownik był młody i zdrowy, ale sekcja wykazała atak serca. Z raportu śledczego wynika, że dziś kończą dochodzenie.

— Kto prowadzi śledztwo?

— Zaraz… — Zerknęła w komputer: — Niejaki… Uve… Uve DeBol…

— Przemądrzały dupek i legalista.

— Zna go pani?

— Niestety znam. I dobrze, że dziś odlatują.

— Co robimy?

— A co mamy robić? To problem Wemisa.

— A jeśli zamyślą zrobić rewizję statku?

— Po moim trupie! Zresztą z jakiej racji?

— No, nie wiem. Przecież to agenci służby bezpieczeństwa.

— I co z tego? Wiesz, gdzie ja ich mam?

— Wiem, ha, ha… — Roześmiała się, po czym strapiona wzięła ją za rękę. — Pani komandor…

— Co?

— Mam złe przeczucie…

— Wypluj to słowo.

— Jak babcię kocham! Czuję, jakby się miało stać coś złego.

— Nie pleć bzdur. Co się ma stać? Opamiętaj się dziewczyno. Zabawimy tu tydzień i polecimy dalej.

Mała Xusia milczała. Wpatrywała się w Cea, która zaniepokojona słowami dziewczyny z trudem utrzymywała maskę obojętności.

Nie była przesądna, ale nie lubiła, kiedy załoga miała złe przeczucia. Wielokrotnie przekonała się na własnej skórze, że te wewnętrzne głosy skądkolwiek pochodziły, w znaczniej mierze się sprawdzają. Przypomniała sobie poufną rozmowę z Dorkim, przywołała w myślach plan, który obmyślili, i zadrżała.

— Zimno pani?

— Nie, dlaczego?

— Drży pani.

— Idź już. Muszę się przespać. W przeciwieństwie do ciebie nie mam tyle czasu.

— Rozkaz! — odpowiedziała Mała Xusia i wyszła z kajuty.

Cea została sama. Próbowała usnąć. Wierciła się, nie mogła znaleźć sobie miejsca, wszystko jej przeszkadzało, rozwiewało senność i przywoływało niespokojne myśli. Dopiero godzinę przed pobudką usnęła, a kiedy zerwała się na odgłos systemowego budzika, miała worki pod oczami, ciężką głowę i obolałe ciało.

–––

Wemis wróciwszy do kajuty, nie zasnął tej nocy. Nie dlatego, że coś go gnębiło, lecz zdążył się wyspać podczas lotu i teraz łaził znudzony po kajucie.

Myślał, planował, przywoływał z pamięci obraz księżniczki Itary, kochał się z nią w wyobraźni i marzył o wielkich czynach, zaszczytach i pomnożeniu majątku. Prawdę powiedziawszy, chciał zaimponować matce, oczarować narzeczoną i wzbudzić podziw w przyszłych teściach. Jak dotychczas szło mu całkiem dobrze.

Pierwszą niespodzianką, jaka spotkała go po zejściu na ziemię, było powitanie urządzone przez przedstawiciela służb specjalnych – Uve DeBola.

Wysoki, szczupły jak patyk mężczyzna w wieku Wemisa kulał na lewą nogę, lekko się garbił i przypominał zranioną hienę.

— Uve DeBol. Służby bezpieczeństwa — przedstawił się, świecąc przed nim plastikową legitymacją.

Wkrótce potem siedzieli w biurze, pili kawę, opychali się słodkościami i rozmawiali o niespodziewanej śmierci młodego technika, którego kolega znalazł przy jednym z ogniw. Przypadek wydał im się mocno podejrzany, jak wyjaśniał Uve DeBol, dlatego centrala przysłała ich do zbadania tej sprawy. Na miejscu przeprowadzono sekcję zwłok mężczyzny, które wykazało, iż przyczyną śmierci był zawał. To zamykało definitywnie sprawę. Sporządzili raport i zgodnie z zaleceniami czekali już tylko po to, żeby zdać mu relację, odebrać pokwitowanie i wrócić do bazy.

Księcia Wemisa zupełnie nie interesował ten incydent. Cóż go mogła obchodzić śmierć jakiegoś tam pracownika, nawet jeśli przyczyną zgonu byłoby morderstwo. Miał ważniejsze sprawy na głowie, toteż szybko rozmówił się z agentem, odprawił w diabły i zabrał się do inspekcji bioenergoogniw.

Przede wszystkim obejrzał sobie dokładnie samą farmę liczącą przeszło trzydzieści siedem milionów obywateli, w większości pochodzenia słowiańskiego. Leżeli w szklanych kapsułach, poustawianych piętrowo i w oznaczonych blokach po sto osób. Ogniwa obsługiwały maszyny oraz garstka ludzi-niewolników pod nadzorem służby technicznej. Część ogniw zostało wymienionych na nowe, część wymieniano, kiedy zwiedzał farmę. Książę nie taił zadowolenia z przebiegu prac modernizacyjnych.

— I jak ci się podoba, Dorki?

Stali na platformie i podziwiali z wysoka olbrzymie, wielomilionowe Civitas Somnium – miasto uśpionych ludzkich ciał i mózgów.

— Po modernizacji zajmie o połowę mniejszą powierzchnię — odpowiedział wymijająco Dorki.

Jemu ten obraz sprawiał przykrość, tym bardziej że wiedział, iż gdzieś tam, w blokowisku skazanych na bierną wegetację istot ludzkich, znajduje się jego Veni. Myśl ta nie dawała mu spokoju, obecność Wemisa go drażniła, a wiedział, że musi obsypywać księcia coraz to nowszymi komplementami, żeby nasycić jego próżność i nie zwrócić na siebie uwagi.

— A jaka oszczędność w produkcji! — odrzekł w podnieceniu.

— Istotnie, książę. Modernizacja bioenergoogniw była wyśmienitym pomysłem i myślę, że może być książę z tego powodu dumny.

— Jestem, Dorki! Jestem! Wielu uważało mnie za głupca. Za utracjusza i rozpustnika, a spójrz na to… Czyż nie jest to piękny widok. Matka jest zachwycona, księżniczka Itara wniebowzięta, teściowie oczarowani, Starszyzna pod wrażeniem, a Król Nivya III śle co chwilę listy i domaga się raportów, tak jest wszystkiego ciekaw.

— To najwspanialszy księcia sukces. Nieprędko ktoś księciu dorówna — łechtał mile jego ego.

— I powiem nieskromnie, że nie będzie to takie proste… No, może Xokaki ze swoim systemem awatarowej rzeczywistości jest w stanie ze mną konkurować, jednak to prostak. Chłopek z ludu, bez tytułu. Daleko nie zajdzie. Utknie po drodze do sławy i będzie bił pianę w miejscu.

— Chyba że się wżeni w arystokratyczną rodzinę…

— On? Ha, ha… Może i chciałby, nie przeczę. Ale żadna wysoko urodzona panna nie zechce prostaka i nie dostanie zgody rodziców na zamążpójście za programistę. Co jak co, w naszych kręgach urodzenie to podstawa.

— Może go zechcieć jakaś owdowiała baronowa lub hrabina. Może i księżna złakniona miłości lub stojąca na progu bankructwa. Xokaki herbu do związku nie wniesie. Nie jest również łowcą posagów, bo pieniędzy ma aż nadto. Ale myślę sobie, książę, że podupadłe rody szlacheckie przyjmą Xokakiego z otwartymi ramionami, oby tylko pomógł im finansowo się pozbierać lub wyciągnął z długów. Co bowiem po tytule, gdy pusto w szkatule?

Wemis milczał, po jego surowej twarzy sunęły nerwowe prądy, zamyślony wzrok utkwił gdzieś poza horyzontem. Słowa Dorkiego uraziły jego dumę, choć wiedział, że ochroniarz ma rację. Tyle tylko, że jego rodzina należała do najstarszych w Imperium, od tysięcy lat pielęgnowała tradycje i zwyczaje, nie pozwalała na żadne odstępstwa.

— Takie związki są sprzeniewierzeniem się własnemu rodowi i własnej krwi. Rodom koligacącym się z motłochem powinno się odbierać herb i szlachectwo — powiedział po dłuższym namyśle.

Tym razem Dorki nie podjął wątku. Nie zamierzał dolewać oliwy do ognia i prawdę mówiąc, nie miał ochoty rozmawiać z nim na żaden temat.

Wrócili do biurowca. Wemis od razu przysiadł do przeglądania danych. Dorki mu pomagał, ale książę sam wszystkiego chciał dopatrzyć, toteż wróciwszy na farmę, znalazł sobie przewodnika i kazał się zawieźć do ogniwa 345-345.

Prowadzący go technik nie był bynajmniej tym zaskoczony. Cała obsługa farmy wiedziała dobrze, że jest to ogniwo, przy którym umarł ich kolega. Spodziewali się jeszcze wielu takich turystów.

Zatrzymali się przed jednym z bloków, wjechali windą na sto trzecie piętro i dotarli do ogniwa, po czym pracownik bioenergofarmy powrócił do biura.

Dorki podszedł do akwarium, popatrzył ze łzami w oczach na mózg poprzebijany światłowodami i przyłożył rękę do szyby.

— Veni… — szepnął.

–––

Tymczasem na statku trwał rozładunek pustych pojemników pod przyszłe bioenergoogniwa. Yaro wraz z grupą ludzkich niewolników uwijał się przy opróżnianiu kontenerów. Dowodziła nimi Mała Xusia. Odhaczała w komputerze zjeżdżający towar, pilnowała porządku i bezpieczeństwa, meldowała o wszystkim mostek kapitański.

Ordik łaził po powierzchni statku, pukał w kadłub metalowym prętem, oglądał zewnętrzne osłony, badał palcami szczeliny pomiędzy płytami i podłączał coraz to dziwniejsze ustrojstwa, biorąc pomiary i sprawdzając systemy.

W kuchni trwały przygotowania do obiadu, w kajutach sprzątała Ava, Ziza Miro pobierała próbki ziemi i roślin do badania, a Maya dosłownie była wszędzie.

Cea z kapitanem Nuki nadzorowali z mostku. System kamer i mikrofonów dawał im wgląd do większości pomieszczeń, choć były i takie, gdzie musieli liczyć na dziewczynkę i takie, gdzie nawet jej nie posyłano ze względów bezpieczeństwa.

Niektóre kamery tymczasowo odłączył Ordik. Korzystał z okazji do napraw, przeglądu i konserwacji, i nie zauważyli, kiedy przestało działać trzy czwarte kamer rozlokowanych na statku. To niestety, jak się miało wnet okazać, było zaczątkiem pechowych wydarzeń i przyszłych kłopotów.

Dochodziło południe, kiedy na mostek kapitański wbiegła zadyszana Maya:

— Chłopczyk zniknął! — wykrzyknęła i przysiadła ze zmęczenia na kolanach.

— Jak to zniknął? — zapytała wystraszona Cea.

— Nigdzie go nie ma. Wyparował…

— Pewnie Ordik gdzieś go przeniósł.

— Biegnę od niego. On nic nie wie… Od rana robi przeglądy. Do dzieciaka miała zaglądać Mała Xusia, ale ona przecież w ładowni… Przy rozładunku… Ordik rzucił robotę i pobiegł szukać malca…

— Do kroćset! Jeszcze tego nam brakowało! — Zatrzęsła nią złość: — Kapitanie Nuki, dopilnuje pan rozładunku. My idziemy na poszukiwania.

— Może lepiej powiadomić załogę? — podpowiadał kapitan.

— Wtedy na pewno los chłopaka będzie przesądzony, a my…

Nie dokończyła. Skinęła na dziewczynkę i wyszły. Zjechały windą do maszynowni, gdzie Ordik biegał jak w gorączce i wyszukiwał dziecka w każdym możliwym miejscu.

— Niemożliwe, aby stąd wyszedł — powiedział: — Jest za mały, żeby samemu otworzyć drzwi. W dodatku system nie zareaguje na ludzkie linie papilarne.

— Sprawdzałeś, kto wchodził podczas twojej nieobecności? — zapytała Cea.

— Nie zdążyłem… — odpowiedział, otwierając szafkę i zaglądając do środka.

Cea podeszła do komputera, weszła w bazę danych i przejrzała logi wchodzących do maszynowni. Przedostatni wpis wskazywał na nieznaną im osobę.

— Ktoś tu wchodził, ale nie figuruje w systemie.

— To jak się tu dostał?

— Nie mam pojęcia.

— Co to znaczy? — pytał zdumiony Ordik, choć nie tracił nadziei, że znajdzie malca.

Pomagała mu Maya. Maszynownia była olbrzymia, więc Cea również do nich dołączyła. Po czterdziestu minutach byli pewni, że chłopaka tu nie ma. Ktoś musiał go wykraść.

— Co teraz? — zapytał Ordik.

— Pomyślmy… Nie mógł to być Wemis ani Dorki, ponieważ rankiem poszli do bioenergoelektrowni. Osobiście odprowadziłam ich do wyjścia. Z załogi nikogo nie podejrzewam, bo wszyscy figurują w systemie. Pozostaje nam…

— „Podręczny bagaż” księcia Wemisa — wtrąciła dziewczynka.

Do maskotki Wemisa tak przylgnęła ta ksywka, że załoga, mówiąc o dziewczynie, nie używała jej prawdziwego imienia, które podobno brzmiało – Ella.

— To właśnie miałam na myśli. Dlatego najpierw pójdę do niej. Ty, Ordik, przywróć działanie wszystkim kamerom i włącz rejestratory, a ty, Maya, powiedz Małej Xusi, żeby wyłączyła program maskujący. Kiedy to zrobi, niech powiadomi mostek.

— Tak jest! — potwierdzili i wybiegli z maszynowni.

Cea podeszła do pulpitu sterowniczego. Wcisnęła przycisk i ujrzała na monitorze kapitana Nuki.

— Kapitanie.

„Tak, komandorze?”.

— Dzieciaka uprowadzono. Podejrzewamy „podręczny bagaż” księcia Wemisa.

„Po co miałaby to robić?” — zapytał.

— Nie mam zielonego pojęcia. Jednak jakimś sposobem dostała się do maszynowni i go zabrała. Idę do jej kajuty. Za chwilę Ordik uruchomi pełny monitoring, a Mała Xusia zdejmie maskowanie. Jak powiadomi pana, proszę przeszukać cały statek.

„Zrozumiałem”.

Rozłączyła się i poszła na trzeci poziom, gdzie mieściły się kajuty pasażerskie. Przed kajutą Wemisa wymacała nóż schowany pod kombinezonem i zapukała.

„Kto tam?” — zacharczał zamontowany w ścianę głośniczek.

— Komandor Cea.

„Księcia Wemisa nie ma”.

— Ja do pani.

„Przykro mi, ale nikogo nie przyjmuję. Boli mnie głowa”.

— Proszę, niech pani otworzy, to nie zajmie długo.

„Mówiłam, że nie przyjmuję gości. Proszę przyjść, kiedy wróci książę”.

Cea przyłożyła dłoń do bioczytnika panelu sterowania drzwiami, a kiedy wyświetlił się napis na ekranie: „Kajuta pasażerska. Wejście zablokowane przez pasażera. W celu awaryjnego zdjęcia blokady proszę podać kod odblokowujący”, powiedziała: „52-45”, i drzwi wjechały w ścianę.

Przekraczając próg kajuty, ujrzała skulonego na łóżku chłopczyka i zeskakującą z fotela dziewczynę. Przygotowana na jej wejście, biegła w jej stronę z bojowym nożem. Cea sięgnęła po broń i rozpoczęła się bójka na noże.

Stal świstała, szybowała niebezpiecznie blisko ciał, kłuła i siekała, bodła i szczękała, sypiąc iskrami z uderzających się głowni.

Napastniczka okazała się wyjątkowo zręczna oraz doskonale władała nożem. Do tego stopnia, że trzykrotnie zadała poważne cięcie komandor Cea, i gdyby nie przytomność umysłu dowódcy kosmicznego krążownika, przynajmniej jedno z nich byłoby śmiertelne.

Ale Cea nie na darmo kończyła oficerską szkołę, nie na próżno ćwiczyła się na żołnierza. Po odparowaniu pierwszych błyskawicznych ciosów przystąpiła do ataku i wykorzystując moment nieuwagi dziewczyny, najpierw kopnęła ją w żołądek, później zraniła w rękę, a na koniec rękojeścią noża zdruzgotała jej połowę twarzy.

Dziewczyna z jękiem padła na podłogę. Z rozkwaszonego nosa krew lała się strugą, z ręki sączyła czerwona posoka, a z ust wydobywał dziki chargot.

Do kajuty wbiegli Ordik z Mayą, a niedługo po nich kapitan Nuki, który pomimo sędziwego wieku usiłował dotrzymać młodym kroku.

— Żyjesz? — zapytał kapitan od wejścia.

— Żyję — odpowiedziała.

— Zobaczyliśmy na ekranie, co się dzieje i przybiegliśmy z ratunkiem — powiedział Ordik, potrząsając metalową sztabą w ręku.

Podszedł do wystraszonego dziecka siedzącego w kucki, wziął je na ręce i pomaszerował do maszynowni.

— Lepiej go ukryję, zanim ktoś go zobaczy — oznajmił na odchodne.

Kapitan ukląkł przy krwawiącej dziewczynie, obejrzał jej rany, przyniósł apteczkę i począł ją opatrywać, ale Ella zaczęła złośliwie rechotać.

— Już nie żyjecie! Już jesteście martwi! He, he… Niech no tylko wróci Wemis! Już on wam się zrewanżuje za mnie i za ukrywanie ludzkiego bachora!

— Jak się dostałaś do maszynowni? — zapytała Cea, opatrując okaleczone w bójce ciało.

Miała szramę na policzku, rozcięcie na dłoni i jedno głębokie kolnięcie pod lewym żebrem.

— Bo jestem mądrzejsza, niż ci się wydaje. Myślisz, że Wemis wybrał mnie przypadkowo? Bo jeśli tak sądzisz, to głupia cipa jesteś! Grałam przed wami dziwkę, a w międzyczasie rozglądałam się po statku, ale nie sądziłam, że natknę się na coś takiego, he, he… Teraz droga pani komandor Cea albo zgnijesz w więzieniu, albo skończysz na bioenergofarmie jako bateryjka, albo Wemis w przypływie szaleństwa skręci ci kark gołymi rękoma, he, he… To ostatnie byłoby dla ciebie najlepsze…

Kapitan Nuki, słuchając dziewczyny, opatrywał ją bez słowa, a w Cea szalały emocje. Myśli kotłowały się, kłębiły niczym burzowe chmury na niebie, wyobraźnia ukazywała jej własny koniec, a świadomość pociągnięcia ze sobą do piekła załogę, przytłaczała i odbierała pewność.

„Nie panikuj!” — dodała sobie odwagi i pozbierała pogubione myśli.

Wezwała Ordika i zwróciła się do Elli.

— Wydaje ci się, że jestem słaba. Że masz nad nami przewagę, ale kiedy wróci Wemis, ciebie tu nie będzie. A skoro nie będzie świadka, nie będzie i sprawy.

— Nie odważysz się! — warknęła dziewczyna.

— Nie odważyłabym się, gdyby chodziło jedynie o mnie. Ale mam tu przyjaciół i nie pozwolę, żeby zginęli przez taką szmatę jak ty. Rozumiesz?

— Sądzisz, cipo, że tak po prostu mnie ukryjesz i że Wemis nie zauważy mojego zniknięcia? Chyba postradałaś rozum, he, he…

— Dlaczego uważasz, że będę cię ukrywała? Na tym statku jest wiele ruchomych elementów, które potrafią być szalenie niebezpieczne. Zmów zatem modlitwę, bo to ostatnia twoja chwila — powiedziała i wygoniła z kajuty kapitana i Mayę.

Kazała im wracać do pracy, a wchodzącemu Ordikowi poczekać na zewnątrz.

— Co chce pani zrobić, komandorze Cea?! — zapytał przerażony kapitan, zanim wyszedł.

— To, co należy do dowódcy, kapitanie. Chronić załogę i statek — odpowiedziała, nie patrząc mu w oczy.

Kiedy zostały same, wyłączyła monitoring, pogłośniła muzykę, przyćmiła światło i z nożem rzuciła się na dziewczynę.

Żgała, cięła, siekała, rżnęła… w rytm rozwrzeszczanych głośników przeciążonych hard rockowym głosem Shaili Peto:

Konam w ramionach obojętności,

Złakniona twych pocałunków i pieszczot,

Pozostawiona na łaskę narcystycznego Boga,

— Wydana na pastwę krwiożerczej bestii… — zaśpiewała Cea wraz z celebrytką, uderzając po raz ostatni nożem w sam środek serca dziewczyny niczym w papierową tarczę strzelecką.

„To była niesamowita Shaila Peto w rewelacyjnej piosence pod tytułem »Bestia w kobiecej skórze« promującej najnowszy album »Masakra«” — posypały się słowa radiowego prezentera: — „A teraz po tym makabrycznym szaleństwie mam dla was coś specjalnego. Coś, co sprawi, że ciarki przejdą wam po skórze i poczujecie się jak w niebie. Boskie, operowe potpourri[37]…”.

Z głośników płynęły niebiańskie głosy śpiewaczek operowych i rozbrzmiewał basowy wokal mistrza muzyki klasycznej, kiedy Ella Blum oddawała ostatnie tchnienie życia, a Cea wzywała maszynistę.

Ordik rozpatrzywszy się po kajucie, o mało nie zwymiotował, choć widział już takie rzeczy. Paru jego kolegów skończyło żywot w trybach, łańcuchach i w tłokach wielkich maszyn.

— Musimy się pośpieszyć, Ordik, i zatrzeć wszelkie ślady. Zawieziesz ciało do wyciągarni. Wrzucisz je w tryby wyciągarki łańcuchowej i włączysz na piętnaście sekund maszynę. Upewnij się, że wygląda to na wypadek, a później wróć do mnie.

— A co z krwią? Wszystko włącznie z panią jest uwalone we krwi.

— Posprzątamy, a czego się nie da wyczyścić, podmienimy z innej kajuty. Wezwij Yaro do pomocy.

— Tak jest, komandorze Cea. Rany boskie! Nie chciałbym być pani wrogiem… Swoją drogą, trzeba tu przewietrzyć, bo cuchnie śmiercią.

— Więc nie ględź, tylko bierz się do roboty — powiedziała i wywołała przez radio Mayę.

— Mayu?

„Tak, pani komandor?”.

Rozbrzmiał dziewczęcy głosik w miniaturowym głośniczku.

— Jesteś sama?

„Tak”.

— Mam dla ciebie wyjątkowe zadanie.

„Słucham”.

— Pójdziesz na wieżę obserwacyjną.

„Dobrze”.

— Umiesz obsługiwać teleskop?

„Umiem”.

— Skierujesz go na bioenergofarmę i będziesz ją obserwowała.

„Dobrze”.

— Jeśli zobaczysz kogoś zbliżającego się do statku, natychmiast mnie powiadom. Rozumiesz?

„Tak, pani komandor”.

— I zabierz prowiant. Nie wiadomo, ile będziesz tam ślęczeć.

„Rozkaz!”.

Cea wyłączyła terminal, rozejrzała się po czerwonej od krwi kajucie, wzdychnęła ciężko i podkasała rękawy.

–––

Planował właśnie wrócić do księcia Wemisa, kiedy ktoś niespodziewanie stanął za jego plecami. Obejrzał się i zobaczył mężczyznę średniego wzrostu, szadowłosego i szadobrodego.

— Kim pan jest? — zapytał Dorki, zaskoczony nagłym przybyciem nieznajomego.

Zrobiło mu się głupio, bo obcy musiał widzieć, jak klęczy przy ogniwie.

— Ktoś bliski? — zapytał i wskazał mózg w akwarium.

— Nie — skłamał, ale twarz jego oblała się krwawym rumieńcem.

— Panie Dorki, rozumiem, że to dla pana krępujące, ale wiem, kim była ta kobieta. Jako lekarz mam wzgląd w te sprawy, choć w tym przypadku to była ściśle tajna operacja.

— Jest pan lekarzem?

— Jestem doktor Bahis Asmad. — Wyciągnął doń rękę.

Uścisnęli sobie dłonie.

— A więc to pan jest tym lekarzem, o którym wspominał Alfred Roth.

— We własnej osobie.

— Operował pan Veni Horg?

— Niestety nie miałem wyjścia. Rozkaz księżnej Caliry. Pan rozumie.

— A dziecko? Co z dzieckiem?

— Nie przeżyło. Zostało w łonie matki. Naprawdę niech mi pan wierzy, robiłem to z wielkim bólem serca. Rozumiem kroić ludzi i robić z nich żywe ogniwa, ale żeby tak traktować swoich, a do tego dzieci? To istne barbarzyństwo.

— Czy ona coś czuła?

— Pyta się pan, czy cierpiała?

— To miałem na myśli.

— Znajdowała się w stanie nieświadomości. Podano jej bardzo silne środki usypiające. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, iż znajdowała się w stanie przedśmiertnym.

Doktor podszedł do akwarium i przyłożył kciuk do czytnika. Wysunęła się klawiaturka z komputera, jeden z trzech wyświetlaczy ożył, na ekranie pojawił się zielony napis: „Witam, doktorze Bahis Asmad”, i kursor zachęcający do pisania.

— Chce pan z nią porozmawiać? — zapytał.

Dorki zamarł z wrażenia, cała krew odpłynęła mu z głowy.

— To możliwe?

— W pewnym ograniczonym zakresie. Staramy się tego nie robić, bo nie mamy pojęcia, jak reagują na to mózgi. Obawiamy się zapaści. Ale jeżeli pan chce…?

Dorki miał skrupuły, nie wiedział, czy powinien niepokoić Veni. Nie chciał spowodować jej psychicznej śmierci, o której wspomniał doktor, lecz z drugiej strony pomyślał sobie, że jeśli ma nagle zgasnąć, to niech przynajmniej wie, że był z nią do końca.

» Dzień dobry Veni — napisał.

» Dzień dobry doktorze Asmad.

» To ja. Dorki.

Dłuższy czas ekran pozostawał martwy. Dorki tępym wzrokiem śledził monitor, doktor zaś oparty o balustradę obgryzał nerwowo paznokcie i przyglądał się nieruchomemu mężczyźnie.

» Dorki? « — Ukazał się napis.

» Tak.

» To naprawdę ty?

» Tak Veni. To ja. Dorki.

» Dorki co się dzieje? Gdzie ja jestem?

» Miałaś wypadek.

» Nie kłam! To nie był wypadek! Wszystko pamiętam. Dopadli mnie na pokładzie promu. Coś wstrzyknęli i straciłam przytomność.

» To sprawka Caliry.

» Skąd wiedziała? Przecież wiedzieliście tylko wy obaj. Miałam być bezpieczna. Sam mówiłeś. Zapewniałeś mnie! Przysięgałeś Dorki!

» Veni, ja… « — Łzy potoczyły się po jego policzkach.

» Co ty?

» Ja o niczym nie wiedziałem. Wierzyłem Wemisowi. Ale on…

» Co on? Dorki! Co on?

» On cię zdradził. Wydał matce!

» To niemożliwe! Mówił, że się ze mną ożeni!

» Kłamał.

» Nie wierzę ci. Gdzie jest moje dziecko?

» Veni, posłuchaj. Calira przekupiła Wemisa. Obiecała mu za twoje życie księżniczkę Itarę. Zgodził się i cię wydał.

» GDZIE MOJE DZIECKO?!

» Nie żyje.

» To nieprawda!!!

» To prawda.

» Jak mogłeś do tego dopuścić!? Jak mogłeś?! Przecież to było także twoje dziecko!

Dorki płakał, ręce drżały mu na klawiaturze.

» Nic o tym nie wiedziałem. Przysięgam.

» To wyciągnij mnie stąd!

» Nie mogę. Przepraszam.

» Jak to nie możesz? Zrób coś! Poproś Wemisa, Calirę, samego króla. Kogokolwiek.

» Za późno, Skarbie. Za późno.

» Jak to za późno?! Niech cię szlag! Masz mnie stąd natychmiast wyciągnąć!!!

» Veni

» Co?

» Ty jesteś…

» Co jestem?! DORKI! Do diabła! Wysłów się wreszcie!

» Jesteś żywym ogniwem.

Zapanowała cisza, tylko światło w akwarium zmieniło się na niebiesko, a później rozbłysło wściekłą czerwienią. Przez światłowody do komputera mknęły fotonowe błyskawice, temperatura płynu wzrosła o kilka stopni, na wyświetlaczu licznik energii wskazał 25 WTR, czyli o 10 więcej niż normalnie.

A potem wszystko nagle zgasło i akwarium spowiło się nocą.

— Co się dzieje? — zapytał wystraszony Dorki.

— Nie mam pojęcia — odpowiedział doktor.

— Czy to zapaść?

— Nie sądzę.

Oczekiwali pół godziny. Czas wydawał się wydłużać w nieskończoność. Doktor Asmad zanotował coś w cyfrowym notatniku, a Dorki przytłoczony rozmową z Veni, ukląkł przed akwarium i oparł o szybę czoło.

Aż naraz wszystko zaczęło wracać do normalności. Temperatura płynu spadła, jasnozielony kolor wypełnił akwarium, a moc zatrzymała się na 15 WTR.

» Jak mogłeś mi to zrobić? Kochałam cię. Tak bardzo kochałam i ufałam ci, a ty mnie tak zawiodłeś « — wyświetlił się napis.

» Veni. To nie moja wina. Nie wiedziałem! Przysięgam. Nie miałem pojęcia.

» Żegnaj Dorki.

» VENI!!

» Teraz nazywam się Weronika Nizińska. Jestem bioenergoogniwem i nic już nas nie łączy. Żegnaj.

» Veni!

…

» Veni!

…

» Veni! Proszę! Odezwij się!

…

— Przykro mi, panie Dorki. To chyba koniec — zagadnął doktor, widząc, że mózg Veni Horg nie reaguje.

Wylogował się z systemu i wsunął klawiaturę.

— Doprawdy niesamowicie silna psychicznie dziewczyna. Ktoś inny na jej miejscu załamałby się po tym, co jej pan oświadczył. Na pewno doszłoby do zapaści. A tu… Takie pogodzenie z losem. Szkoda, szkoda jej bardzo.

Dorki milczał. Powstał z klęczek i podszedł do doktora.

— Czy wszystko gotowe, doktorze Asmad? — zapytał.

W jego oczach tliła się dzika chęć zemsty.

— Tak. Przez dwa tygodnie jeden z ludzi Alfreda podtruwał wybrane przez pana ogniwo. Doszło do głębokiej śpiączki.

— Zatem jest pan gotów?

— W każdej chwili. Oto mój numer terminala. Proszę dzwonić, kiedy będziecie mieli obiekt do podmiany.

— Wobec powyższego proszę się spodziewać rychłej wiadomości.

— Będę czekał.

— Przyszedł pan, doktorze, czy przyjechał?

— Przyjechałem. Podrzucę pana do biura.

— Dziękuję.

Ostatni raz rzucili przelotne spojrzenie na ogniwo oznaczone – 345-345: Weronika Nizińska, zjechali na dół, wsiedli do sześciokołowego pojazdu i pojechali w stronę biurowca, nie rozmawiając ze sobą i rozmyślając o zamkniętej w umyśle Veni Horg. Dziewczynie Dorkiego, miłosnej igraszce księcia Wemisa i krwawej ofierze bezlitosnej księżnej Caliry.

–––

W tymczasowym gabinecie księcia Wemisa roiło się jak w ulu. Pracownicy techniczni wchodzili z coraz to nowymi raportami dotyczącymi bioenergofarmy, przedstawiali je księciu, tłumaczyli wykresy, wykładali liczby i robili zestawienia na holograficznej tablicy.

Wemis skrupulatnie notował, robił zapiski na marginesach, wydawał polecenia, układał nowe strategie. Jednym słowem tak pochłonęła go praca, że przeoczył powrót Dorkiego, nie spostrzegł na ekranie mrugającego na czerwono ogniwa oznaczonego: 345-345, mającego nadwyżkę energii aż o 10 WTR. Bo gdyby to zobaczył, rzuciłby wszystko i sprawdził naocznie, czy to prawda.

Wtedy zapewne odkryłby fałszerstwo dokonane przez tragicznie zmarłego technika, jak i wiele innych oszustw, jakich dopuszczali się nagminnie pracownicy bioenergofarmy Polska, dając mu powód do wszczęcia śledztwa, przeprowadzenia gruntownej kontroli i ostatecznie zmiecenia bioenergoelektrowni z powierzchni ziemi.

— Jak idzie, książę Wemisie? — zapytał Dorki, wracając z księciem z późnego obiadu.

— Praca wre! Kondycja bioenergofarmy zdaje się poprawiać z dnia na dzień. Bioenergoogniwa działają zdecydowanie równiej. Średnia emitowanej energii to około 13,5 WTR. To w porównaniu do ośmiu całkiem nieźle. Myślę, że to zasługa Ato Homima. Jego raport i wytyczne, jak widać, przynoszą pozytywny skutek.

— To dobre wieści, książę. Nie będziecie już narzekać na Polskę. — Roześmiał się nieszczerze Dorki.

— To się jeszcze okaże. Ale może uda nam się zrobić coś dobrego z tej bioenergofarmy. Podjąłem decyzję o zlikwidowaniu znacznej części słowiańskich bioenergoogniw.

— Jak to? Chyba nie mówi książę tego poważnie?

Dorki szczerze zaniepokoił się o życie Veni Horg i miliony istnień ludzkich.

— Bynajmniej. Mówię bardzo poważnie. Usuniemy inteligentne ogniwa. Samodzielnie myślące. Suwerenne lub buntujące się jednostki, propagujące dobro i szerzące miłość. Potrzebujemy wojen, niepokojów, zamieszek, ucisku, nieszczęść i katastrof… A nie baśniowych snów ociekających słodkim miodem.

— Czym je zastąpimy, żeby utrzymać opłacalność bioenergofarmy?

— Przecież mówiłem ci, że Ato Homim już nad tym pracuje. Sprowadza bioenergoogniwa z Izraela, z Ukrainy, z Chin i Korei. On to nazywa koniem trojańskim. Mówi, że tę nazwę zaczerpnął z jakiegoś starożytnego programu, czy czegoś takiego…

— Rzeczywiście mamy taki program. Użyto w nim konia trojańskiego w wojnie trojańskiej do zdobycia Troi, starożytnego miasta… — przytaknął Dorki.

— Nieistotne. Ważne, żebyśmy wzięli byka za rogi, ruszyli pełną parą i nie zawracali sobie więcej głowy Polską. Zrobimy z niej zdegenerowaną Amerykę lub potulną Japonię.

— Nic mi o tym, książę, nie wspominał.

— Nie było kiedy. Poza tym nie musisz wszystkiego wiedzieć.

Znaleźli się znów w biurze.

— Wracam do pracy, a ty sprawdź, jak idzie rozładunek.

— Mam po księcia wrócić?

— Nie ma takiej potrzeby. Trafię bez twojej pomocy… Do wieczora postaram się skończyć. Poinformuj komandor Cea, że rankiem wyruszamy. Niech się przygotują do drogi.

— Jaki kurs ma obrać?

— Bioenergofarma Niemcy, a potem do domu, Dorki! Dość mam tułania się po kosmosie.

–––

Nie zdążył dobrze stanąć na pokładzie, kiedy zjawiła się przed nim Cea z plastrem na policzku i zabandażowaną ręką.

Maya, widząc nadchodzącego Dorkiego od strony bioenergofarmy, poinformowała komandor z wieży obserwacyjnej i ta natychmiast wyszła mu na spotkanie.

— O co chodzi?

— Sprawy się mocno skomplikowały — odpowiedziała i zaciągnęła go do prawie uprzątniętej kajuty Wemisa.

Yaro i Ordik wymieniali właśnie fotele, przenosząc je z innej kajuty, a Mała Xusia siedząc przy terminalu, montowała zapis wideo w rejestratorze.

— Ni tak, ni siak — mruknęła niezadowolona.

Co rusz klęła, jak szewc, bo w żaden sposób nie pasowały jej poszczególne klatki i widoczne były skoki oraz zacięcia.

Cea opowiedziała Dorkiemu o wszystkim. Nie mógł w to uwierzyć, miał żal do dowódcy, że nie poinformowała go o pasażerze na gapę, lecz przede wszystkim nie mógł sobie wybaczyć, że jako ochroniarz Wemisa, nie sprawdził dziewczyny.

Dopiero postawiony pod ścianą jął przeszukiwać M.S.I.O. (Międzyplanetarny System Identyfikacji Osobistej). Miał dostęp do wielu poufnych informacji, toteż po niedługim czasie zidentyfikował dziewczynę.

Ella Blum okazała się początkującym agentem z małej firmy na Elinozjum zajmującej się szpiegowaniem. Z profilu wyczytał, że dziewczyna specjalizowała się we włamaniach do systemów komputerowych i zamkniętych pomieszczeń chronionych cyfrowymi zamkami, udając w międzyczasie panienkę do towarzystwa.

— Dureń ze mnie! — warknął niezadowolony. — Dałem się wystrychnąć na dudka, ale to dowodzi, że Wemis stracił do mnie zaufanie.

— Po czym to wnioskujesz? — zapytała Cea.

— Coraz więcej ma przede mną sekretów.

Milczeli.

— Lepiej nie będzie — przerwała ciszę Mała Xusia: — Za mało mam materiału do złożenia. Miejmy nadzieję, że książę nie będzie tego oglądał.

— To nie przejdzie — powiedział ponuro Dorki: — Znam Wemisa. Pierwsze co zrobi, to przepatrzy zapisy.

— Trudno. Co ma być, to będzie. Musimy przygotować się na najgorsze — odparła Cea.

Rozpatrzyli się po uprzątniętej kajucie. Z pozoru wszystko wyglądało po staremu. Najmniejszych śladów walki, grama krwi, żadnych zniszczeń i okaleczeń nożem.

Ordik, Yaro i Mała Xusia wrócili na swoje stanowiska, a Cea z Dorkim wyszli przed statek. Upewniwszy się, że nikogo nie ma w pobliżu, wznowili rozmowę:

— Wemis chce jutro odlecieć — zaczął pierwszy.

— Tak prędko? Dopiero co przylecieliśmy.

— Mówił, że do wieczora się wyrobi.

— Myślałam, że zostaniemy tu co najmniej tydzień.

— Też tak sądziłem, ale teraz nie mamy wyboru. Musimy działać.

— Może powinniśmy to jeszcze przemyśleć? Odłożyć na później.

— Tu nie ma co myśleć ani odkładać. Musimy kuć żelazo, póki gorące. Bioenergoogniwo gotowe do podmiany, doktor czeka na wiadomość. Teraz wszystko w twoich rękach.

— W moich… — przytaknęła i posmutniała.

Twarz miała wydłużoną i bladą, oczy podkrążone od niewyspania się, usta nerwowo zaciśnięte.

— Chyba się nie wycofasz?

— Pierwszy raz dzisiaj zabiłam. Wciąż widzę te przerażone oczy, słyszę krzyk śmierci w głowie i czuję posmak krwi na ustach…

— Nie miałaś wyjścia. Chroniłaś siebie i załogę. Jesteś dowódcą! To należy do twoich obowiązków.

— Nawet zabijanie?

— Nawet — odpowiedział i wziął ją za rękę. — Wiem, że jest ci ciężko i rozumiem, przez co przechodzisz. Swego czasu i ja czułem się podobnie. Teraz to mglista przeszłość. Spójrz na ten okręt. Zobacz, czego dokonałaś i jak daleko zaszłaś. Czy potrafiłabyś to wszystko stracić?

— Nie umiałabym…

— Więc głowa do góry, Cea. Zakończmy to dzisiaj. Uwolnijmy się od przeszłości i polećmy w przyszłość.

–––

Gdy książę Wemis powrócił na statek, królowała już ciemność. W rozwarciu śluzy przywitała go Mała Xusia. Siedziała na szczycie ruchomego trapu, podziwiała atramentowe niebo usiane mieniącymi się gwiazdami, rozkoszowała łagodnie dmącym zefirkiem.

— Dobry wieczór, książę Wemisie.

— Dobry wieczór. Tęskno ci do gwiazd?

— Nieszczególnie, ale widok dziś prześliczny. Noc ciepła, powietrze rześkie i pachnące. Dobra pora do zakochania się.

— Czyżby marzyła ci się miłość, cha, cha…?

— Książę nie ma takich marzeń? Słyszałam, że książę żeni się z księżniczką Itarą.

— Mam taki zamiar.

— Musi książę ją bardzo kochać.

— Nie przeczę.

— Szczęściara!

— Tak myślisz?

— Jasne… Takiego księcia, to każda by chciała. — Zrobiła słodkie oczy.

— Ej, mała… Czy ty ze mną flirtujesz?

Śmieli się.

— A bo co? W taką noc zawsze warto spróbować. Co nie?

— Masz rację! — pogładził ją po głowie, minął i wszedł do środka.

Mała Xusia podeszła do terminala i wystukała na klawiaturze:

» Wemis właśnie wrócił.

» Śledzimy go na ekranie « — pojawił się napis.

Książę przeszedł jasno oświetlonym korytarzem, wjechał windą na trzeci poziom, i już miał wejść do swojej kajuty, gdy zobaczył wychodzącą od Dorkiego Mayę.

— Mayu! — zawołał.

— Dobry wieczór, książę — odpowiedziała dziewczynka, opuszczając spłoszone oczy.

— Pan Dorki u siebie?

— Tak, książę.

— Powiedz mu, żeby natychmiast przyszedł do mnie.

— Dobrze, książę.

Wemis wszedł do kajuty. Spodziewając się zastać w niej Ellę, zdziwił się ogromnie, że jej nie ma, bo po pierwsze, nie lubiła sama chodzić po statku, po drugie, powątpiewał, aby o tej porze poszła na przeszpiegi, a po trzecie dzwoniła do niego i powiedziała mu, że będzie na niego czekała. Podobno miała dla niego prezent. Nie chciała jednak zdradzić przez terminal, co to było.

Brał prysznic, kiedy przyszedł Dorki. Usłyszał jego chrząkanie. Zawsze tak robił, żeby dać księciu dyskretny sygnał, że jest w pobliżu.

Robił to, odkąd nakrył Wemisa z dziewczyną pod prysznicem. Jako ochroniarz księcia miał dostęp do wszystkich jego pomieszczeń, toteż zazwyczaj nie pukał, nie krępował się jego obecnością, choć od tamtego czasu chrząkał.

— Co słychać? — zapytał Wemis po wyjściu z łazienki.

— Nic, o czym warto byłoby mówić.

— Pojemniki wyładowano?

— Tak. Rozpoczęto rozładunek po naszym wyjściu. Skończono po moim powrocie. Komandor Cea jest zaskoczona, że tak szybko odlatujemy. Załoga nastawiła się na co najmniej tydzień. Szykowano przegląd statku, konserwację systemów, archiwizację danych i tak dalej…

— Zrobią to po powrocie. Zresztą ten okręt to fruwająca idealność! Oni wszyscy tu mają hyzia na jego punkcie. Chuchają i dmuchają, picują i glancują… Kto o zdrowych zmysłach tak się zachowuje?

— Może kochają ten okręt?

— Miłość do latającego złomu? No, weź, stary, przestań…

Wemis włożył śnieżnobiały garnitur, usiadł w fotelu i sięgnął po szklaneczkę orzeźwiającego napoju, zerknął zdziwionym wzrokiem na obszerne podłokietniki wypełnione sprężonym powietrzem, pogładził nieufnie dłonią po gąbczasto-aksamitnym materiale i skwaszony nagle mruknął.

— Coś się stało? — zapytał Dorki.

— Wydaje mi się, że to nie mój fotel.

Dorki pobladł, fala głębokiego niepokoju przemknęła po jego obliczu, ale błyskawicznie się opanował.

— Mój był miększy — stwierdził książę i usiadł na drugim. — A właśnie… Gdzie jest Ella?

— Nie ma jej z księciem? — Dorki udał zdziwienie i po aktorsku popatrzył w stronę łazienki.

— Tam jej nie ma — odrzekł Wemis. — Kajuta była pusta, kiedy wróciłem.

— Może jest w mesie.

— Przecież wiesz, że nie lubi pokazywać się sama, odkąd przezwali ją „podręcznym bagażem”.

— Skoro tak, to może poszła na spacer. Noc dziś podobno piękna. Mała Xusia od dwóch godzin ślęczy na trapie i ślepi w niebo.

— Romantyczka — rzucił z przekąsem, podszedł do terminala i jął w nim grzebać.

Wyświetlił wcześniejszy zapis kajuty z rejestratora i, zamyślił się na dłuższą chwilę. Chyłkiem łypnął na Dorkiego, poprawił marynarkę i wyciągnąwszy po kryjomu z sejfu pistolet, wetknął go za pasek.

Ochroniarz w istocie tego nie widział, ale słyszał otwieranie pancernego schowka i domyślił się, co książę z niego wyjął. Siedział w milczeniu i czekał na rozkazy, obserwował w czarnej tafli wiszącego na ścianie monitora przesuwający się cień Wemisa.

Książę zaszedł go od tyłu. Zawiesił wzrok na masywnej szyi Dorkiego, patrzył na atletyczne ramiona, na ciężką rękę spoczywającą na podłokietniku sofy i dłoń ozdobioną złotym sygnetem. Pamiętał, jak dał go Dorkiemu w pierwszy dzień służby. Sygnet wierności, jak go nazywał.

Pasażerowie i załoga proszeni są na kolację do mesy. Pasażerowie i załoga proszeni są na kolację do mesy.

Rozległ się głos w głośnikach.

Dorki nawet nie drgnął, Wemis również nie ruszył się z miejsca. Cisza wypełniona przykrym napięciem ponownie zawisła w powietrzu. Książę milczał, ochroniarz z trudem panował nad emocjami. Czuł na karku oddech Wemisa, widział jego odbicie na ekranie monitora i niecierpliwie czekał…

Jeśli kiedykolwiek bał się księcia to właśnie w tej chwili, albowiem zgadywał, że Wemis odkrył sfałszowane nagranie.

„Co teraz zrobisz, książę” — myślał i gotował się do ewentualnego kontrataku.

Powtarzam! Pasażerowie i załoga proszeni są na kolacje do mesy. Pasażerowie i załoga proszeni są na kolację do mesy.

Popłynął ponaglający komunikat Tohy, pomocnicy kucharza.

— Chodźmy! — rozkazał książę i po chwili szli korytarzem.

Ściany pokryte fosforescencyjną farbą w kolorze kości słoniowej dawały przyjemne dla oczu lekkie światło, a inteligentny system czujników sprawiał, że poszczególne segmenty, rozświetlały się wraz z krokami.

— Dużo ostatnio myślałem o tobie, Dorki — zagaił Wemis.

— Tak? I cóż, książę, wykoncypował? — Starał się żartobliwym tonem pokryć niepokój.

— Że odkąd wyszła ta sprawa z Veni Horg, bardzo się zmieniłeś. Chodzisz niczym naelektryzowany i wszystko cię denerwuje.

— Wydaje się księciu.

— Nie zaprzeczaj. Za dobrze się znamy, żebym nie widział, co się z tobą dzieje.

Ochroniarz nie odpowiadał.

— Kochałeś tę dziewczynę…

— Mylicie się książę! — zaprzeczył.

— Wiem, że ją kochałeś. Ona ciebie też kochała. Nigdy mi tego nie wyznała, ale widziałem, jak na ciebie spogląda. Wiesz… To widać, kiedy kobieta jest zakochana. Szczególnie kiedy zakochana jest w innym mężczyźnie. Nie powiem, drażniło mnie to z początku. Miałem ochotę jak psa cię wygnać, ale… Cóż ona znaczyła wobec naszej przyjaźni? Bo uważałem cię, Dorki, za przyjaciela.

— Już książę nie uważa?

— I nawet gdy się dowiedziałem, że nosi w łonie twoje dziecko, nie znienawidziłem cię.

Dorkiemu zrzedła mina. Poczuł, że w głowie mu się kręci. Potknął się o własną stopę, lecz książę go podtrzymał.

— Chciałem cię zabić. Mogłem to uczynić wielokrotnie. Mogłem zniszczyć was oboje, a jednak…

Dorki szedł jak w obłędzie, słowa Wemisa huczały mu w uszach, nogi bezwładnie się plątały, a serce mało nie wyrwało z piersi.

— Od dawna wiedzieliście, książę?

— Odkąd wyznała, że jest ze mną w ciąży. Bo widzisz, przyjacielu, nie wiedzieliście jednego. Że wasz książę Wemis od pewnego czasu jest bezpłodny.

— Jak to?!

— Zwyczajnie. Lekarze podejrzewają, że to dziedziczne. Mój ojciec również zapadł na tę chorobę. Tyle że dopadła go w późniejszym wieku i dorobił się syna. A ja… Hm… Może nigdy mieć go nie będę.

— Nie wiedziałem — odparł: — Przykro mi.

— Nie kochałem Veni. Nie ze mną była brzemienna, ale uwierz mi na słowo, że naprawdę chciałem dla niej dobrze. Myślałem, że z dala ode mnie wychowa dziecko, że utrzymacie ze sobą kontakt i kto wie, jeśli zechcecie, będziecie kiedyś razem. Lecz zjawiła się matka. I matka przesądziła o jej losie.

— Dlaczego mi o tym nie powiedzieliście, książę? — Miał mętlik w głowie.

— A po co miałem ci to mówić? Co by to zmieniło?

— Mogliście przynajmniej przyznać się matce. Oszczędziłaby dziewczynę.

— Nie mogłem tego zrobić, ponieważ musiałbym jej zdradzić, że nie mogę mieć dzieci. Gdyby to się rozeszło po świecie, byłbym skończony. Żadna panna przy zdrowych zmysłach nie zechciałaby mnie za męża. Żadni teściowie, nie chcieliby takiego zięcia. Media nie zostawiłyby na mnie suchej nitki. Upokorzyliby mnie publicznie, robiąc z tego sensację. Nie schodzilibyśmy z pierwszych stron gazet. Ja, ty i Veni, i moja cała rodzina. Dlatego moja matka tak czy siak, zabiłaby dziewczynę, żeby ochronić nas przed skandalem. Mówiąc jej prawdę, nie wybroniłbym ani Veni, ani dziecka, a tylko bardziej się pogrążył.

— Nie zgadzam się z wami, książę. Nie musieliście zdradzać matce tajemnicy. Mogliście jej powiedzieć, że to nie wasze, a moje dziecko. Że Veni puszczała się za waszymi plecami. Że okazała się dziwką i że ją wypędziliście. Przy takiej argumentacji księżna Calira, nie splamiłaby się zbrodnią.

Wemis nie zdążył odpowiedzieć, gdyż raptem znaleźli się w obszernej mesie, gdzie u stołu gościła się załoga.

— Dobry wieczór, państwu — przywitał ich książę.

— Dobry wieczór, książę Wemisie — powitali go prawie że równocześnie.

— Przepraszam, że z mojego powodu czekaliście z kolacją.

— Będzie lepiej smakować — odpowiedział kapitan Nuki.

— Zraniła się pani, komandorze Cea? — Wemis zwrócił się do dowódcy, zajmując honorowe miejsce przy stole i wskazując na jej policzku przesiąknięty krwią plaster.

— Drobnostka. Miałam wypadek przy rozładunku. Jedno z akwarium zsunęło się z platformy i rant rozorał mi policzek.

— A rękę?

— To samo akwarium przygniotło…

— Co za pech! No, ale nie traćmy czasu. Smacznego!

— Smacznego! — ozwał się chór głosów.

Jedli w ciszy, spoglądali po sobie, aż Wemis nie wytrzymał i zapytał:

— Czy ktoś wie, gdzie podziała się Ella?

Rozejrzeli się między sobą.

— Nie zostawił jej książę w kajucie? — zapytała Mała Xusia.

— Nie widziałem jej, odkąd wróciłem.

— My również — odezwali się pozostali.

— Mayu, widziałaś gdzieś Ellę? — zapytała Cea.

Dziewczynka oderwała się od jedzenia, zamrugała długimi rzęsami i wyrecytowała:

— Rankiem, po wyjściu księcia Wemisa i pana Dorkiego, pani Ella zawołała mnie do siebie i kazała sobie przynieść papierowe wydanie ostatniego numeru „Moda i biżuteria”, po czym zamówiła do pokoju lody i czekoladę. Od tamtej pory nie opuszczała kajuty i z nikim się nie komunikowała.

— Żurnal leżał na stoliku — potwierdził Dorki.

— Kufelek na lody i zaczętą czekoladę widziałem na barku — dodał Wemis, połykając kęs kotleta.

— Jeśli jest na pokładzie, to się znajdzie. Przecież to nie igła w stogu siana — wtrąciła Cea.

— Chyba że poszła sobie pospacerować, zapuściła się w głąb lasu i zjadły ją wilki, hi, hi… — zachichotała Mała Xusia: — Albo poderwał ją jaki książę… O! Pardon, książę Wemisie!

Śmiała się, dziobiąc widelcem zielony groszek.

Załoga, widząc ubawioną z własnego kawału dziewczynę, również się chichotała, nawet Dorki i książę Wemis się uśmiechali.

— Panna Xusia, jak zwykle skora do żartów, ale nie ma tu lasu ani wilków, a jedyny książę, jaki przebywa obecnie na tej planecie, to ten, który siedzi z wami — oznajmił Wemis, udając wesołość, ale jego oczy zdradzały przejawy niepokoju i zachowywały niezwyczajną czujność i ruchliwość.

Załoga zdążyła na tyle poznać księcia Wemisa, że ta niewielka zdawałoby się różnica w jego zachowaniu, przyciągnęła wszystkich uwagę.

— Książę się niepokoi o tę dziewczynę, to może poszukamy jej po kolacji? — zaproponowała cicha zazwyczaj Ziza Miro.

— Oczywiście, że tak zrobimy — odpowiedziała za księcia Cea: — Nie pozwolę, by pasażerowie łazili po moim okręcie jak bezpańskie koty po śmietniku.

— Zgadzam się z komandor Cea — przytaknął kapitan Nuki: — Przejrzymy wszystkie pomieszczenia za pomocą kamer, a tam, gdzie ich nie ma, sami sprawdzimy.

I na tych przygotowaniach do poszukiwań dziewczyny upłynęła im kolacja w gwarze, śmiechu i ukradkowych pomiędzy sobą spojrzeń.

Po posiłku Cea podzieliła załogę, wyznaczyła im sektory, poziomy i miejsca słabo lub wcale niemonitorowane, a sama, wraz z kapitanem Nuki, księciem Wemisem oraz Dorkim, udali się na mostek kapitański, gdzie mieściło się także centrum monitoringu.

Było tam sto holograficznych monitorów. Przedzielone na czworo wyświetlały w wysokiej rozdzielczości wnętrze kosmicznego statku.

Wemis z ochroniarzem przeszukiwali pomieszczenia za pomocą małych joysticków, a komandor Cea i kapitan Nuki prowadzili rozmowy z poszukiwaczami przez terminale porozsiewane po całym okręcie, jak i archaiczne, acz niezawodne radio.

— Dlaczego na tym diabelskim okręcie nie ma skanerów do wyszukiwania żywych istot? — marudził książę Wemis, manipulując nerwowo drążkiem joysticka.

— Bo to transportowiec, a nie okręt pasażerski, książę Wemisie — oznajmił spokojnie kapitan Nuki.

— Gdyby należał do mnie…

— A gdybym ja miała tyle pieniędzy co książę… — przedrzeźniała go Cea.

— Przecież dobrze ci płacę — odpowiedział urażony.

— Gdybym nie musiała latać z księciem, zarobiłabym drugie tyle.

— Więc uważasz, że jesteś poszkodowana?

— Uważam, że jako przedsiębiorca transportowy nie mogę w pełni prosperować i tym samym stoję w miejscu. Straciłam wielu zamożnych klientów…

— Masz mnie. Powinno ci to wystarczyć.

— Niestety musi. — Wydęła z niesmakiem wargi.

Książę obrzucił ją niechętnym spojrzeniem, lecz wstrzymał się od riposty.

Po dwugodzinnych poszukiwaniach mieli już tego dosyć i kiedy wszystko wskazywało na to, że nie znajdą dziewczyny, odezwał się Ordik z pomieszczenia, w którym zamontowany był system mechanicznych wyciągarek. Służyły do awaryjnego holowania obcych jednostek lub przesuwania ciężkich, wielkogabarytowych przedmiotów.

„Znalazłem ją!” — krzyczał w mikrofon: — „Znalazłem!”.

Głos mu drżał, zdawał się zdenerwowany i podniecony.

„Jasny gwint! A niech mnie kule biją! Czegoś takiego nie widziałem!” — Skierował przenośną kamerę na coś, co przypominało ludzkie szczątki.

Wemis zamarł jakby gromem rażony, Dorki z trudem patrzył na owinięte jelitami tryby, kapitan wytrzeszczył oczy w monitor, a Cea odwróciła z obrzydzeniem głowę.

„Co ona tutaj robiła?! Jak ona się tu dostała?! Przecież to miejsce jest zamknięte dla pasażerów!” — Leciały słowa z głośników, przewijały się przerażające obrazy.

Wemis ochłonął z pierwszego wrażenia i przypadkowo spojrzał na Cea, która wystraszonym wzrokiem wpatrywała się w jeden z monitorów. Pobiegł za tym spojrzeniem i zobaczył na ekranie siedzące na podłodze ludzkie dziecko. Turlało po antypoślizgowej wykładzinie szmacianą piłkę.

— Co to?! — W okamgnieniu wyszarpnął pistolet i skierował go w stronę dowódcy okrętu.

Dorki skoczył jak tygrys na Wemisa, rozległ się huk pistoletu i pani komandor zatoczyła się bezwładnie do tyłu.

Rozpoczęła się bójka na śmierć i życie pomiędzy księciem a Dorkim. Pistolety blokowane w rękach obu mężczyzn grały co chwilę kulami. Pociski odbijały się od metalowych ścian i lecąc rykoszetem, kosiły wszystko, co stanęło im na drodze.

— Ty zdrajco! — syczał Wemis, nie mogąc trafić w silnego niczym bawołu Dorkiego.

Dorki pomimo starań nie mógł dostać Wemisa, bo ten w chwili zagrożenia okazał wiele mocy.

— Brzdęk! Brzdęk! — kolejne kule przeorały przestrzeń statku.

W końcu książę, wykręcając się mocno w prawo, uwolnił rękę i wypalił Dorkiemu prosto w oczy.

Ochroniarz odchylił głowę i kula, zamiast zagłębić się w czoło, wyrwała mu połowę ucha. Syknął z bólu, poczuł krew zalewającą szyję i kolanem kopnął Wemisa w krocze.

Cios był jednak za słaby i książę wypalił po raz kolejny. Tym razem celnie.

Dorkiego odrzuciło do tyłu, wpadł na konsolę, prześliznął się z fotelem kapitana i runął na podłogę. Krew sączyła się z jego przestrzelonego ramienia.

— Zdrajco! Tak mi odpłacasz przyjaźń?!

Krzyczał wściekle, toczył pianę z ust i ciskał piorunami z oczu. Skierował broń w Dorkiego i kiedy miał wypalić, poczuł ukłucie pomiędzy łopatkami i więdnące członki. Broń wyśliznęła mu się z ręki, nogi ugięły w kolanach, a w uszach usłyszał głos komandor Cea.

Przykładała do jego pleców lufę pistoletu do zastrzyków i szeptała mu do ucha:

— To za to, coś mi uczynił w młodości… Za podłość, jaką mi okazałeś i mojej matce… — Pociągnęła za spust i władowała w niego drugą porcję środka obezwładniającego.

Mlecznobiały płyn wtrysnął w ciało Wemisa, a on sam opadł na kolana, zaparł się rękoma i w pozycji na czworakach głośno posapywał. Z przerażeniem obserwował ulatujące z ciała siły, drętwiejący język, sztywniejące członki, aż odkrył, że nie jest w stanie się poruszyć.

Dorki powstawszy z podłogi, podszedł wahadłowym krokiem do Cea zamierzającej w przypływie złości wstrzyknąć w ciało Wemisa trzecią, śmiertelną dawkę, wyrwał jej pistolet z ręki, po czym zataczając się jak pijany, dotarł do terminala, wystukał na klawiaturze numer i po chwili ujrzał znajome oblicze.

— Obiekt gotowy, doktorze Asmad.

— Moi ludzie są już w drodze. Będą u was za dziesięć minut.

— Dziękuję.

–––

Po niespełna dwudziestu minutach Wemisa nie było już na pokładzie. Jechał opancerzonym pojazdem do metropolii ludzkich ciał i mózgów w towarzystwie czterech panów ubranych w jaskrawo pomarańczowe kombinezony. Technicy patrzyli na niego w skupieniu i z politowaniem, a on leżał rozciągnięty na podłodze, nie mogąc się poruszyć i wymówić najmniejszego choćby słowa. Ale świadomość w nim nie zgasła. I to właśnie ta świadomość jeżyła mu włoski na skórze i wyciskała z oczu słone krople.

— Boicie się, prawda? — zagadał do niego starszy technik w fosforescencyjnych okularach: — Proszę się odprężyć, książę Wemisie, niedługo będzie po wszystkim.

–––

Tymczasem na statku, Cea z przestrzelonym bokiem klęczała u trupa kapitana Nuki, który trafiony rykoszetem leżał w kałuży krwi z roztrzaskanym czołem. Płakała nad jego ciałem, przykładała do jego poprzecinanej zmarszczkami twarzy policzek i nie zaprzestawała go przepraszać.

W fotelu kapitańskim siedział osowiały Dorki, jego raną zajmowała się Ziza Miro. Nie była wtajemniczona, toteż nie wiedziała, co tak naprawdę zaszło na mostku, ale udzielała im fachowej pomocy.

Na mostku byli również Ordik i Yaro, Mała Xusia i Maya. Ta ostatnia próbowała pocieszać komandor Cea, acz nadaremnie.

Cea nieobecna duchem błądziła po wspomnieniach, po dzieciństwie, po rodzinnym domu i szkole. Wspominała kapitana Nukiego uczącego ją podstaw pilotażu, rozpamiętywała pierwsze sukcesy i pierwsze porażki, przypominała sobie ostatnie lata wspólnych lotów.

Nigdy nie czuła tak wielkiego bólu, jak teraz. Nigdy nie płakała tak rzewnymi łzami. I nigdy nie miała w sercu tak wielkiej pustki.

— Kapitanie Nuki… — powiedziała przez gorące łzy boleści, potrząsając nim lekko: — Niech się pan zbudzi… To rozkaz! Kapitanie Nuki. Musi pan zasiąść do sterów. Zaraz odlatujemy…

Ale kapitan nie reagował na szturchnięcia, nie odpowiadał, a tym bardziej nie wykazywał najmniejszego zainteresowania dalszą podróżą.

Maya płakała z panią komandor, Ordik i Yaro stali nieruchomi, porażeni, odrętwiali, a Mała Xusia wpatrzona tępym wzrokiem w ekran, po którym biegał roześmiany chłopiec, powtarzała niczym nakręcona katarynka:

— To moja wina. To moja wina. To moja wina… Nie włączyłam maskowania. Nie włączyłam maskowania. Nie włączyłam maskowania… To moja wina. To moja wina. To moja wina…

ROZDZIAŁ X

Wieczorem w pałacu Nizińskich uczynił się rejwach. Przybycie hrabiny Wilczyńskiej postawiło na nogi całą służbę. Pani Anastazja Nizińska, wróciwszy do domu z odwiedzin u znajomych, była tak podekscytowana przyjazdem hrabiny, że wszystkim bez wyjątku udzielił się jej entuzjazm.

Życie we dworze nabrało niezwyczajnego tempa. Każdy gdzieś się śpieszył, każdy miał coś do zrobienia, wszyscy mieli pełne ręce roboty. Od pokojówki począwszy, poprzez kucharza, aż do zarządcy, ogrodników i stajennego.

Pod wieczór wrócił również Niziński z miasta. Zaskoczony tak szybkim przyjazdem siostry zdawał się rozkojarzony i poddenerwowany. Kilka lat jej nie widział, nie utrzymywał z nią kontaktu, odsunął od siebie i omalże wymazał z pamięci. Mimo to cieszył się z jej przyjazdu. Znaczyło to, że nie żywi do niego urazy, że zapomniała mu chwilę roztargnienia i złości, że puściła w niepamięć rodzinną sprzeczkę.

Niziński, uległszy perswazjom żony i syna, wysłał do Wilczyńskiej zaproszenie. Przełamał dumę, przemógł w sobie zawziętość, przeprosił i błagał hrabinę o przebaczenie, a przede wszystkim pisał, iż pragnie ją zobaczyć. I prawdę powiedziawszy, wątpił, aby siostra mu kiedykolwiek darowała, a jednak przyjechała, i to jak prędko.

Ostatni w pałacu zjawił się Leopold. Państwo Nizińscy dziwili się, skąd wiedział o przyjeździe ciotki, podejrzewali, że uprzedziła go wcześniej i mieli mu za złe, że nie powiadomił ich o tym. Ale Leopold śmiał się z rodziców, odpowiadał monosylabami i nie dawał się wciągnąć w dłuższe dysputy na ten temat. On też jako jedyny z całego domostwa zachowywał największy spokój, nie poddał się ogólnej egzaltacji i nie traktował przyjazdu hrabiny jako coś niezwykłego.

Justysia od przybycia ciotki chodziła z marsem na czole. Bez przerwy się dąsała, z nikim nie chciała rozmawiać, na pannę Blanchard tupała w złości lub fukała, a na służbę warczała jak wilcze szczenię. Po nabażonej[38] twarzyczce i ognikach w oczach domyślano się, że jest nieszczęśliwa przyjazdem ciotki. Nikt jednak nie rozumiał dlaczego.

+

Weronika miała się jeszcze gorzej. Usnąwszy na sofie w salonie, zapadła w sen długi i niespokojny. Miała wrażenie, że znalazła się w pokoju z mężczyzną bez twarzy. Pokój przedzielony na pół szklaną taflą oddzielającą ich od siebie wypełniała zielonkawa woda. Nie rozmawiali ze sobą, lecz pisali po tej tafli za pomocą myśli.

„To ja. Dorki” — napisał na szybie.

Ale kto to jest Dorki? Usiłowała sobie przypomnieć, odtworzyć z pamięci, wydobyć z podświadomości ukryte wspomnienia i nagle, przedzierzgnęła się w zupełnie kogoś innego. Raptem zaświtało jej w głowie i uświadomiła sobie, że nie jest Weroniką Nizińską.

„Dorki?” — zapytała, przypominając sobie jego oczy.

„Tak”.

Przypomniała sobie jego usta.

„To naprawdę ty?”. — Przypomniała sobie jego włosy.

„Tak Veni. To ja”.

Przypomniała go sobie, zobaczyła twarz mężczyzny i ze szczęścia łzy popłynęły po jej licu…

Kiedy się przebudziła, jej ciało drżało jakby w gorączce, oczy szklane i nabrzmiałe czerwienią gorały ogniem, a głowa mało nie eksplodowała z bólu.

— Panienko Weroniko… Dobrze się panienka czuje? — zapytała służebna Siemka: — Może posłać po doktora?

— Jestem Veni Horg! — krzyknęła: — Veni Horg! — Wybiegła z salonu, wrzeszcząc jak potępieniec.

W holu minęła Sławę, służebną hrabiny Wilczyńskiej; zdawała się do niej złośliwie uśmiechać.

Wbiegła do ogrodu, popędziła alejką nad stawik i bez zastanowienia wskoczyła do wody. Zimna toń otuliła jej ciało, przesączyła ubranie, wlała się w buty, schłodziła przyjemnie rozognione policzki i rozpalone czoło. Szlochała pod wodą, łkała słonymi kroplami i pragnęła umrzeć.

„Jesteś żywym ogniwem”. — Myśl napisana na szybie powracała nielitościwie, niechciana kołatała się w głowie, odbierała chęć do walki… — „Jesteś żywym ogniwem” — powtarzała, cierpiąc piekielne katusze.

Otworzyła oczy. W zielonkawej wodzie ujrzała Dorkiego. Płakał błękitnymi łzami.

„Jak mogłeś mi to zrobić? Kochałam cię. Tak bardzo kochałam i ufałam ci, a ty mnie tak zawiodłeś” — napisała mu myślami na wodzie.

„Veni. To nie moja wina. Nie wiedziałem! Przysięgam ”.

„Żegnaj Dorki”.

„VENI!!”.

„Teraz nazywam się Weronika Nizińska. Jestem bioenergoogniwem i nic już nas nie łączy. Żegnaj”.

„Veni!”. — Płakał.

Ale nie odpowiadała, patrzyła w jego ukochane oczy.

„Veni!”.

Cisza.

„Veni! Proszę! Odezwij się!”.

Poczuła szarpnięcie za włosy, jakieś silne ręce chwyciły ją za ramiona i pociągnęły w górę.

— Niechże panienka się ocknie! Panienko Weroniko! Niech się panienka zbudzi! — Cucił ją wystraszony ogrodnik o zmiętej, ogorzałej twarzy.

Leżała na brzegu stawu, mokra, zmęczona i senna.

— Niech ktoś wezwie pomoc! — krzyknął do gapiów.

–

Na wieczerzy Weronika zjawiła się ostatnia. Musiano na nią długo czekać. Matka różowiła się za córkę przed hrabiną Wilczyńską, przewracała oczami i próbowała ją tłumaczyć:

— Hrabina wybaczy to małe opóźnienie. Weronika znów miała wypadek. Przyjeżdżał doktor Walewicz. Zapewniał, że to niegroźne omdlenie wywołane silnymi emocjami. Tyle się u nas ostatnio dzieje. Prawdziwe urwanie głowy.

— Nie szkodzi, droga Anastazjo. Ja wszystko rozumiem i jestem tu po to, żeby w miarę możliwości pomóc tej biednej dziewczynie.

— Wierzymy, cioteczko, że twoja obecność w naszym domu przyniesie jej rychłe wyzdrowienie — wtrącił Leopold, obdarowując ją ciepłym uśmiechem.

— Ja również będę z tego rada — odpowiedziała.

Wkrótce zjawiła się Weronika.

— Dobry wieczór. Przepraszam za spóźnienie.

Usiadła na swoim miejscu i spostrzegła, że obok hrabiny Wilczyńskiej siedzi jej służebna Sława. Było to dla niej dość osobliwe, ponieważ służba do stołu z panami nie siadała. Ale Sława nie przypominała ani trochę zwykłej służki. Nie mniej strojnie ubrana od Wilczyńskiej wyglądała na jej córkę, czuła się swobodnie, wzorcowo się zachowywała i trzymała język na uwięzi.

Ciotka wyczytała jej zdziwienie w oczach, dlatego postanowiła wyjaśnić tę przedziwną sytuację.

— Sława, drodzy państwo, nie jest zwykłą służebną. Jest córką barona Karłowicza.

— Stanisława Karłowicza? — zapytał Niziński.

— Zgadza się. Jak wiecie, baron zbankrutował i popełnił samobójstwo. Jego zaś żona, nieszczęśliwa Julcia, podupadła na zdrowiu i do szczętu sfiksowała. Zamknięto ją w zakładzie, toteż zaopiekowałam się ich jedyną córką i przyjęłam na służbę. We dwoje nam raźniej.

— Przepraszam, że wtykam nos w nie swoje sprawy, pani hrabino. Ale czy córka Stanisława Karłowicza nie zginęła pod kołami powozu w Warszawie? — zapytał inspektor Sroka.

Dopiero teraz Weronika zobaczyła inspektora przy stole i zdumiała się jego obecnością.

— Istotnie, wpadła pod powóz, lecz z pomocą bożą wyzdrowiała, choć od tamtej pory mało mówi.

— Biedactwo — wzdychnęła Nizińska: — Ale państwo pewnie zgłodnieli… Janie, proszę podawać! — rozkazała kamerdynerowi i po chwili wszyscy zajadali się przepyszną i suto podaną kolacją.

Weronika przyglądała się ciotce. Ukradkowymi spojrzeniami śledziła jej ruchy, mimikę, sposób trzymania widelca i noża. Oceniała jej fryzurę, przebogato zdobioną suknię, zaglądała w skryty koronkami dekolt, chłonęła diamenty na jej szyi i pierścienie na długich palcach. Wszystko w niej wydawało się takie idealne, gładkie i jakieś lekkie. Jakby nie była z krwi i kości, jak gdyby pochodziła nie z tego świata.

Ale i hrabina nie pozostawała obojętna jej spojrzeniom, i często na nią popatrywała. Zderzały się oczami i pojedynkowały wzrokiem. Hrabina rozdawała uśmiechy na prawo i lewo, szeleściła słodkim głosem, hipnotyzowała spokojnym dźwiękiem, zdawała się perłą pośród marnych, szarych kamieni i boginką, która nagle obdarzyła dom Nizińskich swą bytnością.

— Czy ciotka długo u nas będzie bawić? — zapytała niespodziewanie Justysia.

Miała usta pełne makaronu i zmrużone oczka. Przypominała zezłoszczonego elfika.

— Jeszcze nie wiem, drogie dziecko. Pewnie kilka dni pobędę — odpowiedziała, przymilając się uśmiechem.

— W takim razie! — Huknęła Justysia ręką w blat stołu, aż pospadały sztućce.

— Justysiu! — krzyknął Niziński, zgorszony jej zachowaniem.

— W takim razie! Ja wyjeżdżam! — dodała, dumnie odeszła od stołu i wybiegła z jadalnego.

— Justysiu! — zawołała za nią matka.

Panna Blanchard nie rozumiejąc, co się stało jej podopiecznej, podziękowała za posiłek i wyszła za małą.

— Co w nią wstąpiło?! — dziwił się Niziński. — Nigdy tak się nie zachowywała.

Weronika oszołomiona przedstawieniem siostry zerkała po zebranych przy stole i czytała z ich zdumionych twarzy.

Najmniej przejęty zdawał się Leopold, który z jakimś uwielbieniem wpatrywał się w hrabinę Wilczyńską. Inspektor Sroka gmerał oczami po pustym talerzu, matka kipiała wewnętrznie złością, a ojciec z oburzeniem strzygł wąsami. Tylko oblicze Sławy zdawało się nieporuszone, chłodne, pozbawione energii, martwe.

— Cioteczka się nie gniewa na Justysię. Jest zazdrosna o Weronikę. Wkrótce przywyknie, uspokoi się i sama przeprosi — łagodził nieprzyjemną chwilę Leopold.

Hrabina się roześmiała. Usta jej lekko drgały, nieskazitelnie białe zęby błysnęły pomiędzy wargami.

— Ależ Leopoldzie! Czemuż miałabym się gniewać? Nie pamiętasz, jak sam ode mnie uciekałeś?

— Pamiętam, pamiętam… — Śmiał się i czerwieniał: — Niech cioteczka tego nie przypomina. Niech milczy i wstydu oszczędzi.

Atmosfera się rozprężyła. Wrócono do jedzenia, popijano czerwonym winem. Gwarzono i śmiano się. Niziński wspominał z siostrą młodość, Nizińska powtarzała zasłyszane plotki, a inspektor zabawiał zebranych śledczymi ciekawostkami.

Jedynie Weronika i Sława milczały. Ta pierwsza obecna ciałem, nieobecna duchem, rozpamiętywała Dorkiego, nienawidziła w myślach księcia Wemisa, gardziła jego matką Calirą, i wylewała łzy nad nienarodzonym dzieckiem.

W pewnym momencie powstała, podziękowała za posiłek, wymigała się jak zwykle bólem głowy i opuściła jadalnię.

W korytarzu czekała na nią Justysia. Dziewczynka wzięła ją za rękę i uprowadziła do swojego pokoju, skąd niezbyt grzecznie, acz stanowczo wyprosiła czekającą na nią guwernantkę.

— O co chodzi Justyś? — zapytała Weronika.

— Chcę, żeby stąd wyjechała! — powiedziała.

Objęła ją żarliwie i się popłakała.

Usiadły na łóżku i Weronika jęła małą muskać po włosach, obcałowywać jej głowę, przytulać do siebie.

— Bo… Bo ona nie jest człowiekiem… — wyszlochała.

— Co ty mówisz?

— Bo ona nie jest człowiekiem.

— Jak to nie jest?

— Normalnie. Ludzie mają takie kolory wokół siebie… A ona nie ma!

— Jakie kolory?

— No, takie jakby balony!

— Co za balony? — Nie mogła jej pojąć.

— Przeciem mówiła, że kolorowe!

Podbiegła do komódki i wyciągnęła z niej narysowany przez siebie obrazek:

— To jest mamcia, tatko, Leopold, ty i ja… Widzisz? To naokoło to balony.

Weronika, a w zasadzie Veni Horg, załapała, o co biega małej.

— Aura.

— Co?

— Tak się nazywają te balony.

Justysia przyglądała się jej krągłymi oczami.

— I ty Justyś widzisz te kolory?

— No, przecie, że tak!

— A u Sławy są?

— Są. Ino takie blade.

Weronika wstała. Przemaszerowała po pokoju wte i wewte. Myśli niczym noże cięły wspomnienia Veni Horg na małe, posegregowane porcje; przywoływały mgliste obrazy matki i ojca, szkoły i nauczycieli; ukazywały surowe oblicza timańskich kapłanów i rozbrzmiewały echem tajemnych nauk. Aura – niewidoczna emanacja energii pod postacią kolorów istot żywych, którą nieliczni mają szczęście zobaczyć, a która dowodnie świadczy, iż jest coś więcej poza światem materialnym.

Przypomniała sobie jednego ze znajomych. Opowiadał, że przebywający w Iluzji, w świecie bioenergoogniw, sprawiają, iż aury nosicieli znikają lub są prawie niewidoczne. Zainfekowany pasożytniczym bytem nosiciel staje się półumarłą powłoką, naczyniem i narzędziem w rękach obcej istoty. To wspomnienie wgryzło się w jej jaźń niczym czerw toczący słodkie jabłko, pobudziło nieświadomą część uśpionej świadomości, wzmocniło czujność i przysposobiło wojowniczo do walki z czymś, czego jeszcze nie potrafiła określić, acz czuła, że niebawem wszystko się wyjaśni.

— Mówiłaś komuś o tym? — zapytała.

— Jeno tobie.

— Więc obiecaj, że pozostanie to między nami. To będzie nasz sekret. Dobrze?

— Obiecuję — odpowiedziała Justysia.

— I dam ci bardzo ważną misję.

— Jaką?

— Będziesz moim uchem i okiem.

— Mam szpiegować?

— Tak. Obserwować ciotkę Wilczyńską.

— Ja się jej boję!

— Przecież nic złego ci nie zrobi. Po prostu się przyglądaj. Łaź za nią i zapamiętuj, co robi. O wszystkim będziesz mi mówiła.

Dziewczynka przez chwilę namyślała się.

— To ja mogę ciotkę przeprosić…

— Dobra myśl, Justyś. Przeproś ciotkę. Nie będzie cię o nic podejrzewała.

Wyszły z pokoju. Weronika wróciła do siebie, a Justysia poszła do jadalnego przeprosić Wilczyńską.

W pokoju Weronika zastała sprzątającą Siemkę. Zza portiery wychyliła się głowa Ciarki.

— Panienka po wieczerzy? — zapytała służebna.

— Tak.

— Panienka się położy?

— Jeszcze nie wiem. — Usiadła na łóżku.

— Czy panience coś dolega?

— Skończ z tym odpytywaniem! — Zirytowała się służebną.

Siemka wyszła, a Ciarka przysiadła się obok.

— Przykrzy ci się? — zapytała dziewczynę.

— Mało-wiele[39] — przytaknęła: — Całymi dniami tu siedzę. Tęskno mi do słońca, do drzew i zielonej trawy.

— Musimy coś z tym zrobić — odpowiedziała.

— Ino co? — Wzdychnęła dziewczyna.

Weronika myślała, myślała i myślała, aż raptem wpadła na pewien pomysł.

— Wpierwej wywiozę cię z pałacu powozem w kufrze. Potem przebierzemy cię za pannę ze dwora. W kapeluszu i z parasolem nikt cię nie pozna. Pospacerujemy sobie nad rzeką.

— A jak się panienka wytłumaczy rodzicom, kiedy inspektor Sroka zapyta, co to za młódka towarzyszyła panience na spacerze? — wtrąciła Siemka, wchodząc do pokoju.

Weronika załamała ręce.

— Nie pomyślałam o tym. — Ziewnęła.

— Niech się panienka kładzie. Jutro się zastanowimy.

–––

Następnego dnia, z samego rana, hrabina Wilczyńska zabrała Weronikę i Justysię na przejażdżkę powozem. Towarzyszyły im Sława i panna Blanchard, nieodstępująca na krok dziewczynki. Rozmawiały po francusku, toteż Weronika rzadko kiedy miała okazję wtrącić się do rozmowy. Wciąż doskwierały jej kłopoty z pamięcią.

— Jak się pani podoba nasz nadwiślański kraj? — zapytała hrabina pannę Blanchard.

— Niestety jak do tej pory niewiele zwiedziłam. Nie przywykłam również do sielskiego życia. Krajobrazy są przepiękne, przyroda rozkoszna, ale tęsknię za paryskim zgiełkiem i ludźmi.

— Pani jest paryżanką?

— Urodziłam się w Paryżu. Tam dorastałam i wychowałam.

— Piękne miasto, ciekawi ludzie, acz przeciwnie do pani, ja nie przepadam za zgiełkiem światowych stolic. Kiedy żył mój świętej pamięci mąż, wtedy nie miałam wyboru. Jeździliśmy po świecie, zwiedzaliśmy, bawiliśmy się na całego. Tak jak pani teraz tęskno za Paryżem, tak natenczas ja tęskniłam za krajem. Brakowało mi tego anielskiego spokoju, ciszy dzwoniącej w uszach oraz leniwie płynącego życia.

Justysia udawała zajętą krajobrazami, choć tak naprawdę śledziła spod kapelusika hrabinę, notowała w pamięci jej słowa, rejestrowała zachowanie. Aż w pewnym momencie ciotka to zauważyła i zapytała:

— Czemu tak mi się przyglądasz, drogie dziecko?

— Bo ciocia taka ładna. — Uśmiechnęła się przymilająco.

— Och! Dziękuję! Nie sądziłam, że w moim wieku mogę się jeszcze komu podobać…

— Przecież ciocia nie jest stara.

— Ale też i nie jestem młoda.

— Dlaczego ciocia powtórnie nie wyjdzie za mąż?

— Panno Justyno, nie wypada starszym zadawać tego typu pytań — wtrąciła panna Blanchard.

— Bo to nie jest takie proste, moja droga. Małżeństwo to poważna sprawa. Nie można ot tak po prostu wybrać sobie męża i wyjść za niego.

— Dlaczego? — Nie ustępowała dziewczynka.

— Podrośniesz, to zrozumiesz.

Rozwarły się w uśmiechu pokraszone wargi hrabiny, zabłysnęły bielą zęby i pobladło lico przelęknionej Justysi.

— Ty się mnie boisz? — zapytała Wilczyńska.

— Co też cioci przyszło do głowy?

— Odniosłam takie wrażenie.

— Ani trochę się cioci nie boję — kłamała.

— Voilà! Jesteśmy! — oznajmiła hrabina.

Dojechały do tamy na rzece. Wyszły z powozu i poszły popatrzeć na zalewisko utworzone po drugiej stronie zapory.

Niebieskie niebo zabarwiło rozlaną szeroko wodę intensywnym błękitem. W lustrze głębiny sunęły pierzaste obłoki, leciało stadko kaczek, przeglądały się porastające brzegi drzewa, i całowały zmarszczoną powierzchnię wody ryby.

— Jak tu ślicznie — powiedziała Weronika, oczarowana tym widokiem i ukojona poszumem spływającej wody po drugiej stronie zapory. — Prawie jak na Timanii — dodała i ugryzła się w język.

Ciotka ze Sławą wymieniły się porozumiewawczo spojrzeniami, popatrzyły na nią ciekawie, a Justysia zapytała:

— Gdzie to?

— To… z takiej książki. Z takiego opowiadania — odpowiedziała wykrętnie.

— Były tam obrazki?

— Nie było.

— To skąd wiesz, że jest tam pięknie.

— Z opisu.

— Ciekawam, co to jest za książka? — zapytała milcząca dotąd Sława.

— Nie pamiętam — odpowiedziała Weronika, nie chcąc dłużej tego ciągnąć.

Miała żal do siebie, że dała się ponieść emocjom i nie zapanowała nad wspomnieniami.

— Szkoda… — rzekła dziewczyna: — Bo bardzo lubię czytać.

— Weroniko — zagaiła Wilczyńska i położyła rękę na jej spoczywającej na poręczy dłoni.

—Słucham Ciociu?

— A może powinnam Ci mówić Veni?

Weronika zbladła, serce podeszło jej do gardła.

— Nie rozumiem, o co cioci chodzi.

— Kiedy siedziałam w swoim pokoju, usłyszałam, jak krzyczysz: „Jestem Veni Horg”. Sława może to potwierdzić.

— Coś mi się przyśniło…

— Złotko, martwię się o ciebie. Jeśli chcesz, porozmawiajmy… Opowiedz mi o wszystkim… Od razu poczujesz się lepiej.

— Nie mam nic cioci do powiedzenia.

— A jednak myślę, że masz… O Veni Horg, o ciąży, o Dorkim i księciu Wemisie. Może nawet o znienawidzonej księżnej Calirze?

Weronika szarpnęła się. Chciała wyrwać rękę z uchwytu Wilczyńskiej, ale ta bez trudu przytrzymywała ją do poręczy.

— Skąd ciocia wie o Dorkim? O Wemisie? Skąd ciocia wie o Calirze?!

— Cóż, twoi rodzice i doktor Walewicz opowiedzieli mi o twoich sennych majakach. Szczerze pragnęłabym ci pomóc.

— Niech ciocia mnie puści! Natychmiast! — wrzasnęła: — Nie potrzebuję cioci pomocy! Sama dam sobie radę!

Ciotka puściła ją. Weronika pobiegła drogą biegnącą nad tamą, za nią popędziła Justysia, a za dziewczynką panna Blanchard, przywołując bezskutecznie swoją uczennicę.

— Sprowadź ją z powrotem — rozkazała Wilczyńska Sławie.

— Jak hrabina każe… — odpowiedziała Sława i nieśpiesznym krokiem udała się śladem uciekinierki, jej siostrzyczki i Francuzki.

Zatrzymały się w cieniu przydrożnych drzew i głośno sapiąc, patrzyły sobie w oczy. Justysia nieco przerażonym wzrokiem, panna Blanchard surowym i karcącym, a Weronika niespokojnym.

Coś się w niej zmieniało, nagle ogarnęła ją pewność siebie, świadomość Veni Horg dodawała jej wigoru, a dawna Weronika Nizińska, jakby zacierała się w myślach.

— Jestem Veni Horg — oświadczyła Justysi, ale dziewczynka się wystraszyła.

— Znowu zaczynasz?

— Justyś… Jeśli coś mi się stanie. Zapamiętaj, co ci teraz powiem. Nie wiem, czy to ci się do czegokolwiek przyda, lecz może pewnego dnia będziesz umiała to wykorzystać.

Justysia obserwowała siostrę ze zdziwieniem, rozdziawiała buzię i nic z tego nie rozumiała. Panna Blanchard tym bardziej. Nie znała języka polskiego poza kilkoma grzecznościowymi zwrotami i paroma przydatnymi słowami.

— Nazywam się Veni Horg. Pochodzę z planety Timania w gwiazdozbiorze Nora. Moja rasa od prawieków przemierza kosmos, podbija obce planety i podporządkowuje sobie żywe istoty. Przed tysiącami lat moi przodkowie dotarli do Ziemi. Do tej, na której teraz jesteśmy. Bezludnej wtedy. Założyli kolonie w celu wydobywania złóż złota, srebra, diamentów i wszelkich wartościowych kruszców, ale potrzebowali do pracy niewolników. Dlatego postanowili wykorzystać do tego celu miejscowe zwierzęta. Zaczęli je krzyżować bez powodzenia. Ostatnimi nieudanymi eksperymentami były małpy. Koniec końców na swoje podobieństwo stworzyli człowieka. Mniejszego, bezwolnego, ze specjalnie uszkodzonym genotypem. Z krótkim czasem życia. Tak, zaczęła się historia ludzkości. Tak narodzili się bogowie. I tak z pomocą ludzi zapanowano nad Ziemią.

Veni spojrzała na drogę, skąd nadchodziła Sława.

— Ludzie jednak za prędko się rozmnażali. Świadomość ich rosła niebezpiecznie szybko. Nie potrzebowaliśmy rasy rozumnej, a prymitywnych niewolników. Dlatego pewnego dnia bogowie zdecydowali zniszczyć ludzkość, ale byli i tacy, którzy się temu sprzeciwili. Doszło pomiędzy nimi do zwady, a później do wojny. Źli bogowie zwyciężyli, wzburzyli morza i oceany, i zalali większość część lądu. Kiedy woda zeszła rozpoczęto na nowo eksplorację Ziemi. Ludzkość po raz wtóry dźwignęła się z kolan i tak jak wcześniej stała się zagrożeniem dla boskiej rasy panów. Postanowiono przeto wykorzystać szybko rozpleniających się ludzi i czerpać z nich energię. Powstały wielkie bioenergofarmy, stworzono system wirtualnej rzeczywistości i zamknięto ludzi w szklanych pojemnikach.

— Nie rozumiem! Co ty gadasz Weroniko? Tyś oszalała? — powiedziała Justysia i ujęła się za głowę.

— Justyś! Ty śpisz! Ja śpię! Panna Blanchard śpi! Wszyscy ludzie na świecie śpią uwięzieni w małych szklanych akwariach!

— Hrabina przeprasza i prosi, żeby panienka wróciła.

Usłyszeli głos Sławy.

— Justyś! Nie możecie prowadzić wojen! Nie możecie się nienawidzić ani zabijać! Nie wolno wam emanować negatywnej energii! Tylko w ten sposób się uwolnicie! Tylko wtedy upadną bioenergofarmy! Tylko wówczas odzyskacie wolność! Zapamiętaj, co ci powiedziałam! Zapamiętaj…

— Raczy panienka posłuchać hrabiny. W przeciwnym razie będę musiała użyć siły — powiedziała Sława, podchodząc do Weroniki.

— Przekaż księżnej Calirze, że słono mi za to zapłaci! — odpowiedziała, zrzuciła kapelusz, rozdarła suknię na przodzie i wyrwała do lasu.

Justysia się rozpłakała, panna Blanchard wzięła ją za rękę i pociągnęła z powrotem do powozu, a Sława pobiegła za Weroniką.

Veni, bo to nie była już Weronika, pędziła jak szalona, nie zważała na chaszcze, pędy chwytające ubranie, na kolce drące skórę, na bicze z wiotkich gałęzi chłoszczące jej buzię. Nie słyszała za sobą dziewczyny, nie widziała chwytających ją rąk za suknię, lecz kiedy poczuła szarpnięcie, odwróciła się błyskawicznie i zdzieliła z pięści napastniczkę między oczy.

Sława nieprzygotowana na atak zachwiała się, noga ugrzęzła jej w wykrocie i zanim zdołała odzyskać równowagę, dostała drugie, potężne uderzenie w głowę. Upadła na plecy i zobaczyła siadającą na niej Veni Horg. Jej oczy nie należały do ludzkiej istoty. Dwunożnej małpy, jak oni je nazywali, ale do Anioła Zemsty, do strasznego Boga Śmierci.

— Powiedz dobranoc, Sławo! — Zachichotała Veni strasznym, chrypiącym głosem i wbiła z całej siły gałąź w oko dziewczyny.

ROZDZIAŁ XI

Zegar pokładowy wybił godzinę siódmą rano czasu ziemskiego. Do mesy schodzili członkowie załogi. Oczekiwali ich komandor Cea i Dorki. Ona w lekkim podkoszulku bez rękawów, z opatrzonym bokiem i z ledwo zakrzepłą raną na policzku, stała na podwyższeniu mównicy, on siedział przy zapakowanym w czarną folię ciele kapitana Nuki, z opuszczoną nisko głową, jakby coś przygniatało go do ziemi. Nie rozmawiali ze sobą, nie spoglądali na siebie, oboje pogrążeni byli w zadumie.

Pierwsza pojawiła się Mała Xusia, minęła Dorkiego, podeszła do Cea i po raz setny może już tego dnia powiedziała:

— Przepraszam… To moja wina. Nie wykonałam pani polecenia, komandorze.

Łzy sunęły po twarzy dziewczyny, zaognione oczy opuchły, worki pod oczami podbite były sińcami.

— Usiądź — odpowiedziała Cea, nie podnosząc na nią wzroku.

Drugi w kolejności stawił się Ordik, później Yaro, a następnie Ziza Miro, Usal, Toha, Ava i na końcu Maya.

Jeszcze przez jakiś czas przytłaczająca chwila wisiała w powietrzu, wnikała w serca oczekujących, pogrążała w smutku ducha, niosła się łkaniem Xusi.

Wreszcie Cea włączywszy mikrofon, przemówiła:

— Wiecie, po co was tu ściągnęłam…

Głos miała mocny, zdecydowany, prawdziwie przywódczy.

— Wczoraj na okręcie wydarzyły się trzy tragiczne wypadki. Pierwszy. Znaleźliśmy rozszarpane łańcuchem ciało Elli Blum. Prawdopodobnie z polecenia księcia Wemisa myszkowała po statku. Zakradła się do pomieszczenia z wyciągarkami i tam wplątała w łańcuch.

Cea kłamała dla tych, którzy nie znali prawdy.

— Drugi wypadek i trzeci miały miejsce na mostku kapitańskim. Tam, siedzący tu pan Dorki, nie zachowując należytej ostrożności, postrzelił księcia Wemisa. Ranny książę został przewieziony na farmę. Pomimo szybkiej interwencji doktora Bahisa Asmada, książę Wemis zmarł dziś rano o godzinie piątej dwadzieścia pięć. Ten sam pocisk, który odebrał księciu życie, odbił się od ściany i rykoszetem trafił kapitana Nuki w głowę. Zginął śmiercią natychmiastową.

— A pani rana w boku? — zapytał stary, ciekawski Usal, kucharz.

— Na skutek huku i rykoszetującej kuli, przewróciłam się i przebiłam bok na nieosłoniętym drążku sterowniczym.

— To rzeczywiście feralny wieczór — mruknął.

— Nie muszę chyba nikomu tłumaczyć, że w tej sprawie wdrożone zostanie niebawem śledztwo. Pan Dorki jeszcze dziś odda się w ręce ochrony na bioenergofarmie. Co do mnie… W świetle obowiązującego prawa całą winę ponosi dowódca okrętu. Nie dopilnowałam bezpieczeństwa załogi i pasażerów, pozwalając na chodzenie panu Dorkiemu z naładowanym pistoletem. Zgodnie z regulaminem, powinnam złożyć licencje i oddać statek pod opiekę pracowników bioenergoelektrowni.

Cea przemknęła po milczących twarzach załogi.

— Ale nie mogę oddać tego statku.

Zrobił się gwar, zapanowało zdziwienie.

— Ci z was, którzy mnie znają i ze mną latają, wiedzą, ile wysiłku kosztowało mnie zdobycie tego okrętu. To nie tylko statek, lecz przede wszystkim mój dom, którego nie mogę tak po prostu oddać. Kocham go całą duszą. A wiem, że jeśli przekażę go służbom bezpieczeństwa, więcej go nie ujrzę.

— Co chce pani zrobić, komandorze? Uciec? — zapytała Ziza Miro.

— Tak.

— Ukręci pani bicz na siebie…

— Czy wie pani, na co się skazuje? — zapytał Usal.

— Na wieczną tułaczkę — odpowiedziała.

— Wyślą za panią listy gończe. Łowcy głów będą tropić panią dla pieniędzy. Każdy, kto zechce, będzie mógł panią zabić lub strącić pani statek. Jak pani sobie to wyobraża?

— Wcale sobie nie wyobrażam. Nie pytajcie mnie o przyszłość. Cokolwiek się stanie, umrę na pokładzie tego statku. Czy to ze starości, czy od kuli pistoletu. Wszystko mi jedno. Podjęłam decyzję, dlatego… — Przełknęła ślinę: — Dlatego zwalniam was. Za pół godziny oczekuję was na mostku z terminalami, na które przeleję wam zaległe kredyty za dotychczasową pracę. Na bioenergofarmie zaczekacie na statek. Zabierze was do domu.

— Chce pani lecieć sama?! — wyrwał się Ordik.

— Tak, polecę sama. Nie potrzebuję nikogo, żeby dostać się na Varterię. Tam skompletuję załogę wśród piratów.

— Nie zgadzam się! Lecę z panią! — zaprotestował oburzony mechanik.

— Popełniłbyś przestępstwo i wyznaczono by nagrodę za twą głowę.

— W dupie to mam! Słyszy pani, komandorze! Osiem lat harowałem na tym złomie! Własną krew i pot wtłoczyłem w żyły tego okrętu! Nie dam się wycyckać! Lecę z panią i basta!

— Ja również panią nie opuszczę! — powiedziała Mała Xusia. — Spaprałam sprawę… Ale za cholerę nie dam lecieć pani samej! Będę pani oczami, uszami i nosem… Przysięgam, że prędzej zdechniemy na tej łajbie ze starości, niż nas złapią!

— Nie możecie…

— Możemy — odparł stanowczo Yaro.

— A tobie co? — zapytała Cea, dziwiąc się dryblasowi.

— A ja za bardzo polubiłem swoją kajutę, żeby się teraz stąd wyprowadzać — Włożył ręce za szelki obszernych spodni.

— I ja polecę z panią — wtrąciła Ziza Miro.

— Pani?

— Nie mam po co gdzie wracać. Kariery jako biolog czy lekarz też nie zrobię na latających statkach… Z wami będzie mi raźniej…

— I niebezpieczniej — odpowiedziała Cea.

— Przynajmniej poczuję, że żyję.

— Zastanówcie się dobrze… Bo powrotu już nie będzie.

— My już wybraliśmy! — odparł hardo Ordik.

Nagle zza stołu wybiegła Maya, wpadła na komandor Cea, objęła ją mocno w pasie i powiedziała:

— Ja też lecę, pani komandor.

— Nie, Mayu… Przed tobą całe życie. Może nawet kariera. Nie nadajesz się na pirata.

Dziewczynka rozpłakała się.

— Zabierzmy ją — ujęła się za dziewczyną Ziza Miro: — Widziałam jej dane osobowe. To sierota. Z najniższej kasty. Jaką ona może mieć przyszłość? Zostanie popychadłem w jakiejś parszywej firmie, skończy za barem w plugawej spelunie lub zrobią z niej dziwkę.

— No, nie wiem — wahała się Cea.

— Przygarnę ją. Będę dla niej matką. Obiecuję, że nikomu nie sprawi kłopotu. Zresztą jak do tej pory jest nam bardzo przydatna. Szczególnie pani, komandorze Cea, ma w niej dużą wyrękę — oznajmiła Ziza Miro, a wtedy dziewczynka rzuciła się w jej objęcia.

— Przyznaję, że Maya jest wyjątkowo pozbieraną członkinią załogi i doskonale wywiązuje się z powierzonych jej obowiązków, dlatego zgadzam się, ale na tym koniec. Nikogo więcej nie zamustruję!

— Zatem postanowione! Hu-ha, hu-ha! — zapiała Mała Xusia, zacierając z radością ręce.

— Ordik!

— Słucham, pani komandor?

— Usuniesz wszystkie znaki identyfikacyjne statku i zastanowisz się jak nas dozbroić i wzmocnić poszycie. Masz na to cztery godziny.

— Tak jest!

— Yaro!

— Słucham, pani komandor?

— Zbierzesz szczątki Elli Blum do worka i włożysz do przenośnej chłodziarki. Wysprzątasz wyciągarnię i dołączysz do Ordika. Masz godzinę na przygotowanie szczątków i tyle samo na sprzątanie.

— Tak jest!

— Mała Xusia!

— Słucham, pani komandor?

— Wyczyścisz wszystkie dane okrętu z systemu, tak żebyśmy byli nierozpoznawalni dla innych jednostek.

— Tak jest!

— Maya!

— Słucham, pani komandor?

— Pobiegniesz do kajuty księcia Wemisa. Pozbierasz osobiste rzeczy księcia i Elli, i przygotujesz do odesłania na bioenergofarmę.

— W co mam je zapakować?

— Weź z ładowni zdalnie sterowany kufer. Masz na to godzinę.

— Tak jest!

— Ziza Miro!

— Słucham, pani komandor?

— Za półtorej godziny pojedzie pani na bioenergofarmę wraz z panem Dorkim i kupi w ambulatorium zapas niezbędnych leków i opatrunków. Po drodze zabierze pani chłodziarkę ze szczątkami Elli Blum oraz kufer z rzeczami księcia Wemisa i denatki. Daję pani na to dwie i pół godziny.

— Tak jest.

— Usal, Toha i Ava, za pół godziny widzę was na mostku po wypłatę, a za godzinę nie chcę was widzieć na okręcie.

— Tak jest! — odpowiedzieli chórem.

— Pani komandor… — zagaił Ordik: — Powinniśmy przemianować nasz okręt. Bo jak to tak? Okręt piracki bez nazwy?

— Masz jakąś propozycję?

— Intruz.

— Dlaczego Intruz?

— Bo przecież nie będą nas mile widzieć w przestrzeni kosmicznej.

— Nazwiemy go Kameleon — oznajmiła.

— Kameleon? Dlaczego?

— Dowiesz się w swoim czasie.

— Skoro tak pani uważa, niech będzie Kameleon.

— A teraz do roboty. Za pięć, najpóźniej za sześć godzin, chcę widzieć nas na orbicie. Zrozumiano?

— Tak jest! — odpowiedzieli społem.

Uśmiechnęła się pod nosem, a kiedy rozbiegli się do swoich zajęć, podszedł do niej Dorki.

— Przepraszam Cea. Nie chciałem, żeby to się tak skończyło.

— Jak to powiedziałeś? „Zakończmy to dzisiaj. Uwolnijmy się od przeszłości i polećmy w przyszłość”. No, i jak widzisz lecę…

— Na szczęście nie sama.

— Nie wiem, czy to szczęście. Cieszę się, że lecą ze mną, a jednocześnie mam żal do siebie, że się na to zgodziłam. Ciągnę ich w przepaść.

— A może dajesz im lepszą przyszłość? Jakkolwiek by na to spojrzeć, oni też kochają ten okręt. No, i ciebie…

— Tak… — Zerknęła na plastikowy worek z kapitanem Nukim w środku. — A ty? Przemyślałeś to sobie dokładnie?

— Przemyślałem.

— Jesteś pewien, że chcesz to zrobić?

— Chcę. Zawaliłem sprawę, muszę to wyprostować. Bo jeśli Calira odnajdzie Wemisa, a z całą pewnością to zrobi, nasza zemsta i śmierć kapitana Nuki pójdą na marne.

— To bilet w jedną stronę, Dorki. Nie będziesz miał odwrotu.

— Wiem o tym.

— A mimo to chcesz się poświęcić?

— Nie robię tego wyłącznie dla siebie.

— Chciałabym ci powiedzieć: „Leć z nami”, a jednak wiem, że się nie zgodzisz.

— Nie jestem typem kosmicznego wagabundy. Nie potrafiłbym żyć w metalowej puszce i do końca życia uciekać.

— Cóż, każdy ma swoje więzienie. Oboje wybraliśmy.

— Tak. — Podał jej rękę. — Mam zabrać dzieciaka?

— Nie.

— Chcesz go zatrzymać?

— Po tym, co się stało, nie mogę go oddać. Wychowamy go i zrobimy z niego porządnego pirata.

— Pierwszy człowiek w kosmosie?

— Pierwszy wolny człowiek w kosmosie — poprawiła go.

Długo ściskali sobie dłonie i patrzyli w oczy.

— Żegnaj, Cea.

— Żegnaj, Dorki.

–––

Półtorej godziny później Ziza Miro i Dorki znaleźli się na bioenergofarmie. Ziza odnalazła ambulatorium i wzięła się za wyszukiwanie niezbędnych w podróży medykamentów, a Dorki skierował się do gabinetu doktora Bahisa Asmada.

Mężczyzna czekał na niego.

— Proszę, panie Dorki. Proszę, niech pan spocznie. — Podsunął mu krzesło i usiadł za biurkiem.

— Napije się pan czegoś przed… hm… jakby tu powiedzieć? Przed „odlotem”.

— Dziękuję.

— A może chciałby pan zjeść coś specjalnego?

— Nie jestem głodny.

— Panie Dorki. Muszę pana o coś spytać.

— Niech pan pyta.

— Czemu pan nie skorzysta z SXAR? Pan Xokaki zapewnia bilet w obie strony. Ja mogę panu zaoferować podróż tylko w jedną. Co więcej, w razie niepowodzenia, dzięki systemowi XAR będzie mógł pan podjąć kolejną próbę, a nawet wiele takich prób…

— Nie zamierzam wracać.

— Dlaczego?

— Proszę nie pytać…

— Chodzi o Veni Horg, prawda?

Dorki milczał.

— Obwinia się pan za jej los, ale czasu pan nie cofnie. Nie przywróci jej do życia…

— Nie chcę tego robić. Chcę tylko…

— Chce pan być z kobietą, którą kocha. To zrozumiałe. Pytanie brzmi: Czy ona jeszcze zechce pana po tym, co się stało?

— Zechce.

— Czy nie jest pan nazbyt pewny siebie? A jeśli odrzuci pańskie poświęcenie? Czy wie pan, co to będzie oznaczało? Ludzkie życie to powiedzmy, sto lat przy sprzyjających warunkach. Pańskie i Veni to licząc skromnie osiemset. Osiemset lat w rzeczywistości stworzonej dla istot ludzkich. Jeżeli Veni Horg pana odrzuci… Czeka pana co najmniej osiemset lat cierpienia i być może żałowania swego kroku. Chciałbym panu tego zaoszczędzić i przemówić do rozsądku. Mamy na zapleczu jedną maszynę Xokakiego. Czasem z niej korzystamy, żeby coś sprostować. Nieraz zmienić historię jednostki, grupy lub całego kraju. Pozwolę panu z niej skorzystać.

— Dziękuję panie doktorze, podjąłem już decyzję.

Doktor Asmad sięgnął po kubek z kawą, wypił jednym haustem i otarł usta wierzchem dłoni.

— W takim razie… — Powstał, otworzył za swoimi plecami drzwi na oścież i wskazał mu salę operacyjną.

Stało tam puste akwarium. Kręciło się przy nim kilku techników.

— Zapraszam do środka, panie Dorki. To nie potrwa długo. Zrobimy rach-ciach, przeniesiemy, podłączymy i, obudzi się pan w nowej rzeczywistości.

ROZDZIAŁ XII

Świetlicę wypełniali ludzie w różnym wieku. Byli tu młodzi i starzy, kobiety i mężczyźni. Wysocy i niscy, grubi jak melony i chudzi jak szczapy. Chodzili to tu, to tam, rozmawiali pomiędzy sobą, mówili do siebie lub prowadzili jednostronny dialog ze ścianą albo z krzesłem. Zewsząd dochodziły przeróżne dźwięki i odgłosy. Śmiech, płacz, piekielny wrzask lub ledwo słyszalne słowa, kasłanie, bekanie i pierdzenie. To ostatnie wywoływało na głupkowatych obliczach bezdeń radości, objawiający się nagłymi skokami nastroju. Na przykład od markotności przechodzono do nagłego ożywienia, podniecenia lub seksualnej ekstazy.

Patrzył w okno. Małe, brudne, okratowane cienkim drutem. Widok szarego placu zasłanego wszelkim śmieciem, węszących po śmietniku psich szkieletów i drących gardeł kocich śpiewaków, przyprawiał go o mdłości. A jednak ten obraz był o wiele milszy niż widok żywych trupów, chodzących z kąta w kąt, otoczonych aurą samotności i obłędu.

— E!

Usłyszał za sobą ochrypły głos mężczyzny.

— Czego? — burknął w odpowiedzi.

— E! Nu, masz! Weź se! No, weź! — mówił do niego i wyciągał pustą dłoń, zżółkłą i pomarszczoną.

— Wynocha! — Zgrzytnął zębami: — Wara ode mnie, bo przez łeb zdzielę!

— Nu, ty nie chcesz? To ja ci nie dam. — Schował pustkę do kieszeni i obrażony poszedł sobie.

Ponownie skoncentrował myśli na śmietniku. Jakaś staruszka walczyła z psem o kawałek kości, jakiś dzieciak wyjadał resztki ze starego garnka, stado kotów ryło pazurami martwą wronę, sycząc, parskając i podnosząc sierść na grzbiecie.

— Ciekawe… Prawda? — zapytał go obserwator z drugiego okienka.

— Co takiego?

— Walka o przetrwanie — powiedział i podszedł: — Nazywam się Ireneusz Bąk. Z zawodu jestem inżynierem. A pan?

Nie odpowiedział, nie podał mu ręki, nie raczył nawet spojrzeć na przybysza.

— Uważasz mnie pan za czuba. Ale proszę mi wierzyć, niektórzy tutaj są normalni, zamknięci wbrew własnej woli. Taki system, widzisz pan… Cóż, nie przeszkadzam.

Chciał odejść, ale schwycił go za rękę.

— Miło mi. Jestem… Zdzisław Ignatowski… Tak mnie nazywają. Tak każą się przedstawiać.

— Wnoszę, żeś pan tu nie z własnej woli.

— Żebyś pan wiedział!

— Może usiądziemy? — Inżynier wskazał wolny stolik i dwa krzesła.

Usiedli. Przez moment obserwowali klęczącą kobietę obwieszoną drewnianymi krzyżykami. Na zmianę to modliła się, to klęła, to śpiewała w nieznanym im języku.

— Więc? Czym się pan zajmuje? — zapytał inżynier.

— Byłem właścicielem… ziemskim. Miałem kopalnie złota, srebra i diamentów. Prowadziłem bioele… Elektrownie miałem.

— To pan jesteś przemysłowiec… I co się stało? Bankrutem żeś?

— Można tak powiedzieć. Podstępem wszystko mi odebrano.

— Podłość ludzka nie zna granic, panie Zdzisławie, jeśli pozwolisz pan, że będę się do pana tak zwracał.

— Tak mówiąc między nami, nazywam się Wemis. Książę Wemis de Worf[40].

— Arystokrata! No, proszę. Błękitnokrwisty w takim miejscu to rzadkość.

— Pan się ze mnie nabija! — huknął Wemis.

— Skądże by znowu. Nie śmiałbym. Widzi pan, panie Wemis. Jestem tu wystarczająco długo, żeby umieć stwierdzić kto zacz. Kto normalny a kto idiota. Pan jesteś z tych pierwszych. Ja panu wierzę.

Wemis odetchnął z ulgą. Dość miał otaczających go wariatów.

— A pan, jak się pan tutaj znalazł?

— Podobnie jak pan. Przez podłość ludzką. Pracowałem na Śląsku, na kopalni, u takiego, wiesz pan panie, Niemca-Żyda. Nie powiem, dobrze miałem. Groszem nie śmierdziałem, ustawiłem się, ożeniłem i uwiłem sobie gniazdko. Aż pewnego razu Żydowi uwidziało się nowe odwierty robić. Zaczęliśmy kopać, drążyć, pobierać próbki, zdawać raporty, wyliczać koszty inwestycji. Z naszego raportu wynikało, że postawienie szybów wymaga dużego nakładu środków finansowych, ze względu na niekorzystne ukształtowanie terenu i podmokłe podłoże. Ale Żyd jak to Żyd. Twardogłowy był i węża miał w kieszeni. Ciął koszty, gdzie ino się dało, zmusił nas, byśmy przymykali oczy, brali łapówki i robili swoje. Cóż miałem robić? Stanąłem okoniem. Zagrożone bowiem było bezpieczeństwo i życie górników. Zacząłem przeto głośno protestować i tym oto sposobem załatwiono mi wczasy w tymże miejscu.

— Ile pan tu siedzi?

— Pięć lat przeszło.

— Do stu tysięcy diabłów! Jak pan to może znieść? — dziwił się Wemis, kręcąc z niewiarą głową.

— Ano, już nie mogę… I uchylę panu rąbek tajemnicy… — Pochylił się do Wemisa, osłonił usta ręką i szepnął: — Uciekam stąd.

Wemis zamrugał z wrażenia oczami, przemiótł wzrokiem świetlicę i ściszonym głosem odrzekł:

— Ma pan jakiś plan?

— Tak. Sporo nad tym myślałem. Wiele miesięcy obserwowałem. Chodziłem, węszyłem, zaglądałem w każde możliwe miejsce, w każdą najmniejszą dziurę… Aż znalazłem słaby punkt w łazience.

— W łazience?

— Owszem.

— Przecież tam nie ma nawet okna — szeptał, rozbudzony tą wiadomością, roił o wolności.

— Nie ma — przytaknął inżynier.

— To jak pan chce uciec?

Inżynier uśmiechnął się nonszalancko, założył nogę na nogę, schował dłonie do kieszonek wyświechtanej kamizelki.

— Tego nie mogę zdradzić, ale…

— Co?

— Jeśli chcesz pan. Uciekaj pan ze mną.

— Pewnie, że chcę! Tylko czy to pewne?

— Jak grób panie. Jak grób. Już ja wiem, co mówię. Nie potom kończył najlepsze szkoły i nie potom został inżynierem, żeby do szczętu zidiocieć w domu wariatów.

— To kiedy uciekamy? — dopytywał Wemis.

— W odpowiednim momencie, panie Wemis. Bądź pan cierpliwy.

Wemis nie należał do cierpliwych. Będąc od najmłodszych lat na szczycie drabiny społecznej, miał wszystko, czego zapragnął, prawie natychmiast. Czekanie sprawiało mu katorgę ssącą z wolna życie, odbierało mu energię. Ale nie mógł na to nic poradzić. Zdany był na dobrą wolę nowego znajomego.

Ucieszyła go jednak ta myśl, choć zdawał sobie sprawę, że nigdy nie powróci do dawnego życia, że świat, który go otaczał, zniknął. Że wiódł będzie ludzkie życie i że musi je sobie ułożyć na nowo.

„Nie poddam się” — wmawiał sobie, dodawał otuchy i żywił się myślą, że któregoś dnia osiągnie w świecie iluzji sukces, sięgnie po władze, zdobędzie majątek i podporządkuje sobie głupie małpy. W końcu niewiele miał z człowieka i posiadł wiedzę, o której oni mogli tylko marzyć.

Świrów w świetlicy obserwowało zazwyczaj dwóch pielęgniarzy. Ich zadanie nie wymagało nadmiernego wysiłku umysłowego. Mieli patrzeć i wyłapywać zjawiska niebezpieczne lub gorszące. Rozdzielać kłócących się, upominać plujących i wrzeszczących, obijać pałkami wszczynających bójki lub polewać zimną wodą onanizujących się frustratów. Od czasu do czasu zdarzały się przypadki szczania, srania i ataków gwałtu. Wtedy mężczyźni najdotkliwiej wymierzali kary. Zasadniczo zasadzały się one na młóceniu pałkami, tłuczeniu po łbach pięściami i tratowaniu nogami. Ostatecznie niegrzecznych pensjonariuszy ubierano w mało wygodne kaftany bezpieczeństwa i zamykano w izolatkach. Najagresywniejszym zaś z prawdziwie sadystyczną przyjemnością podłączano elektrody do głowy i uspakajano prądem, przy akompaniamencie muzyki operowej płynącej z pokrytego kurzem i patyną fonografu.

Wemis doświadczył kilkakrotnie na sobie elektrowstrząsów. Dlatego robił wszystko, żeby panować nad emocjami, nie rzucać się w oczy, nie narazić nikomu i grzecznie godzić na wszystko. Nie protestował zatem, kiedy prowadzono go na wizyty lekarskie i zabiegi, gdy zmuszano do łykania psychotropowych leków i kiedy zlewano go zimną wodą pod prysznicem dla rozrywki. Znosił to w ciszy, w smutku, ale też i w złości.

— Książę… — przemówił jeden z pielęgniarzy, podszedłszy do niego: — Książę Wemisie, przyjechał pan doktor „dobre słowo”. Zechce się książę z nim zobaczyć?

Na ustach przyklejony miał ironiczny uśmiech, w jasnoniebieskich oczach błyskały drwiące ogniki.

— Nie jestem księciem. Nazywam się Zdzisław Ignatowski — odparł: — Jeśli pan doktor Zabłocki chce mnie widzieć, to nie mam nic przeciwko temu.

Powstał i poszedł pokornie za pielęgniarzem. Przeszli obskurnym korytarzem, na którego końcu znajdował się gabinet doktora Zabłockiego. Pielęgniarz wprowadził go do środka.

W małym, poobdrapywanym pomieszczeniu zwanym gabinetem lekarskim stało kilka prostych mebli: biurko, trzy krzesła, kozetka za parawanem i oszklone dwie szafki. Za plecami doktora wisiał obraz rosyjskiego oficera upstrzonego medalami niczym bożonarodzeniowa choinka, nad nim znajdowało się zakratowane okienko, z którego wchodziło do wnętrza blade światło, z rogu zaś gabinetu wyzierał okopcony ze starości piec kaflowy.

— Dzień dobry — przywitał się Wemis.

Doktor spojrzał spod papierzysk na wchodzących, kazał wyjść pielęgniarzowi i wskazał Wemisowi krzesło.

— Dzień dobry, książę. Proszę usiąść.

— Za pozwoleniem, panie doktorze. Nie jestem księciem.

— A więc nie jest pan już księciem? — odparł doktor.

— Nie jestem.

— A kim pan jest?

— Sobą — odpowiedział Wemis.

— Czyli kim, jeśli wolno wiedzieć.

— Nazywam się Zdzisław Ignatowski. Urodziłem się trzynastego maja roku tysiąc osiemset czterdziestego ósmego. Z wykształcenia jestem architektem. Mieszkam w Markach pod Warszawą. Mam żonę Paulinę, córkę Zosię i synka Adama.

— Pańscy rodzice żyją?

— Nie, panie doktorze. Matka umarła dość dawno. Miała tyfus. Ojciec zginął tragicznie. Był murarzem. Noga mu się opsnęła i spadł z rusztowania, z trzeciego piętra.

— Jak matce na imię?

— Zenobia, panie doktorze.

— Zdawało mi się, że Calira.

— Nie znam tej pani.

— A jednak wymawiał pan jej imię, kiedy do nas trafił.

— Być może… Nie pamiętam.

— Więc księcia Eso, swojego ojca też pan nie pamięta?

— Mój ojciec miał na imię Feliks, panie doktorze. Niestety nie znam nikogo o imieniu Eso.

— Hm… Szkoda. Bo wie, pan. Zaintrygowała mnie pańska historia. Te kopalnie, bio… — Zerknął do notatek: — bioenergofarmy, bioenergoogniwa, programy wi… wi… wirtualnej rzeczywistości, jeżeli dobrze zapisałem. Fruwające okręty, stacje na księżycu i innych planetach. Tak wiele pan opowiedział, tak był przekonujący, że gotów byłem uwierzyć… Przerwać pańskie leczenie i wypuścić. Ale cóż…

Wemis wiedział, że doktor go podpuszcza.

— Niestety, panie doktorze, mało z tego pamiętam. Sądzę, że wygadywałem głupstwa pod wpływem szoku. Dużo też czytam książek, szczególnie fantastycznych, i prawdopodobnie stamtąd zaczerpnąłem te niesamowite historie.

— Być może, panie Wemis.

— Moje nazwisko Ignatowski — poprawił doktora.

— Racja, panie Ignatowski. Proszę mi opowiedzieć, co pana tak wzburzyło, że przywieziono pana do mojej kliniki?

— Żona mnie zdradzała. Czułem się rogaczem.

— To powód do szaleństwa?

— Długo to znosiłem. Cierpliwie tolerowałem jej zdrady. Starałem się przemówić do rozsądku…

— Pięściami?

— Bywało, żem ją uderzył.

— Proszę mówić dalej, książę.

— Nie jestem księciem. Aż nadeszła ta tragiczna chwila, nie wytrzymałem, chwyciłem za nóż i rzuciłem się na żonę.

— Planował pan ją zabić?

— Broń Boże! To stało się tak nagle, nawet nie wiedziałem kiedy…

— Okaleczył pan małżonkę, poturbował córkę, uszkodził boleśnie sąsiada próbującego pana powstrzymać…

— Nie pamiętam… Naprawdę…

— Panie Wemis, zapali pan?

— Nazywam się Ignatowski. Zdzisław Ignatowski. I dziękuję panu, ale nie palę.

— Pan pozwoli, że ja to zrobię.

— Proszę bardzo.

Zabłocki wyciągnął z pomiętego fartucha paczkę kupnych papierosów, wydobył jednego, wziął do ust i zapalił. Zaciągnął się mocno i bezczelnie wydmuchał dym prosto w twarz Wemisa.

Księciu zagotowała się krew w żyłach, ale stłumił zdenerwowanie i rozdmuchał rękoma cuchnące opary.

— Panie Wemis, bądźmy ze sobą szczerzy. Ja wiem, że mówi mi pan tylko to, co ja bym chciał usłyszeć. Czyli dowód na to, że jest pan zdrów i można puścić pana do domu. Ale chyba nie spodziewa się pan, że uwierzę w pańską amnezję? I w to, że ta historia ma swoje korzenie w książkach. Otóż chcę oświadczyć panu, iż sam jestem miłośnikiem książek fantastycznonaukowych i w żadnej mi znanej, powtarzam, w żadnej mi znanej książce, a znam ich niemało, zarówno z literatury krajowej, jak i zagranicznej, nigdzie nie natrafiłem na tego typu historię. Więc albo ma pan niesłychanie rozwiniętą wyobraźnię i mógłby pan zostać wybitnym pisarzem, albo to, co pan mówi, jest prawdą. Stawiałbym na tę drugą możliwość.

— Nazywam się, Ignatowski, panie doktorze. Co do mojej wyobraźni… Sądzę, że mam ją dość dobrze rozwiniętą. W gimnazjum nawet pisywałem krótkie opowiastki fantastyczne. Jedno mi się potąd zachowało.

Wemis nie kłamał. Istotnie Zdzisław Ignatowski de facto jako młodzieniec pisywał z niepowodzeniem niedługie opowiadania science fiction i jedno z nich przechowywał na pamiątkę.

— Czy mógłbym je zobaczyć?

— Naturalnie.

— Wobec tego wyślę pracownika do pańskiej żony z prośbą o udostępnienie mi tego opowiadania. Raczy pan napisać do niej kilka słów w tej sprawie?

— Teraz?

— Jeśli pan łaskaw. — Podsunął mu kartkę i ołówek.

Wemis nabazgrał kilka zwrotów do żony i podał ją doktorowi Zabłockiemu.

Doktor obejrzał dokładnie kartkę. Wyjął z teczki inną i jął się im obu przyglądać.

— Niewiarygodne. Niezwykle ciekawe — myślał na głos.

— Co takiego, panie doktorze? — Wemis kipiał z ciekawości.

— To tekst, który pan napisał przed chwilą. — Podał mu kartkę: — A to tekst, który napisał pan, zarzekając się, że jest pan księciem Wemisem.

Wemis porównał je ze sobą i zrozumiał, o co chodzi doktorowi. Pismo znacząco się różniło.

— Nie wiem, co powiedzieć… — odparł przytłoczony tym odkryciem.

— Wygląda mi to na dissociatio, rozdwojenie osobowości, panie Wemis, czy jak pan woli, panie Ignatowski. Rozumie pan chyba teraz, że nie mogę pana puścić do domu, dopóki nie uporamy się z tym, przyznam się szczerze, skomplikowanym problemem.

— A gdybym codziennie przychodził do kliniki, panie doktorze, zamiast tu siedzieć? — zaproponował Wemis, będąc na skraju załamania psychicznego.

Chciał stąd wyjść. Tak bardzo się starał. Tak silił na grzeczność. Wyłaził ze skóry, żeby zdobyć zaufanie doktora i być wiarygodnym, a tymczasem… Tymczasem groziło mu utknięcie na nie wiadomo jak długo w zakładzie dla obłąkanych.

— A jak znów rzuci się pan na żonę z nożem? A jak znów poturbuje córkę albo nie daj Bóg, udusi pan ją lub wyrzuci przez okno? Co wtedy? Pan myśli, że ja wezmę na siebie taką odpowiedzialność? Jaką mam pewność, że panu nie odbije z nagła i nie przedzierzgnie się pan w Wemisa albo w jakiegoś innego diabła?

— To, to… To niemożliwe… Ja… ja będę uważał… Przysięgam, doktorze Zabłocki! Daję słowo honoru! Dla mnie honor to rzecz święta! Ja… mam znanych przodków. Moja rodzina od pokoleń zajmuje zaszczytne miejsca na królewskim dworze! Moja matka Calira, księżna Calira… Ona… Ona mogłaby poświadczyć, ale ja… Ja panie doktorze… Ja siedzę w tym przeklętym akwarium! Ja! Książę Wemis! Dlaczego? Dlaczego oni mi to zrobili…?

Doktor uśmiechnął się smutno, widząc po przeciwnej stronie rozdygotanego mężczyznę, którego łzawe krople biły o podłogę. Odebrał mu z rąk zawilgocone kartki, schował do teczki i wezwał pielęgniarza.

— Panie Tomaszu. Odprowadzi pan księcia Wemisa do jego apartamentu. I proszę być dla niego dziś wyrozumiałym. Książę bowiem nieswój. Kiedy się dobrze wyśpi, niech dostarczą mu kolację i nakarmią.

— Zrobi się, doktorze Zabłocki. — Pielęgniarz mrugnął porozumiewawczo okiem, pomógł powstać Wemisowi i trzymając go pod rękę, odprowadził wolniutko do jego małej, szarej samotni.

–––

Trzy dni pensjonariusz zakładu dla umysłowo chorych, książę Wemis de Worf vel Zdzisław Ignatowski, nie opuszczał swojego pokoju. Pogrążył się w otchłani smutku, przybiła diagnoza doktora Zabłockiego, mało brakowało, a uwierzyłby, że pomieszały mu się zmysły i ma rozdwojenie jaźni.

Odwiedzało go wiele osób. Wchodzili, spoglądali, przemawiali do niego i wychodzili. Były pośród nich pielęgniarki i salowe, byli pielęgniarze i przychodził sam doktor Zabłocki; bywał u niego inżynier Bąk i raił coś, o ucieczce, lecz otumaniony lekami nie potrafił prawidłowo reagować. Kiedy ten zaczynał mówić o ucieczce, on mówił o zdradzie Dorkiego, gdy planował dzień akcji, on podawał mu datę zaręczyn z księżniczką Itarą. Wszystko mu się mieszało. Nie rozróżniał dnia od nocy, nie wiedział, czy żyje, śpi czy może umarł.

Czwartego dnia pojawił się w świetlicy. Trochę jeszcze niespełna sił fizycznych, ale umysł pracował mu już dobrze.

— Oj! Wymęczyli księcia, wymęczyli — powiedział na dzień dobry inżynier.

— Żeby ich pokręciło! — burknął.

— Ano!

— Kiedy uciekamy? — szeptem spytał Wemis.

— Dziś nie da rady, bo ten tłusty wieprz pilnuje, ale jutro dyżur będzie miał ten mały… Jak mu tam…? Skowron! Ten lubi sobie pospać na dyżurze lub pociupciać na zapleczu z rudą Zośką.

— Która to?

— O tamta! Za tym kulawym… Widzisz pan?

— Widzę. Toż to czupiradło jakie!

— Panie, a kogo to obchodzi? Grunt, że jest do czego wrazić[41]!

— Niby tak — odpowiedział bez przekonania.

— A książę jakie preferuje? Młodsze, starsze, szczupłe, pełne, piersiaste, czy te z piegami zamiast piersi?

— Oby dziewicą była — odrzekł szczerze Wemis ciągnięty za język, choć nie lubił się zwierzać i rozmawiać o intymnych sprawach.

— Ho ho! Takiej tu nie upatrzy. Takiej to nawet na wolności szukać ze świecą, cha, cha… Ale jak wyjdziemy, to ja księciu załatwię. Parol daję, że znajdę tyle dziewic, że obrzydną one księciu, cha, cha…

Śmiał się i bawił muchą robaczycą. Chodziła po zapstrzonym stole, wyrwane miała skrzydełka, nie mogła odfrunąć.

— Jak uciekniemy, zabiorę księcia do Gdańska. Mam tam rodzinę, zamelinują nas, pomogą wyrobić papiery. A później, jeśli książę zechce, w świat ruszymy. Ja wszystko sobie obmyśliłem. Niech się książę nie martwi. Razem nie zginiemy.

Wemis słuchał. Nie odzywał się. Nie przytakiwał, ale też nie zaprzeczał. Miał w inżynierze zaufanego człowieka, toteż postanowił go wykorzystać, a co będzie dalej… Nie myślał o tym. Najpierw musiał się stąd wyrwać. Wątpił, żeby pociągnął długo na lekach, nie wierzył, że doktor Zabłocki puści go do domu, lękał się elektrowstrząsów, a jeszcze bardziej lobotomii, o której uświadomił go pielęgniarz Tomasz.

— Za wszelką cenę chcę się stąd wydostać — powiedział.

— Wydostanie się książę. Uciekniemy razem. Jutro…

–––

Nadeszło upragnione jutro. Od śniadania do kolacji błąkali się po świetlicy nader mocno podekscytowani. Co chwilę o tym rozmawiali, bez przerwy powtarzali w myślach plan ucieczki.

O godzinie dziewiętnastej zagoniono pensjonariuszy do cel i zamknięto. Wemis zgodnie z umową oczekiwał przybycia inżyniera, który miał mu otworzyć drzwi za pomocą wyskrobanego w drewnie klucza.

Klucz ten inżynier Bąk potajemnie skopiował, będąc rok temu na wizycie u doktora Zabłockiego. Wezwany lekarz do pilnej interwencji medycznej pozostawił w gabinecie samego pacjenta i otwartą szufladę biurka, gdzie przechowywał klucze. Jeden z nich był kluczem uniwersalnym i pasował do każdej celi. Inżynier odrysował go na papierze i na tej podstawie, ryjąc igłą skradzioną pielęgniarce, wyrzeźbił w ciągu kilku miesięcy idealnie pasujący wytrych.

Dopiero przed północą Wemis usłyszał manipulowanie przy drzwiach celi, cichy chrzęst zamka, i zobaczył wsuwającą się głowę.

— Jesteście książę gotów? — zapytał inżynier podrajcowanym głosem.

— Pewnie! — odpowiedział nie mniej podekscytowany Wemis, długo na to czekał, wyglądał na zniecierpliwionego.

— Mamy dwadzieścia minut. Skowron z rudą Zośką na zapleczu. Bzyka ją, aż jęczy.

Rzeczywiście, kiedy wyszli na korytarz, dobiegały ich pojękiwania rudej Zośki. Brzmiały tak komicznie, że mimowolnie się roześmiali. Skradając się wzdłuż ściany, stąpali boso, na palcach. Buty trzymali pod pachami.

Przy pokoju dla pielęgniarzy zwolnili. Inżynier ostrożnie zajrzał do środka, dał sygnał Wemisowi i prawie że biegiem puścili się długą prostą do łazienki. W środku odetchnęli i radośnie uścisnęli sobie dłonie.

— Dobra nasza! — powiedział inżynier i poprowadził Wemisa do pomieszczenia z prysznicami.

Przy jednej ze ścian zatrzymali się. Inżynier polecił Wemisowi włożyć buty i przygotować się do ucieczki, ale oszołomiony książę nic a nic z tego nie pojmował.

— Gdzie jest wyjście?

— Tam! — Wskazał palcem inżynier.

Na samym dole ściany widniał nieduży wyłom, w którym bielił się fragment hydraulicznej rury.

— Nie rozumiem. — Zniecierpliwił się Wemis.

— Za chwilę książę wszystko zrozumie — odrzekł, zamknął oczy i zaczął mruczeć: — Umrrr… mruu… umrrr… mruu… umrrr… mruu… Niech książę zamknie oczy…

— Po co?

— Bo zaraz przemienimy się w karaczany i uciekniemy tą dziurą. Umrrr… mruu… umrrr… mruu… umrrr… mruu…

Wemisa zatkało. Nie mógł wykrztusić słowa. Wywalił gały na mruczącego inżyniera Bąka i czuł, jak łzy napływają mu do oczu. Nie były to jednak łzy rozpaczy, lecz wściekłości.

— To stare tybetańskie zaklęcie… Umrrr… mruu… umrrr… mruu… umrrr… mruu… Niech książę mruczy…

— Ty pierdolcu! — ryknął Wemis i zdzielił z pięści inżyniera: — Ty wszawy idioto! — Tłukł go po głowie: — Ty pojebańcu! — Rozpędzone kułaki niby młoty waliły w korpus kulącego się od bólu mężczyzny.

Wemis ryczał, palił z oczu ogniem, pluł jadem, strzelał pięściami i wierzgał kopytami, a inżynier malał, karłowaciał, kulił się coraz bardziej i przypominał rozciapanego pomidora.

I gdyby nie pielęgniarz Skowron, który wbiegłszy bez spodni do łazienki, nie przyłożył pałką w głowę księcia Wemisa, ten w paroksyzmie szaleństwa z całą pewnością zrobiłby z niego marmoladę.

Wemis przewrócił się na wznak i ujrzał nad sobą wrzeszczącego pielęgniarza.

Stał w lekkim rozkroku. Pomiędzy jego udami wisiał na wpół oklapnięty członek, z którego spływała cienka strużka spermy sięgająca aż do kolan i podrygująca niczym świecący wabik morskiej lophius piscatorius.

Nieco za nim stała z głupią miną ruda Zośka, przyglądając się z zaciekawieniem powalonemu na podłodze Wemisowi. Nie miała na sobie ubrania. Jej chude żebra znaczyły się przez cienką skórę, sflaczałe piersi leżały na brzuchu, a różowe łono z obwisłymi ze sromu wargami błyszczało spotniałym, rdzawo-płowym włosiem.

Poczuł kolejne uderzenie tępego narzędzia i z tym przedziwnym obrazem w głowie zemdlał.

ROZDZIAŁ XIII

Doznała wstrząsu, jakby coś w nią uderzyło, otworzyła oczy i znalazła się z powrotem na Zeonie, w hotelu należącym do barona Wijo, w swoim luksusowym apartamencie, w kapsule Xokakiego.

W pozycji półleżącej śledziła wzrokiem sekundnik na zegarze. Sto osiemdziesięciu sekund potrzebowała na bezpieczny powrót do rzeczywistości, na unormowanie ciśnienia krwi i prędkości bicia tętna, oraz pozbycie się nieprzyjemnego bólu głowy, pisku w uszach i posmaku metalu w ustach. Sto osiemdziesiąt sekund długich jak godzina.

Licznik zmienił kolor na zielono. Calira usiadła, odpięła światłowody z kombinezonu i dopiero teraz odważyła się spojrzeć na Ropachę.

Dziewczyna leżała nieruchomo na swoim miejscu. Czarny kombinezon podkreślał jej zgrabną figurę, zarysowywał linię bioder i falistość piersi. Z kształtnej głowy rozsypywały się platynowe włosy, wargi lekko rozchylała, a oczy szeroko otwarte zastygły w pośmiertnym skurczu. Jedno było całe czarne, doszczętnie zwęglone.

Księżna sprawdziła puls dziewczyny. Nie musiała tego robić, albowiem aparatura monitorująca funkcje życiowe organizmu Ropachy wskazywała, że nie żyje. Zrozumiała, dlaczego nie powróciła do pałacu Nizińskich.

***

W pałacu rozpętało się piekło. Niziński porażony ucieczką Weroniki o mało nie wyszedł z siebie, zorganizował naprędce konny pościg z myśliwymi i tropowcami[42], powiadomił policję i inspektora Srokę. Pomimo zaangażowania dużej grupy poszukiwawczej nie udało się odnaleźć Weroniki do wieczora. Psy gończe zgubiły trop przy rzece. Domyślali się, że dziewczyna musiała wskoczyć do rzeki i wpław popłynąć, albo ktoś ją zabrał do łodzi. Stawiali na tę drugą możliwość.

Sławy również nie znaleziono. Księżna przeświadczona o tym, że podążyła tropem Weroniki i wcześniej czy później wróci z dziewczyną do pałacu, całą noc oczekiwała na strażniczkę, a rankiem postanowiła wyjść z systemu awatarowej rzeczywistości i sprawdzić, co się dzieje.

Z tego powodu oszukała Nizińskich, iż wyrusza na poszukiwania Weroniki, rozpuści wici po kraju, powiadomi, kogo tylko będzie można i tym samym zwiększy szanse na jej odnalezienie. Nizińscy chętnie zaaprobowali ten pomysł i tym sposobem uwolniła się od nich.

***

Calira odświeżyła się pod prysznicem, ubrała w skąpą garderobę, siadła przy terminalu i wystukała na klawiaturze prywatny numer Xokakiego. Po chwili ujrzała go na holograficznym monitorze.

„Dzień dobry, księżno Caliro? Co się stało, że księżna łączy się ze mną o tak późnej porze?” — przywitał ją z uśmiechem.

Widoczny za plecami Xokakiego zegar ścienny wskazywał za kwadrans dwudziestą czwartą czasu Moka, dużej planety w gwiazdozbiorze o tej samej nazwie.

— Przepraszam, panie Xokaki, że niepokoję o tej godzinie, ale mam duży problem — powiedziała.

„Coś się stało z kapsułą?”.

— Zdarzył się tragiczny wypadek. Ropacha zginęła.

„Jak to się stało?”.

Księżna rad nie rad, ile mogła, tyle zdradziła Xokakiemu. Nie miała pojęcia, jak zginęła Ropacha, toteż powiedziała mu, że spadła do przepaści i kark sobie skręciła. Nie miało to zresztą większego znaczenia.

„Przykre…” — stwierdził przeciągle Xokaki: — „Ale niestety ten, kto umiera w awatarowej rzeczywistości, ginie naprawdę. Jeśli złamie sobie tam rękę, tutaj również będzie miał ją uszkodzoną. Choć dzieje się to na poziomie myśli, a więc w mózgu, jest to tak silny bodziec, że wszystko, co dotyczy ciała, a rozgrywa się w Iluzji, przenoszone jest do świata żywych. Na razie nie potrafimy temu zapobiec”.

— Dajmy spokój dziewczynie. Najmę nową strażniczkę. Teraz mam ważniejsze pytanie.

„Niech księżna pyta” — odpowiedział.

— Powiedzmy, że ktoś z naszych jest żywym ogniwem…

„To nielegalne…”. — Roześmiał się.

— Wiem to doskonale, ale przyjmijmy taki scenariusz.

„Wolałbym, aby księżna szczerze powiedziała, o co chodzi. Łatwiej będzie mi dać prawidłową odpowiedź. Może księżna być pewna mojej dyskrecji”.

— Zna pan Veni Horg?

„Osobiście nie znam, ale doszły mnie słuchy, że jest to dziewczyna księcia Wemisa”.

— Była dziewczyna, a raczej jego maskotka.

„Rozumiem”.

— Otóż tak się składa, że miałam powód, żeby ją zabić. Książę uprosił mnie, a właściwie wymusił na mnie przyrzeczenie, że daruję jej życie i ofiaruję nowe. Zgodziłam się i dotrzymałam słowa. Wyszukałam ludzkie ogniwo, Weronikę Nizińską, i kazałam przenieść Veni Horg do tej właśnie tożsamości.

„Czyli podobnie jak w XAR, tyle że to stałe połączenie. Nie da się tego cofnąć”.

— Rzecz w tym, że chcąc się na niej zemścić, pozostawiłam jej obie świadomości… Chciałam, aby cierpiała, będąc i jedną i drugą.

„Innymi słowy, skazała ją księżna na rozdwojenie jaźni. Ludzie nie wiedząc, z czym mają do czynienia, traktują to, jak chorobę psychiczną, ha, ha… lub opętanie. Ale w czym problem?”.

— Czy mogę bezpiecznie, z pomocą SXAR wejść w umysł Veni Horg i przejąć nad nią kontrolę?

„Powiem w ten sposób. Może księżna…”.

— To wspaniale! — Ucieszyła się Calira.

„Może księżna wejść w dowolny umysł podłączony do systemu, ale po pierwsze – niekoniecznie uda się księżnej przejąć kontrolę nad Veni Horg lub Weroniką Nizińską. Te dwie osobowości ze sobą bez przerwy rywalizują. Jeśli będzie ich trzy, pięć, czy dziesięć, wszystkie będą próbowały dojść do słowa, jednak w danej chwili wygra najsilniejsza. Po wtóre – może księżna utknąć w jej umyśle, zatraciwszy sama zdolność samodzielnego myślenia, a wtedy… Cóż, nie powróci księżna do swojego ciała, a to spowoduje śmierć z głodu lub odwodnienia”.

— A zatem pan mi to odradza?

„Tak, odradzam. To ogromne ryzyko. Poza tym… Skoro mózg Veni Horg nie śpi, bo przejął swoją pierwotną osobowość, to wejście w umysł dziewczyny bez jej zgody skazane jest na niepowodzenie. Musiałaby się znaleźć w trybie snu, czyli jak wszystkie ludzkie ogniwa, czyli będąc Weroniką Nizińską, istotą wirtualną, stworzoną na potrzeby systemu, niemającą odniesienia w realnym życiu. Ale jeżeli dobrze zrozumiałem, Veni Horg odzyskała kontrolę nad swoim mózgiem. Krótko mówiąc, jest świadoma. Możemy to nawet nazwać bardziej po ludzku: oświeceniem. Dziewczyna, pomimo że jest zamknięta w systemie, z umysłem wolnym od programu jest poza awatarową rzeczywistością”.

— Potwierdzam. Jest świadoma, kim jest tak naprawdę.

„Wobec tego, szanse księżnej są zerowe. To tak jakby usiłowała księżna wskoczyć w moje myśli i przejąć nade mną kontrolę. Bez zgody ofiary, w tym przypadku mojej, rzecz nierealna”.

— Trudno.

Zapanowało milczenie. Xokaki popijał bursztynowy płyn z kryształowej szklanicy i wpatrywał się krągłymi oczami w łabędzią szyję Caliry, nagie ramiona i koronkowy skąpy stanik.

Księżna widziała jego spojrzenia, bawiło ją to, specjalnie zresztą dla niego tak się ubrała. Znała mężczyzn wystarczająco długo, żeby wiedzieć, w jaki sposób być bardziej przekonującą, jak zaskarbić sobie ich sympatię, jak zamienić wilki w owce.

— Czy mogę przynajmniej namierzyć Veni Horg w systemie. Dowiedzieć się gdzie się znajduje i śledzić?

„Pod warunkiem, że w danym momencie będzie Weroniką Nizińską, bo jako Veni Horg, jak wspomniałem wcześniej, jest poza systemem. Ona jest wolna, nie mamy nad nią kontroli i jako żywe ogniwo przestała być nam przydatna. Ludzie oświeceni przebywający w systemie to maksymalnie 3 WTR, ale spotkałem wyjątki oscylujące w granicach zero!”.

— Co się dzieje z takimi ogniwami?

„To zależy od zarządu bioenergofarmy. Jeśli bioenergoogniwo nie wpływa ujemnie na działanie pozostałych ogniw, czyli nie podburza do buntu, nie wszczyna rebelii, nie ma wystarczającej siły przebicia, żeby wyzwolić innych z niewoli systemu, bo powiedzmy sobie szczerze, mamy tu do czynienia z niewolą umysłową, to najczęściej zostawia się takie bioenergoogniwo w spokoju. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że odosobnione ogniwo pod naciskiem środowiska podda się i zacznie funkcjonować jak reszta. Bioenergoogniwa zaś niebezpieczne dla systemu są niszczone. Dla istot ludzkich śniących w systemie taki oświecony człowiek nagle umiera. Najczęściej z powodu wypadku lub poważnej choroby, lub na zwykły zawał serca. Jest też trzecia możliwość. Można tymczasowo wycofać ogniwo, przeprogramować go tak, żeby zredukować w nim potrzebę buntu, i powtórnie podłączyć do systemu z nową tożsamością. Ale takie ogniwa nierzadko przechodzą reminiscencję i wtenczas w świecie iluzji ludzie nazywają to reinkarnacją”.

— Widzę, że nie pozostaje mi nic innego jak wrócić do systemu i odszukać Veni Horg na własnych nogach.

„To jedyny sposób. Jednak niech księżna będzie ostrożna. Ta dziewczyna poza systemem może być diabelnie niebezpieczna, bo nie jest ograniczona prawami nakładanymi przez system istotom żyjącym w Iluzji. Będąc Veni Horg, jest tym, kim była w rzeczywistym świecie. I jako Veni Horg wie o nas wszystko. Ona jest jedną z nas”.

— Rozumiem.

„Księżno Caliro. Jeżeli dziewczyna sprawia takie problemy, dlaczego księżna nie każe jej po prostu wyłączyć?”.

— To oznaczałoby, że wygrała. To oznaczałoby moją porażkę.

„Więc to prywatna wojna”.

— Można tak powiedzieć. Dziękuję panie Xokaki za informację i jeszcze raz przepraszam, że ośmieliłam się o tak późnej porze zadzwonić.

„Jestem do waszych usług, księżno”.

Calira wyłączyła terminal. Długie przebywanie w systemie bez jedzenia sprawiło, że zgłodniała. Zawiadomiła służbę hotelową, że zejdzie na posiłek, ubrała się, obwiesiła rodzinnymi klejnotami i zjechała windą do jadalni.

Usiadła w prawie że pustej sali przy prywatnym stoliku i w ciszy zabrała się za jedzenie.

— Ktoś o mnie pytał? — zapytała lokaja.

— Nie, proszę jaśnie wielmożnej księżnej.

— Zostawiał wiadomość?

— Pozwoli księżna, że sprawdzę — odpowiedział i ukłonił się.

Wrócił po pięciu minutach. Przyniósł liścik na srebrnej tacy.

— Niejaki pan… Bahis Asmad, doktor z ziemskiej bioenergofarmy Polska, próbował się z jaśnie wielmożną księżną skontaktować. Recepcjonista, wiedząc, że jaśnie wielmożna księżna jest zajęta o tej porze i nie może odebrać rozmowy, pozwolił sobie wydrukować krótką informację od tegoż pana. Proszę, oto ona.

Calira wzięła od lokaja liścik i jęła czytać:

Do Jaśnie Wielmożnej Księżnej Caliry de Worf.

Nazywam się Bahis Asmad. Jestem doktorem na ziemskiej bioenergofarmie Polska. Trzy dni temu przyleciał do nas syn J.W. Księżnej, Książę Wemis, przeprowadzić inspekcję oraz wprowadzić niezbędne modernizacje. Niestety jeszcze tego samego dnia uległ ciężkiemu wypadkowi. Proszę J.W. Księżną o kontakt ze mną w tej sprawie.

Mój numer: BEFP-8-B-ASMAD.

Z wyrazami szacunku

Dr Bahis Asmad

Księżna zamarła z wrażenia. Coś ścisnęło ją w dołku, jakieś uczucie niepokoju nagle wypełniło jej matczyne serce.

— Terminal! Przynieść terminal! — krzyknęła.

Lokaj w te pędy pognał do recepcji i po chwili przed Calirą stał przenośny terminal w złotej oprawie.

Księżna nerwowo wstukała numer doktora Asmada i z napięciem oczekiwała na połączenie. Doktora najwidoczniej nie było, bo dopiero po półgodzinie udało się z nim skontaktować.

— Pan chciał ze mną rozmawiać — powiedziała do mężczyzny po drugiej stronie monitora.

„Tak, księżno, muszę z panią pomówić. Nazywam się…”.

— Wiem! Wiem! Proszę do rzeczy, doktorze!

„Z przykrością zawiadamiam księżną, że książę Wemis został postrzelony na statku komandor Cea…”.

— Boże! — jęknęła Calira, zasłaniając usta ręką.

„Zaraz po wypadku przewieziono księcia do ambulatorium, gdzie przystąpiliśmy do reanimacji. Rana głowy okazała się niestety zanadto poważna i syn księżnej zmarł po dwóch godzinach operacji”.

— To niemożliwe! Pan się myli… To na pewno nie był Wemis… — Płakała: — To nie był mój Wemis.

Bahis Asmad milczał. Spuścił głowę i nie patrzył w twarz zrozpaczonej matki, która z wrażenia aż mdlała.

Służba hotelowa obskoczyła księżną Calirę, cucono ją solami, podawano wodę, wezwano lekarza. Dopiero przybycie doktora i podanie silnych środków uspokajających postawiło księżną na nogi, choć i przytłumiło nieco umysł.

Asmad czekał na linii. Oczami toczył po gabinecie, zerkał od czasu do czasu na wydarzenia w hotelu, spacerował wzrokiem po placu bioenergofarmy, wędrował szczytami metropolii ciał i mózgów. W końcu się doczekał, księżna przemówiła:

— Jak to się stało?

„Z relacji będących tam świadków wynika, iż doszło do nieszczęśliwego wypadku. Broń ochroniarza księcia Wemisa, pana Dorkiego, wypaliła i trafiła księcia w głowę”.

— Broń na pokładzie? To zabronione.

„Owszem. Z drugiej strony proszę pamiętać, że pan Dorki jako ochroniarz księcia, miał prawo nosić broń również na okręcie”.

— Po cóż miałby to robić? Co mogło grozić mojemu synowi na okręcie komandor Cea?

„Tego nie wiem. Niemniej jednak tak właśnie było. Pocisk wystrzelony z bardzo bliskiej odległości przestrzelił głowę księcia Wemisa, odbił się od metalowej konstrukcji statku i rykoszetem trafił w głowę kapitana Nuki”.

— Podwójna śmierć? Czy taki splot wydarzeń w ogóle jest możliwy?

„Obawiam się, że tak, choć to niezwykle rzadkie”.

— Czy zjawił się ktoś ze służby bezpieczeństwa wyjaśnić tę… Tę zbrodnię? Czy zatrzymano Dorkiego? Czy zarekwirowano statek komandor Cea i zabezpieczono na czas śledztwa?

„Służba bezpieczeństwa bada już tę sprawę. Niestety komandor Cea wraz z kilkoma członkami załogi odleciała…”.

— Jak to odleciała? Co to znaczy, doktorze Asmad?

„Uciekła”.

— Czemu miałaby uciekać? To… To podejrzane! Tam musiało się zdarzyć coś innego! Tam musiało dojść do zabójstwa! Mojego syna zamordowano! Co zeznał Dorki?

„Pan Dorki również zniknął”.

— Co?! Co takiego?! Zniknął?! — Calira wpadła w złość: — Dlaczego nie zamknęliście go zaraz po zabójstwie?!

„Księżno Caliro, to jest bioenergofarma. Nie mamy tu ani wojska, ani służb specjalnych, ani policji. Ponadto pan Dorki dobrowolnie oddał się w ręce ochrony. Nie było podstaw, żeby go trzymać pod kluczem. Dostał służbowy pokój, gdzie miał czekać na agentów, lecz następnego dnia zniknął”.

— To jest szczyt wszystkiego! Mojego syna mordują, a pan śmie twierdzić, że nie mieliście podstaw do zamknięcia mordercy? Ja tego tak nie zostawię… Skontaktuję się z przedstawicielami służby bezpieczeństwa i z królem Nivyą, i wszystkich was pociągnę do odpowiedzialności! Zniszczę was! Rozumie pan, panie Asmad! Obrócę was w perzynę za to, że puściliście wolno morderców mojego syna!

Doktor Asmad wzdychnął ciężko. Jak każdy w Imperium wiedział, że wpływy księżnej sięgają daleko i jej groźby nie są czczym gadaniem, a jednak zachował spokój.

„Rozumiem wzburzenie księżnej. Na waszym miejscu pewnie podobnie bym zareagował, ale powtórzę, to co powiedziałem wcześniej. Nie jesteśmy organem ścigania, nie mamy środków prawnych pozwalających łapać nam kogokolwiek, zamykać i przetrzymywać wbrew jego woli. Jeżeli księżna uważa inaczej, ma prawo rościć pretensje do zarządu bioenergofarmy i składać na nas zażalenia”.

Księżna Calira zawahała się. Była świadoma tego, że jeśli bioenergofarmy nie posiadają stosownych przepisów i narzędzi prawnych, aby odpowiednio reagować na tego typu zdarzenia, to jej skargi będą bezpodstawne i nikt nie weźmie ją na poważnie.

Przełknęła gorycz porażki, zatopiła świdrująco złośliwe oczy w doktora i odezwała się spokojniej:

— Czy ciało mojego syna poddano autopsji?

„Tak” — odpowiedział.

— Co wykazała?

„Kula przebiła boczną część mózgoczaszki, przeszła przez mózg i wyszła z drugiej strony. Wskutek przestrzału mózg uległ poważnemu uszkodzeniu. Gdyby pocisk przeszedł pół centymetra w prawo, księcia udałoby się uratować, chociaż wątpię, czy byłby w pełni sprawny”.

— Kto przeprowadzał sekcję?

„Koroner, doktor Jerhe wraz z prosektorem i ze mną”.

+

Doktor Asmad doskonale był przygotowany do sekcji. Po wyjęciu mózgu księcia i umieszczeniu go w akwarium przeprowadził przeszczep świetnie spreparowanego mózgu seryjnego mordercy do ciała Wemisa. Następnie przestrzelił głowę mężczyzny w taki sposób, żeby powstało rozległe uszkodzenie, przeprowadził operację, jaką wykonałby na prawdziwej ofierze wypadku, a podczas sekcji osobiście wyjął mózg i dał do zbadania koronerowi.

Koroner, doktor Jerhe, starszy jegomość o znudzonej fizjonomii, jeszcze przed wyjęciem mózgu orzekł przyczynę zgonu księcia Wemisa na podstawie widocznych obrażeń zewnętrznych jego głowy. Ani się domyślał, że doktor Bahis Asmad, jego kolega po fachu i przyjaciel ze studiów, maczał w tym palce, aby upozorować śmierć Wemisa.

Nie mógł także wiedzieć, że doktor Asmad nie cierpiał księcia za to, że ongiś uwiódł jego najmłodszą, nieletnią córkę. Wykorzystał naiwność pałającej do niego miłością dziewczyny, zwabił ją i pohańbił, odbierając jej niewinność i porzucając w środku miasta jak uliczną dziwkę. Oszalała z upokorzenia dziewczyna wkrótce potem podcięła sobie żyły, a on zaprzysiągł księciu pomstę. Gdy już prawie zapomniał o zemście, po latach zgryzoty i cierpienia zjawił się u niego człowiek o nazwisku Alfred Roth, wyłożył mu plan Dorkiego i zaproponował dużo złota za wielce ryzykowną przysługę. Złota nie tknął, ale war zemsty do tego stopnia go rozpalił, że bez wahania zgodził się im pomóc i dołączył do spisku.

–

— Czy za zbiegłym Dorkim wysłano pościg? — pytała tymczasem księżna Calira.

„Naturalnie. Zaraz po przylocie agentów służby bezpieczeństwa. Komandor Cea również jest poszukiwana. Rozesłano za nią listy gończe, powiadomiono wszystkie stacje orbitalne, porty kosmiczne i bazy wojskowe”.

— Jaka jest szansa, że odnajdziecie Dorkiego?

„Jeśli chodzi o nas, to żadna, bo nasza placówka nie prowadzi tego typu działań. A co do służby bezpieczeństwa, niech księżna zapyta agenta Uve DeBola. Prowadzi tę sprawę”.

— Kiedy mogę zabrać ciało?

„Kiedy księżna tylko zechce”.

— Wyślę do was prom. A teraz, żegnam doktorze. Być może jeszcze się z panem skontaktuje, choć nie rozumiem jednego. Dlaczego to pan mnie powiadomił, a nie prezes?

„To pomysł prezesa. Pomyślał, że skoro znam tę sprawę z pierwszej ręki, najpełniej ją księżnej przedstawię”.

— Głupiec! Trudno. Widocznie takie panują u was zwyczaje. Ale skoro prezes wyręcza się pracownikami niższego szczebla w tak ważnych sprawach to i ja to zrobię. Proszę przekazać prezesowi, żeby zaczął szukać nowej pracy.

„Daruje, księżna, ale prezes…”.

— Nie interesuje mnie pańskie zdanie, panie Asmad! — Przerwała mu brutalnie i pożegnała go chłodnym: — Żegnam.

Wyłączyła terminal i żeby nie wybuchnąć ponownie nagłym płaczem, szybko wróciła do swojego apartamentu. Tam rzuciła się na łóżko i wyzwolona od ciekawskich oczu hotelowej służby, pogrążyła się w cierpieniu i żałobie.

Do wieczora roniła łzy do poduszki, wspominała malutkiego księcia, pieściła go w ramionach, śpiewała mu i nosiła na rękach. Nikogo nie przyjmowała i nie reagowała na wiadomości pojawiające się na monitorze. Była za słaba, zbyt zmęczona i okrutnie zdruzgotana.

O dwudziestej czasu Zeon przypomniała sobie o martwej dziewczynie w kapsule. Wezwała czyścicieli; zapakowali Ropachę do worka, oczyścili dokładnie miejsce, gdzie leżały zwłoki, i wywieźli ją do spalarni. Później zamówiła najnowszy katalog i z niego wytypowała trzy dziewczyny, odpowiadające jej gustowi i wymaganiom. Kazała je sprowadzić.

Około północy zjawił się agent wraz z młodymi strażniczkami. Pokazywał je, wychwalał, prezentował ich umiejętności, wyceniał i zawzięcie się targował.

Calira przyzwyczajona to tego skarlałego, obleśnego grubasa, całkowicie go ignorowała. Puszczała mimo uszu jego czcze przechwałki i nie patrzyła w jego świńskie, chytre oczka.

Dopiero po trzech godzinach wybrała jedną z dziewczyn. Miała błyszczące bielą włosy, oczy skośne i jak Ropacha żółte, usta ładnie wykrojone i pełne. Wysoka, mocnej budowy ciała, choć o drobnych piersiach, za to silna, szybka i z nieprzeciętnym refleksem, od samego początku wpadła Calirze w oko.

Zgodnie z przyjętymi zwyczajami panującymi w agencjach dla strażniczek, przy dobijaniu targu nabywca musiał wybrać imię dla dziewczyny. Było to oficjalne przypieczętowanie umowy pomiędzy kupującym, agencją i strażniczką. Nadała jej imię – Thola[43].

Przelała kilka tysięcy kredytów na konto agencji, siłą wypchnęła za drzwi upierdliwego agenta i przedstawiła z grubsza nowe obowiązki dziewczynie.

Po czwartej nad ranem położyły się spać, a o siódmej były już na nogach, ponieważ księżna spać nie mogła i wciąż przeżywała śmierć Wemisa. Postanowiła nająć kilku niezależnie od siebie pracujących detektywów. Miała nadzieję, że przynajmniej jednemu z nich uda się dotrzeć do istotnych informacji związanych z zabójstwem jej syna, gdyż nie wierzyła w tragiczny wypadek. Za dobrze znała Dorkiego, żeby połknąć bajeczkę o przypadkowo wystrzelonym pocisku. Zapobiegliwy i przezorny z reguły ochroniarz nie popełniłby tak głupiego błędu.

Odrzuciwszy wypadek jako mało prawdopodobny, oczywiste stało się dla niej, że księcia Wemisa zabito. Pytanie spędzające jej sen z powiek brzmiało – Komu zależało na śmierci księcia i kto dokonał zamachu na jego życie? Ucieczka Cea i Dorkiego obciążała tych dwoje i jasno wskazywała, że maczali w tym palce. Tylko po co mieliby to robić? Co chcieli przez to osiągnąć? Dlaczego najbardziej zaufana osoba z otoczenia księcia miałaby go zabijać i czemu Cea ryzykowała utratę licencji i konfiskatę ukochanego statku? Co skusiło młodego komandora, córkę zasłużonego dla Imperium generała, do złamania prawa i stania się piratem ściganym listem gończym?

Cokolwiek wydarzyło się na okręcie komandor Cea, księżna Calira pałała zemstą do zabójców syna i poprzysięgła sobie, że nie spocznie, dopóki nie odnajdzie ich wszystkich. W głowie zaplanowała pomstę – straszną, bolesną i nieskończenie długą.

ROZDZIAŁ XIV

Tropiciele z psami wietrzącymi przedzierali się gęstym lasem, kiedy Veni Horg śledziła ich z drzewa. Odległość pomiędzy nimi była znaczna, kordon poruszał się wolno zbitymi chaszczami, psy ujadały, rwały do przodu, zwietrzyły dziewczynę.

Veni zeskoczyła z drzewa prosto w zarośla, przeszła nimi kilkadziesiąt metrów i wydostała się na ledwo widoczną ścieżkę, biegnącą w linii prostej, wzdłuż szpaleru wybujałych drzew i kwitnących krzewów. Ruszyła biegiem, zakrywała rękami twarz i oczy przed siekającymi bezlitośnie gałęziami, czasem zwalniała i szła mocno pochylona, czasem pełzała po usypanej igłami ziemi, przeskakiwała powalone wichurą drzewa, wpadała w wykroty i ziemne rozpadliny, ale nieprzerwanie parła do przodu.

Aż dotarła do rzeki. Szeroka, z płynącym bystro nurtem, pełna wirów i pieniącej się wody odstraszyłaby każdego amatora kąpieli, lecz na Veni Horg nie zrobiła wielkiego wrażenia. Na Timanii, planecie, na której się urodziła i dorastała, w krainie surowej, dzikiej i groźnej, pływała w dużo większych kipielach, wychodząc z tego bez szwanku.

Ześliznęła się po spadzistym zboczu do wody, wpadła w odmęty wzburzonych fal i zanurkowała. Płynęła pod wodą dość długo, popychana prądem rzeki, szarpana wirami i targana przez wzburzoną topiel. Wypłynęła na środek i prawie bez wysiłku oddalała się szybko od ścigających ją ludzi.

Przeszło godzinę płynęła wartką rzeką, aż ta rozlała się szeroko i zwolniła. Wtedy ujrzała na brzegu rozwieszających sieci rybaków.

Widzieli ją z daleka. Jeden z nich, starszy, kędzierzawy i posiwiały, widząc płynącą samotnie niewiastę, przeląkł się i zamierzał uciec.

— Na rany Chrystusa! Topielica! — krzyknął do młodszego, i już brali nogi za pas, ale Veni ubawiona ich strachem, roześmiała się i odkrzyknęła:

— Ludzie! Nie bójcie się! Jam nie topielica! Wpadłam do wody!

Mężczyźni spojrzeli na siebie z zawstydzeniem; starszy nie ruszył się z miejsca, młodszy zaś wszedł do rzeki, chwycił dziewczynę walczącą z przybrzeżnym prądem i przyciągnął.

Dziewczyna wyszła na ląd, ociekając wodą. Mokra suknia przypominała szmatę, rozdarta na przodzie, poszarpana gałęźmi i cierniami przylegała do ciała i znaczyła jej kształty. Weronika zapewne pąsowiałaby ze wstydu przed pożerającymi ją oczami rybaków, lecz dla Veni Horg nagość nie stanowiła większego problemu. Nie należała do ludzkiej rasy, nie pochodziła z dobrego domu i nie urodziła się w XIX wieku.

Nieco rozbawiona minami rybaków uśmiechnęła się mimowolnie, wyżęła wodę z mokrych włosów, oderwała nadszarpnięte rękawy i się przedstawiła:

— Jestem Veni Horg.

Mężczyźni byli nią oszołomieni, wpatrzeni jak w jakiś cudotwór[44]. Zgadywali po wiszącym na niej strzępie sukni i gdzieniegdzie prześwitującym gorsecie, że należy do arystokracji. Zdjęli z głów czapki, pokłonili się głęboko i również przedstawili.

— Ja jestem Franek Wrzos, rybak — powiedział ten młodszy.

— Mnie wołają Mielonek — zabrzmiał basem starszy. — Co panienka robiła w wodzie?

— Ześliznęłam się ze skarpy. Wpadłam do rzeki i zaciągnęło mnie aż do was.

— Z daleka? — zapytał Franek.

— Z daleka — odpowiedziała. — Wioska gdzie?

— A tamoj! Za tym pagórkiem. Prosto jak sierpem rzucił.

Wskazali łagodne wzniesienie.

— Wy stamtąd?

— Stamtąd — przytaknęli.

— A konie tam mają?

— Mają i konie i wozy.

— Chciałabym kupić jednego.

— To niech panienka do Borowiny idzie. On chce konia sprzedać, boć zadłużony po uszy.

— Może który z was mnie doń zaprowadzi?

— Eee, my tera nie możem. Czekamy na kupca — powiedział młodszy, pokazując wypełnione rybami kosze.

— To jak mam trafić do tego Borowiny?

— Wypyta panienka we wiosce i powiedzą. Toć wszyscy znają Borowinę.

— Dobrze. Dziękuję, żeście nie uciekli, i z Bogiem.

— Z Bogiem, jaśnie panience! — skłonili się do kolan.

Poszła obsadzoną topolami drogą i po drugiej stronie pagórka zobaczyła rozlazłą wioskę. Idąc nią, wzbudzała niemałą sensację. Ci, którzy nie pracowali akurat w polu, przyglądali jej się ciekawie i z pewnym zgorszeniem. Pomimo to pozdrawiali ją. Zatrzymała się przy jednym gospodarstwie.

— Powitać, dziadku.

— A powitać, jaśnie panienkę — odpowiedział staruszek, siedział na przyzbie i dłubał kozikiem w kawałku drewna.

Po kształtach wydobytych z kloca dało się rozpoznać wiewiórkę z uniesioną ponad łepek kitą.

— Borowina to, gdzie mieszka?

— A tamoj… — Wskazał nożykiem samotną ruderę pomiędzy polami: — Aleć czy stary Borowina w domu? Licho wie.

— Sprawdzę. Pozostańcie w zdrowiu, dziadku!

— A Bóg wam zapłać. I panience niechaj w zdrowiu się wiedzie!

Borowina siedział w domu przy stole. Stary, schorowany, gburowaty, cuchnący alkoholem i wymiocinami. Otoczony pustymi flaszkami po najtańszych winach i wódkach.

Veni wyciągnęła go za kołnierz z chałupy na podwórze i od razu przystąpiła do targu. Zdjęła złoty pierścień obsadzony szlachetnym kamieniem i zażądała od Borowiny konia. Płową klacz, nieładną, zaniedbaną i wychudzoną.

Stary łypnąwszy na kamień, w lot wytrzeźwiał, padł pod jej nogi niczym kłoda drewna i ucałował w podzięce stopy. Kopnięty w ramię powstał, pogonił syna po klacz na łąkę, a potem rozgadał się przepitym, świszcząco-charczącym głosem, fantazjując na temat sprzedawanego zwierza i wijąc się wokół niej jak oślizły robak toczący śmierdzącą padlinę.

Veni jednym uchem wpuszczała słowa pijaka, drugim wypuszczała. Przytakiwała dla zachowania pozorów i wpatrywała się pożądliwym wzrokiem w sporawy nóż leżący na pniaku, obok pordzewiałej, acz przyzwoitej siekiery. Kiedy zobaczyła zabiedzone zwierze, zaczęła marudzić i przeklinać starego. Rozkazała mu wyczyścić konia, dobrze nakarmić i dołożyć do niego nóż, siekierę i skórzany pasek.

Borowina nie protestował. Wiedział, ile wart jest pierścień. Bojąc się stracić tak zacnego kupca, postanowił ją udobruchać i przygotował naprędce prowizoryczne siodło z kawałka grubej derki i kilku mocnych rzemieni. Choć nie wyglądało profesjonalnie, zrobione było solidnie i okazało się całkiem wygodne.

Veni wetknęła nóż i siekierę za pasek, wskoczyła na klacz i bez pożegnania wyrwała rączo w stronę głównego traktu, a Borowina jak wicher poleciał w kierunku karczmy.

***

W pałacu Nizińskich panowała przygnębiająca atmosfera rozpaczy i zdenerwowania. Ucieczką Weroniki zaaferowani byli absolutnie wszyscy.

Niziński poruszył za wszystkie sznurki, żeby odnaleźć dziewczynę, Wilczyńska, zjawiwszy się z nową służebną, dzięki swoim wpływom i majętności rozsupłała nad Polską prawdziwą sieć wywiadowczą złożoną z profesjonalnych detektywów, policji tudzież osób cywilnych, którym obiecała za odnalezienie Weroniki olbrzymią nagrodę.

Jednakże pomimo upływających dni wciąż nie wiedziano, gdzie ukrywa się dziewczyna. Pojawiły się pogłoski, że widziano ją w Warszawie, ktoś inny natknął się na nią w Krakowie, usiłowano złapać ją nad Morzem Suewskim[45] w Kodanie[46], ale w pałacu wzięto to za plotki. Nie było przecież możebne, aby dziewczyna tak szybko przemieszczała się z jednego krańca kraju w drugi.

Ciężkie czasy nastały dla Ciarki. Całymi dniami jak w samotni siedziała w pustym pokoju Weroniki. Do okien bała się podejść, czytać książek nie umiała, a ponure, milczące oblicza wyzierające z nieruchomych obrazów przyprawiały ją o dreszcze.

Co jakiś czas wpadała do niej Siemka. Przynosiła jej jedzenie, zabawiała krótkimi opowiastkami zasłyszanymi w pałacu, ale trwało to zazwyczaj krótko. Pochłonięta pracą niewiele miała czasu dla dziewczyny. Nie mogła towarzyszyć jej jak dawniej i nie była w stanie ją pocieszyć.

Z Justysią było podobnie. Dziewczynka straciła ochotę do życia, zmarkotniała, po całych dniach przesiadywała w ogrodzie, patrząc w przestrzeń nieobecnym wzrokiem, nie odzywała się do nikogo, nie słuchała i ignorowała pannę Blanchard.

Wieczorem wróciwszy do pałacu, zjadła naprędce kolację, pożegnała burknięciem rodziców i guwernantkę, omiotła dzikim spojrzeniem hrabinę Wilczyńską i poszła do swojego pokoju.

Posiedziała na łóżku mało-wiele, pogapiła się przez okno, porysowała kredkami i pobiegła do pokoju Weroniki.

Ledwo tam wbiegła jak zamarła.

— Weroniko, to ty? — zapytała chowającej się za portierą dziewczyny.

Przypomniała sobie ducha w korytarzu i zamierzała uciec, narobić hałasu, lecz ciekawość wygrała ze strachem. Podbiegła do story i szast! błyskawicznie ją odsunęła.

— Coś ty za jedna? — zapytała wystraszonej nieznajomej, sama będąc przelękniona.

— Ciarka, proszę jaśnie panienki — odparła dziewczyna, oczy wbijała w podłogę.

— Ta zabójczyni?

— Tak — jęknęła: — Ale ja za zgodą jaśnie panienki Weroniki tu się kryję. Jaśnie panienka pozwoliła…

Justysia nie wiedząc, co ma począć, patrzyła na nią krągłymi oczami. Miała ochotę pobiec do rodziców, wydać Ciarkę i udowodnić, że nie kłamała, gdy mówiła o duchu w korytarzu, a z drugiej strony nie chciała zdradzić siostry.

— Kto jeszcze wie, że tutaj jesteś?

— Służebna Siemka…

— Aha…

Podeszła do łóżka, usiadła i obserwowała z daleka dziewczynę. Nie wyglądała na morderczynię, choć nigdy nie widziała prawdziwego mordercy, toteż nie miała porównania.

Nagle, drzwi zaskrzeczały i do środka wszedł ojciec.

Justysia pobladła i zdrętwiała z przerażenia, a Ciarka błyskawicznie schowała się za portierę.

— Co ty tu robisz, Justysiu? — zapytał Niziński.

— Bo ja, ja proszę taty… Ja…

— Co skarbie?

— Bo ja tak tęsknię za Weronką!

Spostrzegłszy, że ojciec idzie do okna, gdzie za portierą chowała się dziewczyna, podbiegła doń i rzuciła mu się w ramiona. Zresztą zza ciemnej kotary wystawał fragment jasnej sukienki i pół stopy ukrywającej się dziewczyny. Postanowiła odwrócić jego uwagę.

— Nie tylko ty, Justysiu. Nam również bez niej ciężko. — Głaskał ją po głowie.

— Czy ona się znajdzie, tatusiu?

— Oczywiście.

— I wróci?

— Czemu miałaby nie wrócić? Jej teraz ciężko, bo jest chora i miesza się jej w głowie, ale są na to lekarstwa, są doktorzy, są miejsca, gdzie ludzie wracają do zdrowia.

— A co jeśli w lesie jaki wilk ją pożarł? Albo niedźwiedź zaatakował, albo zbój jaki napadł?

— Nie martw się, kochanie. Weronika jest dorosła i sprytna. Byliśmy zresztą w lesie i tam jej nie ma…

— To, gdzie jest?

— Bóg raczy wiedzieć, ale się znajdzie. Chodź, odprowadzę cię do pokoju. Pora do łóżka. Zawołam Joannę, żeby ci pomogła…

— Jeśli tatuś pozwoli, wolałabym Siemkę.

Szli do wyjścia.

— A czemu akurat Siemkę?

— Bo ona tak dużo wie o Weronice. Chciałabym, żeby mi przed snem coś opowiedziała o niej. Poczuję się lepiej.

— Dobrze, Justysiu. Będziesz miała dziś Siemkę.

Kiedy wyszli, Ciarka odetchnęła z ulgą i szybciutko uciekła do swojej komory. Przysięgła być ostrożniejsza w przyszłości i znaleźć lepsze miejsce na kryjówkę. Na przykład pod łóżkiem Weroniki.

„Tylko czy ja się tam zmieszczę?” — myślała, szykując się do spania w ciemnym, bezokiennym pomieszczeniu.

–––

Nocą przebudziła się nagle. Wydawało jej się, że coś stuknęło w okno w pokoju Weroniki. Później jakby sunęło po ścianie na piętro. Szeleścił bluszcz, szemrały liście, coś szurało po kamieniach.

Przestraszona schowała głowę pod pierzynę i wyobraziła sobie przeokropną postać o czerwono rażących ślepiach, długich ostrych zębach i sępich szponach.

— Zdrowaś Mario łaskiś pełna. Pan z tobą… — szeptała modlitwy: — Aniele boży stróżu mój, ty zawsze przy mnie stój […] i chroń mnie przed wąpierzem…

Drzwi do komory z cichutka zaskrzypiały, coś wśliznęło się do środka i, zdarło z niej pierzynę.

Krzyknęła w panice, lecz głos ugrzązł w zimnej dłoni zakrywającej jej usta.

„Panienko przenajświętsza!” — jęczało płochliwe jej serce.

— Cyt!

Usłyszała kobiecy głos i poczuła ciepły oddech na policzku.

— To ja, Veni… Weronika.

— Jaśnie panienka? — przemówiła i odetchnęła z ulgą: — Ależ mnie jaśnie panienka wystraszyła. O mały włos a posikałabym się ze strachu. Skądże jaśnie panienka tutaj i co się dzieje? Wszyscy się zamartwiają i jaśnie panienkę szukają.

— Potrzebuję twojej pomocy.

— Mojej? A co niby?

— Muszę dostać się do pokoju hrabiny Wilczyńskiej. Poprowadzisz mnie. Sprawdzisz, czy droga wolna.

— Ale…

— Nie ma żadnego ale, Ciarko. Pomogłam ci, kiedy byłaś w potrzebie. Teraz ja potrzebuję twojej pomocy.

— Zrobię, co tylko w mojej mocy — odpowiedziała pokornie.

— Ubierz się. Po skończonej robocie zabieram cię z sobą.

— Dokąd?

— Zobaczysz.

Ciarka zapaliła świecę i dopiero teraz ujrzała odmienioną Weronikę. Twarz miała śniadą od słońca, źrenice bystro patrzące, włosy rozpuszczone, nosiła się po męsku. W skórzanych spodniach, ciemnej koszuli i butach z wysokimi cholewami. Za paskiem trzymała sporych rozmiarów siekierę obsadzoną solidnym toporzyskiem i nóż myśliwski. Nie przypominała Weroniki. Niewiele miała dawnego w spojrzeniu, a nawet w poruszaniu się sprawiała zupełnie obcą osobę.

— Jaśnie panienka…

— Nie jestem jaśnie panienką.

— To jak mam się do jaśnie panienki zwracać?

— Mów mi po imieniu, Veni.

— Tak po prostu? — Ciarka nie wierzyła własnym uszom.

— Tak.

— Skoro sobie tego jaśnie pa… Veni… życzy.

Wyszły z komory do pokoju Weroniki.

— Co mam robić?

— Wyjrzyj na korytarz i sprawdź, czy kogo tam nie ma.

Ciarka odemknęła ostrożnie drzwi, wytknęła głowę na korytarz i dokładnie się rozpatrzyła.

A że nikogo nie było, wyszły na zewnątrz. Zakradły się pod pokój Justysi i tam Veni pozostawiła Ciarkę na czatach, a sama weszła do środka.

W pokoju panowała mroczność, acz przyzwyczajone do ciemności oczy Veni wychwytywały poszczególne elementy obszernego wnętrza. Podeszła do stolika, przy którym siostra najczęściej rysowała. Wyciągnęła zza koszuli list zamknięty w zielonej kopercie i położyła na blacie. Później zbliżyła się do pogrążonej w śnie dziewczynki, pochyliła się nieco i ledwo słyszalnie szepnęła:

— Żegnaj Justyś. Jeśli przeżyję, obiecuję, że będę nad tobą czuwała, aż do twojej śmierci, potem nad twoimi dziećmi, wnukami i prawnukami… Wynagrodzę ci po stokroć stratę Weroniki.

Pocałowała ją w czoło, i już miała odejść, kiedy Justysia nagle się poruszyła.

— To ty, Weronko? — przemówiła w półśnie.

— To ja, Justyś. Śpij słodko… Do rana jeszcze daleko.

— Dobranoc Weronko. Kocham cię.

— I ja ciebie — odpowiedziała i cichutko wyszła z pokoju.

Wyjęła nóż zza paska i kazała prowadzić się Ciarce do pokoju hrabiny Wilczyńskiej. Na półpiętrze zatrzymała dziewczynę i szepnęła jej do ucha:

— Wejdę do komnaty hrabiny, a ty wykradniesz się przez oficynę. Pobiegniesz alejką do stawiku i pójdziesz dróżką do starej szopy. Tam czeka Żuraw. Powiesz mu, żeś ode mnie. Zresztą on będzie wiedział.

— Ale jak się wydostanę z pałacu? Przecie Anna ma klucz do wnijścia.

— Już nie ma. Trzymaj. — Wcisnęła jej klucz w rękę: — A teraz prowadź, jeno na palcach.

Szły bezgłośnie. Pomagał im w tym szkarłatny chodnik na podłodze. W holu musiały tylko uważać na marmurowej posadzce. Parę razy przystawały i przysłuchiwały się nocnej ciszy. Szczeliną pod drzwiami do gabinetu ojca przenikało wąskie pasemko światła, a z pokoju matki dolatywało jej pokasływanie.

Gdy dotarły do pokoju hrabiny Wilczyńskiej, Ciarka zgodnie z planem podążyła ku tylnemu wejściu do pałacu, a Veni ostrożnie, prawie że ślimaczym tempem, wkradła się do środka.

Dwa dni obserwowała z bezpiecznego miejsca pałac i jego otoczenie. Wielokroć widziała hrabinę, to jest księżną Calirę, w towarzystwie nowej służebnej, mieszkającej w sąsiednim pokoju. Niepołączone ze sobą pokoje dawały jej większą szansę na bezpieczne dotarcie do Caliry i zemszczenie się na niej.

W środku zalegała pomroka. Tylko blask wychylającego się zza chmur księżyca od czasu do czasu rozświetlał krawędzie mebli, pełzał po zdobionych ramach obrazów, pokrywał srebrzystą poświatą łoże hrabiny, gdzie dało się dostrzec zarys jej głowy i poblask kruczych włosów rozsypanych na aksamitnej poduszce.

Veni zakradła się jak najbliżej łoża i zaatakowała śpiącą. Błysnęła stal w jej ręku, rozdarła ciszę, zaśpiewała sopranem i spadłaby pewnie na piersi Wilczyńskiej, gdyby nie refleks hrabiny i błyskawiczny unik. Ostrze rozpruło kołdrę i przeszyło miękki materac.

Wilczyńska poderwała się z łóżka, odskoczyła od niego i zastukała w ścianę, a Veni ponownie zaatakowała. Znów zajęczało ostrze, ponownie zalśniła głownia myśliwskiego noża i tym razem rozdarła policzek hrabiny, która cofając się w stronę okna, nie zdążyła przed nią uciec.

Huknęły odrzwia w pokoju, rozwarły się na oścież i jakiś czarny cień wniknął do środka, po czym lamparcim skokiem rzucił się na Veni z husarską szablą w ręku.

Veni wydobywszy siekierę zza paska, odparowała mocne uderzenie i drugą ręką spróbowała dziobnąć cień nożem.

Cieniem okazała się strażniczka. Dziewczyna siekała szablą z niesamowitą prędkością, zupełnie nie przejmując się ciemnością, jakby widziała w nocy. Głownia rżnęła powietrze, śmigała przed oczami uskakującej Veni, cięła meble jak papier, rozdzierała draperię, rozwalała przedmioty na stole i komodzie.

Wtem do pokoju wkroczyło dwóch mężczyzn. Zarządca Józef, rozpraszający latarnią mrok w pomieszczeniu, i Niziński mierzący z pistoletu do włamywacza.

Ujrzawszy Weronikę uskakującą spod ostrza szabli i rażącą służebną hrabiny Wilczyńskiej siekierą, zaniemówił, opuścił broń i drżącymi febrycznie ustami wymówił imię córki:

— Weronika…

Veni spojrzała na niego przelotnie, sparowała ente uderzenie dziewczyny, po czym rzuciła się w stronę okna i bez zastanowienia staranowała ciałem szybę, wypadła na zewnątrz pałacu i pognała w ciemność.

Nikt ją nie gonił, bo nikt takiego nie wydał polecenia. Niziński stał z opuszczonymi bezwładnie rękoma i z nerwów dygotał, służebna opatrywała rozharatany policzek bladej jak ściana Wilczyńskiej, do pokoju wbiegła wystraszona Nizińska, a w progu drzwi stała Justysia, nie mając pojęcia, co się stało.

Nie widziała siostry, nie wiedziała, kim był włamywacz, nie rozumiała, czemu ojciec się trzęsie, dlaczego trupioblada ciotka syczy z bólu, czemu obok służebnej leży obnażona husarska szabla, i dlaczego zielony pokój hrabiny wygląda jak pobojowisko.

ROZDZIAŁ XV

— Więc mówi książę, że interesuje się psychologią i psychiatrią? — zapytał doktor Zabłocki, pryncypał zakładu dla obłąkanych.

— Mam dość czasu, żeby się temu poświęcić. Ostatnio sporo czytam oraz praktykuję. Oczywiście w ograniczonym zakresie. W końcu nie jestem lekarzem.

— Na czym te praktyki polegają?

— Głównie na rozmowie z pensjonariuszami takich zakładów jak pański, doktorze Zabłocki. Wczuwam się w odpowiednią rolę i analizuję odpowiedzi i reakcje pacjenta.

— Dlatego chciałby spotkać się książę z jednym z naszych pacjentów, panem Zdzisławem Ignatowskim, i przeprowadzić z nim rozmowę.

— Nie za darmo, panie doktorze. Nie za darmo. W zamian pragnąłbym wspomóc pański pensjonat drobnym datkiem. Powiedzmy… dwustoma sztukami złota. — Wyjął z teczki sakwę monet i położył na biurku.

Doktor Zabłocki podskoczył z wrażenia, oczy łysnęły mu chciwością, na ustach pojawił się łakomy uśmiech pożądania.

— Ależ książę Woligórski, nie chciałbym, iżby książę sobie pomyślał…

— Doktorze Zabłocki. — Przerwał mu Woligórski: — Nic sobie nie myślę. Zapragnąłem wspomóc pańską klinikę, dlatego proszę zrobić mi tę przyjemność i przyjąć ten drobny prezent.

— Skoro książę nalega… Ma się rozumieć damy pokwitowanie.

— Co też pan wygaduje? A po cóż mi pokwitowanie. Jesteśmy ludźmi honoru, nieprawdaż?

— Naturalnie, naturalnie, rzecz jasna… — potakiwał doktor, zastanawiając się, co zrobić z tak dużą sumą pieniędzy.

— Czy zatem jest możliwe, żebym jeszcze dzisiaj zobaczył się z panem Ignatowskim?

— Jeśli książę sobie tego życzy, możemy spróbować, choć rozmowa z panem Ignatowskim może być nieco utrudniona ze względu na jego osłabienie psychiczno-fizyczne. Jak panu wspominałem, pan Ignatowski alias książę Wemis, bo tak o sobie mówi…

— Tak… Czytałem pański raport, doktorze Zabłocki. Niewątpliwie ciekawa osobowość z tego Wemisa.

— Więc pan Ignatowski usiłował zbiec wraz z innym pensjonariuszem zakładu, a kiedy im się nie udało, napadł na swojego kolegę i prawie na śmierć go zatłukł. Obecnie podajemy mu silne środki uspokajające, żeby unormować jego stan i zahamować nadpobudliwość. Z powodu prostracji[47] może być mało rozmowny.

— Zaręczam doktorze, że pan Ignatowski lub raczej książę Wemis, bo z tą osobowością chciałbym porozmawiać, będzie przytomny, gdy będę prowadził z nim dialog.

— Cóż… Jeżeli tak księciu zależy…

— Będę zobowiązany — odpowiedział.

Książę Woligórski, młody mężczyzna o miłej aparycji, przystojny, elegancko ubrany i grzeczny, pochodził z obrzydliwie majętnego rodu, a do tego, jak mówiono, potrafił być niezwykle szczodrobliwy. Wiedział to także doktor Zabłocki, dlatego nie zamierzał upierać się przy swoim.

— Wobec tego, każę przygotować pana Ignatowskiego do rozmowy. Niestety ze względów bezpieczeństwa, będziemy zmuszeni przykuć go do stołu. Czy księciu to nie przeszkadza?

— Absolutnie.

— Dobrze. — Skłonił się i wyszedł.

Książę wstał i dla rozprostowania nóg, począł spacerować w te i wewte. Ogarnął go lekki niepokój, ale też i radość. Rozpiął marynarkę, wyjął zza pasa pistolet i gruntownie go sprawdził. Wyglądało na to, że wszystko jest w porządku. Schował broń i usiadł.

Po dwudziestu minutach wrócił doktor i poprowadził księcia do skrzydła przeznaczonego dla niebezpiecznie groźnych wariatów. Celę otworzył im atletyczny pielęgniarz i wpuścił do mrocznego pomieszczenia, gdzie przy metalowym stole siedział nieznany księciu z wyglądu mężczyzna.

Ręce przykute miał do stołu metalowymi obręczami, głowę opuszczoną, z ust ciekła mu ślina. Wyglądał jakby spał albo był nieprzytomny; nie zareagował na wchodzących, nie odezwał się, kiedy doktor do niego przemówił, nie spojrzał, gdy zasiedli do stołu.

Doktor dał znać księciu Woligórskiemu i ten zachęcony przywitał się z pacjentem.

— Dzień dobry, książę Wemisie.

Człowiek w kajdanach nie odpowiedział.

— Wiem, że książę nieskory do rozmowy, ale myślę, że to, co mam do powiedzenia bardzo księcia zafrapuje. Pamięta książę naszą rozmowę na pokładzie okrętu komandor Cea, tamtego pamiętnego dnia, kiedy szliśmy na kolację? Przekonywał mnie książę, że zrobił wszystko, żeby ochronić Veni Horg przed śmiercią. Odpowiedziałem wtedy: „Nie musieliście zdradzać matce tajemnicy. Mogliście jej powiedzieć, że to nie wasze, a moje dziecko. Że Veni puszczała się za waszymi plecami. Że okazała się dziwką i że ją wypędziliście. Przy takiej argumentacji księżna Calira, nie splamiłaby się zbrodnią”.

Doktor osłupiał z wrażenia, a książę Wemis uniósł głowę i popatrzył zamroczonym wzrokiem na siedzącego na wprost niego mężczyznę, który nie zaprzestawał mówić:

— Uważam, że dopuścił się książę ohydnej zbrodni na niewinnej dziewczynie i zabił nasze dziecko tylko po to, żebym księcia nie zostawił. Żeby mnie przykuć do siebie, zmusić do posłuszeństwa, zrobić ze mnie niewolnika.

— Dorki? — wycharczał Wemis.

— I prawie się księciu udało. Nie wziął jednak książę pod uwagę, że moja miłość do niej będzie większa niż przywiązanie do was.

— Ty bydlaku! — Zerwał się, ale łańcuchy go powstrzymały. — Ty zdrajco! Gardłem za to zapłacisz!

Doktor podekscytowany przebiegiem rozmowy wyjął z fartucha kapownik i począł coś szybko notować.

— Dlatego pomyślałem sobie, jakby to było ciekawie, gdyby książę mógł podzielić los dziewczyny i sam stać się żywym ogniwem na najbardziej nielubianej przez siebie farmie, z tożsamością chorego umysłowo Zdzisława Ignatowskiego. Dwunożnej małpy, której tak książę nienawidzi i którą tak gardzi. Czy to, co księcia spotkało, nie jest doprawdy ironią losu?

— Jak śmiesz tu przychodzić i mnie oskarżać! Jesteś śmieciem, choć uważałem cię za przyjaciela! — mówił pobudzony. — Skoro tak bardzo zależało ci na tej dziwce, czemu o nią nie walczyłeś?! Czemuś milczał, kiedy co noc ją brałem?! Dlaczego znosiłeś to z głupawym uśmiechem i cichym przyzwoleniem?! Czemu nie miałeś odwagi stanąć przede mną twarzą w twarz i powiedzieć mi prosto w oczy: „Książę Wemisie, kocham tę dziewczynę!”. Czemu tego nie zrobiłeś, podły tchórzu?! Dlaczego mi nie zaufałeś i nie poprosiłeś, żebym ci ją zwrócił?!

— Bo gdybym tak postąpił, wydałbym na nas wyrok śmierci! — warknął.

— Głupcze! Rozum ci odjęło? Po co miałbym was zabijać?! Takich jak ona mogłem mieć na pęczki! Czy myślisz, że poświęciłbym dla niej naszą przyjaźń i pozbawił się najwierniejszego z moich ludzi?! Czy dałem ci kiedykolwiek odczuć, że grozi ci coś z mojej strony?! Nigdy! Nie miałeś powodów, żeby tak myśleć! Zjebałeś wszystko, durniu! Zniszczyłeś mnie i Veni, zabiłeś dziecko… I pogrążyłeś się w rozpaczy…

Wemis umilkł i ze zmęczenia położył głowę na stole. Oddech miał przyśpieszony, całe ciało się wznosiło, z gardła dobiegał świszczący łoskot.

Doktor Zabłocki zmierzył puls pacjenta. Rozgrywająca się przed jego oczami scena zrobiła na nim tak piorunujące wrażenie, że nie umiał nic powiedzieć. Dla niego to przedstawienie zdawało się tak realne, że chwilami wierzył, iż to, o czym mówią, wydarzyło się naprawdę. Ale to nie mogła być przecież prawda. To była jedynie mistrzowska gra aktorska księcia Woligórskiego, który w jakiś magiczny sposób zahipnotyzował Zdzisława Ignatowskiego i prowadził z nim dialog pełen ekspresji i emocji.

— Głupcze! — warknął książę.

— Może rzeczywiście zawaliłem sprawę, stchórzyłem i nie przyznałem się do Veni. Może faktycznie źle postąpiłem, ale to tylko może. A może nie znaczy, że nie miałem racji, i nie wiem dlaczego, ale nie przekonały mnie księcia słowa. Za wiele widziałem, za dużo słyszałem i za często wyciągałem księcia z tarapatów, żeby w to uwierzyć.

— Po coś tu przyszedł? Dręczyć mnie?

— Przyszedłem księcia zabić — odparł, wyjął pistolet i położył na stole.

Doktor Zabłocki poderwał się, lecz Woligórski gestem ręki rozkazał mu usiąść z powrotem.

— To zabij! — sarknął Wemis, wyprostował się i popatrzył śmiało w jego oczy.

Zhardział, zesztywniał i sardonicznie się uśmiechał.

— Przez księcia zginął kapitan Nuki. Komandor Cea została piratem i przez księcia zginęła Ella Blum, którą posłaliście na przeszpiegi…

— To moja wina? Moja wina, zdrajco?! Ukrywaliście ludzkie dziecko na pokładzie! Uknuliście przeciwko mnie spisek i mówisz, że to moja wina?! Ale jeśli poczujesz się z tym lepiej, to niech ci będzie… Ha, ha, ha… Mnie i tak wszystko jedno! Strzelaj, Dorki! Strzelaj! Byle celnie.

— Nie uczynię tego. To prawda, że przyszedłem po to, żeby was zabić. Teraz jednak wolę, żebyście się męczyli w tej ciasnej celi, w tej obskurnej klinice, w tym świecie. Nawet jeżeli wasza matka was odnajdzie i zechce umilić wam życie, to ja będę czekał jak pająk w sieci. Przyglądał się wam, a kiedy zajdzie taka potrzeba, zaatakuję was książę w najmniej spodziewanym momencie. Nie pozwolę, żebyście żyli szczęśliwie w tej rzeczywistości i zrobię wszystko, aby obrzydzić wam tutaj pobyt. — Powstał.

— Złapią cię Dorki! Wcześniej czy później, ale cię złapią i odpowiesz za wszystko! Moja matka ci tego nie daruje. Poruszy niebo i ziemię, odnajdzie cię i po stokroć odpłaci!

— Mylicie się, książę. Zadbałem o to, aby nikt mnie nie odnalazł i powiem księciu jeszcze jedno. Veni jest w Polsce. Wkrótce się z nią spotkam i powiem jej o wszystkim.

— Mam to gdzieś! Słyszysz!? Ani mnie to ziębi, ani grzeje, ale wiedz jedno… Nie poddam się bez walki i jeśli pewnego dnia stąd wyjdę, znajdę was, dorwę i przysięgam, zabiję.

— Będę czekał, książę Wemisie, albo raczej panie Ignatowski. Będę pana z niecierpliwością wyglądał.

Schował broń, dał znak doktorowi i gdy otworzono celę, wyszli. W korytarzu doktor Zabłocki zagaił:

— Trudno uwierzyć, że udało się księciu tak łatwo sprowokować pana Ignatowskiego do rozmowy.

— Cóż… Nie było to znów takie skomplikowane, panie doktorze. Po prostu zagrałem kartami pana pacjenta, przechodząc natychmiast do jego urojonej rzeczywistości. Nie jestem lekarzem, fachowcem w dziedzinie psychiatrii, lecz wydaje mi się, że tożsamość księcia Wemisa, w którą przyobleka się pacjent, jest tak silna i ekspresywna, że nie może być mowy o szybkim powrocie do zdrowia.

— O to, to! Dokumentnie się z panem zgadzam i wątpię, żeby u pacjenta nastąpiła recesja i pan Ignatowski opuścił kiedykolwiek mój pensjonat.

— Wybornie, doktorze Zabłocki. Zechciej pan trzymać ten przypadek jak najdłużej, a ja obiecuję, że wspomogę pana finansowo. Na pewno pan tego nie pożałuje.

— Skoro tak stawiacie sprawę, książę…

— I jeszcze mam małą prośbę.

— Słucham.

— Proszę nie wpuszczać nikogo do pana Ignatowskiego.

— Nawet żony i dzieci?

— Nawet.

— Mogę znać powód?

— Podejrzewam, że ktoś zechce odbić panu pacjenta.

— Jak to odbić? — Zdumiał się, unosząc brwi.

— Pomóc w ucieczce.

— Aż tak?

— Niech mi pan zaufa, ale nie pyta, skąd mi o tym wiadomo.

Podali sobie ręce, pożegnali się i książę Woligórski wyszedł z kliniki, a doktor Zabłocki wrócił do gabinetu, nacieszyć się złotymi monetami.

–––

Woligórski na ulicy złapał dorożkę i rozkazał wieźć się do hotelu. W pokoju zastał czekających na niego mężczyzn. Obaj w czarnych garniturach, obaj tego samego wzrostu i obaj pod wąsem.

— Jak leci, detektywie Komorowski? — zapytał Woligórski, nie zdążywszy dobrze wejść do środka.

— Dopiero cośmy wrócili z pałacu Nizińskich. W nocy hrabinę Wilczyńską zaatakowała córka Nizińskich, Weronika. Włamała się do pałacu, napadła hrabinę i nożem poważnie drasnęła w policzek. Policja przeszukała bardzo dokładnie teren wokół posiadłości. Odkryto ślady dziewczyny prowadzące do starej szopy. Tam czekał ją jakiś mężczyzna i prawdopodobnie kobieta. Cała trójka uciekła konno na północ. Trop urywa się przy mokradłach.

— Jak się czuje hrabina?

— Pozbierała się jakoś, ale blizna pozostanie jej do końca życia.

— Planuje opuścić pałac?

— Nie wspominała o wyjeździe. Kiedyśmy opuszczali posiadłość Nizińskich, siedział u niej doktor… Doktor Walewicz. Stary Niziński w depresji, jego małżonka nie opuszcza pokoju, panicz Leopold pociesza ciotkę, a młodsza córka Nizińskich, Justyna, sterczy w ogrodzie i płacze.

— Ciężko im tam widocznie — odpowiedział i nalał sobie drinka: — Panowie się napiją? — zaproponował mężczyznom.

— Dziękujemy, ale jesteśmy jeszcze na służbie — odpowiedział Komorowski.

— Czy domyślacie się panowie, gdzie może mieć kryjówkę Weronika?

— Niestety. Nikt z mieszkańców okolicznych wiosek jej nie widział. Podejrzewamy, że dziewczyna przytaiła się na bagnach. Trochę to nieprawdopodobne, aby tak wydelikacona panna zamieszkała wśród węży, jaszczurek, pijawek i Bóg wie jeszcze jakiego gadostwa, ale to właśnie dlatego jest nieuchwytna.

— Myślę, że macie panowie rację.

— Co chcecie zrobić, książę?

— Odwiedzić państwa Nizińskich. A panów proszę o objęcie terenu naokoło bagniska obserwacją.

— Ależ książę! To ogromny teren!

— Najmijcie wobec tego więcej ludzi. Rozpytajcie jeszcze raz mieszkańców, pokażcie im portret dziewczyny i wyznaczcie wyższą nagrodę za jej odnalezienie. Z kosztami się nie liczcie. Wszystko pokryję.

— Książę raczy wybaczyć, że ośmielam się pytać, ale dlaczego tak bardzo księciu zależy, iżby ją odnaleźć?

— Ponieważ chcę się z nią ożenić. A nie zrobię tego, dopóki będzie się włóczyć po bagnach i mieszkać poza domem.

— Czy książę zdaje sobie sprawę, co ją czeka, kiedy ją odnajdą?

— Kochany detektywie Komorowski, pannie Weronice Nizińskiej nic nie grozi, jeśli dostanie się pod moje skrzydła.

— Bądź co bądź poszukiwana jest za napaść. Czy hrabina nie będzie chciała wnieść…

— Hrabina Wilczyńska jest aż nazbyt dumna, żeby wnosić pozew przeciwko bratanicy. Ta awantura rozejdzie się po kościach. Ot, zwykła mało istotna sprzeczka rodzinna i tyle.

— Chodzą słuchy, że panna Weronika sfiksowała.

— Czy fiksatka może układać tak precyzyjnie zaplanowane napady? Zresztą to jeno plotki. Nawet jeżeli pokręciło jej się w głowie, przy mnie rychło ozdrowieje.

— Książę jak zwykle pewny swego!

— Nie, detektywie Komorowski. Tym razem tylko zakochany.

Roześmieli się. Książę wypisał im czek na przyszłe wydatki, odprowadził do drzwi, zamknął na klucz pokój i rzucił się na łóżko.

— Veni, Veni, ach Veni… Jakże ja za tobą tęsknię… — szepnął i puścił wodze fantazji.

Za oknem zastukały podkowy na bruku, zadzwonił tramwaj i zagwizdał policyjny gwizdek. Prawdopodobnie doszło do kolizji drogowej, ale księcia Woligórskiego-Dorkiego nie obchodziło to wcale.

Leżał w ubraniu na hotelowym łożu, oglądał tańcujące pod sufitem muchy i w myślach przytulał swoją słodką Veni. Gładził jej włosy, smakował usta i obejmował jej biodra.

Miał ją tak blisko, a zarazem tak daleko. Bał się odrzucenia, a z drugiej strony żył nadzieją, że miłość zatryumfuje i Veni przyjmie jego przeprosiny.

ROZDZIAŁ XVI

Powrót do świata żywych dla księżnej Caliry okazał się wielce upokarzający. Długa, głęboka szrama znaczyła jej policzek, szpeciła lico, wykrzywiała oblicze i przypominała o porażce w wirtualnej rzeczywistości.

Bo dla dumnej księżnej nieprzewidzenie ataku dziewczyny było poniżającym doświadczeniem. Świadczyło o jej nierozwadze, o ślepym zapatrzeniu we własne szczęście, o niedocenieniu Veni Horg. W prawdziwym świecie Calira była kobietą przewidującą, z jasnym, logicznym umysłem, trzeźwo myślącą, planującą z góry każde posunięcie, w Iluzji zatracała te umiejętności i dawała się zwieźć pozorom. Święcie przekonana, że jest bezpieczna i wszystko jej wolno, że jest Bogiem pośród śniących ludzkich umysłów, tylko dlatego, że ma większą świadomość nieistniejącego świata, zignorowała niebezpieczeństwo i dała się niepotrzebnie zranić.

A jednak gdy wyszła ze stanu marzeń i sennych widziadeł, kiedy spojrzała w lustrzane odbicie i dostrzegła koszmarną pamiątkę na policzku, przelękła się o własne życie i zrozumiała, że dotychczas grała nieostrożnie.

Thola przyglądała się swojej pani. Nie znała na tyle księżnej Caliry, żeby wyrobić sobie o niej zdanie, ale wiedziała, że postąpiła głupio. Po pierwsze nie zgodziła się mieszkać z nią razem, a po drugie uparła się na zielony pokój, z jednym tylko wejściem z korytarza i dużym oknem na parterze. Szczęśliwie Thola przewidziawszy atak Veni Horg, czuwała przez całą noc. Leżała ubrana na łóżku, nasłuchiwała podejrzanych w pałacu dźwięków, czekała na sygnał księżnej.

— Gdyby księżna mnie posłuchała, nie doszłoby do tego — powiedziała.

W przeciwieństwie do Ropachy Tholę charakteryzowała odwaga i mówiła to, co myśli.

— Popełniłam błąd — przyznała jej rację, choć nie spodobał się jej oskarżający ton dziewczyny.

— Kiedy księżna odpoczywała, przeprowadziłam małe śledztwo. Chce księżna posłuchać?

— Zamieniam się w słuch — odpowiedziała, nakładając makijaż na bliznę, próbowała ją zamaskować.

Na szczęście szrama przeniesiona z Iluzji do rzeczywistości była zasklepiona, jakby podgojona, choć nieprzyjemnie pobolewała.

— Więc… Wybrałam się do Nizina. Jak księżna wie, wioska od pokoleń należy do Nizińskich. Mieszka tam wdowa po Kozułowie z synem. Starego Kozułowa…

— Ależ ja znam tę sprawę! — Calira zrobiła minkę znamionującą zniecierpliwienie: — Starego zabiła w afekcie Ciarka, po czym zbiegła. Wszyscy w okolicy o tym wiedzą.

Tholę nie zraziła ta uwaga.

— W dniu zabójstwa widziała się z Veni Horg. Zakuła stryja na śmierć widłami i prysnęła. Dziwne jest to, że głupia gąska nagle wyparowała wszystkim z oczu.

— Chcesz powiedzieć, że Veni jej pomogła i dała schronienie?

— Chcę powiedzieć, że Veni Horg ukryła Ciarkę w pałacu, i to właśnie Ciarka jej pomogła dotrzeć do pokoju księżnej.

— A służba? Sama nie zdołałaby ukrywać dziewczyny przez tyle czasu. A Nizińscy? A ten wstręty, wszędobylski bachor Justysia? Chwila! Chwila! Inspektor Sroka coś napominał o jakimś duchu, którego ta mała ponoć widziała w korytarzu. Czyżby to była Ciarka?

Księżna zaskoczona swym odkryciem odwróciła się z niedowierzaniem do strażniczki.

— Dokładnie. Dziewka przez cały czas siedziała w pałacu. Co do służby… Przypuszczam, iż Siemka, ta osobista służka Weroniki, została wtajemniczona w tę sprawę.

— To by się zgadzało. Veni dzięki Ciarce dostaje się do pałacu. Następnie próbuje mnie zabić, podczas gdy dziewczyna czmycha w umówione miejsce, gdzie czekają na nich konie.

— Policja odkryła ślady trzech jeźdźców. Jedne należały do mężczyzny, drugie do Veni Horg, trzecie do kobiety.

— Naszej Ciarki — przytaknęła księżna i spojrzała uważniej na strażniczkę.

Thola zrobiła na niej duże wrażenie, ale dziewczyna albo tego nie zauważyła, albo udawała, że tego nie widzi.

— Zatem odszukując Ciarkę, znajdziemy Veni Horg! — powiedziała zadowolona Calira.

— Już to zrobiłam. Są na bagnach.

— Brawo Tholu! Wrócimy do systemu awatarowej rzeczywistości i wyślemy tam policję z tropicielami.

— Za pozwoleniem księżnej. To olbrzymi teren. Pełen mokradeł, rzek i rozlewisk. Wątpię, żeby odnaleziono ją na tak wielkiej przestrzeni.

— Możemy ją zlokalizować i powiadomić inspektora, gdzie dokładnie się znajduje.

— Jeśli będą się przemieszczać, to na niewiele nam się to przyda. Niech księżna bierze pod uwagę, że to XIX wiek w sztucznie wygenerowanym świecie. Tam nie ma latających statków, monitoringu, dronów ani satelitów. Zanim policja przedrze się przez grzęzawisko i do nich dotrze, będą już w innym miejscu.

— Domniemywam, że masz jakiś pomysł.

— Owszem. Wejdę w umysł Ciarki i się rozejrzę. Dowiem się, co planuje Veni Horg.

— A może to ja wejdę w umysł Ciarki? — zaproponowała.

— Wykluczone — zaoponowała Thola. — Jako wasza strażniczka kategorycznie się temu sprzeciwiam.

Calira się uśmiechnęła. Odwaga dziewczyny podobała jej się coraz bardziej.

— Zgoda. Kiedy chcesz wyruszyć?

— Natychmiast — odpowiedziała, ale księżna się sprzeciwiła.

— Najpierw coś zjemy.

Przebrały się, zeszły do restauracji i zamówiły pożywny posiłek. Długo jeszcze omawiały szczegóły dalszego działania, po czym wróciwszy do pokoju, Thola ubrała kombinezon, podpięła się do systemu w kapsule Xokakiego, wybrała obiekt docelowy i wskoczyła w obcą skórę.

***

Słońce miło przygrzewało. Liście poruszały się łagodnie i szeleściły wzbudzane ciepłymi podmuchami wiatru. Śpiewały ptaki, kumkały żaby, plusk wody rozchodził się po okolicy, niosąc wraz z dźwiękiem zapach mułu i wodnych roślin.

Siedzieli przy ognisku. Odziany w rysie skóry mężczyzna obracał rożnem, na którym piekło się sarnie mięso. Był średniego wieku, twarz miał prostokątną, zarośniętą, włosy długie i ciemne, oczy małe, acz ruchliwe, wzrok jasny, na wskroś przenikający, a usta zacięte i wąskie.

— Co tak we mnie ślepisz, a? — zapytał.

— Tak sobie… — rzekła Ciarka, speszyła się i skierowała wzrok na Weronikę, to znaczy Veni Horg.

Ostrzyła nożem patyk. Na uwagę mężczyzny zerknęła na nią ciekawie, uśmiechnęła się leciutko i powiedziała:

— Powinieneś być wdzięczen bogom, że taka ładna dziewka w ogóle chce na ciebie patrzeć, Żuraw.

„Żuraw? To nazwisko czy przezwisko?” — pomyślała.

— Co mi ta po jej patrzeniu, hę? Zresztą dotąd patrzyła słońcem, tera gadzim okiem ślepi…

— Nieprawda! — zaprotestowała.

Zdała sobie sprawę z tego, że musi być ostrożniejsza.

— Toć widzę — odpowiedział, nie przerywając zajęcia.

— Może sobie zasłużyłeś? — wtrąciła Veni.

— Jasne — burknął, sprawdził pieczeń patykiem, odkroił kilka plastrów i włożył do plecionej miski.

Przeżegnał znakiem krzyża wielki bochen chleba, rozerwał go na kilka ułomków i położył na słomianej macie.

— Na zdrowie… — powiedział i zabrali się do jedzenia.

Veni z Żurawiem wcinali z apetytem, aż im się uszy trzęsły i gęby śmiały, ale ona będąc w awatarowej rzeczywistości, nie potrafiła cieszyć się jedzeniem. Dla niej cokolwiek skosztowała, miało smak posolonego papieru.

— Czemu tak dziamdziasz? Jedzenie kłuje cię w zęby? — zapytał Żuraw, patrząc na nią spode łba.

— Nie jestem głodna.

— Co się czepiasz dziewczyny? Nie chce jeść, niech nie je. — Stanęła w jej obronie Veni.

— A bo mi się ona nie podoba… — odparł ponuro.

Sięgnął po nadpalone polano, wyciągnął je z ogniska i rozdmuchawszy żar, obsypał go jakimiś ziołami, po czym dmuchnął dymem w oczy Ciarki.

Zakrztusiła się, zalała łzami, odskoczyła do tyłu i przewróciła, a później zobaczyła nad sobą Żurawia.

Patrzył na nią strasznymi oczami. Wessał się w jej głowę i wyciągał myśli.

— Kim jesteś? — zapytał ostro, wydobył z kieszeni wijące się żmije i rzucił na jej piersi.

Przenikliwy ból rozdarł jej klatkę piersiową, uczuła palący skurcz mięśni i w ostatnim momencie, w chwili kiedy miała zemdleć, przycisnęła w umyśle żółty przycisk z napisem: „Wyjście awaryjne”.

***

— Surowicę! Szybko! — wycharczała Thola.

Rzucała się w fotelu, wiła i skręcała. Ból podrażnił i sparaliżował jej lewą część ciała, myśli uciekały, pot oblewał.

Księżna Calira błyskawicznie pobiegła do apteczki, załadowała do pistoletu nabój z surowicą i wstrzyknęła siniejącej na ustach dziewczynie.

Po niespełna dwudziestu minutach zjawił się lekarz. Przebadał strażniczkę, pobrał próbki krwi i przeanalizował w przenośnym laboratorium, obejrzał rzekome ślady po ukąszeniach, ale…

— To jakieś nieporozumienie, księżno. Dziewczyna jest zdrów jak ryba. Nie ma śladów ugryzień, nie wykryłem żadnych toksyn ani tym bardziej jadu żmii.

— Bo to działo się w awatarowej rzeczywistości. W kapsule Xokakiego — odpowiedziała Calira.

— Gdyby ukąsił ją prawdziwy wąż w świecie iluzji, wtedy pozostałyby na ciele wyraźne ślady ukąszeń. Również odnalazłbym resztki jadu we krwi. Jedno z drugim jest powiązane. Tak to niestety działa. Proszę zapytać pana Xokakiego. Na pewno księżnej to szczegółowo objaśni.

— Wiem o tym… Ale jak to możliwe? Dlaczego utrzymuje, że ukąsiła ją żmija? I to nie jedna.

— Księżno Caliro, powiem tak. To działo się wyłącznie w jej głowie. Może została oszołomiona jakimś środkiem halucynogennym. W Iluzji żyją rozmaitego pokroju szarlatani i czarownicy, ludzie wierzący, że mają dostęp do świata umarłych i bogów. Tymczasem oni nieświadomie włamują się do naszego systemu.

— Wobec tego są dla nas zagrożeniem — stwierdziła Calira.

— I to jeszcze jakim! Całe szczęście, że ta ezoteryczna banda, nie ma pojęcia, jak wielką mocą dysponuje i do czego mogłaby doprowadzić. Ludzie też ich się boją, nie rozumieją albo uważają za skończonych wariatów. Dlatego tolerujemy ich obecność w systemie i pozwalamy w pewnym ograniczonym zakresie odprawiać im magiczne rytuały.

— Czy to było niebezpieczne? Czy Thola mogła umrzeć?

— Naturalnie. Gdyby księżna nie przyszła jej z pomocą, dziewczyna uwierzyłaby, że bez surowicy umrze. I tak by się stało. Śmierć na poziomie myśli, w mózgu. Śmierć bez wyraźnej przyczyny. Po prostu…

— Straszne… To takie straszne… Nie sądziłam, że tyle niebezpieczeństw czyha po drugiej stronie… Czemu o tym się nie mówi? Dlaczego nie ma tego w przewodnikach, w reklamie, w instrukcji?

— Księżno Caliro, gdyby pan Xokaki o tym rozpowiadał na prawo i lewo, straciłby połowę klientów.

— To jest nieuczciwe.

— Pan Xokaki jako przedsiębiorca pewnie odrzuciłby ten zarzut i odpowiedział: „Tak jak każdy inny biznes, w którym chodzi o pieniądze”.

Doktor wrócił do Tholi. Leżała w łóżku księżnej. Miała się dobrze. Czekała na pozwolenie ubrania się i wrócenia do swoich obowiązków, ale lekarz zabronił jej wstawać.

— Ma pani nadwerężony umysł. Potrzebuje odpoczynku.

— Czuję się dobrze.

— To złudzenie. Mało pani nie umarła… z wrażeń. To był wielki wysiłek dla umysłu i ciała. Niech pani spróbuje się przespać. Sen jest najlepszym lekarstwem.

— Dziękuję — odpowiedziała.

— Uszanowanie pani.

— Do widzenia, doktorze.

Doktor pożegnał się z księżną i wyszedł.

— Więc mówisz, że ten Żuraw dmuchnął ci w twarz dymem? — zagaiła rozmowę Calira.

— Tak. Przedtem jednak posypał żar jakimiś ziołami.

— Jakim cudem spostrzegł, że jesteś w umyśle Ciarki?

— Nie mam pojęcia… Miał takie dzikie, przenikające spojrzenie… Jakby na wskroś mnie przewiercał i czytał w myślach.

— Nie wierzę, że to przypadek. Veni Horg musiała o tym wiedzieć…

— Księżno, przecież ona jest jedną z nas — odpowiedziała Thola i przymknęła oczy: — Pewnie dlatego wybrała sobie do kompanii człowieka zdolnego widzieć rzeczy niewidzialne, słyszeć niesłyszalne i odczuwać niewyczuwalne. Dzięki niemu ma wzgląd do systemu i potrafi się przed nami ustrzec. Nikt do niej nie dotrze, dopóki ma przy sobie tego nawiedzonego człowieka.

— Przeklęta Veni Horg! Jakże ja ją nie doceniałam! Chciałam się zemścić, pobawić, rozkoszować jej cierpieniem, a ona pokazała pazury i okazała się taka… Taka… — Nie mogła znaleźć odpowiedniego słowa.

— Świadoma — wtrąciła Thola.

— To też, ale i przebiegła, inteligentna… Żałuję, że nie miałam okazji poznać jej bliżej. Choć z drugiej strony, niewiele by to zmieniło. Gdyby się urodziła arystokratką, byłaby świetną partią dla Wemisa… — Pobladła: — Och, Wemis… Synku. Czemu dałeś się zabić? Dlaczego nie byłeś ostrożniejszy? — Usiadła przy Tholi, objęła głowę i zaczęła się użalać.

Pół godziny Thola słuchała jej jęków, drażniła ją księżna tą tkliwością. Inaczej wyobrażała sobie wszechmocną Calirę. Przewrotną kobietę wampira, zdolną do największych okrucieństw. Teraz patrzyła na nią z niemym politowaniem. Obraz wyidealizowanej księżnej, który zaprogramowano jej w szkole dla strażniczek, zdawał się wyolbrzymiony i nie do końca prawdziwy.

— Powinna księżna postarać się o dziecko — powiedziała.

— Co? — Spojrzała na nią z niedowierzaniem.

— Powinna księżna zrobić sobie dziecko?

— Jak śmiesz?!

Calira poderwała się i wymierzyła jej siarczysty policzek.

Spoliczkowanej wykwitła czerwona plama na policzku w kształcie pięciopalczastej dłoni, odwróciła wzrok od Caliry, zgrzytnęła zębami i stłamsiła pierwszy odruch złości.

— Źle mówię, że mnie księżna bije? W takim razie, komu księżna zostawi majątek? Kto go odziedziczy po księżnej? W kim będzie miała księżna podporę na starość?

— Pilnuj swego nosa! — odpowiedziała wzburzona, a jednak usiadła z powrotem.

Wprawdzie żałowała, że uderzyła dziewczynę, bo przecież miała rację, lecz z drugiej strony nie przywykła do takich poufałości ze służbą. Strażniczka przekroczyła swoje kompetencje i granicę pomiędzy właścicielem a przedmiotem własności.

— Dziecko rozwiązałoby ten problem i uszczęśliwiło księżną — ciągnęła: — A księcia Wemisa nic już nie przywróci, choćby księżna wypłakała oczy. Źle mówię?

— Może za szczerze i za odważnie — odrzekła.

— Wolałaby księżna, żebym była nieszczera i wam cukrzyła?

— Tego nie powiedziałam.

— Wobec tego, zanim mnie księżna znów trzaśnie w ataku złości, proszę sobie to dobrze przemyśleć…

— Ty mnie pouczasz?! Rozkazujesz mi?! Ty?! — Znów się wzburzyła w gniewie.

— Tylko grzecznie proszę… Bez zaufania, nie mogę księżnej skutecznie chronić.

— Co nie znaczy, że wolno ci się spoufalać.

— Nie spoufalam się. Próbuję rozwiązać problem. Cokolwiek księżna zrobi i powie, jestem za księżną odpowiedzialna. Obawiam się, że teraz, po śmierci księcia Wemisa, rzucą się na was przeróżne hieny. Każda będzie chciała wyrwać jakiś kęs dla siebie i wątpię, żeby kierowały się współczuciem. Czy księżna jest tego świadoma i przygotowana do brutalnej walki o dobra pozostawione przez syna?

Księżnej uwięzły słowa w gardle. Po raz kolejny strażniczka oszołomiła ją bystrością umysłu i odwagą. Poczuła nawet do niej promyk sympatii. Było to dla Caliry całkiem nowe uczucie, nigdy wcześniej jej się to nie zdarzyło.

— Powinna księżna pomyśleć także o zamążpójściu. — Dziewczyna niespłoszona mówiła dalej. — Połączyć się z kimś mocnym…

— Na przykład? — zapytała nieco z ciekawości, nieco od niechcenia.

— Choćby z Xokakim.

— To parweniusz! Swatasz mnie z kimś takim?

— Ale ten parweniusz dzięki systemowi awatarowej rzeczywistości ma coraz większe wpływy w Imperium. Zgaduję, że pewnego dnia jego oprogramowanie trafi pod strzechy, a wtedy dostanie księżna do ręki potężne narzędzie sprawowania władzy i kontroli. Trzymałaby księżna całe Imperium w garści i miała większą władzę od króla. Czego chcieć więcej?

Calira poruszyła się niespokojnie. Myśl o Xokakim jako o przyszłym mężu wywoływał u niej skręt kiszek. Nic nie mogła zarzucić przystojnemu przedsiębiorcy, oprócz jego urodzenia. Nawet jeśli zgodziłaby się na to małżeństwo dla własnych korzyści, jak miała przełknąć myśl o jego plebejskiej proweniencji?

— Księżna turbuje się jego urodzeniem, ale i na to jest sposób.

Thola usiadła na łóżku, podłożyła sobie pod plecy poduszkę i popatrzyła księżnej w oczy.

— Jaki?

— Niech księżna wpłynie na Radę Starszych i króla, żeby przyznali Xokakiemu tytuł szlachecki za wybitne zasługi dla Imperium. Wówczas problem sam się rozwiążę. Poślubi księżna szlachcica, urodzi dziecko i zapewni ciągłość rodowi.

— Ty przebiegła żmijko! Tobie się wydaje, że to takie proste?

Thola wyszczerzyła zęby w uśmiechu i odpowiedziała:

— To jest proste… I księżna doskonale wie o tym.

Milczały, siedziały i przyglądały się sobie, co jakiś czas na ich ustach błąkał się uśmiech.

Thola była zadowolona z siebie, księżna zadowolona była z dziewczyny, obie zaś czuły, że pomiędzy nimi zawiązała się niewidzialna nić przyjaźni.

— Zamówimy obiad do pokoju i odpoczniemy dzisiaj. Masz jakieś życzenia? — zapytała Calira, idąc do terminala.

— Zjem to, co księżna. Poproszę tylko o słodki deser i, dużo lodu…

— Do czego ci lód?

— Do policzka. — Wskazała nabrzmiały czerwienią policzek.

Roześmiały się.

— Przepraszam — powiedziała księżna przy posiłku: — Nie przywykłam do bezczelnych służek. Nie sądziłam nawet, że mogą być takie. Miałam cię nawet zwrócić temu wieprzowi z agencji i zażądać odszkodowania za straty moralne, ale jeszcze przez jakiś czas cię poobserwuję. Z pracy zawsze zdążę cię wylać, ha, ha…

— Nie zrobi księżna tego — odpowiedziała Thola, śmiejąc się.

— Dlaczego?

— Bo już teraz księżna mnie za bardzo kocha, a co dopiero będzie za miesiąc, za rok lub dwa…

— Ty nie bądź taka pewna, bo księżna Calira jednego dnia kocha, a drugiego nienawidzi.

Żartowały, zajadały się, popijały półsłodkim aperitifem i zbliżały do siebie.

ROZDZIAŁ XVII

Obserwowali leżącą na ziemi dziewczynę. Bladą, otumanioną dymem, z łzawiącymi oczami i potem perlącym się na czole.

— Co z nią? — zapytała Veni Horg.

— Nic jej nie jest. Za niedługo się ocknie — odpowiedział Żuraw, okadzając Ciarkę dymem z tlącego się zielska. — Przepędziłem ducha. Onci już nie przyjdzie więcej.

— Jesteś pewny?

— Jestem… — Wskazał na szyi dziewczyny drewniany amulet, a na rękach magiczne bransoletki zrobione z kości zwierząt. — To ją ustrzeże ode złego.

— Obyś miał rację — odparła.

— Co bym to nie miał? Bo to pierwszyzna, czy co? — mówił urażonym tonem.

— Jak poznałeś, że to nie była Ciarka?

— Ślepia złe miała. Gadziną patrzyła… Człecze nie były… A poza tym Ciarka lubi sobie podjeść, a ta nie chciała.

Dziewczyna poruszyła się nerwowo i usiadła.

— W głowie mi się kręci… Niedobrze mi…

— Przejdzie. Na, wypij. — Podał jej drewniany kubek wypełniony zielonym naparem.

— Co się stało? Zemdlałam? Nic nie pamiętam…

— Licho w cię wlazło i hulało po duszy, aleć je przegnałem.

— Jakie licho? — Wystraszyła się.

— Ano jakieś! Co ci do tego? Nie gadaj, ino pij, póki ciepłe!

Ciarka wypiła drobnymi łyczkami cierpki odwar. Pomogli jej powstać i posadzili przed ogniem, kazali się posilić. Dziewczynę nie trzeba było dwa razy prosić. Połykała chciwie kęsy mięsa, dopychała się pieczywem, popijała słabym winem, które co rusz dolewał jej Żuraw.

— Wiedzą, że tu jesteśmy — zagaiła Veni.

— Ajuści! — odpowiedział Żuraw.

— Powinniśmy się przenieść — wtrąciła Ciarka.

— Pójdziem w głąb bagniska. Jadła i wody dość mamy. Przesiedzim tam mało-wiele, to im się znudzi.

— Wy pójdziecie, ja muszę wracać. Odnaleźć hrabinę i zabić ją.

— Toć nie zając, nie ucieknie przecie! Hrabina tera będzie czujna. Nie łacno da się podejść. I ta dziewka, co żeś opowiadała niebezpieczna.

— To strażniczka Caliry. W moim świecie nie dałabym jej rady, ale tutaj jest wolniejsza. Ograniczona cudzym „ciałem”.

— Ryzykujesz. Pałac otoczony będzie przez policję. Złapią cię i tyle będzie z zemsty.

— Muszę spróbować.

Zapadło milczenie. Na rozkołysanej tafli wody dokazywały dzikie kaczki, czaple wyłapywały ryby przy brzegu, w oczeretach terkotały trzciniaki.

— Nie uśmiecha mi się to, ale przebierzemy cię i pójdę z tobą. Będę twoimi oczami — burknął Żuraw, niezadowolony jej decyzją.

— Jak to przebierzecie?

— Zwyczajnie. Ucharakteryzujemy cię na dziadówkę. Łacniej się przedrzemy do wioski i dworu.

— A ja? — jęknęła Ciarka.

— Ty ostaniesz…

— Sama? Tutaj? Z wężami? Z gadzinami? Z topielicami?

Z przerażenia rozglądała się wokoło, wyszukiwała jakiegoś znaku potwierdzającego jej słowa i domysły.

— Zostawim cię na wyspie. Tamoj ni węży nie ma, ni gadzin, ni topielic.

— A skąd możesz wiedzieć?

— Bom mieszkał tam ongiś.

— Nie mogłabym pójść z wami? — Popatrzyła błagalnie na Veni, ale ta pokręciła przecząco głową.

— Byłabyś nam ciężarem i ludzie by cię szybko rozpoznali.

— A więc postanowione — powiedział Żuraw. — Dziś przeprawim się na wyspę. Tamoj przenocujemy. Jutrze[48] co upoluję i ryb nałapię, a w południe wyruszym.

Odpowiedział mu wrzask kruka. Spojrzeli w lazurowe niebo, na którego tle trzy czarne ptaki zataczały kręgi nad ich głowami.

Żuraw długo im się przypatrywał, skubał brodę, myślał, spozierał niespokojnymi oczami na Ciarkę, mamrotał coś niezrozumiale pod nosem.

Zauważyły, że coś go zakłopotało, jednak się uparł i nie chciał tego zdradzić.

Zwinęli obóz i obładowani bagażami ruszyli krętą ścieżką wśród mokradeł, w stronę odległego zalewiska, gdzie na jego środku znajdowała się wysepka, zarośnięta trzciną i drzewami, na której stał solidny szałas. Dopłynęli tam czółnem na dwa razy. Uprzątnęli prowizoryczne mieszkanie i zapełnili starą beczkę świeżą wodą. Po robocie spoczęli na piaszczystej plaży, podziwiając krajobraz, dziką naturę, setki wodnych ptaków.

— Czy w twoim świecie, w tym prawdziwym, o którym opowiadałaś, też jest tak pięknie? — zapytał Żuraw.

— Tak. Są tysiące planet, na których można zobaczyć cuda zapierające dech w piersiach, lecz moja rasa nie dba o nie. My jesteśmy eksploratorami. Wydzieramy planetom ich bogactwa, plądrujemy i niszczymy, podbijamy różne istoty i podporządkowujemy je sobie.

— Ale czy Ziemia, ta prawdziwa, nie ta, o której śnimy… Czy tak samo wygląda?

— Nigdy nie byłam na Ziemi. Oglądałam wyłącznie obrazy i zapisy na hologramach. Niestety takich miejsc jak to, prawdopodobnie nie ma. Ziemia w większości jest wyjałowiona, wyeksploatowana i gdzieniegdzie radioaktywna. Przestała rodzić. Gdyby nie bioenergofarmy, z których czerpiemy energię, domyślam się, że opuścilibyśmy tę planetę już dawno temu.

— Jesteście okrutni — stwierdził Żuraw.

— Jesteśmy. I wam wszczepiliśmy to okrucieństwo. Wprogramowaliśmy wam chciwość i pożądanie. Dzięki temu jako bioenergoogniwa jesteście wydajni. Im więcej w was barbarzyństwa i zniszczenia, tym więcej produkujecie dla nas energii.

— I nie możemy tego powstrzymać — powiedział smutno.

— Możecie. Musicie tylko zmienić siebie, system, wszystko…

— Co to da, skoro jesteśmy uwięzieni w akwariach?

— Dacie nadzieję na wolność żyjącym w prawdziwym świecie ludziom. Wtedy bowiem upadną farmy bioenergii, okupanci opuszczą Ziemię, a garstka pozostających na wolności ludzi da zaczątek nowej cywilizacji.

— Jak przekonać ludzi do czynienia dobra? — wtrąciła Ciarka, przysłuchująca się rozmowie.

— Nie wiem. — odpowiedziała Veni.

Wiedziała, że to awykonalne, ale nie chciała im robić przykrości. Nie znała się na bioenergoogniwach, niewiele wiedziała na temat oprogramowania, lecz wiedziała jedno. System skonstruowany jest tak, żeby ludzie bronili go za wszelką cenę, zwalczali głoszących dobro, namawiających do pokoju i uczących życia prawego i w miłości. Takich system ledwo akceptował, pluł na nich i deptał, zamykał w miejscach odosobnionych, ośmieszał i wyrzucał poza margines społeczeństwa.

— Nie wiem — powtórzyła bezwiednie i weszła po kostki w wodę.

Żuraw patrzył na zgrabny kontur dziewczyny, na jej zamyślone nieobecne oczy, na twarz spowitą smutkiem i aurę różniącą się od ludzkiej. Poznali się w niezwyczajnych okolicznościach.

+

Było to na wąskim, leśnym trakcie, którego skraje porośnięte gęstymi chaszczami uniemożliwiały dokładne śledzenie drogi na zakręcie. Wybiegli naprzeciw siebie i konie uderzywszy się kłębami, spowodowały, że spadli w zbite krzewy. Jedno zleciało na prawo, drugie na lewo.

Upadek Veni Horg odczuła dość boleśnie. Zleciała niefortunnie na ramię, kark i głowę, jęknęła z bólu, po czym zamarła na bardzo długą chwilę.

Żuraw wygramolił się z krzaków i żując w ustach przekleństwa, podszedł do dziewczyny. Pochylił się nad nią, żeby pomóc jej powstać, kiedy nagle, ujrzał jej oczy, sięgnął za pasek i wydobywszy nóż przypominający mizerykordię[49], spróbował dźgnąć ją w serce.

Veni na szczęście oprzytomniała, pochwyciła rękę napastnika, kopnęła go kolanem w korpus, przeturlała się po ziemi i przygrzmociła obuchem siekiery w głowę Żurawia.

Zatoczył się i przewrócił, zobaczył, że na nim siada i krzyknął, w twarz jej plując:

— Precz wiedźmo! Won duchu nieczysty! Sczeźnij czarci pomiocie!

— Do reszty ci odbiło, człowieku! — powiedziała, przetarła policzek z flegmy i dołożyła mu silnym ciosem z pięści.

Żuraw zemdlał i obudził się skrępowany sznurem. Przywiązany do drzewa, nie mógł się poruszyć, Na jego czole błyszczała fioletowa śliwa, pozostałość po siekierze.

— Ktoś ty? — zapytała Veni.

Siedziała na ściętym pniu drzewa i obserwowała z uwagą mężczyznę. Ubrany w rysie skóry, obwieszony kościanymi paciorkami, z zarośniętą gębą i z głową gęstych włosów niczym siano, przypominał człowieka pierwotnego. Oczy też miał dzikie, spojrzenie przykre i przenikające.

— Ja z demonem rozmawiał nie będę! — warknął.

— Co ci przyszło do głowy, że jestem demonem?

— Ano, widzę przecie! Ślepy nie jestem…

— Więc co widzisz?

— Demona w człeczej skórze widzę.

— Nie jestem demonem.

— Ajuści! Każden demon takoż samo mówi. — Plunął z pogardą.

— Jesteś szamanem? Czarownikiem? Kimś takim?

— Możebne, a co tobie do tego?

Kiedy Veni Horg podeszła do niego, jął pluć pod jej stopy, mamrotać niezrozumiałe zaklęcia i strojąc małpie miny, próbował wypędzić z niej demona. Tymczasem wywołał lawinę niekontrolowanego śmiechu.

Dziewczyna śmiała się do rozpuku, salwowała śmiechem każdy gest mężczyzny, skręcała się z boleści brzucha i mówiła ciche: „Przestań… Proszę, przestań…”.

Ale Żuraw upewniony, że śmiechem zabije demona, ożywił się z taką mocą, iż grymasy na jego twarzy nabrały zabójczego tempa.

Dziewczyna konała ze śmiechu, ryczała w niebo, parskała mu w oczy, wybuchała i pokładała się na ziemi, aż czując, że naprawdę z tej wesołości umrze, uciekła.

Wróciła po półgodzinie. Usiadła w dawne miejsce i przemówiła do mężczyzny:

— Słuchaj, człowieku. Nie jestem demonem, ale nie pochodzę z tego świata. Opowiem ci o sobie, a ty w zamian mi pomożesz.

— Czemu miałbym pomagać… — Zawahał się: — demonowi?

— Bo przekażę ci wiedzę, o jakiej ludzie nie mają pojęcia. Otworzę oczy i pokażę rzeczywistość.

— Ale cyrografu nie podpiszę! Nie sprzedam duszy diabłu!

— Niczego nie każę ci podpisywać… — Obruszyła się: — Dobrze… Niech będzie… Żebyś wiedział, że nie mam złych intencji, opowiem ci o sobie, a ty sam osądzisz i zdecydujesz, co z tym począć. Zgoda?

— No, niechby tak było — przytaknął.

Veni Horg opowiedziała mu o sobie. O sprawach prostych i tak skomplikowanych dla jego ograniczonego umysłu, że nie potrafił ich pojąć, ale im dłużej ją słuchał, tym mocniej wierzył jej słowom. Zdawała się bardzo przekonująca, mówiła całkiem logicznie, wiele rzeczy pokrywało się z jego własnymi spostrzeżeniami. Jego niezwyczajne umiejętności nabierały sensu. Kiedy go rozwiązała i zapytała, co zamierza dalej, podał jej rękę, przedstawił się jako Żuraw i powiedział, że będzie jej służyć, choćby za cenę własnego życia.

Tak oto rozpoczęła się ich współpraca. Tak narodziła się przyjaźń pomiędzy ludzkim ogniwem – Żurawiem – a pierwszym w historii timańskim bioenergoogniwem – Veni Horg.

–––

Po dobrze przespanej nocy Żuraw wyruszył na łowy, a Veni wraz z Ciarką pokrzątały się przy szałasie. Wykarczowały trochę krzaków, powyrywały trawę i chwasty, obsypały schronienie świeżymi liśćmi i igłami.

W południe powrócił Żuraw z trzema zającami, jedną kaczką i kilkoma rybami. Sporządzili sobie strawę, krótko po niej wypoczęli i jęli się szykować do drogi. Przede wszystkim musieli upodobnić Veni Horg do żebraczki.

Ciarka rozwiązała jej kucyk, natapirowała włosy i przypudrowała popiołem. Lico i odsłonięte części ciała potraktowała mieszanką popiołu, ziemi i wody, a kiedy nieco stężała, usunęła ją w taki sposób, żeby zabrudzenia wyglądały naturalnie.

W tym czasie Żuraw zniknął w głębi wyspy. Odszukał w zaroślach nieduży pagórek przypominający kształtem mogiłę, rozgrzebał go, rozłupał wieko drewnianej skrzyni i ze środka wydobył kobiece szczątki. Pełzało po nich szkaradne robactwo, smród mdlił i tamował oddech, resztki ciała rozpływały się w rękach Żurawia, głowa po części pozbawiona skóry i mięśni wisiała na wpół oderwana, a z otwartej, przegniłej żuchwy wypływała gęsta, ohydna galareta.

Żuraw nie przejmując się koszmarnym widokiem, wstrętnym odorem i pełzającym robactwem, rozebrał martwą kobietę z sukienki, masę przegniłego ciała wpakował z powrotem do skrzyni, zasypał ziemią, po czym dokładnie wytrzepał obrzydliwą szmatę.

Zadowolony z siebie, wrócił do obozu. Tam zademonstrował swoją zdobycz, nie zdradzając jednak, skąd pochodzi.

Veni za nic w świecie nie chciała włożyć śmierdzącego łachmana i tylko szatańskie kuszenie Żurawia, jego diabelska przewrotność sprawiły, że się poddała.

— Robię to wyłącznie dla własnego bezpieczeństwa — jęczała ze łzami w oczach, dławiła się smrodem i przeklinała na czym świat stoi.

Kiedy charakteryzacja dobiegła końca i Veni Horg stanęła przed nimi w pełnej krasie, przyjrzeli się swojemu dziełu, nie mogąc uwierzyć, że to ona.

— O matko! Cóż to za dziewka? — dziwiła się Ciarka i okrążała w bezpiecznej odległości przemienioną dziewczynę.

W bezpiecznej, gdyż Veni strasznie śmierdziała i zbliżanie się do niej było przykrym doświadczeniem.

— A gdybym to ja się tak przebrała? — spytała Ciarka, widząc zbierających się do drogi.

— Masz tu wszystko, co potrzebne do przeżycia. A gdybyśmy długo nie wracali, nałowisz sobie ryb, nachwytasz żab, może nawet jaką kaczkę w sidła złapiesz. Nikt cię tu nie znajdzie — instruował na odchodne Żuraw.

Odbili od wyspy i dopłynęli do przeciwległego brzegu. Veni została, Żuraw zaś rozebrał się do naga, wskoczył do czółna i wrócił na wyspę. Wciągnęli je z Ciarką w zarośla, po czym wpław przypłynął do czekającej go dziewczyny. Ubrał się i ruszyli grząską ścieżką w stronę podtopionego lasu.

Szli przeważnie w ciszy, grzęźli w mule, wpadali w błotne dziury, czasem przeskakiwali z kępy na kępę. Teren był przesiąknięty wodą i ziemia klęsła pod stopami. Bulgotało przy każdym kroku, cuchnęło zgnilizną, wznosiły się niezliczone roje komarów i muszek.

Veni narzekała na obijającą się o nogę siekierę, którą chowała pod sukienką. Poszew siekiery przywiązana rzemieniem do paska latała luźno i przeszkadzała w marszu. Musieli zrobić przerwę, żeby temu zaradzić.

Żuraw wyszukał w worku kilka rzemieni, zmajstrował na szybko parę pasków i przytroczył poszew do nogi dziewczyny. Wyglądała jak kabura rewolweru, jaką noszą kowboje, tyle że zamiast pistoletu siedziała w niej siekiera.

Ruszyli dalej.

W lesie powiało przyjemnym chłodem, zielone parasole blokowały gorące promienie słońca, strzępiaste połacie błękitnego nieba prześwitywały gdzieniegdzie pomiędzy liśćmi, ptasi chór wypełniał przestrzeń, a śmiechy żab przycichły za parawanem grubych pni i zwartych krzewów.

Z każdą minutą krajobraz ulegał przemianie. Gęstniało poszycie, zanikały wodne bajorka, podłoże twardniało i dawało lepszą podporę nogom. Wkrótce szli suchą dróżką, rozdwajającą krzewy borówek, mijali kępy pachnących jałowców, napotykali płochą zwierzynę.

Z oddali zaczęły dopływać do ich uszu psie poszczekiwania, czasem kogucie pianie rozdarło eter, ryk krowy przeniknął do lasu, koń roześmiał się na trakcie, dziecięce pokrzykiwania leciały z pól i sadów, pogwizdywała mknąca po szynach lokomotywa.

Przystanęli, otrzepali się co nieco z błota i pościągali przyssane do nóg pijawki.

— Zbliżamy się… Gotowaś? — zapytał Żuraw.

— Od urodzenia — odparła żartobliwie Veni.

— Dobrze, że nie jesteś do siebie podobna.

— Ajuści.

— Ino te trzewiki — dodał i popatrzył z niechęcią na spreparowane wcześniej obuwie.

— Zdejmę na gościńcu. Tu za dużo badyli, szpilek i, mrówek.

Tak też zrobiła. Po przejściu dwustumetrowej przecinki i wyjściu na piaszczysty trakt rozzuła buty i oddała Żurawiowi na przechowanie.

Niedaleko uszli, jak ujrzeli policyjny patrol. Mężczyźni lustrowali ich badawczym wzrokiem.

— Stać! A wy coście za jedni i dokąd to?! — zapytał najwyższy, z sumiastymi wąsiskami po ramiona.

— My, panie, do wioski idziem. — Ukłonił się grzecznie Żuraw.

Veni dygnęła ni to po pańsku, ni po wiejsku.

— A ktoś ty? — zapytał niższy, z kępą ryżej szczeciny pod nosem.

— Mnie Żuraw wołają, panie — odpowiedział.

— A ty babo? — zapytał i zbliżywszy się do Veni, odskoczył od niej, jakby co go ukąsiło.

— A tobie co? — zapytał jego wyższy towarzysz.

— Jak to co? Śmierdzi babsko, że się podejść nie da.

— To po kiego diabła pchasz się w jej ramiona? Przecie widzisz, że to brzydkie, kudłate i brudne… Buziaka chcesz od niej?

Koledzy wybuchnęli śmiechem, a on poczerwieniał i zaciął z nerwów wargi.

— Coście robili na bagnisku? — zapytał sumiasty mężczyzna.

— Ziele zbierali, panie. Jam zielarz i znachor. Tu mię wszędy znają…

— A baba? — Wskazał Veni.

— Ano, pomagała. Żal mi się zrobiło baby, bo zielsko żarła jak krowa na łące, tom za pomoc obiecał jej bochen chleba. A że skończylim robotę to idziem do wioski.

— Pokaż, co masz w worku.

Żuraw posłusznie rozsupłał worek.

Policjant zerknął do środka, miał ochotę w nim pogrzebać, ale poczuwszy przykry fetor zionący z przepaścistego wnętrza, zniechęcony machnął tylko ręką.

— Widzieliście kogo na bagnisku?

— Oprócz zwierza i gadzin, nie widzielimy.

— A może tę niewiastę gdzieście widzieli? — Policjant pokazał im fotogram Weroniki Nizińskiej.

— Nie panie, nie widziałem — odpowiedział Żuraw.

— Ja też nie widziałam — rzekła Veni, modulując głosem.

— A tę.

Tym razem ujrzeli w rękach policjanta odręcznie odmalowaną podobiznę Ciarki.

— No… Tę… Tę to chyba widziałem. Dawniej, we wiosce…

— A ty babo?

— Ja tu panie jeno ptakiem[50]… Nigdym jej nie widziała.

Wysoki policjant zmarkotniał, schował portrety, machnął na nich ręką i pozwolił iść dalej.

— Jak zobaczycie którąś z tych niewiast, zawiadomcie natychmiast policję. Wyznaczono za nie dużą nagrodę — rozkazał.

— Zrobim jak każecie, panie — skłonili się i ruszyli w stronę wioski.

Po drodze minęli dwa inne policyjne patrole, detektywa księcia Woligórskiego i kilku tajniaków przebranych za wieśniaków. Za każdym razem musieli się tłumaczyć, za każdym razem powtarzali tę samą śpiewkę i za każdym razem odskakiwano ze wstrętem od żebraczki Veni.

Pomimo męczącego smrodu, Veni z zadowoleniem przyglądała się tym scenom i była wdzięczna Żurawiowi, że namówił ją do włożenia śmierdzącego łacha. Ignorowano ją, nie przeszukiwano i starano się unikać jak zarazy.

Po dotarciu do wioski kupili u jednego z gospodarzy bochen chleba, odpoczęli w cieniu przydrożnej kapliczki i trochę się posilili. Przedwieczorem przemknęli zaroślami do zamkowych ruin, gdzie wspiąwszy się po drewnianych schodach na szczyt strzelistej baszty, urządzili sobie punkt obserwacyjny. Widok na pałac mieli doskonały.

Dla zabezpieczenia czatowni przed policją i przypadkowymi osobami Żuraw rozebrał kilka stopni. Byli więc tam bezpieczni i wątpili, aby policja zainteresowała się rumowiskiem będącym tak blisko pałacu.

Policja także nie przypuszczała, żeby Weronika Nizińska lub morderczyni Kozułowa chowały się pod ich nosem. Nie oznaczało to jednak, że teren był bezpieczny i pozostawiony bez nadzoru.

— Co zrobisz, kiedy zabijesz Calirę? — zapytał Żuraw.

Leżeli na prowizorycznych posłaniach i patrzyli w gwiazdy.

— A bo ja wiem?

— Nie myślisz czasem o przyszłości?

— Dziś żyję tylko pragnieniem zemsty… A jutro… Jutro może zajmę się głoszeniem wśród ludu prawdy i miłości… Czuję, że choć tyle powinnam dla was zrobić. Po części naprawić krzywdę, jaką wam moja rasa wyrządziła.

— To może być trudne.

— Będę miała szmat czasu. Naprawdę dużo…

— Ile?

— Osiemset, może osiemset pięćdziesiąt lat?

— Do kroćset! Przecie to ponad ósm[51] wieków!

— Zgadza się.

— Co można robić przez tyle czasu?

— Powiem ci, jak umrę, ha, ha…

Od północy powiało nieprzyjemnym, przenikającym zimnem. Veni wsunęła się głębiej w siano, które sobie naznosili, i przykryła się szczelniej baranią skórą. Spała nago, nie mogła znieść smrodu sukienki, Wywiesiła ją na schodach, z dala od legowiska.

— Wierzysz, że jest coś po śmierci? — zapytał Żuraw.

— Może kolejne życie? Może nowe wyzwanie? A może wieczna pustka i cisza? — odpowiedziała.

— Widzę, że i wy wszystkiego nie wiecie.

— Nie zajmują nas sprawy metafizyczne, Żuraw. Moja cywilizacja poszła w kierunku technologi i doszła do takiego poziomu, gdzie przedmioty stały się ważniejsze, niż istoty żywe. Zabijamy własnych obywateli dla pieniędzy… Niszczymy obce formy życia dla zysku… Nie chcemy słuchać o miłości, bogach czy stworzeniu wszechświata… Nie zgłębiamy duchowych aspektów życia… Udajemy, że jesteśmy szczęśliwi w otoczeniu martwych, zrobotyzowanych przedmiotów.

— A zatem jesteście prymitywni — skwitował Żuraw.

— O tak, przyjacielu! Jesteśmy prymitywni do szczętu… Nasze przegniłe wnętrza toczą robaki chciwości i pożądania, ale niewielu to obchodzi… bo ostatecznie zwyciężają szczerozłote cielce… Pieniądze przeobraziły nas w potwory. Tacy jesteśmy… Żuraw… Tacy…

Gwiazdy pomrugiwały, księżyc w nowiu wyprężył ku nim oblicze, z nocnej ciszy dolatywały sowie pohukiwania. Zaryczał jeleń, skowyt wilków zmroził krew w żyłach mieszkańcom wioski, na żer wychodziły strzygi i wąpierze.

Spali.

ROZDZIAŁ XVIII

Dwór państwa Nizińskich opanowało coś w rodzaju żałoby. Alojzy Niziński pogrążony smutkiem nie umiał znaleźć sobie miejsca wśród pałacowych komnat. Gabinet stał się jego ulubionym miejscem, samotnią, gdzie spędzał większość czasu. Przesiadywał na fotelu, wpatrywał się w fotografię Weroniki, dla zajęcia myśli przeglądał fotogramy i rysunki członków rodu, palił cygaro jedno za drugim i nikogo nie przyjmował poza osobami związanymi z poszukiwaniem córki oraz synem i Justysią.

Ta ostatnia dość często przychodziła do ojca, odkąd zwierzyła mu się ze słów, które usłyszała od Weroniki podczas rozstania. Również powiedziała mu o sprzeczce hrabiny Wilczyńskiej z Weroniką, i to nie spodobało się Nizińskiemu do tego stopnia, że mało brakowało, a doszłoby do awantury z siostrą. Podejrzewał, że to właśnie naganne postępowanie Wilczyńskiej spowodowało zagniewanie się córki i ucieczkę.

Na szczęście do rozpoczynającej się kłótni wkroczyła żona Nizińskiego. Nie mniej cierpiała od męża, a jednak znacznie lepiej znosiła tę kłopotliwą dla nich sytuację, ocierającą się o skandal. Bo na salonach zaczęto plotkować o chorobie psychicznej Weroniki, którą podobno miała po swej prababce, a która także będąc panną, sfiksowała i przez parę lat się leczyła. Nie brano pod uwagę jej wypadku, wyciągano na światło dzienne rodzinne sprawy państwa Nizińskich i raczono się nimi jak pączkami w lukrze, słodkimi, smacznymi i sycącymi ciało i ducha.

Do Anastazji Nizińskiej docierały te przykre wieści przez różnych posłańców, rzekomo przypadkowych gości i krewnych pojawiających się z nagła tylko po to, żeby wyciągnąć jak najwięcej informacji potrzebnych dla plotek.

Nie powinno zatem nikogo dziwić, że kiedy zjawiali się nieproszeni goście złaknieni sensacji i materiału do pokątnych szeptanek, Nizińscy stawali się nerwowi, niekiedy małomówni, a czasem niegrzeczni. Nizińska potrafiła raptem wstać od stołu i wyjść bez słowa, Niziński w złości kąsał inwektywami, a Leopold dla rozrywki kompromitował wścibskiego przybysza, odgrzebując z jego życia jakąś pikantną lub skandaliczną historię.

Jedynie hrabina Wilczyńska zachowywała względny spokój. Z rewerencją[52] przyjmowała gości, gospodarzyła jak we własnym domu, zagadywała, prowadziła rozmowę na bezpieczne tory, wzrokiem karciła nazbyt poufałe pytania oraz stała na straży savoir-vivre'u i moralności.

Od ataku Weroniki hrabinę nie odstępowała jej nowa służebna. Również jak Sława i ona była córką magnata, który przez lekkomyślność i głupotę, nieomalże utopił fortunę w długach. Dlatego w zamian za wstawiennictwo hrabiny Wilczyńskiej u wierzycieli i wsparcie finansowe oddał jej jedynaczkę na służbę.

Dziewczyna nazywała się Waleria Ustymowicz, miała około dwudziestu lat i miłą, lecz przesadnie dziecinną twarzyczkę, o oczach dużych, acz spojrzeniu mrożącym krew w żyłach i przyprawiającym o dreszcze.

Stary Niziński unikał jej wzroku, młody Niziński, choć podobała mu się szalenie, spoglądał, kiedy nań nie patrzyła, Nizińska drętwiała od jej spojrzenia, a Justysia jak ojciec omijała ją wzrokiem.

Waleria miała za to piękne, długie jasne włosy. Okalały jej lico niczym płomienie, zwijały się lekko i tworzyły spiralne cienie na bladej skórze. Nosiła się też niezwyczajnie. Lekko i bez przepychu. Jej dopasowana do ciała suknia nie krępowała ruchów. Żadnych falban, koronek, marszczeń i upiększeń, nawet zdobiących ją floresów.

Największą sensację wzbudzała przypięta do wkomponowanego w suknię paska – husarska szabla – w zdobionej bogato pochwie. Z początku podśmiewano się z dziewczyny, lecz gdy Waleria obroniła hrabinę Wilczyńską właśnie tą szablą, nikt więcej nie odważył się powiedzieć na ten temat złośliwego słowa. Sama hrabina tłumaczyła to w ten sposób:

— To prezent ode mnie. Waleria perfekcyjnie włada szpadą i szablą. Pobierała nauki u najlepszych fechmistrzów w kraju i za granicą. Ponieważ kilka razy napadnięto mnie w podróży, moje służebne od tamtej pory noszą broń przy sobie.

— Cioteczki Sława też takową nosi? — zapytał Leopold.

— Tak, Leopoldzie. Sława świetnie radzi sobie z nożami. Zawsze ma przy sobie sztylet.

— Coś takiego! Nie podejrzewałbym jej o to — powiedział zdumiony Niziński.

— To ciekawe… Służebna pani hrabiny potąd nie wróciła. Czy pani hrabina się o nią nie martwi? — zapytał inspektor Sroka, ostatnio stały bywalec.

— Ależ oczywiście, że się martwię! I nie rozumiem, co też mogło jej się przydarzyć? Wysłałam ją za Weroniką i przepadła.

— Czy mogła uciec?

— Uciec? Z jakiego powodu? To byłoby bez sensu — odparła hrabina z lekka urażona.

— A jeśli panna Weronika przekabaciła ją na swoją stronę?

— Panie inspektorze, jestem przekonana, że Sława nigdy by mnie nie zdradziła. Rozumie pan? Skoro zniknęła, to albo przydarzyło jej się coś złego, na przykład miała nieszczęśliwy wypadek, albo ruszyła tropem dziewczyny…

— To drugie wydaje się mało prawdopodobne. Do tej pory powiadomiłaby w jakiś sposób o tym panią hrabinę.

— Też tak myślę — przytaknęła Wilczyńska.

— Jest jeszcze trzecia możliwość — wtrąciła pięknowłosa Waleria, wzbudzając wielkie poruszenie przy stole.

— Jakaż to, jeśli można wiedzieć? — zapytał inspektor.

— Taka, że Weronika zabiła Sławę…

— Weronika nie zrobiłaby czegoś tak ohydnego! — Oburzył się Niziński, źrenice zaiskrzyły mu złowrogo.

— Dlaczego? — kontynuowała: — Dlaczego miałaby tego nie zrobić? Wszak Weronika ma luki w pamięci. Wiemy też, że nie zawsze jest sobą. Mogła zrobić to w afekcie, będąc pod wpływem tej drugiej.

— Nonsens — powiedziała Nizińska, której przytaknął Leopold.

— Skoro rzuciła się na ciotkę, panią hrabinę Wilczyńską, czemu miałaby się powstrzymywać przed zgładzeniem służki? — wywodziła swoją rację Waleria.

— Tego nie możemy wykluczyć, panno Walerio, lecz dopóki nie odnajdziemy ciała Sławy, nie wolno nam również bezpodstawnie rzucać tak ciężkiego oskarżenia na pannę Weronikę — rzekł inspektor Sroka.

— Pan mnie najwidoczniej nie zrozumiał, inspektorze. Nie oskarżam panny Weroniki o tęż zbrodnię. Podałam jeno trzecią możliwość — odpowiedziała, mierząc funkcjonariusza policji wzrokiem strzygi.

Inspektor, uchwyciwszy to spojrzenie, upuścił wzrok na talerz, przetarł czoło chusteczką, łyknął odrobinę wody i oparł się o krzesło tak, żeby zniknąć z zasięgu widzenia Walerii.

Zapadło grobowe milczenie. Nikt się nie odzywał. A jednak wszyscy wiedzieli, że to o czym wspomniała Waleria, jest całkiem możliwe, choć nie chciano się do tego głośno przyznać.

–––

To był naprawdę uroczy dzień. Ani zimny, ani gorący, ani lało z nieba deszczem, ani skwarem. Dochodziła godzina trzynasta, kiedy na podjazd do pałacu zajechało okazałe lando, ciągnione przez cztery rącze koniki. Powóz pokryty czarną, lakierowaną skórą i wypolerowaną na wysoki połysk politurą bił po oczach, podczas gdy szprychy żółciły się w pomalowanych na bordowo kołach.

Powozem powoził czarnooki, czarnobrewy, czarnowłosy i w czarnej liberii stangret, a na tylnej kanapie siedział przystojny mężczyzna ubrany w książęce szaty. Gdy powóz się zatrzymał, młody książę wyskoczył z niego i widząc wchodzące do pałacu kobiety, podbiegł do nich zwinnie, ucałował białe rączki Justysi, okryte pajączkowatymi rękawiczkami dłonie guwernantki, i przywitał się:

— Bonjour mesdames[53].

— Bonjour prince[54] — odpowiedziały.

— Wracają panie ze spaceru?

— Byłyśmy nad stawem. Karmiłyśmy łabędzie.

— Ależ panienka Justysia wyrosła od naszego ostatniego spotkania!

Weseliły się jego oczy, uśmiechały usta, radowało lico, cały promieniał szczęściem.

Justysia zatrzepotała z zawstydzenia oczkami, serce jej zakołatało z podniecenia.

— Książę pewnie do Weronki… Ale muszę księcia zmartwić, Weroniki nie ma w domu…

— Nie szkodzi! Nie szkodzi! Ja panną Weroniką jeszcze zdążę się nacieszyć. Przyjechałem jeno w odwiedziny! Przyjechałem zobaczyć rodziców ślicznej panny Justysi, zapytać o zdrowie, pocieszyć, jeśli potrzeba, i służyć pomocą.

Dziewczynka płonęła na buzi purpurowym rumieńcem, panna Blanchard nic z tego nie rozumiała, lecz widząc rozpromienionego księcia, uśmiechała się skromnie i potakiwała głową.

— Panna Blanchard raczy wybaczyć, że rozmawiamy po polsku — zwrócił się po francusku do guwernantki książę.

— Mais bien sûr, prince[55] — odpowiedziała.

Wchodzili do holu, toteż ich rozmowa niosła się daleko w głąb pałacu. Wszyscy postawieni zostali na nogi, od służby się zaroiło, gospodarze podążyli żwawo ku gościowi, hrabina Wilczyńska, rozpoznając księcia po głosie, poprawiała toaletę przy lustrze, a Justysia dreptała u boku księcia, z coraz to szybciej bijącym serduszkiem.

— Panna Justysia zdrowa? — pytał tymczasem książę.

— Dziękuję zdrowa…

— A grzeczna?

— Grzeczna. — Spuściła zawstydzona oczy na pantofelki i spiekła raka.

— Skoro tak, to mam coś dla panny Justysi!

Dziewczynka popatrzyła ciekawie na księcia, który wyciągnąwszy z kieszeni nieduże pudełeczko, podał jej i kazał otworzyć.

Stali w holu, Niziński podbiegał do księcia, za nim Nizińska wydawała służbie polecenia, z pokoju Wilczyńskiej wychylała się głowa Walerii, a Justysia drżącymi rękoma otwierała prezent.

— Jakie to piękne! — powiedziała oczarowana, nim nadbiegł ojciec.

— Witamy, witamy serdecznie, książę Woligórski! A toż nam książę zrobił przepyszną niespodziankę swym przyjazdem!

— Dzień dobry, panie Niziński! Cieszę się, widząc pańską radość… — Podał mu rękę. — I radość pańskiej ślicznej małżonki! — przywitał Nizińską, ujął jej dłoń w obie ręce i szarmancko ucałował.

— Tak się cieszymy, książę. Wasza obecność w naszych skromnych progach to zaszczyt… Ale co to? — Nizińska zerknęła na Justysię; wsuwała na rękę jakiś błyszczący przedmiot.

— Proszę się na mnie nie gniewać. Pozwoliłem sobie ofiarować skromny prezencik pannie Justysi…

— Książę jest niepoprawny… Dziecku taki prezent? Książę takimi prezentami rozpuści nam Justysię — karciła księcia, choć ze śmiechem, nie chciała obrazić gościa, ale też i wiedziała, ile kosztowało to cacko.

Justysia w tym czasie podziwiała z guwernantką i ojcem delikatną, srebrną bransoletkę wysadzaną maleńkimi diamencikami. Robota była misterna, srebrne niteczki przeplatały się ze sobą, tworzyły drobne kwiatuszki, w których szlachetne kamienie mieniły się w blasku światła.

Dziewczynka niepomiernie się wzruszyła, guwernantka zżółkła z zazdrości i zacisnęła zęby, ojciec zaś z wrażenia nie spuszczał oczu z drogocennego prezentu, świetnego doposażenia przyszłego posagu niepełnoletniej jeszcze panny Justyny.

— Ślicznie dziękuję księciu za podarunek. — Skłoniła się zapłoniona ze szczęścia Justysia.

Zaraz potem na scenę wkroczyła hrabina Wilczyńska. Ubrana w czerni, raziła przepychem, błyszczała złotem i mieniła się od szlachetnych kamieni.

— Książę Woligórski! — powitała go radośnie, podając mu zgrabną rękę: — Co za miła niespodzianka!

— Hrabina Wilczyńska! Co za miłe spotkanie. — Ucałował jej dłonie. — Pani hrabina coraz młodsza i piękniejsza.

— Książę jak zwykle przesadza. Coraz starsza to na pewno, ale czy piękniejsza? Cha, cha… Prosimy, prosimy…

— Zapraszamy do środka — wtórowali jej Nizińscy.

Przenieśli się do salonu. Służba jak nakręcona biegała przy stole; zmieniano obrusy, wyciągano z kredensów najdroższe srebrne i porcelanowe zastawy, upiększano naprędce salon świeżymi kwiatami.

Mężczyźni prowadzili ożywioną rozmowę z hrabiną Wilczyńską, którym przysłuchiwała się Waleria, pani Nizińska dyrygowała służbą, wciąż z czegoś niezadowolona, a Justysia nie mogła nacieszyć się bransoletą.

Po półgodzinie zasiedli do stołu. Podano pieczeń w cieście, udziec z dzika, baraninę, ziemniaki w sosie. Były wędzonki, gotowane warzywa i importowane owoce, miodem słodzone słodkości i konfitury. Dopełniono stół śledziami i smażonym karpiem w galarecie, dołożono bigosu i sałatkę wielowarzywną.

Zresztą czegóż na tym stole nie było? Nizińscy na niczym nie szczędzili, wyciągnięto ze spiżarni najsmakowitsze wiktuały, najdoskonalsze wina i miody, usługiwała służba ubrana w najlepsze szaty. W iście królewskim przyjęciu, godnym tak zacnego gościa, książę Woligórski, jeden z najbogatszych i najbardziej wpływowych książąt w Polsce, znakomita partia dla każdej panny z najsłynniejszych i najokazalszych rodów, czuł się doprawdy wyróżniony i nieco onieśmielony.

Jedli, rozmawiając o sprawach przyziemnych. O polityce, gospodarstwie, o krajowych i zagranicznych wydarzeniach, o modzie i zwyczajach, muzyce i literaturze. Nie poruszano tylko jednego tematu. Ucieczki Weroniki. Ten temat książę Woligórski zachował na później, gdy kończono jeść deser, kiedy przedmioty ogólne powoli się wyczerpywały, gdy Justysia z guwernantką zostały subtelnie odprawione od stołu, i kiedy dołączył do nich Leopold z inspektorem Sroką.

Ten ostatni zdawał się spłoszony przyjazdem księcia, próbował się wymigać, lecz książę tak oczarował go swoim wdziękiem, manierami, rozbrajającym uśmiechem i zachętą, że nawet gdyby chciał, nie umiałby mu odmówić.

— Więc… — Przemówił książę Woligórski: — Prosiłbym państwa, żebyście mi teraz opowiedzieli o pannie Weronice, niczego nie tając. I pragnę oświadczyć wszem wobec, iż kocham pannę Weronikę i postanowiłem ją poślubić bez względu na wszystko. Oczywiście, jeśli rodzice panny Weroniki nie mają nic przeciwko temu.

Nizińskich zamurowało. W pierwszej chwili byli pewni, że się przesłyszeli, ale książę odgadł ich zmieszanie i powtórzył każde swoje słowo.

— To dla nas ogromny zaszczyt, książę. Nie wiemy tylko, czy nasza córka, Weronika, jest godną, aby stać się księcia żoną… Szczególnie po tym, co się stało, i nie daj Boże, co się jeszcze stać może… — odpowiedział Niziński, wzruszony i poddenerwowany.

— Naturalnie, że panna Weronika jest mnie godną! Gdyby było inaczej, nie ośmieliłbym się państwu zawracać głowy i prosić o jej rękę, choć wiem, że nie tak powinny wyglądać oświadczyny. Ale cóż… Mamy sytuację wyjątkową. Proszę mi zatem opowiedzieć wszystko. Postaram się zrobić co w mojej mocy, żeby państwu ulżyć w niedoli i dopomóc.

Hrabina Wilczyńska w milczeniu przyglądała się księciu Woligórskiemu. Wiedziała, że zamierzał prosić o rękę Weroniki, choć miała również nadzieję, że po tych tragicznych wydarzeniach, nie będzie chciał mieć z nią żadnego związku. Jakże się myliła, jak gorzko rozczarowała, jak niemiło zawiodła jego słowami.

— Weronika na pewno będzie wyśmienitą żoną dla księcia, droga Anastazjo… — zwróciła się do bratowej: — I książę Woligórski nie mógł lepiej trafić, tylko czy sprosta dwoistej tożsamości przyszłej małżonki, weźmie na się brzemię jej choroby i będzie miał wystarczająco dużo dla niej cierpliwości?

— Niech się pani hrabina nie martwi. Dla panny Weroniki gotów jestem poświęcić niesłychanie dużo… — odpowiedział książę.

— Jak dużo? — zapytała z prowokatorskim uśmiechem, co nie uszło niczyjej uwadze.

— Wszystko! Jestem gotów wszystko jej poświęcić!

— Wszystko? Majątek, tytuł, dobre imię?

— Wszystko, albowiem dla panny Weroniki serce wyjąłbym z piersi.

— Musicie być zatem, książę, bardzo zakochani w pannie Weronice — stwierdziła zaskoczona hrabina.

— Bardzo. Poza tym mniemam, iż panna Weronika jest mi skłonną[56].

— Doprawdy? Po czym to rozpoznajecie, książę?

— Po tym, jak na mnie patrzy i jak się do mnie zwraca.

— Skoro tak. — Hrabina wzruszyła obojętnie ramionami. — Nie pozostaje nam nic innego, jak cieszyć się waszym szczęściem, ale wprzódy musimy ją odnaleźć albo sama musi do nas wrócić.

— Słusznie — wtrącił zamyślony Niziński. — Tymczasem utknęliśmy w miejscu.

Długo opowiadali księciu Woligórskiemu o tym, co przytrafiło się Weronice. Wszyscy po trochu dodawali coś od siebie, rozwijali myśli innych, snuli domysły. Inspektor Sroka podzielił się postępami śledztwa i opowiedział szczegółowo o planowanym działaniu policji, choć tak naprawdę nie wnosiły niczego nowego.

Książę słuchał z przejęciem. Za każdym razem, gdy posłyszał imię Weroniki, oczy mu skrzyły, a dusza pragnęła ukochanej Veni. Veni Horg, dziewczyny, która skradła mu serce i nosiła w łonie jego dziecko, dla której przybył ze świata żywych do świata iluzji i sennych widziadeł.

— Veni… — szepnął mimowolnie i ukąsił się w język.

Hrabina Wilczyńska poruszyła się nerwowo, w jej oczach zagościło zdumienie, ciało przejął dreszcz niepokoju.

— Weroniko. — Książę się poprawił, ale na niewiele się to zdało.

Hrabina powstała gwałtownie od stołu, przeprosiła wszystkich najmocniej, i wraz z Walerią wróciły do pokoju.

— Dobrze się czujecie, książę? — zapytał Leopold, widząc bladość na twarzy młodzieńca.

— Tak, dziękuję… Nic mi nie jest. Coś mi się nagle ważkiego przypomniało — odpowiedział, a w myślach się przeklinał: — „Głupcze! Zaniepokoiłeś Calirę! Dałeś jej niepotrzebnie powód do myślenia!”.

Godzinę później służebna hrabiny, Waleria, powiadomiła zebranych przy stole, iż muszą niezwłocznie na dwa dni wyjechać. Zaraz za nią zjawiła się Wilczyńska przebrana w wygodny strój do podróżowania; pożegnała wszystkich, dziękując szczególnie gospodarzom za gościnę, księciu za miłe towarzystwo, i życząc inspektorowi Sroce rychłego odnalezienia Weroniki.

Książę usiłował zatrzymać Wilczyńską. Prosił, nakłaniał, przekonywał i przymilał się. Widząc jej upór, zaproponował nawet własny pojazd i konie, ale hrabina taktownie podziękowała, zmroziła go obojętnym spojrzeniem i zapytała:

— Książę długo tu zabawi?

— Pani hrabinie przeszkadza moja obecność? — zapytał.

— Skądże by znowu. Chciałam po prostu wiedzieć, czy zastanę księcia w pałacu, kiedy wrócę.

— Z całą pewnością. Postanowiłem zabawić u państwa Nizińskich jak najdłużej. Chciałbym im służyć pomocą i wesprzeć duchowo w tych ciężkich chwilach.

— Spodziewa się książę powrotu Weroniki do domu?

— Życzyłbym sobie tego.

— Wszyscy byśmy sobie tego życzyli. Do zobaczenia, książę — podała mu dłoń do ucałowania.

— Do zobaczenia, pani hrabino.

Ucałował jej rękę, odprowadził pod ramię do powozu, pomógł wsiąść i potąd obserwował odjeżdżającą Wilczyńską, aż stracił ją z pola widzenia.

„Głupcze! Spłoszyłeś ją!”.

ROZDZIAŁ XIX

Aby co wzeszło słońce, a już uwijała się po kuchni, latała do wsi po świeże mleko, ser i masło, u domokrążnego Żyda wytargowała za dobrą cenę nowiutki garnek.

Od świtania w pałacu trwały przygotowania do śniadania, toteż jakie było zdziwienie, gdy na posiłek zjawili się tylko panicz Leopold, Justysia i panna Blanchard. Okazało się, że państwo Nizińscy zaniemogli. Zaniemógł również książę Woligórski. To najbardziej zabolało gospodynię, Anastazję Nizińską. Płonęła ze wstydu i nie miała pojęcia jak się wytłumaczyć przed księciem z tej kulinarnej tragedii.

Wezwano do dworu doktora Walewicza. Zbadał chorych, opukał, osłuchał, sprawdził tętno, zajrzał do gardła, wypytał o symptomy choroby i skonstatował, iż jest to zatrucie. Po śledztwie przeprowadzonym w kuchni odkrył winowajcę całego zamieszania.

— Oto i sprawcy zatrucia — oznajmił służbie kuchennej, wskazując niewinnie wyglądające śledzie.

Dlatego przykre mdłości, bóle brzucha i ogólnego osłabienia ominęły Justysię nielubiącą śledzi, pannę Blanchard, która śledzie lubiła, ale nie jadła, bo okazały się za słone, i Leopolda, któremu z przejedzenia, nie zmieściły się do żołądka feralne rybki. Niewiadomą dla dworu pozostały hrabina Wilczyńska i Waleria, wybyłe niedługo po posiłku z pałacu.

Walewicz przepisał kilka specyfików chorym, posłał parobka po lekarstwa do miejskiej apteki, zalecił odpoczynek i picie dużej ilości wody, a sam upewniwszy się, że nie ma zagrożenia dla życia, powrócił do kliniki, gdzie prowadził praktykę i zajęcia dla przyszłych medyków.

Z polecenia doktora Walewicza oderwała się od swoich zajęć, wzięła kobiałkę i popędziła jak burza na podzamcze, gdzie teren wokół ruin gęsto porastały jeżyny. Na miejscu przetarła perlący się pot z czoła, poprawiła czepek, podkasała rękawy, i już miała się wziąć za zbieranie jeżyn, kiedy nagle… Coś chrząknęło.

— Jezus Maria! — Podskoczyła ze strachu i przeżegnała się machinalnie.

Całkiem możliwe, że uciekłaby, bo chrząknięcie się powtórzyło. Okazało się jednak, że tym czymś jest zbierająca owoce dziadówka, brudna, w zgnojonej sukienczynie, z włosami jak siano, cuchnąca.

— Pochwalony — powitała ją żebraczka.

— Pochwalony… — odpowiedziała, odetchnąwszy z ulgą: — Toś mnie przestraszyła. Jużem sobie pomyślała, że to zwierz jaki dziki albo co jeszcze gorszego.

— Wybaczcie, nie chciałam was wystraszyć. Nie sądziłam, że ktoś przyjdzie z pałacu o tak wczesnej porze.

Nie odpowiedziawszy, zabrała się za zrywanie jeżyn, wybierając te najokazalsze, najdojrzalsze i słodkie. Ale co rusz zezowała na zbierającą niewiastę. Trochę z oczu przypominała jej panienkę Weronikę. Porównanie to wydało jej się niewczesne, dlatego skarciła się w duchu i skupiła myśli na rwaniu owoców.

— We dworze pewnie komu zachciało się jeżyn… — zagaiła żebraczka, chichocząc.

— E, tam! A bo to zachciało? Państwo się pochorowali. Doktór[57] kazał narwać świeżych jeżyn. Bo to i gościa wielkiego mamy…

— On też chory?

— A jakże!

— Ale wyzdrowieją?

— Ajuści! Przecie to nie zaraza, ino lekkie zatrucie.

— A ten gość…

— To książę Woligórski! Podobno wczoraj poprosił jaśniepaństwa o rękę jaśnie panienki Weroniki.

— Co? — Dziadówka zdębiała.

— Poprosił o rękę jaśnie panienki Weroniki. Cały dwór o niczym innym nie mówi. A przecie to niemożliwe, żeby jaśnie panienka zań wyszła.

— A czemu to? Z daleka widziałam, że przystojny. A jak książę to pewnie majętny, co? Która by takiego nie wzięła?

— No, ładny to on jest jak Adonis. A możny, że ho ho… A co do panienki… — Popatrzyła podejrzliwie na dziadówkę.

Wahała się, czy powiedzieć nieznajomej, ale widząc ją zajętą przy pracy, pomyślała sobie – pal sześć! Przecież to tylko przybłęda. Dziś jest tu, jutro tam. Posłucha i precz sobie pójdzie. Zresztą, jak każda niewiasta we dworze, i ona lubiła sobie poplotkować.

— Panienka zemknęła z pałacu — powiedziała.

— Źle jej tam było?

— Od wypadku sfiksowała. To nazywa siebie Weroniką Nizińską, to Veni Horg, czy jakoś tak… Pewnego razu oznajmiła nawet, że jest w ciąży… Potem na spacerze z ciotką, to jest z hrabiną Wilczyńską, zrejterowała, a jeszcze później zakradłszy się nocą do jej pokoju, chciała ją zabić.

— Nie może być! — Udawała zdumienie żebraczka, zachęcając ją do zwierzeń.

— Przysięgam, że mówię prawdę.

— Ciotka się obroniła?

— Hrabina już trupem by leżała, gdyby nie Waleria, jej służka, choć to pono panna z możnego domu. Zarządca Józef opowiadał, że Waleria szablą ją broniła. Ona zawsze chodzi przy szabli. Z początku śmy drwili z tej panny, ale po cichu, bo się boimy podnieść wzrok na nią.

— A to czemu?

— Złe ślepia ma! Uroki rzuca, wzrokiem zabija. Baby mówią, że to strzyga przebrana za człeka… Że Wilczyńskiej służy, bo hrabina ponoć sama jest wąpierzem. Jej pałac głęboko w dziczy. Z okolicznych wiosek znikają krase dziewki i najmniejsze dzieci. Hrabina rozdaje podarki wieśniakom, a w tym czasie Waleria upatruje dla Wilczyńskiej świeżej ofiary.

— Wczoraj widziałam powóz wyjeżdżający z pałacu. Siedziały w nim dwie niewiasty.

— Hrabina z Walerią. Wyjechały z nagła nie wiedzieć czemu i dokąd. Parobek, co przy stole służy u jaśnie państwa, widział, jak hrabina raptem porwała się od stołu i poszła do swojego pokoju, a zaraz potem zjawiła się Waleria i oświadczyła, że wyjeżdżają i za dwa dni wrócą.

— Podejrzane. Coś się musiało stać zapewne — odpowiedziała od niechcenia dziadówka.

— A co? Zgłodniały! Krwi im się zachciało, toteż pojechały na krwawe łowy.

— W pałacu pewnie gwarno i wesoło. — Zmieniła temat.

— Gdzieżby tam znowu! Jaśnie państwo dobrzeją na pokojach. Książę Woligórski nie pokazywał się od rana. Pan Leopold przytłoczony wyjazdem hrabiny pojechał do swojej posiadłości, a Justysia musi jak zwykle ma lekcję z panną Blanchard.

— Pan Leopold chyba bardzo lubi ciotkę, skoro nierad z jej wyjazdu, hi, hi… — Chichotała.

— A jakże! Toż panicz Leopold kocha się w ciotce! — oświadczyła służebna, również się z cicha podśmiewając.

— Niemożebne!

— Ależ możebne! Pono romans mają…

— Pewnie to plotki i głupie bajania — zaprzeczyła.

— Co też znowu! Stangret panicza Leopolda widział na własne oczy. Zaraz po tym, jak panicz powrócił odmieniony z Wiednia, nakazał się wieść do hrabiowskiej dziczy. Tam stangret jednej nocy, gdy spać nie mógł, poszedł na przechadzkę po ogrodzie i usłyszał z okna na parterze szepty. Ciekaw, któż to po nocy rozmawia, zajrzał do środka i w blasku świec zobaczył hrabinę Wilczyńską w objęciach Leopolda.

— Może to nie romans. Może jakaś mara męczyła panicza i ciotka pocieszała.

— Rozodziana[58] do rosołu? Ładne mi to pocieszanie! Ale… Dość już będzie tego zbierania! Pędzę do dwora, bom zmitrężyła dużo czasu, a roboty, że urwanie głowy. Z Bogiem — pożegnała się i miała pobiec do pałacu.

Dziadówka tymczasem chwyciła ją za rękę.

— Proszę, weźcie, to dla jaśniepaństwa i księcia Woligórskiego. Niech im będzie na zdrowie. — Podała jej w chuście uzbierane jeżyny, było tego bardzo dużo.

— Pewna jesteś? — zawahała się służebna.

— Pewna. Ja sobie nazbieram. I tak nie mam nic więcej do roboty…

Służebną ucieszył podarunek dziewczyny, liczyła na pochwałę panny Anny i wdzięczność państwa Nizińskich.

— Posłuchaj — rzekła do żebraczki, przesypując jeżyny do kobiałki: — Przyjdź za jaką godzinę na kuchnię. Dam ci co jeść i może jaki lepszy łach wyproszę u rządczyni.

— Zgoda — odpowiedziała i rozstały się, idąc każda w swoją stronę.

Służebna pobiegła do pałacu, a żebraczka obeszła gęstwinę jeżyn i zbliżyła się do człowieka w rysich skórach. Siedział na wielkim głazie i przygotowywał fajkę do palenia.

— Słyszałeś?

— Ano.

— Myślisz to samo, co ja?

— Myślę, że we dworze potrzebują znachora.

— Właśnie o tym pomyślałam.

— Wypalę fajkę i pójdę.

— Oby cię przyjęli.

— Coby mieli nie przyjąć? Cierpiący przyjmą i diabła, oby ulżył im w niedoli.

— Masz rację — przytaknęła. — Dobrze się złożyło. Wilczyńska z Walerią wyjechały, Nizińscy i książę w swoich pokojach. Służby też nie powinno być za wiele. Pewnie tylko najpotrzebniejsi.

— I panicza Leopolda nie ma.

— Tak… — Zamyśliła się.

— Co? Nie spodziewałaś się, a?

— Nie podejrzewałam go o to. Z drugiej strony zastanawiałam się czemuż on taki miły dla Wilczyńskiej? Czemu tak na nią patrzy przy stole, jakby chciał ją zjeść na deser?

— Bo i miał chęć, ino nie w rodzinnym gnieździe.

— Wyobrażam sobie, jaki byłby skandal, gdyby to doszło do uszu ojca…

— A jednak służba głośno o tym mówi.

— Służba lubi mleć jęzorem. Gadają z zawiści. Gdybyśmy brali każdą plotkę do serca, musielibyśmy bez końca się tłumaczyć.

— Ajuści! Taka to głupia człecza natura. Na to nic nie poradzim.

— Mało brakowało, a poprosiłabym Leopolda o pomoc. Gdybym to uczyniła, niechybnie wydałby mnie ciotce. Na szczęście zjawiła się ta służka. Justysi nie mogę wciągać w nasze plany, a Siemka miałaby przeze mnie kłopoty… Wobec tego musimy działać sami.

— Odpuśćmy sobie. Idźmy do Zakopanego. Posiedzim tam trochę, odpoczniem, siły nabierzem. Nie musisz przecie się śpieszyć. Masz osiemset lat, żeby wysłać Calirę do piekła. Niech o tobie zapomni. Niech myśli, że jest bezpieczna. Wtedy wrócisz…

— Nie mogę czekać, Żuraw. Nie umiałabym żyć z myślą, że ona sobie tu wchodzi w najlepsze i zabawia się kosztem żywych ludzkich ogniw.

— Nie tylko ona. Samaś mówiła, że takich są dziesiątki, setki, a może i więcej.

— To prawda… Oni wszyscy traktują to jak przygodę. Grę, z której w każdej chwili mogą sobie odejść. Ale nie zgadzam się na to! I ja, Veni Horg, przysięgam na własne życie, że dopóki żyję, będę ich tropiła i po kolei usuwała z systemu.

— A zatem już nie chcesz być siewcą miłości? Uczyć ludzi dobra?

— Ty się tym zajmiesz. Ja będę aniołem zemsty. Kosą sprawiedliwości, sędzią i katem w jednym.

Oczy Veni złowrogo błysnęły, przez jej lico przebiegł skurcz gniewu. Patrzyła w głąb przyszłości, widziała zmasakrowane ciała swoich przeciwników i ulatujące z nich życia. Widziała zmarłych bogaczy zamkniętych w kapsułach Xokakiego i widziała panikę wśród boskiej rasy panów.

Była w jakiś sposób szczęśliwa z tymi myślami, świadoma tego, że to właśnie ona, uwięziona w Iluzji, pozbawiona prawdziwego ciała, żyjąca w akwarium, jest istotą mogącą wyswobodzić ludzkość od cierpienia. Zniszczyć od środka system, dać zaczątek nowej cywilizacji i oświecić nieświadome niczego ogniwa.

— Marzysz.

Wyrwał ją z zamyślenia Żuraw, czytał w jej myślach.

— Marzę — przytaknęła.

— Pójdę do pałacu.

Wypróżnił fajkę, schował za pazuchę, zarzucił worek na ramię i ruszył w stronę dworu.

— Uważaj na siebie! — zawołała za nim.

— Co bym to miał nie uważać? — odburknął po swojemu, ale w głębi duszy uśmiechnął się do niej.

–––

Po półtorej godzinie Veni Horg znalazła się na tyłach pałacu. Pięć razy ją zatrzymywano i przepytywano. Policjanci po cywilnemu, poprzebierani za służbę, patrolowali okolicę dworu.

Inspektor Sroka robił wszystko, żeby Weronika Nizińska nie dostała się potajemnie do pałacu i po raz wtóry zaatakowała hrabinę Wilczyńską lub innego członka rodziny, bo i tego nie wykluczał. Nie przewidział tylko jednego, że zamiast Weroniki pojawi się niebawem jej drugie wcielenie, Veni Horg. W przeciwieństwie do pierwszej ta była przebiegła i odważna, przewidująca z góry i zdecydowana na wszystko.

Toteż kiedy zauważył idącą dziadówkę na tyły pałacu, nie domyślił się nawet, że pod tym nędznym ubiorem, umorusaną twarzą i śmierdzącym brudem, ukrywa się panienka z dobrego domu. Spojrzał na nią surowym wzrokiem, kazał jej się zatrzymać w dość dużej od siebie odległości i zapytał:

— Coś ty za jedna?

— Żebraczka, panie — odpowiedziała Veni zmienionym głosem.

Miała w ustach dwa gałganki wypychające policzki, które także sprawiały, że tembr jej głosu się zmienił.

— Więc czego tu? To nie miejsce do żebrania i zajęcia tu nie znajdziesz.

— Ja nie przyszłam żebrać, panie, i nie za pracą. Jeżyn uzbierałam o poranku do dworca, bo ponoć jaśnie państwo słabi[59]. Służebna, co to jej owoce dałam, kazała mi się stawić na kuchni. Obiecała mnie nakarmić. Może też czystą szmatę[60] dla mnie znajdzie.

— A jak tej służce?

— Panna Krynia, jeślim się nie przesłyszała.

Służebna co prawda się nie przedstawiła, ale Weronika-Veni dobrze ją znała.

Inspektor podrapał się po glacy, skinął palcem na dozorującego przed wejściem policjanta i polecił mu sprawdzić, czy to prawda. Gdy funkcjonariusz wrócił ze służebną, potwierdzającą historię żebraczki, inspektor odszedł bez słowa.

— Chodź! — Krynia pociągnęła ją za sobą. — Wpierwej się umyjesz i przebierzesz, boć z tobą ani wytrzymać. Później dam ci rosołu.

— Dziękuję — odpowiedziała.

— A skądeś ty wiedziała jak mam na imię?

— Ano słyszałam, jak ktoś was wołał.

Służebna nie miała powodów, żeby jej nie wierzyć. Raz po raz rozbrzmiewały głosy nawołującej się służby.

Weszły do środka. Służebna poprowadziła ją do pomieszczenia pełniącego między innymi funkcję pralni. Stały w nim beczułki, balie, wiadra, miski i miseczki. Wszystkie przybory służące do noszenia wody, mycia i prania.

— Obmyj się wartko i przebierz. Tu masz świeżą sukienkę. Wyprosiłam ją dla ciebie u panny Anny. Wrócę lada moment.

Veni ukłoniła się w odpowiedzi, a kiedy służebna wyszła, szybko się rozebrała, odświeżyła co nieco i włożyła czystą sukienkę. Nie mogła się dokładniej umyć, gdyż to groziło jej rozpoznaniem.

Krynia powróciwszy, zdumiała się, nie widząc zbytniej poprawy w wyglądzie żebraczki. Kręciła nosem, coś tam biadoliła, próbowała namówić do kąpieli, jednak Veni się uparła.

— Przynajmniej nie śmierdzisz i czystą masz sukienkę — stwierdziła i zabrała ją do kuchni.

— Coś mi tu Krynia za brudasa przyprowadziła? — przywitała ich niemiłym tonem kucharka.

— Niech Janka nie marudzi, tylko rosół podaje — odpowiedziała: — Zje i pójdzie sobie. „Ubogich przyodziać, głodnych nakarmić”. Pamięta Janka jeszcze te słowa?

— No, no… Ty mi tu nie praw kazań, boć to nie kościół ino moja twierdza. Dam po łbie warzechą[61] to obie stąd pójdziecie!

Kucharka pogroziła Kryni łyżką, ale odlała z wielkiego gara do glinianej miski porządną porcję rosołu, dołożyła kopę makaronu i postawiła przed siedzącą w milczeniu żebraczką.

— Może by tak Janka zechciała jeszcze z łaski swojej i z miłosierdzia bożego, odrobinkę czegoś treściwszego dorzucić do tej chudziutkiej polewki?

— Laboga! Toć się zachciewa frykasów dziewczynie! — odpowiedziała, a mimo to wyszperawszy z wysokiego rondla dobrze wypieczone kurze udko, dołożyła je do miski. — Na, jedz! Boś mizerna. Na zdrowie.

— Dziękuję — odpowiedziała Veni z ustami pełnymi zupy.

Nie miała gałganków wypełniających policzki, a nie chciała się zdradzić głosem. Znała całą służbę, toteż ciągle patrzyła w talerz, ukradkiem się rozglądając.

Kobiety zajęte robotą rzadko zwracały na nią uwagę. Szczególnie o tej porze miały sporo zajęć, choć dziś do stołu podawały jedynie Leopoldowi, Justysi i pannie Blanchard.

Po kilku minutach do kuchni wszedł rosły mężczyzna średniego wieku imieniem Józef. O oczach małych, ustach wąskich i nieproporcjonalnie szerokim nosie. Nosił uniform zarządcy i buty z wysokimi cholewami. Za paskiem trzymał nieduży biczyk pełniący funkcję insygniów władzy i postrachu. Zobaczywszy zajadającą się rosołem żebraczkę, obadał ją skrzętnie wzrokiem, chrząknął jakby z niezadowoleniem i powiedział:

— A cóż to? Czyżbyśmy dzisiaj święto Aleksego[62] mieli?

— Czemu to, Józefie?

— Ano niedawno przyszedł pod pałac jakiś łachmyta w zwierzęcych skórach. Pytam po dobremu: „Czego tu?”, a ten, że znachor zeń. O zdrowie pyta jaśnie państwa, boć słyszał, że struci i że on ma zioła, co temu zaradzą. Chciałem przepędzić hultaja, ale chwycił mnie za rękę i powiada: „Pana swego, Alojzego Nizińskiego powiadom, a nuże!”. Myślę se, co on mi tu będzie podskakiwał i rozkazy dawał? Sięgam po biczyk, iżby po łbie zdzielić łachudrę, a ten palce w widły rozkłada i powiada: „Tknij mnie choćby kłykciem, a klnę się na słowiańskich bogów, że pomór na cię sprowadzę”. A oczy miał wilcze, a oddech trupi, a twarz jakiego demona. Patrzę, a ten se fajkę wyciąga, nabija do niej jakiegoś zielska, zapala i jak nie dmuchnie mi prosto w oczy, aże mnie mało nie przewaliło. Przeżegnałem się i dawaj! w strachu do pana, bom bez ustanku słyszał ten głos jego: „Tknij mnie choćby kłykciem, a klnę się na słowiańskich bogów, że pomór na cię sprowadzę”. Dziedzic, słysząc, że to znachor, kazał wpuścić. No, tom go wpuścił. Po jego kuracji nasz pan Alojzy poczuł się lepiej i dźwignął z łóżka, pani nawet wstała i poszła na herbatę do salonu, a książę Woligórski prawie zdrów już całkiem wyszedł pospacerować do ogrodu.

— To ci dobry znachór[63]! — powiedziała kucharka.

— Oby z tego jakiej hecy nie było. Toż to jaki diabeł. Ja wciąż słyszę w głowie jego słowa i widzę te wilcze ślepia, kiedy zamknę oczy.

— A gdzie on teraz? Może by mi na moje plecy co zaradził?

— Z dziedzicem gaworzy. Jakem się zdumiał, gdym ich społem ujrzał. Jak równy z równym. Śmichy-chichy, gadu-gadu, i tak sobie łażą w te i wewte. Jeden ćmi faję, drugi kopci cygaro… Przyleciał inspektor Sroka i zrazu do znachora: „Coś zacz?”. A ten buch mu dymem w ślepia i powiada: „Jam znachor, panie inspektorze. Może puści pan dymka?” i podaje mu faję…

— Przeca inspektor nie pali! — wtrąciła Krynia.

— Ajuści! Przecie wiem!

— I co? — dopytywały dziewczęta z kuchni, nie odrywając się od garnków i rondelków.

— A co?! Wziął inspektor faję i jak się zaciągnie, raz drugi, jak zacznie chrząkać i kaszleć, żem myślał, iż płuca wypluje. A ci w śmiech…

— Kto? — dopytywała Krynia.

— No przeciem gadał, że pan Alojzy i znachor.

— A! I co było dalej?

— Inspektor śmiał się z nimi, jakby blekotu się najadł! I śmiał się i pykał i kasłał i znów się śmiał. W końcu znachor odebrał mu fajkę, poklepał po ramieniu i gada: „Idź pan już, panie inspektorze, boś pan pijany”, i w śmiech z dziedzicem.

— A co na to inspektor? — zapytała kucharka, zafrapowana opowieścią Józefa.

— A inspektor przechylił się w prawo, potem w lewo, nazad i do przodu, aż go policaje[64] pochwycili, żeby nie rymnął!

— To ci dopiero cuda!

— I w śpiew.

— Kto? — dopytywała Krynia.

— No, przecież inspektor Sroka! Jął śpiewać jak na rauszu.

— Pewnikiem dymem się odurzył.

— Nie inaczej. — Podrapał się po głowie Józef: — Wężem poszedł i ledwie wgramolił się do powozu.

Dziewczęta chichotały, kucharka kręciła głową z niewiarą, Józef nie zaprzestawał drapać czupryny.

— Co się to tak drapiecie, Józefie? — zapytała jedna z pomocnic.

— A bo coś mi wlazło w kudły i złapać tego nie mogę.

— Pewnie jaki robal — odpowiedziała: — Pokażcie no…

Józef pochylił głowę, dziewczyna zaczęła gmerać w jego włosach, ale nic nie odnalazła.

— Niczego tu nie ma.

— A ja ci mówię, że jest. I to nie jedno… Coś mi tu pełza i pełza…

— E! To niech Janka zerknie.

Kucharka podeszła i również nic nie znalazła.

— Dobra baby! Idę! — Zżymał się Józef z niecierpliwości i drapiąc się jeszcze intensywniej, wyszedł.

Veni podziękowała za posiłek, chciała odejść, lecz poczciwa Janka zatrzymała ją; włożyła w węzełek pół bochenka chleba, kilka plasterków wędliny, i przeżegnała ją znakiem krzyża.

— No, idźże biedulo z Bogiem. I miej nas dobrze w pamięci.

Veni nie wiedząc, jak się zachować, przypadła do jej rąk i jak prawdziwa żebraczka ucałowała dłonie.

— Zostańcie z Bogiem — powiedziała i wyszła z kuchni.

Nie opuściła jednak pałacu. Przemknęła korytarzem, wspięła się po schodach i weszła do jednej z komór gospodarczych. Z otwartego okna przeskoczyła na drzewo, wdrapała się po gałęziach na wyższe piętro, skąd wskoczyła do innego pokoju.

Był to pokój, w którym zgromadzono przedmioty zabytkowe, mające wartość historyczną. Wisiało tu między innymi trochę średniowiecznej broni, fragmenty pancerzy, hełmy i maski.

Z jednej ze ścian zdjęła turecki jatagan[65], przewiesiła sobie przez ramię i na palcach opuściwszy pokój, schodami zakradła się na poddasze.

Walało się na nim masę staroci i niepotrzebnych rzeczy, zalegały tony kurzu, sufit zasnuwały pajęczyny, małymi okienkami wbijało się matowe światło do środka. Była to istna rupieciarnia, do której rzadko kto zaglądał, i doskonałe miejsce na kryjówkę.

Znalazła w miarę czyste miejsce, wypatrzyła zużyty mocno materac i urządziła sobie z niego łoże. Na koniec rzuciła się na mniej starganą połowę materiału i zamknęła oczy. Wypoczęta i syta postanowiła się zdrzemnąć.

***

Książę Woligórski przechadzał się po ogrodzie. Przybyły znienacka do pałacu znachor zaaplikował mu jakiś napar i po godzinie mógł o własnych siłach powstać z łóżka. Blady jeszcze i z lekka otumaniony, czuł się szczęśliwy, że może cieszyć się powietrzem i słońcem, rozkoszować ładną pogodą i podziwiać pałacowy ogród.

— Dzień dobry, książę — przywitała go Justysia.

Malowała farbami fontannę, przy której panna Blanchard czytała książkę.

— Dzień dobry, panno Justysiu. Jak się panna czuje?

— Dziękuję dobrze. Nie jadłam śledzi, to i się nie pochorowałam. Panna Blanchard również. I Leopold.

— Dzięki Bogu! Trzy chore osoby w domu aż nadto.

— A książę lepiej się czuje?

— Zdecydowanie.

— To bardzo dobrze, bo tak cudną pogodę żal byłoby przeleżeć w łóżku.

— Ma panna Justysia absolutną rację. — Wzdychnął. — Chciałbym skorzystać z okazji i o coś zapytać. Mogę?

— Proszę, choć nie obiecuję, że odpowiem — rzekła dziewczynka, szkicując kapelusz guwernantki.

— Czy panna Weronika mówiła coś ważnego pannie Justysi przed ucieczką?

— Nie przypominam sobie — skłamała.

— Nie mówiła, dokąd się udaje? Nie pożegnała się? A może zostawiła list pożegnalny?

— Uciekła bez słowa.

— Szkoda…

— Książę rzetelnie kocha Weronkę?

— Naturalnie! Całym sercem.

Justysia spojrzała mu bystro w oczy, potem omiotła go wzrokiem od głowy po stopy.

— Dlaczego panna Justysia tak mnie ogląda? — zapytał.

Dziewczynka przygryzła dolną wargę, chwilę się zastanawiała, po czym zapytała:

— Umie książę dochować tajemnicy?

— Jak najbardziej.

— Czy słyszał książę o… a… a… awrze?

— Awrze?

— No, o takich kolorowych balonach wokół ludzi.

— Może chodzi o aurę.

— Tak! Właśnie o tym myślałam! Pomyliłam się.

— Nie szkodzi.

— Więc książę słyszał?

— Słyszałem.

— A czy książę widział ją kiedyś?

— Niestety nie widziałem.

— A gdybym powiedziała, że ja ją widziałam.

— To byłoby niezwyczajne.

— Ale czy książę uznałby mnie za niespełną rozumu?

— Broń Boże! Co też panna Justysia wygaduje?

— Skoro tak, to widzę księcia aurę — oznajmiła dziewczynka i wróciła do malowania. — I ona jest inna niż u większości ludzi. Przypomina tę, którą ma Weronika.

— A czym się one różnią?

— Bo widzi książę… One są jakby dwie…

Książę Woligórski-Dorki przełknął ślinę, speszył się nieco i zapytał:

— Wie panna Justysia, co to oznacza?

— Nie, ale doktor Walewicz uważa, że Weronka ma rozdwojenie jaźni. Raz jest Weroniką Nizińską, moją siostrą, a innym razem Veni Horg, dziewczyną pochodzącą z planety Timania… Oj! — Justysia spąsowiała, bo zagalopowała się i zdała sobie sprawę, że za dużo powiedziała.

— Skąd panna Justysia wie, że Veni Horg pochodzi z Timanii?

— Pewnie słyszałam od doktora.

Ale książę zaznajomił się z wyczerpującym raportem doktora Walewicza dotyczącym choroby Weroniki i nie przypominał sobie tej wzmianki. Domyślił się, że Justysia go oszukuje.

— A zatem… — wróciła do przerwanego wątku dziewczynka: — Skoro Weronika ma dwie osobowości i podwójną aurę, to kim wy jesteście, książę, poza byciem księciem Woligórskim?

Nie malowała. Patrzyła w jego oczy, a może gdzieś poza nie, jakby spoglądała za jego głowę, gdzieś daleko za nim.

— Nikim więcej, poza księciem Woligórskim — odpowiedział i roześmiał się, choć sztywno i sztucznie.

— Książę się nie obrazi na mnie, ale ja po tej aurze również widzę, kiedy ludzie kłamią. I książę nie powiedział prawdy…

Woligórski-Dorki pokrył się czerwienią, podczas gdy Justysia czekała z utkwionym weń wzrokiem. Nie wiedział jak to rozegrać. Kłamać dalej, czy może jej zaufać?

— Jestem Dorki. Dorki Tardo.

— Teraz powiedział książę prawdę. — Obdarowała go uśmiechem i zajęła się malowaniem: — Jest książę nawet bardziej Dorkim niż księciem Woligórskim.

— To prawda — przyznał.

— Czy Dorki zna Veni Horg?

— Tak.

— Czy Dorki kocha Veni Horg?

— Tak.

— Czyli książę Woligórski nie kocha mojej siostry?

— Cóż…

— Czyli nie kocha — oświadczyła, spakowała farby do drewnianego pudełeczka, zdjęła płótno, złożyła sztalugi i dała znać pannie Blanchard, że skończyła na dzisiaj.

— Panno Justysiu… — zagaił książę.

— Słucham?

— Ufam, iż Panna Justysia nikomu o tym nie powie.

— Proszę się nie lękać. To będzie nasz wielki sekret… Ale chciałabym wiedzieć jedno…

— Tak?

— Czy to prawda, że zła księżna Calira zamordowała dziecię Veni i Dorkiego?

— Skąd panna Justysia wie o tym?

— Z listu.

— Więc jednak Veni zostawiła list.

— Tak. Historię swojego życia. Połowę z niego nie rozumiem. Są tam takie dziwaczne nazwy i słowa. Na przykład pisze o okrętach powietrznych, które latają między gwiazdami. Ja widziałam tylko parowce, co pływają po rzekach…

— Wspominała coś o mnie?

— Tak. Dość obszernie zresztą.

— Coś złego.

Justysia nie odpowiedziała, spuściła głowę, a potem widząc, że guwernantka poszła do pałacu, zebrała sprzęt do malowania i niedokończone płótno, i pobiegła za nią.

Kiedy został sam, usiadł na ławce i popadł w zadumę. Czuł się nieswój, miał świadomość, że Justysia wszystko wie o nim. Przynajmniej tyle, ile zdradziła jej Veni w liście. Odkrył również, że dziewczynka obdarzona jest darem widzenia aury. Że odkryła jego prawdziwą tożsamość i że pomimo swoich dziewięciu lat, jest nad wiek rozwiniętym dzieckiem. Z jednej strony martwił się tym, z drugiej zaś odczuwał pewną ulgę. Mniej był samotny w swojej tajemnicy, mniej wyobcowany, sam sobie wydawał się bardziej ludzki.

Powstał z ławki i zobaczył niezwyczajne zjawisko.

— A któż to?

Na drzewie rosnącym przy samym pałacu, z gałęzi na gałąź przeskakiwała jakaś niewiasta, a gdy znalazła się na wysokości pierwszego piętra, wskoczyła otwartym oknem do jednego z pokoi.

Stał tam jeszcze dość długo. Przypuszczał, że nieznajoma wróci tą samą drogą, lecz nie doczekawszy się jej powrotu, zdecydował się pójść do pałacu i rozejrzeć w środku.

ROZDZIAŁ XX

— Dzień dobry, panie Xokaki — przywitała się księżna Calira z mężczyzną po drugiej stronie terminala.

„Dzień dobry! Miło znów księżną widzieć”.

— Mnie również. Znów się do pana zgłaszam, aby trochę pomęczyć, ale przyrzekam, że następnym razem odwiedzę pana osobiście, jeśli nie ma pan nic przeciwko temu.

„Skądże znowu. Jest księżna zawsze mile widziana. Proszę mnie przedtem poinformować, a rzucę wszystko i z przyjemnością spotkam się z księżną. A teraz proszę się nie krępować i mówić śmiało”.

— Panie Xokaki, czy można sprawdzić, czy dana osoba loguje się do systemu AR?

„Naturalnie. Każdy użytkownik awatarowej rzeczywistości jest zarejestrowany w systemie. Jest to podstawowy wymóg i nie jest możliwe, żeby osoba niezarejestrowana mogła z niego korzystać”.

— Nie przypominam sobie, żebym taką rejestrację przechodziła.

„Rejestracja odbywa się przy pierwszym wejściu do systemu i jest robiona automatycznie. Jak księżna wie, wszyscy mamy unikalne cechy, jak na przykład linie papilarne. System Xokaki Awatarowej Rzeczywistości rejestruje nowego użytkownika na podstawie wielu takich cech. A więc wspomnianych już linii papilarnych, nie tylko palca, ale całej dłoni. Siatka receptorów wbudowanych w kombinezon skanuje również ciało i pobiera z niego zewnętrzne cechy, jak i te niewidoczne. Chociażby pole energetyczne danej osoby. Poza tym kamery w kapsule identyfikują użytkownika po twarzy, po wzorze tęczówki oka, a nawet po zwykłych ruchach, jeśli ten nie włoży kombinezonu. Na przykład wtedy, gdy użytkownik kapsuły zechce przejrzeć rejestr swoich podróży lub postanowi odtworzyć zapis z AR. Jak księżna widzi, istnieje wiele punktów bezpieczeństwa i nie jest możliwe, aby osoba zasiadająca w kapsule mogła z niej skorzystać, jeśli jej danych nie ma w bazie Xokaki i nie jest zarejestrowana w systemie. Inaczej mówiąc, jeżeli SXAR nie uwierzytelni danej osoby, nie uruchomi się”.

— Rozumiem. Czy wobec tego mógłby pan dla mnie sprawdzić, czy pewna osoba używała lub obecnie używa AR? Wiem, że mogę się zgłosić do agentów SB i poprosić, żeby mi to sprawdzili, ale zależy mi na dyskrecji.

„Jasne… Niech księżna poda nazwisko tej osoby”.

— Dorki Tardo.

„To strażnik księcia Wemisa… Swoją drogą, proszę przyjąć ode mnie najszczersze kondolencje…”.

— To pan wie? — Księżna zasępiła się na myśl o nieżyjącym synu. — Myślałam, że są to dane poufne, dopóki nie zakończy się wstępne postępowanie wyjaśniające przyczynę śmierci mojego syna.

„Z tego, co mi wiadomo, zostało już zakończone i lada moment ogłoszą oficjalnie śmierć księcia Wemisa oraz przyczynę zgonu. A wiem stąd, że podczas takich spraw Biuro do Spraw Bezpieczeństwa zgłasza się do nas z prośbą o udostępnienie im wszelkich danych z naszego systemu dotyczących denata. Na przykład zapisu AR. Mogą być one istotne dla śledztwa”.

— Więc jest pan pierwszą z osób, która dowiaduje się o śmierci jednego z naszych obywateli.

„To prawda, lecz tylko w przypadku podejrzeń o morderstwo lub samobójstwie. O zgonach naturalnych dowiaduję się jak wszyscy z tradycyjnych źródeł”.

— Rozumiem.

„Zatem Dorki Tardo, strażnik pani syna, świętej pamięci księcia Wemisa, figuruje w naszym systemie, ale z Systemu Xokaki Awatarowej Rzeczywistości korzystał wyłącznie w celu rejestracji. Od tamtego czasu, nie widziano go w systemie. Dlaczego księżna o to pyta?”.

— Wie pan o tym, że Dorki postrzelił śmiertelnie mojego syna, po czym uciekł?

„Naturalnie. Poinformowano mnie o tym. Byłem zobligowany udostępnić również jego dane”.

— Będąc w AR, odniosłam wrażenie, że pod ogniwo księcia Zygmunta Woligórskiego, podpiął się Dorki.

„Zygmunt Woligórski? Nic mi to nie mówi… Proszę zaczekać, już sprawdzam”.

Xokaki przez chwilę coś tam wstukiwał na holograficznej klawiaturze, przeskakiwał z miejsca na miejsce, myszkował w systemie, odnajdywał dane.

„Z dossier poszukiwanej tożsamości wynika, iż książę Zygmunt Woligórski jest bioenergoogniwem należącym do bioenergofarmy Polska i nikt nigdy nie podpinał się pod tę osobowość. Jest zupełnie czysty, choć… hm…”.

— Coś nie tak, panie Xokaki?

„Dziwne… Nie tak dawno to bioenergoogniwo zostało odłączone na przeszło cztery godziny od systemu. Z informacji wynika, iż miało przeprowadzany przegląd techniczny”.

— To coś niezwykłego?

„Nie byłoby nic w tym nadzwyczajnego, gdyby nie to, że przeglądy techniczne wykonuje się na podłączonym do systemu bioenergoogniwie. Dzięki temu taki przegląd jest zarejestrowany w systemie. W tym przypadku mamy czterogodzinną lukę czasową i nie wiemy, co tak naprawdę działo się w tym czasie. Ciekawostką jest również data tego przeglądu. Odbyło się to wczesnym rankiem, w dzień zniknięcia Dorkiego Tardo”.

— Co to może znaczyć? — zapytała wstrząśnięta tą wiadomością Calira.

„Trudno powiedzieć, ale proszę mi dać trochę czasu, a skonsultuję to z działem technicznym bioenergofarmy Polska i poproszę o odczyt z pamięci wewnętrznej bioenergoogniwa, z tzw. czarnej skrzynki”.

— Jak długo to potrwa?

„Powiedzmy…”. — Spojrzał na zegarek systemowy. — „Uwzględniając odległość połączenia z Ziemią… Maksymalnie dwie godziny, zanim zbiorę potrzebne informacje”.

— Niech więc pan sprawdza. Będę czekała na pańską wiadomość.

Calira rozłączyła się i popatrzyła w żółte oczy Tholi.

— I co ty na to?

— Coś tu śmierdzi.

— Też mi się tak wydaje. Poczekajmy jednak cierpliwie na raport Xokakiego.

— Co do księcia Woligórskiego. Jeśli nie jest awatarem Dorkiego, to możemy przypuszczać, że jest w zmowie z Veni Horg. Że Veni skontaktowała się z księciem i wszystko mu opowiedziała — powiedziała Thola.

— To możliwe — przytaknęła księżna.

— Powinnyśmy zachować szczególne środki bezpieczeństwa. Jestem za tym, żeby przez jakiś czas nie pokazywać się w AR.

— Miałabym nagle zniknąć? Co oni sobie pomyślą?

— Niech księżna napisze list, że coś ważnego księżną zatrzymało. Albo, że ktoś ze znajomych księżnej wpadł na trop Weroniki i pojechałyśmy to sprawdzić.

Calira usiadła na łóżku zrezygnowana. Przyglądała się swoim bosym stopom, gołym łydkom i udom. Myślała o upływającym czasie. O przemijającej młodości i blaknącej urodzie. O tym, że czuje się zmęczona ciągłymi intrygami, nieustającą walką o utrzymanie się na powierzchni. O tym, że chciałaby położyć głowę na czyimś ramieniu, poczuć ciepło kochającej osoby… Jednym słowem opanowała ją melancholia.

Opadła bezwładnie na poduszkę, zamknęła oczy i znękana walącymi się na głowę kłopotami usnęła. Kiedy się przebudziła, spostrzegła, że jest okryta kołdrą, pokój jest przyciemniony, z głośników dochodzi łagodny pomruk morza, a przy terminalu siedzi Thola.

Dziewczyna przeglądała jakieś dane.

— Co to? — zapytała Calira.

— Informacje, które przesłał Xokaki na temat bioenergoogniwa Zygmunt Woligórski. Ale skoro księżna już nie śpi, mogę go wywołać.

— Dobrze. Skieruj na mnie kamerę. Nie chce mi się podnosić z łóżka. A! Chwila! Jak wyglądam?

Thola obejrzała księżną, uśmiechnęła się figlarnie i odrzekła:

— W tym świetle wygląda księżna wystrzałowo. Jak boginka odpoczywająca w adytonie[66].

— Nie żartuj ze mnie.

— Wcale nie żartuję… Xokaki będzie zauroczony — odpowiedziała.

Thola miała rację. Przedsiębiorca oczarowany widokiem leżącej w łóżku księżnej ujrzawszy ją, aż zaniemówił z wrażenia.

Ciemne włosy Caliry rozsypywały się na poduszce wężowatymi smugami, twarz w słabym świetle straciła na ostrości, wygładzone lico wyglądało młodziej i piękniej. Figura księżnej prześwitywała zgrabnym konturem spod jedwabnej poszewki kołdry, nagie ramiona wystawały spod cieniutkiej halki, a głęboki dekolt odsłaniał nieskromnie górną część piersi.

— Czego się pan dowiedział, panie Xokaki? — zapytała księżna, odkrywając w spojrzeniu mężczyzny zalążek pożądania.

„Więc… No, ja…”. — Zawstydził się Xokaki. — „Rozmawiałem z działem technicznym bioenergofarmy Polska i jak się okazało, bioenergoogniwo odłączono od systemu z powodu pęknięcia szyby akwarium, a w zasadzie wady fabrycznej tegoż pojemnika, gdyż szyby są produkowane w takiej technologii, iż nie sposób je uszkodzić”.

— Czyli to zwykła awaria?

„Na to wskazują raporty techniczne. Sprawdziłem także zapis z czarnej skrzynki. Nie ma tam nic wartego szczególnej uwagi”.

— Wobec tego możemy wykluczyć, że Dorki podpiął się pod księcia Woligórskiego?

„Jestem pewien, że Dorki Tardo nie korzysta z systemu awatarowej rzeczywistości”.

— Czy tylko za pomocą kapsuły da się wejść do systemu SXAR?

„Do świata iluzji można się dostać w dwojaki sposób. Jako użytkownik kapsuły SXAR lub jako bioenergoogniwo. Nie ma trzeciej możliwości”.

— Mogę zapytać pana o coś bardziej osobistego?

„Proszę pytać. Postaram się odpowiedzieć”.

— Czy pan korzysta z awatarowej rzeczywistości?

„Czy wchodzę do systemu?”.

— To miałam na myśli.

„Robię to wyłącznie, kiedy pracuję nad jakąś jego częścią”.

— A prywatnie?

„Nigdy tego nie robię”.

— Dlaczego?

„Będę szczery i powiem tak… Nie lubię tamtego świata”.

— Przecież sam go pan tworzy. — Zdziwiła się Calira.

„Owszem, ale to nie znaczy, że go lubię. Trudno lubić coś, co jest nieprawdziwe i nietrwałe”.

— Można to traktować jak zabawę.

„I tak traktują ten świat moi klienci. Jako formę rozrywki. A jednak ingerują w sen obcej osoby. Wchodzą do snu człowieka, wpływają na jego życie, zachowanie, na poglądy i tak dalej”.

— Panu to przeszkadza?

„Powiedzmy, nie do końca popieram”.

— Jestem zaskoczona!

„Widzi księżna, większość klientów niszczy psychicznie swojego nosiciela. Takie bioenergoogniwa bardzo szybko się zużywają lub pracują niestabilnie. Nie wszyscy, jak na przykład księżna, potrafią wejść w ludzki umysł i żyć w symbiozie z bioenergoogniwem”.

— Czyli ma pan na myśli koszty związane z eksploatacją?

„Och! Niezupełnie. Koszt wytworzenia bioenergoogniwa nie jest wcale wysoki. Mam na myśli to, że wielu z klientów wchodzących do systemu, z ponad siedmiu miliardów żywych ogniw pochodzenia ludzkiego wybiera sobie nieodpowiednie bioenergoogniwa”.

— Co to znaczy?

„Załóżmy, że ma księżna chęć postrzelać sobie do ludzi w awatarowej rzeczywistości. Wtedy najłatwiej byłoby wybrać jakiegoś mordercę, psychopatę, żołnierza lub najemnika”.

— Zgadza się…

„Rzecz w tym, że mało kto tak robi. Zamiast tego klienci wybierają na chybił trafił tożsamość i potąd na nią oddziaływają, aż ta faktycznie zaczyna strzelać do ludzi, pomimo że do tej pory była wzorowym członkiem społeczeństwa. Jakiś czas takie bioenergoogniwo wytwarza nadwyżkę energii, ale jest to działanie na krótką metę. Porzucone przez klienta rzadko kiedy umie się pozbierać i wrócić do normalnego życia. Takich uszkodzonych ogniw jest multum i w istocie rzeczy jest to wielki problem, z którym próbujemy walczyć na różne sposoby. Na przykład wysyłamy tzw. Poprawiaczy Snów do AR. Ich zadaniem jest przywrócić pełną funkcjonalność zepsutym ogniwom. Ludzie czasem nazywają ich przewodnikami dusz lub aniołami… Jest to jednak długi i mozolny proces”.

— Rozumiem. Nie zdawałam sobie z tego sprawy…

„Niestety taka jest prawda. Klienci wchodzą, bawią się i wychodzą, zostawiając nam masę roboty”.

— To jedyny powód?

„Nie, to nie jest jedyny powód. Jeśli mamy być ze sobą szczerzy, księżno Caliro, to powiem tak. System XAR uzależnia. Jest jak narkotyk. Nie widać tego, ale im częściej i dłużej przebywamy w AR, tym mocniej wpływa na naszą podświadomość. W rezultacie sprawia, iż nie umiemy się bez niego obejść”.

— I jest niebezpieczny — dorzuciła księżna, wskazując bliznę na policzku.

„To prawda. Niestety śmierć w Iluzji lub jakikolwiek uszczerbek na ciele przenoszone są do naszego świata, choć uzależnienie od awatarowej rzeczywistości również potrafi zabić, doprowadzić do obłędu albo wywołać chorobę. Odnotowaliśmy niestety taki przypadek. Jeden z klientów zapomniał się do tego stopnia, że pomylił rzeczywistość z Iluzją i umarł z odwodnienia”.

— System go nie ostrzegł?

„Wielokrotnie to robił i za każdym razem klient ignorował ostrzeżenia. Jeśli to się powtórzy, będę zmuszony wprowadzić ograniczenia czasowe i po drugim ostrzeżeniu wyrzucać automatycznie klienta z Iluzji. Nie odważyłem się potąd wprowadzić tej opcji wyłącznie dlatego, że większość klientów uznaje tego typu zabiegi za naruszenie prywatności i wolności wyboru”.

— Panie Xokaki, proszę mi odpowiedzieć z ręką na sercu. Jakby pan mówił to swojej… To znaczy, jakby pan mówił to przyjacielowi. Czy powinnam dalej używać SXAR?

„Odpowiem księżnej jak przyjaciółce, siostrze lub żonie…”. — Przy ostatnim słowie poczerwieniał: — „Nie powinna księżna używać Systemu Xokaki Awatarowej Rzeczywistości. A jeżeli już, to sporadycznie, z dłuższymi odstępami pomiędzy skokami do świata iluzji”.

— Dziękuję panie Xokaki za szczerość i pomoc. Proszę się mnie spodziewać w najbliższym czasie. Chciałabym się jakoś panu za wszystko odwdzięczyć. — Uśmiechnęła się zalotnie i zapatrzyła się w jego oczy dłuższą chwilę.

Xokaki mierzył księżną wzrokiem zadurzonego po uszy młodzieńca, uśmiechał się również i był niezwykle przejęty tą chwilą.

„Będę księżną z utęsk… z niecierpliwością wypatrywał” — odpowiedział i żeby ukryć zmieszanie, rozłączył się.

— No, no, no… Czyżby księżna poszła za moją radą i zdecydowała się zakręcić wokół pana Xokakiego? — zapytała Thola.

— Żebyś wiedziała… Myślę, że… Czuję, że tego właśnie potrzebuję. Dlatego powzięłam ważną decyzję…

— Jaką?

— Postanowiłam wyłączyć Veni Horg.

— Co? Chce księżna ją uśmiercić?

— Owszem. Jeśli mam wracać od czasu do czasu do świata iluzji, chcę się czuć tam bezpiecznie. Dopóki ona tam jest, nie mogę na to liczyć.

— Mówiła księżna, że odłączenie Veni Horg jest jak przegrana.

— Mówiłam, ale zmieniłam zdanie. Teraz chciałabym skoncentrować się na małżeństwie z Xokakim. Sporo czasu upłynie, zanim przekonam Starszyznę i króla, aby nadano mu tytuł szlachecki. Pod tym tylko warunkiem wyjdę za niego.

— Więc, co teraz?

— Polecisz na Ziemię.

— Mam księżną samą tu zostawić? I po co mam tam lecieć?

— Polecisz na bioenergofarmę Polska i dopilnujesz wyłączenia Veni Horg. Zaczekasz, aż zutylizują jej mózg i prześlesz mi wiadomość. Wrócę wtenczas do systemu i sprawdzę, co się stało.

— Beze mnie?

— Po prostu zerknę. Pożegnam się z rodziną i księciem Woligórskim, i zaraz wrócę.

— To nie jest dobry pomysł.

— Nie panikuj. Nie pierwszy raz będę w systemie AR sama. Ponadto Veni Horg już tam nie będzie.

— Wciąż będzie Woligórski. Nie możemy go lekceważyć. A jeśli będzie chciał księżną zabić?

— Nawet nie mamy pewności, że ze sobą współpracują… Opieramy nasze podejrzenia jedynie na podstawie jednego krótkiego słowa: „Veni”. A przecież to może oznaczać skrót od Weroniki. Może Woligórski pieszczotliwie mówi do niej Weni, zamiast Weroniko? Justysia nazywa siostrę Weronką, a Niziński do córki mówi czasem: Weruś. Nie wydaje ci się, że dałyśmy się ponieść fantazji i spanikowałyśmy?

— Być może… — Zamyśliła się Thola: — Mimo wszystko uważam, że nie powinna księżna sama wchodzić, dopóki nie upewnimy się na sto procent, że jest tam bezpiecznie.

— Posłuchaj Thola. Tylko tobie ufam. Musisz tam polecieć i wszystkiego osobiście dopatrzyć. Chcę mieć absolutną pewność, że Veni Horg nie żyje. Gdybym miała na miejscu zaufanego pracownika, nie posyłałabym cię.

— Polecę, ale księżna obieca, że nie wejdzie beze mnie do awatarowej rzeczywistości.

Księżna nie odpowiadała. Rozważała intensywnie propozycję strażniczki.

— Obiecuję — skłamała.

Dziewczyna odetchnęła z ulgą.

— Teraz sprawdź, kto robił przeszczep Veni Horg do umysłu Weroniki Nizińskiej.

Dziewczyna siadła do terminala. Weszła do prywatnych danych księżnej i wyszperała jeden z poufnych dokumentów. Nie potrzebowała zgody Caliry, żeby go przejrzeć. System rozpoznał strażniczkę po tęczówce oka i automatycznie otworzył dokument.

— Niejaki doktor Bahis Asmad.

— Coś takiego! To ten typek, który dzwonił do mnie w sprawie śmierci Wemisa. Że też nie zwróciłam na to wcześniej uwagi. Połącz mnie z nim.

Dziewczyna wbiła numer doktora i po chwili ujrzały go na monitorze.

— Dzień dobry, panie doktorze.

„Dzień dobry, księżno Caliro. Czym mogę służyć?”.

— Z dokumentacji jaką posiadam, wynika, że to pan operował Veni Horg.

„Zgadza się”.

— Wiedział pan, z czyjego polecenia?

„Naturalnie. Inaczej nie przyłożyłbym do tego ręki. Jak wiecie księżno, było to nielegalne”.

— Mniemam, że sowicie pana za to wynagrodzono?

„Nie uskarżam się”.

— Otóż chciałabym, żeby pan teraz wyłączył Veni Horg.

„Wyłączył?”.

— Dobrze pan słyszał.

„Czyli uśmiercił”.

— Jak zwał tak zwał.

„Czy mogę znać powód?”.

— To nie pański interes.

„Rozumiem. Kiedy mam to zrobić?”.

— Po przylocie do pana mojej strażniczki. Tholu pokaż się doktorowi.

Thola wsadziła głowę w zasięg kamery i pomachała doktorowi rękoma.

— To jest Thola, moja strażniczka. Chcę, żeby uczestniczyła w wyłączeniu Veni Horg i utylizacji mózgu. Po wszystkim Thola w dowód wdzięczności przeleje na pańskie konto… powiedzmy… dwadzieścia tysięcy złotych kredytów.

„Kiedy mogę się jej spodziewać?”.

— Wyleci jeszcze dzisiaj, najpóźniej jutro. Za trzy tygodnie powinna być na Ziemi.

„Dobrze. Będę czekał. Coś jeszcze?”.

— To wszystko. Do widzenia, doktorze.

„Do widzenia, księżno”.

Tego samego dnia Thola wyposażona w podróżny kuferek odleciała z Zeonu na Ziemię, księżna Calira zaś jęła się przygotowywać do wideokonferencji z Radą Starszych w sprawie nadania tytułu szlacheckiego Xokakiemu. Wprawdzie wiedziała, że jej pomysł zostanie zaakceptowany, nie wiedziała jednak, jak długo będzie musiała czekać na podjęcie ostatecznej decyzji przez Starszyznę i króla. Nie liczyła na szybkie załatwienie tej kwestii.

ROZDZIAŁ XXI

Veni Horg wyczekiwała na poddaszu powrotu hrabiny Wilczyńskiej, tj. księżnej Caliry, z cierpliwością pająka polującego na muchę. Obserwowała teren naokoło pałacu szeregiem małych okien. Dzięki temu widziała wchodzących i wychodzących z budynku, miała na oku wjeżdżające powozy, odwiedzających dwór gości, tajniaków i służbę oraz Nizińskich.

Przy otworach wentylacyjnych i kominach podsłuchiwała pałacowe rozmowy, czasem nasłuchiwała ze schodów odgłosów dobiegających z holu, nocami zaś podkradała się do spiżarni, gdzie zdobywała jedzenie i wodę.

Nikt nie wiedział o jej pobycie w pałacu, nikt się nie domyślał, nikt nie podejrzewał, że Weronika Nizińska, której poszukuje policja i łowcy głów łasi na nagrodę, o którą niepokoją się rodzice i po której ślad zaginął, mieszka sobie na poddaszu, czuwa, szpieguje i oczekuje tej, której poprzysięgła zemstę.

Raz niemalże by wpadła, kiedy nieoczekiwanie na poddasze zawitał książę Woligórski. Wydarzyło się to pierwszego dnia, niedługo po tym, jak uwiła sobie gniazdko wśród rupieci. Drzemała, gdy usłyszała dudniące stąpnięcia na schodach. Stare stopnie trzeszczały przy każdym kroku, a buty stukały w tempie marsza.

Wybudziła się i ukryła za stertą skrzyń i połamanych mebli. Po chwili ujrzała wchodzącego mężczyznę i bardzo się zdziwiła, że tym przybyszem okazał się książę.

„Co on tu robi? Czemu węszy na poddaszu?”. — Było to dla niej niepojęte i podejrzane.

Książę, przemierzając poddasze, zaglądał w różne zakamarki, jakby czegoś albo kogoś szukał. Miał minę poszukiwacza, skupioną, ale też przygotowaną na ciekawe odkrycie. Minął ją i dotarłszy do końca pomieszczenia, zawrócił.

— Któż to mógł być? — powiedział na głos, kierując się do wyjścia.

„Widział mnie!” — pomyślała Veni, śledząc go jednym okiem przez szczelinę w deskach skrzyni.

Trochę ją to przeraziło, sądziła, że książę podzieli się tym odkryciem z gospodarzami domu. Na szczęście tak się nie stało. Mogła więc spokojnie mieszkać na poddaszu i obserwować życie dworu.

Po dwóch dniach Nizińscy otrzymali list od hrabiny Wilczyńskiej, powiadamiający, iż jej powrót ulegnie opóźnieniu. Podobno jeden z detektywów hrabiny natrafił na ślad Weroniki pod Poznaniem. Postanowiła przeto pojechać tam osobiście, sprawdzić, i jeśli donos okaże się prawdziwy, sprowadzić Weronikę do domu.

W Nizińskich roztliła się iskierka nadziei, Veni natomiast ogarnął smutek. Miała nadzieję szybko rozprawić się z Calirą i uciec z pomocą Żurawia. Tymczasem wiadomość Wilczyńskiej przesunęła dzień zemsty do bliżej nieokreślonej przyszłości.

Żuraw na dobre zagościł we dworze. Przez kilka dni doglądał strutych śledziami pacjentów i poił ziołowymi nalewkami. Następnie zajął się obolałą i spracowaną ciżbą. Chodził, pykał fajkę, dmuchał im dymem w oczy, i tak do siebie przywiązał, tak czarował i otumanił ludzkie umysły, że chętnie goszczono go we dworze i po wiejskich chatach, przyjmowano jak zacnego gościa lub dobrego ducha.

Nie było dla Żurawia miejsca, gdzie by nie wlazł, gdzie nie wsadził ciekawskich oczu, czego by niedowidział lub niedosłyszał. W przeciągu paru dni poznał całą służbę, zapamiętał ich imiona, wiedział, gdzie mieszkają, czym się zajmują, co leży im na sercu i gra w duszy. I chodził wśród nich jak prorok, niczym zmartwychwstały zbawiciel, przemawiając, serwując zioła, nalewki i maści, okadzając dymem i mamrocząc pod nosem zawiłe zaklęcia.

Przeciwnym jego nakazom i pouczeniom, groził klątwą, wiecznym potępieniem, pomorem, głodem i niedostatkiem. Rozwierał palce w widły, syczał jak żmija, chrząkał jak świnia, charkał śliną i spluwał zieloną wydzieliną pod nogi buntownikom.

A jeśli, i to nie pomogło? Miał swój sprawdzony sposób. Rzucał w przeciwnika żmijami, obsypywał pająkami, przeistaczał się w wilkołaka lub demona, albo sprawiał, że ofiara czuła na sobie cudze ręce, pełzające po ciele robaki lub swędzące na skórze wrzody. Oczywiście wszystko to odbywało się wyłącznie w umyśle ofiary odymionej z fajki Żurawia, zahipnotyzowanej jego dzikimi oczami.

Żuraw tak jak Veni, cierpliwie wyczekiwał przyjazdu hrabiny Wilczyńskiej, choć w przeciwieństwie do niej ckniło mu się za lasem, za kąpielą w rzece, za łożem z nagrzanego słońcem kamienia, za wolnością i nasiąkłym zapachem natury powietrzem. Brakowało mu rozgwieżdżonego nieba i księżyca nad głową, poszumu listowia w uszach, zapachu igieł i żywicy w nozdrzach, blasku i ciepła ogniska. Tego i jeszcze wielu, wielu innych rzeczy brakowało Żurawiowi, spędzającemu w monotonii ciągnące się dni w pańskiej zagrodzie.

***

To, czego nie stawało Żurawiowi, samiuteńka na wyspie Ciarka miała aż nadto. Nie wiedziała, co ma z sobą biedna począć. Z początku zajmowała się „gospodarstwem”. Posprzątała, co się dało, wykarczowała zielska, wydeptała ścieżki, naprawiła porwaną sieć rybacką i urąbała zapas drzewa na ogień. Kiedy i ta robota się skończyła, z nudów patrzyła w niebo, podglądała życie wodnych ptasząt, łapała dla zabawy ryby i żaby, lub tańczyła z drewnianą tyką i śpiewała do księżyca.

Czas dłużył się w nieskończoność, dni wypełnione słońcem i czarne jak smoła noce zdawały się nie mieć końca. Liczyła upływający czas na patyku, wycinając ozdobne rowki, a kiedy minął dzień czternasty, zgodnie z ustaleniami, jęła się szykować do opuszczenia bagien.

Oznaczało to, że prawdopodobnie stało im się coś złego. Z tego powodu zmarkotniała, popłakiwała od czasu do czasu i podpatrując swój wizerunek odbity w wodzie, ucharakteryzowała się dla niepoznaki za żebraczkę.

Zjadła ostatnią strawę, resztę jedzenia zapakowała w tobołek, zepchnęła czółno do wody i wskoczyła do niego. Miała płynąć na północ, w stronę najbliższej wioski, najbardziej oddalonej od pałacu i Nizina, ale ciekawość rozprzęgła jej strach, a samotność ciągnęła do znajomych sobie ludzi.

Popłynęła zatem w odwrotnym kierunku, wyszła na brzeg, wyszukała mało widoczną ścieżkę i stąpając ostrożnie wśród wysokiej trawy i błotnych pułapek, podążyła tą samą drogą, którą dwa tygodnie wcześniej wędrowali Veni i Żuraw. Bała się i drżała za każdym szmerem w porostach, przy każdym stąpnięciu, kiedy spod stóp uciekały spłoszone żaby i jaszczurki, a szczególnie gdy błysnęła łuska węża.

— Panienko przenajświętsza, nie pozwól mi tu umrzeć — szeptała i kreśliła znak krzyża na widok esowatych gadów.

Tak było jej straszno, że czasem podskakiwała, ujrzawszy jaszczurczy ogon albo patyk przypominający węża. Duszę niosła na ramieniu, serce łomotało niepokojem, a oczy jak satelity bezustannie krążyły wokół głowy. Dopiero na trakcie odczuła ulgę i powróciła jej dawna radość życia. Nie napotkała też żadnych trudności ze strony policji.

Inspektor Sroka bowiem po parudniowych naradach odwołał akcję przeszukiwania bagna i kontrolowania okolicy, pozostawiając tę czynność wyłącznie miejscowym. Tubylcy jednak szybko stracili zapał i po paru dniach wrócili do codziennych zajęć.

Nikt więc jej nie zaczepiał poza bezpańskimi psami. Obszczekiwały ją zajadle, tarmosiły za spódnicę i boleśnie kąsały łydki. Przy akompaniamencie powarkiwań, szczekań i ujadania dotarła do najbliżej sąsiadującej z pałacem wioski, i tam niby rozpytując mieszkańców o pracę, wyciągała od nich wieści z dworu.

Kiedy usłyszała o goszczącym w pałacu znachorze, ucieszyła się, że Żuraw żyje. O Veni jednak nic nie wiedziała, choć podejrzewała, że ukrywa się w pałacu i czeka na nadarzającą się okazję, by się zemścić.

Postanowiła przeto oczami ludzi obserwować pałac. Dlatego zaciągnęła się na służbę u samotnie gospodarującej wdowy. Kobieta była jeszcze młoda, miała siedmioletnią córeczkę, przędła, dziergała serwetki, haftowała, a przez to zaniedbywała gospodarstwo, toteż ucieszyła się z chętnej do roboty dziewczyny, godzącej się pracować jedynie za wikt i spanie.

Tym oto sposobem Ciarka znów znalazła się wśród ludzi, niedaleko Veni i Żurawia, mając baczenie na to, o czym się mówi w wiosce, i przepatrując po robocie okolice pałacu.

***

Trzy dni po rozmowie z księżną Calirą, doktor Bahis Asmad długo siedział w swoim gabinecie. Siedział i myślał, odtwarzał przebieg rozmowy, cofał ją i zatrzymywał. Spoglądał w oczy nieruchomej księżnej, analizował jej kamienne oblicze, wyszukiwał jakiegoś „ludzkiego” odruchu litości lub choćby zawahania się na moment. Ale zarówno oczy Caliry, jak i jej lico okrywała maska oziębłości, wyrachowania i snobizmu.

— Wredny babsztyl! — wycharczało jego gardło.

Poinformował dział techniczny, że jedzie na inspekcje ogniwa, i służbowym pojazdem zasilanym energią z bioenergofarmy, udał się do miasta ludzkich ciał i mózgów. Przy jednym z gigantycznych bloków zatrzymał się, wziął podręczną walizeczkę z narzędziami i wjechawszy windą na sto trzecie piętro, udał się do bioenergoogniwa oznaczonego numerem: 345-345.

Na miejscu zalogował się do systemu komputerowego i drżącymi rękoma wystukał na klawiaturze:

» Dzień dobry, Veni.

Po dość długim oczekiwaniu pojawił się komunikat:

» Dzień dobry, doktorze Asmad.

» Jak się czujesz?

» A jakby się pan czuł na moim miejscu, mając świadomość, co z panem zrobiono?

» Przepraszam, nie powinienem o to pytać.

» W porządku. Pogodziłam się z tą myślą. Teraz żyję już tylko zemstą.

» Zemstą?

» Zemszczę się i obrócę wasz system wniwecz.

» Obawiam się, że nie zdążysz.

Zapanowała dłuższa przerwa.

» Dlaczego?

» Mam polecenie cię wyłączyć « — odpowiedział, a wtedy światło w akwarium zmieniło się na czerwone, komputer wskazał wzrost temperatury płynu o 3 stopnie, a licznik energii skoczył o 2 WTR w górę.

» Z czyjego polecenia? « — zapytała Veni Horg.

» Księżnej Caliry.

» A więc się przestraszyła.

» Nie rozumiem?

» Calira korzysta z SXAR, żeby mnie prześladować. Ale trafiła kosa na kamień. Próbowałam ją zabić. Dlatego się boi.

» Nie wiedziałem. Czy to prawda?

» Proszę jej się przyjrzeć, doktorze. Blizna, którą ma na policzku, to moja sprawka.

» Widziałem tę bliznę.

» Gdyby z pomocą nie przyszła jej strażniczka, już byłaby trupem.

» Naprawdę jesteś w stanie ją zabić?

» Jestem. Niestety przysłała wiadomość, że nie może na razie wrócić. Teraz rozumiem dlaczego. Chce się mnie najpierw pozbyć.

» Prawdopodobnie.

» Ile mi pozostało?

» Za trzy tygodnie przylatuje strażniczka Caliry. Na imię jej Thola. Ma dopilnować twojej śmierci.

» Trzy tygodnie? Domyślam się, że Calira nie wejdzie do systemu, póki nie umrę.

» Też tak myślę.

Znów zapanowało milczenie.

» Rozumiem, że nie może pan nic w mojej sprawie zrobić? « — zapytała Veni.

» Cóż ja mogę? Mam związane ręce. Wykonuję tylko rozkazy.

» Tak. To smutne. Bo zredukowano pana do funkcji bezmyślnej maszyny i również mogą pana wyłączyć, jeżeli nie będzie pan prawidłowo funkcjonował.

» Przyznaję « — odpowiedział doktor.

» Cóż. Dziękuję za informację, doktorze. Może będę miała szczęście i Calira pokaże się w awatarowej rzeczywistości, zanim umrę. Wtedy ją zabiję, a jeśli nie… Widocznie sądzone jej życie.

» Przykro mi, że nie mogę nic więcej dla ciebie zrobić.

» To nie pana wina. Nawet gdyby pan Calirze odmówił, znalazłaby kogoś innego na pana miejsce. Z mojego punktu widzenia, nie jest istotne, kto wyłączy zasilanie. Żegnam doktorze.

» Przepraszam Veni.

Nim zdążył napisać, na wyświetlaczu ukazał się ostrzegawczy napis:

» UWAGA! «

» POZIOM KRYTYCZNY! OBIEKT: 345-345: WERONIKA NIZIŃSKA, ODŁĄCZYŁ SIĘ OD SYSTEMU! MOC WTR = ZERO! «

— Jak to się odłączył?! — wykrzyknął zdumiony i po chwili dostał zgłoszenie z centrali:

„Doktorze Asmad! Mamy awarię ogniwa 345-345. Czy jest pan tam może?”.

— Tak. Właśnie stoję przy nim.

„Co się tam dzieje?”.

— Nie mam najmniejszego pojęcia. Funkcje życiowe mózgu w normie. Pozostałe parametry również. Komputer i system sprawny… Tylko obiekt wyszedł z systemu AR…

„Przestał śnić?”.

— Na to wygląda.

„Co to oznacza?”.

— Że stał się dla nas niewidzialny.

„To jakiś kawał? Niech pan powie, że stroi sobie żarty…” — mówił z głośnika technik z centrali.

— Panie! Jaki kawał?! Jakie żarty?! — ryknął Asmad.

Był zdenerwowany, ale też zrozumiał, że to, co zrobiła Veni Horg, przeznaczone było dla niego. W komunikacie systemowym zaś zaszyfrowała mu wiadomość, którą mógł sobie odczytać na wiele różnych sposobów. Na przykład:

„Od teraz mój los jest w pańskich rękach, doktorze Asmad”.

Albo:

„Poprzednio nie miał pan wyboru, jednak teraz musi pan zdecydować, po której stanąć stronie”.

— Niesamowita Veni Horg! — powiedział, śmiejąc się do siebie.

„Co pan mówił, doktorze?” — odezwał się głos technika.

— Tylko głośno myślałem.

„Mam zgłosić awarię?”.

— Nie ma takiej potrzeby. Poddamy ogniwo kwarantannie zgodnie z procedurą ustaloną przez profesora Ato Homima.

„W porządku. Wobec tego rozłączam się i czekamy na raport”.

— Zrozumiałem — odpowiedział doktor, wyłączył terminal i zapatrzył się na akwarium z mózgiem dziewczyny, która jako pierwsza w historii bioenergetyki uciekła z systemu.

Stał dość długo i intensywnie myślał. Wiedział, że wybór otrzymany od Veni Horg, będzie ciążyć mu do końca życia, bez względu na to, co wybierze.

A mimo to śmiał się. Śmiał się coraz głośniej, bo dokonał życiowego odkrycia. Odkrył, że wcale nie mają pełnej kontroli nad żywymi ogniwami, że gdyby tylko chciały, gdyby wiedziały jak to zrobić, jeszcze dziś ległyby w gruzach wszystkie bioenergofarmy. Jeszcze dziś firma Xokaki i jemu podobni skończyliby na bruku, ale…

Ale wiedział też, że nic same nie wskórają, że potrzebują przewodnika, że muszą mieć kogoś, kto ich tego nauczy.

Stał, myślał i śmiał się, nie mógł oderwać wzroku od mosiężnej tabliczki z wygrawerowanym numerem identyfikacyjnym: „345-345: Weronika Nizińska”.

Nieduży prostokąt przytwierdzono do ramy akwarium czterema krzyżakowymi wkrętami. Pogmerał w skrzynce z narzędziami i wyciągnął z niej odpowiedniej wielkości śrubokręt.

***

Wróciwszy z parku, książę Woligórski począł zwiedzać pałac, zaczynając od parteru, a skończywszy na poddaszu. Pani Anastazja Nizińska zdumiona jego zachowaniem zaproponowała mu swoje towarzystwo, ale książę wyprosił u gospodyni, żeby pozwoliła mu pospacerować samemu, tłumacząc, że dobrze mu to zrobi na zdrowie.

— Skoro księciu pomoże spacer, to i mnie zapewne — broniła swego Nizińska.

— Ależ droga pani Anastazjo, jeszcze pani zasłabnie na schodach. To dopiero mielibyśmy kłopot. Nie mogę na to pozwolić. Chyba mnie pani rozumie?

I tak walcząc na słowa, uwolnił się od Nizińskiej i poszedł zwiedzać pałac, a raczej szukać tajemniczej pajęczarki[67] wchodzącej oknem do środka.

Wątpił, żeby to był złodziej. Bo czy złodziej włamywałby się w biały dzień do pałacu? Mogła to być służebna, lecz z drugiej strony nie rozumiał, dlaczego miałaby wchodzić oknem zamiast drzwiami. Czemu ryzykowała upadkiem z drzewa?

„To nie była służebna” — skwitował w myślach i zwiedzał, pukając grzecznie do każdego pokoju i upewniając się, że nikogo tam nie ma.

Aż trafił na pokój Justysi.

— Entrez, s’il vous plaît!!

Usłyszał zaproszenie po francusku i wszedł do środka. Zastał tam Justysie i pannę Blanchard.

— Excusez-moi de vous déranger[68] — powiedział.

— Książę Woligórski? — zdumiała się Justysia.

— Panie wybaczą.

Guwernantka skinęła głową, a Justysia zaszczebiotała:

— Czyżby książę zakochał się w młodszej siostrze Weronki? Cha, cha… — Śmiała się. — Przecież dopiero co żeśmy się widzieli.

— Tak, tak… Proszę sobie nie przeszkadzać. Tylko zwiedzam. Nie wiedziałem, że to pokoik panny Justysi. Zresztą jak widzę bardzo… Bardzo wykwintnie urządzony. — Uśmiechał się.

— Mnie się nie podoba. To pomysł panny Blanchard — odpowiedziała, guwernantka zaś nieco spłoszona wzniosła oczy, gdy usłyszała swoje nazwisko.

— Bardzo ładnie urządzony pokój — oświadczył książę pannie Blanchard.

— Dziękuję książę, ale panna Justyna sama wszystko wybierała.

Książę na tę odpowiedź uśmiechnął się, a Justysia spłonęła rumieńcem.

— Doskonały wybór — odpowiedział.

— Rad bym księcia oprowadziła po domu, lecz niestety jestem przywiązana do książki. — Justysia pokazała książkę do matematyki.

— Zrobi to panna Justysia kiedy indziej, a teraz… Pójdę już. À bientôt[69]!

— Myślałam, że książę jest bardziej rycerski i uwolni mnie ze szponów matematyki i panny Blanchard, ale jakże się na księciu zawiodłam. Aż mi słabo — powiedziała Justysia i zaczęła się ostentacyjnie wachlować chusteczką.

— Panna Justyna źle się czuje? — zapytała guwernantka i podbiegła wystraszona do Justysi.

— Panna Justyna tylko żartowała — oznajmił książę, śmiejąc się z dziewczynki i dopowiadając po polsku: — Następnym razem postaram się być dla panny Justysi bardziej rycerski.

— Trzymam księcia za słowo — odpowiedziała.

Książę skłonił lekko głowę i wyszedł. Nie spotkał już nikogo w pozostałych pokojach. Najdłużej zmitrężył czasu w pokoju historycznym, z pamiątkami rodzinnymi, dziełami sztuki i zabytkami. Tutaj też odkrył drzewo, po którym wspięła się niewiasta.

— Tędy weszła. Może rzeczywiście chciała skraść coś cennego? — rozważał głośno.

Oglądając zawieszoną broń na ścianie, zauważył, że jedno miejsce jest puste. Ciemniejsza barwa draperii w miejscu stykania się broni z materią znaczyła zaokrąglony nieco wzorzec białej broni.

— Czyżby to o tę broń chodziło?

Poszedł dalej, aż dotarł na poddasze. Kiedyś prawdopodobnie zamieszkiwano na nim lub służyło za pracownie. Na ścianach wisiało kilka wypłowiałych płócien w podstarzałych mocno ramach. Widniały też ogołocone miejsca po gobelinach. Teraz pomieszczenie służyło za graciarnię.

Przeszedł do jego końca, zaglądając do kilku kątów. Miał chęć zajrzeć w jeszcze jeden, gdy jego uwagę przykuł stary materac. Był o wiele czyściejszy od reszty zgromadzonego sprzętu, kurz w mniejszym stopniu pokrywał materiał, a do tego spod materaca wystawała rękojeść jataganu.

„A więc tu się chowasz”.

Cofnął się, wiedział, że jeśli zajrzy za skrzynie, ona tam będzie. Nie chciał jej spłoszyć. Doszedł do ściany i zawrócił.

— Któż to mógł być? — powiedział dla niepoznaki i wolnym krokiem wyszedł.

Będąc na zewnątrz, zerknął przez dziurkę od klucza. Niczego podejrzanego nie zauważył w środku, acz zgadywał, że dziewczyna nie jest głupia i dopóki nie usłyszy stukania butów i skrzypienia schodów, nie wyjdzie z ukrycia. Zszedł na dół, postanawiając baczniej obserwować otoczenie i wejście na poddasze.

„Czy to ty Veni?” — zapytał się w myślach, zbliżając się ponownie do pokoju Weroniki.

Wszedł do niego. Zapragnął poczuć jej zapach przesączający pokój, chciał dotknąć jej sukni, przejrzeć się w jej lustrze i spocząć na jej łożu.

ROZDZIAŁ XXII

To były najnudniejsze chwile z życia Veni Horg, jeżeli można nazwać życiem podtrzymywany sztucznie mózg, uwięziony w niedużym akwarium, uśpiony w nierzeczywistym świecie.

Oczekiwanie na powrót hrabiny Wilczyńskiej sprawiało jej prawdziwą katorgę nie tylko dlatego, że tkwiła zamknięta na poddaszu pałacu, lecz każdy dzień przybliżał ją do własnej śmierci. We dworze trzymało ją pragnienie zemsty i gdyby nie ona spędziłaby ostatnie chwile w towarzystwie Żurawia i Ciarki, gdzieś w pięknym miejscu, w jakimś odludnym zakątku, napawając się słońcem i niebem, czerpiąc z wolności pełnymi garściami.

Rozmowa z doktorem Asmadem odbyta na poziomie myśli, wewnątrz głowy, podczas sennego marzenia, sprawiła, że stała się niecierpliwa. Drażniło ją oczekiwanie, bezczynność doprowadzała do złości. Nocami uciekała do ogrodu, kładła się na chłodnej trawie, patrzyła w gwiazdy, marzyła o Timanii, o podróży w odległe miejsca, o prawdziwym domu i realnym życiu.

+

Pewnego razu spotkała Żurawia. Spał pod wysokimi tujami, na gołej ziemi, okryty jedynie futrem służącym mu za ubranie. Zdziwił się, kiedy go zbudziła i zasmucił, gdy opowiedziała o zbliżającym się końcu.

— To pewne? — pytał ze spuszczoną między kolanami głową.

— To zależy od doktora, ale nie robię sobie nadziei.

— Przecież dałaś mu wybór!

— To prawda, ale po pierwsze, nie mam pewności, że się tego domyślił, a po drugie, za tym wyborem czai się śmierć i on wie o tym.

— Po co więc tu tkwimy? Idźmy stąd.

— Nie ustąpię… Calira…

— Cóż to Calira? Jeżeli przeżyjesz, wrócisz i się zemścisz, a jeśli umrzesz, to przynajmniej w milszym niż to miejscu.

— Tak byłoby najlepiej, a jednak chcę zostać.

Milczeli, patrzyli na księżyc. Ciemne chmury przesuwały się przed srebrzystym obliczem, czasem je zasłaniały, a wtedy ogród tonął w egipskich ciemnościach.

— Czyli nici z naszych planów — zagaił Żuraw.

— Na to wygląda. Ale dzięki mnie jesteś świadomy. Idź w świat Żuraw i głoś prawdę. Budź ludzi. Siej niepokój w ich umysłach. Zmuś do myślenia. Inaczej nie wyrwiecie się z tej niewoli. Z iluzji, jaką wam zafundowaliśmy.

— Pójdę, acz kto da mi wiarę? Kto posłucha i nie weźmie za wariata?

— Bądź im wariatem, bądź nawiedzonym czy kosmitą! Pamiętaj, że będziesz siać ziarno na ziemi twardej i opoczystej[70]. Ale i na takiej co niektóre ziarna zakiełkują, wypuszczą korzenie, zakwitną, dadzą owoce i rozsieją się po okolicy.

— Życia nie starczy, Veni… — mówił zrezygnowany.

— Znajdź naśladowców, niechaj będą apostołami wśród ciemnoty. Niech głoszą i dalej uczą. Im więcej zasieją, tym więcej zbiorą.

— Z tobą byłoby łatwiej.

— Nawet gdybym jakimś cudem przeżyła, wiesz dobrze, że obiorę inną drogę.

— Nie wiem, czy sił mi starczy.

— Nie jesteś słaby! Masz posłuch…

— Słuchają, bo się mnie boją, są zahipnotyzowani. Co to za posłuch?

— I taki dobry na początek. Uszy do góry! Spójrz tylko na mnie. Zostało mi zaledwie kilka dni życia, ale czy widzisz, żebym się poddała?

— Ty masz swoją prywatną wojnę… Mnie na ludziach nie zależy…

— Prywatna powiadasz? Jeśli tak uważasz, to się grubo mylisz. Do Wemisa należy przeszło sześćdziesiąt pięć procent bioenergofarm rozsianych po całym kosmosie. Intensywnie wspiera go matka. Oboje zrobią wszystko, żeby pomnożyć majątek. Dopóki tacy jak oni będą żyli, dopóty cierpieć będą przeróżne istoty. To prawda… Zaczęłam tę zemstę z prywatnych pobudek, ale to już przeszłość. Teraz, gdybym mogła dłużej walczyć, walczyłabym dla was, dla ludzi, dla każdej istoty bezwolnie zamkniętej w akwarium.

Oczy Veni Horg w poświacie księżyca fosforyzowały nienawiścią. Zaciskała pięści, spinała mięśnie jak do skoku, i Żuraw to widział.

Przyglądał się tej niewysokiej, szczupłej dziewczynie i nie mógł pojąć, skąd ma w sobie tyle wigoru. Skąd ten wielki hart ducha i bojowe nastawienie. Skąd tyle niespożytej energii i wiary. Przecież niczym szczególnym się nie wyróżniała spośród znanych mu niewiast. Wiedział tylko, że nie należała do ludzkiego gatunku. Przynajmniej nie psychicznie, nie duchowo, bo na zewnątrz była jak każda inna ludzka istota. Krucha i słaba, zdana na siły natury, skazana na niewiadome jutro.

— Powinnaś być jakim pułkownikiem albo generałem. Poprowadzić armię do boju. Za taką jak ty chętnie oddano by życie — powiedział i się roześmiał.

— Zmieniłam się, Żuraw. Ten krótki pobyt w Iluzji odmienił moje życie. W moim świecie byłam słaba… Niezdolna do podejmowania samodzielnych decyzji… Uwierzysz, jeśli ci powiem, że usiłowałam się zabić? Że trzykrotnie odbierałam sobie życie i trzykrotnie przywrócono mnie do życia? Byłam szarą myszą. Dziewczyną, która marzyła o odrobinie miłości, o poprawie własnego losu, o lepszym jutrze…

— Trudno uwierzyć — przytaknął.

— A jednak to prawda. Kiedy się obudziłam w tym świecie, wybudził się ze mną bunt. I ten bunt przeciwko temu, co mnie spotkało, dodał mi siły. Przełamał mój strach i wyznaczył mi cel w tym życiu.

Znów chcieli pomilczeć, znowu popatrzeć w księżyc i po raz kolejny pognać w myśli i marzenia, tymczasem dobiegło ich szczeknięcie psa i głos mężczyzny spoza krzewów:

— A kto tam szepcze po nocy?

Veni dała sus w tuje, a Żuraw się odezwał.

— To ino ja! Żuraw!

Z krzaków wyłonił się nasamprzód pies, a potem stróż. Pies pobiegł z nastroszoną sierścią do tui, gdzie kryła się Veni, i rozpoznał ją, bo zaczął merdać ogonem i lizać po rękach. Na szczęście skrywała ich ciemność i mężczyzna tego nie zobaczył.

— Sam ze sobą? — zapytał stróż, wyciągnął z kieszeni paczkę robionych papierosów i chciał poczęstować jednym Żurawia, ale ten wyjął swoją fajkę.

— Z duchami rozmawiam — odburknął, nabił czymś fajkę, zapalił i począł pykać w twarz mężczyzny.

— Z duchami? — Rozejrzał się trwożliwie po czarnych krzakach.

— Ajuści!

— A ty się nie strachasz tych duchów?

— A cobym to się miał strachać?

— No, żeby czego ci złego nie zrobiły!

— One znają mnie, to i nic nie zrobią.

Palili chwilę w ciszy, kiedy stróż nagle zaczął pokazywać w stronę krzaków, gdzie stała Veni.

Blask wyłaniającego się zza chmur księżyca oświetlił nieco jej zarys, głębokie cienie położyły się na trawniku.

— Chryste! Co to? — Mężczyzna zadrżał z przerażenia.

— Ano duch. Przeciem mówił.

— Czego chce?

— Duszy szuka, coby w nią wskoczyć.

— Jak to wskoczyć?

— Normalnie. Hyc! I już w człeku hula.

— Nie może być? Kubik, do nogi! Do nogi! — jął wołać psa, ale zwierzę uradowane spotkaniem z Weroniką nie przybiegało. — Czego on nie przychodzi ino przy duchu stoi?

— Pewno duch za pysk go trzyma.

— Co teraz?

— Ano… Pogadam z nim.

— Pogadasz?

— Pogadam… — potwierdził Żuraw, puścił kłąb dymu w oczy strażnika i przemówił do ducha: — Czego chcesz duchu nieczysty od tego zwierza?

— Niczego — odpowiedziała Veni.

— Matko przenajświętsza! — Przeżegnał się strażnik, usłyszawszy głos dziewczyny, brzmiący w jego uszach, jakby pochodził z samego piekła.

Spiął się, wpatrywał krągłymi oczami, gotował do ucieczki, i gdyby nie Żuraw, już dawno by uciekł.

— To, czego go za pysk trzymasz, a?

— Żeby nie szczekał, hałasu nie narobił i nie pobudził dworskich.

— A ja ci rozkazuję duszo potępiona, co byś natychmiast psa puściła i przepadła!

— Puszczę psa, ale nie przepadnę i chcę coś w zamian — zasyczała Veni, co jeszcze straszniej zabrzmiało w głowie mężczyzny.

Chwycił za ramię Żurawia i tak mocno ścisnął, że ten z bólu prawie nie wyrżnął go z pięści.

Opanował się jednak i wyłamując palce strażnika ze swojego ramienia, ponownie przemówił do ducha:

— Czego chcesz w zamian?

— Jego! — Z krzaków wychynęła srebrem obsypana ręka, wskazując palcem strażnika.

Mężczyzna jęknął płochliwie i rzucił się do ucieczki, za nim popędził pies, a za nimi chichot Veni, okrutny dla strażnika, rozśmieszający Żurawia, przeszywający jakąś grozą nocną ciszę.

— Będę się zbierała, zanim tu kogo sprowadzi.

Podeszła do Żurawia i objęła go.

— To na pożegnanie, gdybyśmy się więcej mieli nie zobaczyć. Nie zapomnij o mnie, Żuraw. I zrób, com ci mówiła.

— Nie zapomnę. — Przytulił ją, obejmując ciężkimi rękami, i pewnie szybko by jej nie wypuścił, ale od strony stróżówki zrobiło się gwarno.

— Żegnaj i pozdrów ode mnie Ciarkę, jeśli ją kiedy jeszcze zobaczysz.

–

Siedziała na skrzyni i wspominała tamto spotkanie, spoglądała na ścianę, na której prowadziła zapis upływających dni i widziała, że śmierć powoli nadchodzi.

— Tik-tak, tik-tak — odmierzał czas stary zegar w holu, bił godziny, poganiał wskazówki, ostrzegał rzymskimi cyframi na cyferblacie o zbliżającym się końcu.

***

Po wylądowaniu na lotnisku bioenergofarmy Polska, Thola wysiadła z wahadłowca. Oczekiwał ją doktor Bahis Asmad. Przywitała go chłodno, bez zbędnych ceremonii, oszczędzając słowa do absolutnego minimum.

Doktor nie tuszował z tego powodu zadowolenia. Strażniczka od razu mu się nie spodobała, pomimo że zaliczała się do naprawdę ładnych dziewcząt, a jej żółte skośne oczy i białe włosy przyciągały jak magnes uwagę wszystkich mężczyzn dookoła. Tę nieuchwytną do niej niechęć wywoływała otaczająca ją aura. Nie dało jej się zauważyć, ale można było wyczuć negatywnie płynącą od niej energię.

— Ma pani jakiś bagaż do zabrania? — zapytał.

— Nie.

— To może odpocznie pani po podróży? Przygotowaliśmy gościnny pokój.

— Przede wszystkim chciałabym, żebyśmy mieli to już za sobą — odpowiedziała.

— Rozumiem. W takim razie proszę do pojazdu.

Otworzył jej drzwiczki, zamknął za nią, zasiadł za kierownicą i ruszyli w stronę wylęgarni sennych majaków i iluzorycznej rzeczywistości.

— Ile macie ogniw? — zapytała, kiedy jechali wąwozem ciasnej ulicy pomiędzy blokowiskami, obserwując setki szklanych pojemników wypełnionych ludzkimi mózgami.

— Niecałe trzydzieści osiem milionów.

— Słyszałam, że słowiańskie ogniwa należą do najbardziej zawodnych, a wasza bioenergofarma jest jedną z najgorszych, jeśli nie najgorsza. Jak pan odeprze ten zarzut, doktorze Asmad?

— Być może nie jest to wina słowiańskich ogniw, lecz oprogramowania. Powinna się pani zwrócić z pytaniem do pana Xokakiego, dlaczego pisze oprogramowanie uniwersalne dla wszystkich nacji, zamiast tworzyć programy lokalne.

— Pewnie tnie koszty, a globalizacja daje mu nad ludźmi większą kontrolę — zakpiła.

— I dlatego nasza bioenergofarma działa tak jak działa.

— Słyszał pan o tym, że książę Wemis zamierzał zrównać was z ziemią?

— Doszły mnie takie pogłoski.

— To nie pogłoski. Naprawdę to planował. Gdyby mu Rada Starszych na to pozwoliła, byłoby już po was.

— Możliwe — odrzekł.

— Ale wie pan, co mnie w śmierci księcia Wemisa najmocniej zastanawia?

— Co?

— Że zginął w najbardziej nielubianym przez siebie miejscu.

— Co pani sugeruje? Że to my zabiliśmy księcia?

— Na przykład. W końcu było to w waszym interesie, co nie?

— To niedorzeczność. Po cóż mielibyśmy to robić?

— Aby utrzymać miejsca pracy.

— W naszych zawodach, pani Tholu, nie ma miejsca na bezrobocie. Nie tu, to gdzieś indziej znaleźlibyśmy pracę. Bezustannie otwieramy nowe bioenergofarmy… Pracy jest aż nadto…

— Bądźmy szczerzy, doktorze Asmad. Ma pan swoje lata i wątpię, aby chciał się pan nagle przenieść na… powiedzmy Martinkę, znajdującą się na drugim krańcu kosmosu.

— Jeśli będzie trzeba… — odpowiedział, ale za nic w świecie nie chciałby tam pracować.

— Doktorze…

— Słucham?

— Jest jeszcze jeden powód, dla którego mógł umrzeć książę Wemis.

— Jaki? — zapytał zaniepokojony.

— Pan operował księcia?

— Ja.

— I miał pan córkę o imieniu Thykesa[71].

— Zgadza się. — Doktor pobladł.

— Która popełniła samobójstwo.

— Zgadza się…

— Dlaczego się zabiła?

— Miała problemy… — odpowiedział, czując, do czego zmierza Thola.

— Tym problemem był książę Wemis.

Przemilczał.

— Skoro pan nie chce odpowiedzieć, to ja odpowiem za pana. Księciu spodobała się Thykesa. Pewnego dnia uwiódł ją, zaciągnął do hotelu i zgwałcił.

— Skąd pani wie o tym?

— Proszę nie zapominać, że jestem strażniczką. Mam wzgląd do większości danych służby bezpieczeństwa. Co prawda w przypadku pańskiej córki ktoś sfabrykował dane i próbował zatuszować przestępstwo, ale zrobił to na tyle nieudolnie, że udało mi się posklejać porozrzucane fragmenty i złożyć w całość.

— Po co pani to zrobiła? — Doktor czuł niezadowolenie, że strażniczka miesza się w nie swoje sprawy.

— Bo lubię wiedzieć z kim mam do czynienia. Szczególnie gdy łączą mnie z nim wspólne interesy.

— To dawne czasy… Zdążyłem zapomnieć księciu… Nie noszę do niego urazy… — tłumaczył się nieporadnie.

— Czyżby? Założę się z panem doktorze o pięć tysięcy złotych kredytów, że nosi pan zdjęcie córki w portfelu.

— Więc przegra pani.

— Zatem proszę się założyć — powiedziała i wyciągnęła do niego rękę.

Doktor milczał, ręce trzymał na kierownicy, twarz miał stężałą, oczy niespokojne.

— Widzi pan, doktorze. Miałam rację. Pan wciąż kocha córkę. I dlatego…

— Chyba nie insynuuje pani, że zabiłem księcia! — wybuchnął gniewem.

— Na to brakuje mi dowodów, ale uważam, że zrobił pan za mało, żeby mu pomóc.

— To tylko spekulacje młodej strażniczki z wybujałą fantazją! Łatwo jest rzucać oskarżenia, ale dopóki nie może mi pani tego udowodnić, proszę zważać na słowa!

— Panie Asmad! Kiedy wrócę do księżnej Caliry, rozwiążę tę zagadkę i zdemaskuję pana, a wtedy proszę mi wierzyć… Skończy pan w kapsule utylizacyjnej! — odparła ostro, spiorunowała go spojrzeniem.

Doktor przeraził się, poczuł, że opuszczają go wszystkie siły, że jakaś zmora chwyciła go za gardło i dusi, i że tą zmorą jest kobieta o żółtych oczach i białych włosach.

— Jesteśmy — oznajmił, skręcił w przecznicę, wyhamował pojazd po trzydziestu metrach, po czym prędko wysiadł.

Zachwiał się, oparł o drzwiczki i zaczerpnął chciwie powietrza.

— Źle się pan czuje? — zapytała Thola, uśmiechając się sardonicznie.

— To z tej duchoty. Przepraszam.

Ruszył przodem. Wjechali windą na sto trzecie piętro i przeszli metalowym pomostem do bioenergoogniwa oznaczonego łatwym do zapamiętania numerem – 345-345: Weronika Nizińska.

— To tutaj. — Wskazał akwarium.

W środku znajdował się mózg podłączony milionami światłowodów do komputera umieszczonego nad akwarium.

Thola przyjrzała mu się dokładnie. Obeszła ogniwo dookoła, zaglądnęła w każdą szparkę, dotknęła każdej śrubki i każdego wkręta.

— Odłączyć? — zapytał doktor i sięgnął do jasno oświetlonego na czerwono przycisku z wbudowanym bioczytnikiem.

Na jego wierzchu pomrugiwał wytłuszczony, dobrze wyróżniający się żółty wykrzyknik, ostrzegając pracowników bioenergofarmy przed nieodwracalnym skutkiem zamierzonego lub przypadkowego jego wciśnięcia. Czynności tej nie dało się odwołać, a ewentualna pomyłka groziła nierozgarniętemu technikowi degradacją z zajmowanego stanowiska, wyrzuceniem z pracy, a nawet utratą wolności.

— Chwileczkę! — krzyknęła dziewczyna. — Niech się pan zaloguje do systemu.

— Po co?! — zdziwił się doktor.

— Bo nie ufam panu, doktorze. Czy to wystarczający powód?

Asmad posłusznie się zalogował, a kiedy ukazał się znak zachęty do klawiatury podeszła Thola:

» Jesteś tam, Veni? — wstukała.

» Jestem, doktorze Asmad.

» Nie jestem doktorem. Nazywam się Thola i jestem strażniczką księżnej Caliry de Worf.

» Czego chcesz?

» Przyleciałam cię wyłączyć.

» To rób swoje.

» Nie boisz się? Nie skamlesz o łaskę?

» Spieprzaj! Suką Caliry jesteś! Z psami nie rozmawiam… Stchórzyłyście! Jesteście doprawdy żałosne!

» To nie moja decyzja. Jeśli o mnie chodzi, z chęcią skręciłabym ci kark gołymi rękoma.

» Więc na co czekasz? Przyjdź tu i zrób to, tchórzliwa dziwko!

» Nie nazywaj mnie tak!

» Bo co? Ha, ha… Wyłączysz mnie? Ha, ha… Dziwka! Wredna suka!

Thola zapieniła się, huknęła z pięści w szybę akwarium i napisała:

» Pozdrowienia od księżnej. Zdychaj wolno, szmato!

» Pieprz się! Ty i ta stara, tchórzliwa flądra!

— Niech pan wyłącza! — warknęła na doktora.

Doktorowi zadrżała ręka, spojrzał na okablowanie, zerknął na mózg w akwarium, rzucił okiem na zezłoszczoną Tholę.

— Szybciej! Wyłączaj pan!

Ale nim zdążył to zrobić, Thola pchnęła jego rękę, i palec doktora wcisnął czerwony przycisk, a potem zapanowała ciemność w akwarium, komputer się wyłączył, wyświetlacze zgasły.

Strażniczka uśmiechnęła się, a doktor ciężko oddychając, wyciągnął ze skrzynki narzędzia i począł demontować komputer. Zdjął go, rozłączył światłowody od mózgu, rozbroił stelaż podtrzymujący go w akwarium i wydobywszy mózg na zewnątrz, przełożył do plastikowego worka.

Poszli do spalarni. Tam oddali mózg w ręce człowieka-niewolnika usługującego na bioenergofarmie, usiedli na ławeczce i przyglądali się utylizacji.

Po wszystkim doktor wypisał protokół w dwóch egzemplarzach. Jeden zostawił sobie, drugi oddał Tholi.

Dziewczyna pałała zadowoleniem, oczy jej się śmiały, usta również często samoistnie podnosiły się ku górze.

— Wracajmy. Chciałabym się teraz przespać.

Zawrócili.

Kiedy znalazła się w obszernym, dobrze wyposażonym pokoju dla gości, odetchnęła z ulgą, wzięła szybki prysznic i usiadła do terminala. Wystukała numer księżnej i po dziesięciu minutach ujrzała zaspaną Calirę, z roztrzepaną po nocy fryzurą.

— Zbudziłam księżną?

„Nie szkodzi. Mów, co u ciebie?”.

— Tak jak księżna sobie życzyła. Veni Horg nie żyje.

„Cudownie! Rozmawiałaś z nią?”.

— Wymieniłam kilka zdań.

„Bała się? A może prosiła o litość?”.

— Nic z tych rzeczy. Kazała mi się pieprzyć.

„Ha, ha… Mówiła coś więcej?”.

— Oprócz tego, że jest księżna żałosną i tchórzliwą flądrą, nie.

„Można było się tego spodziewać”.

— Co teraz księżna zamierza?

„Dziś mam trochę spotkań… A wieczorem randkę z Xokakim! A ty? Kiedy masz lot powrotny?”.

— Jutro z rana.

„Wobec tego spotkamy się za trzy tygodnie”.

— Księżno.

„Słucham”.

— Tylko niech księżna nie wchodzi beze mnie do systemu awatarowej rzeczywistości.

„No co ty, głupiutka, przecież ci obiecałam…”.

— I mam nadzieję, że księżna słowa dotrzyma.

„Ma się rozumieć!”. — Zirytowała się, pokrywając zniecierpliwienie szerokim uśmiechem: — „A teraz wybacz, muszę się ubrać. Odezwij się ze statku. Do usłyszenia”.

Rozłączyły się.

Thola jeszcze przez jakiś czas patrzyła tępo w monitor terminala, w martwe litery układające się w napis: „Połączenie zakończone”, po czym przelała na konto doktora Bahisa Asmada dwadzieścia tysięcy złotych kredytów i zmordowana podróżą oraz upałem panującym na Ziemi, rzuciła się do łóżka.

Pościel przyjemnie chłodziła ciało, klimatyzator łagodnie wtłaczał oziębione powietrze do pokoju, a z zewnątrz dochodziło ledwo słyszalne pomrukiwanie energii płynącej z bioenergoogniw.

Dopiero pod wieczór wybudził ją płynący z głośników komunikat wzywający pracowników na kolację. Wstała niechętnie, ubrała się, doprowadziła jako tako do porządku i poszła do stołówki. Tam przysiadła się do stolika doktora Asmada, siedzącego w towarzystwie innego lekarza. Rozmawiali o czymś poufnym, toteż szybko zmienili temat.

— To mój kolega — powiedział doktor Asmad.

— Doktor Zaem — przedstawił się mężczyzna.

— Thola, strażniczka księżnej Caliry de Worf.

— Miło mi poznać. Pani do nas na długo?

— Jutro rano wracam.

— Szkoda, choć z drugiej strony nie mamy tu zbyt wielu atrakcji. Pani przyleciała służbowo?

— Tak. Doktor Asmad udzielał mi informacji dotyczącej śmierci księcia Wemisa.

— Ach tak! To wielka tragedia dla nas wszystkich i ogromna strata dla Imperium. Kto by się spodziewał, że dojdzie do czegoś takiego?

— Właśnie… Kto by się spodziewał? — przytaknęła, spojrzała z dwuznacznym błyskiem w oczach na doktora Asmada i zabrała się do jedzenia.

Rozmawiali niewiele, trochę się wymieniając informacjami ze świata, a kiedy doktor Zaem znudzony nierozmowną strażniczką poszedł sobie, Thola zagadnęła Asmada:

— Słyszałam, że macie tu kapsułę Xokakiego.

— Mają ją wszystkie farmy.

— Chciałabym z niej skorzystać.

— Teraz?

— Po kolacji.

— Mogę zapytać w jakim celu?

— Nie pańska sprawa.

— A jednak jest to urządzenie służbowe. Przeznaczone wyłącznie dla pracowników bioenergofarmy.

— Doktorze Asmad, nie będę ukrywała, że działa mi pan na nerwy. Powiem nawet więcej… Nie lubię pana. Czy widzi pan to?

Podsunęła mu plastikową kartę.

— Widzę.

— A czy wie pan, co to znaczy?

— Że jest pani strażniczką.

— Że jestem strażniczką i nie potrzebuję niczyjego pozwolenia, aby skorzystać z tej kapsuły. I wie pan o tym doskonale, a jednak próbuje się ze mną droczyć.

— Ach, rzeczywiście… Wyleciało mi z pamięci… Nie co dzień gościmy tu strażniczki.

— Zaprowadzi mnie pan? A może powinnam poprosić prezesa, żeby to za pana zrobił?

— Zaprowadzę — mruknął zły.

Po trzydziestu minutach byli przy kapsule. Znajdowała się w odległym miejscu budynku, w części wydzielonym na archiwum, w strefie, do której na ogół rzadko kto zaglądał. Kapsuła okazała się dość leciwą maszyną drugiej generacji, choć doktor zapewniał, że działała bez zarzutów i zainstalowano na niej najnowsze oprogramowanie. Jedynym mankamentem okazał się nietypowy, niewygodny fotel z prymitywnym regulatorem wysokości, przechyłu i zmiennością kształtów. Thola długo walczyła, żeby dopasować go do swojej figury. Z początku pomagał jej doktor, kręcąc dziesiątkami pokręteł i manipulując ręcznymi dźwigniami, ale kiedy miała się rozebrać i wskoczyć w kombinezon wyprosiła go za drzwi.

— I proszę mi pod żadnym pozorem nie przeszkadzać — ostrzegła go, zamykając się w kapsule.

Zanim wszystko dopasowała, minęło przeszło półtorej godziny, a gdy zasiadła za pulpitem totalnie wymęczona, zła i okrutnie spocona, nie mogła sobie wydarować, że straciła tyle cennego czasu.

— Cholera by to wzięła! — Ścierała krople potu z twarzy, drapała się przez kombinezon przyklejony do lepiącego się ciała.

Uruchomiła kapsułę, skontrolowała wszystkie układy i zalogowała się do Systemu Xokakiego Awatarowej Rzeczywistości. Wybrała planetę i farmę, odszukała tożsamość Walerii i zanim weszła w jej umysł, zerknęła na status księżnej. Nie zdziwiła ją obecność Caliry w systemie.

— Wiedziałam! — wrzasnęła rozsierdzona: — Wiedziałam, że to babsko mnie oszuka!

Wcisnęła magiczny przycisk i poczuła, jak świat rozpada się na kawałki, jak ból głowy rozsadza jej skronie, jak oddech gwałtownie przyśpiesza, a serce wyskakuje z piersi.

***

Noc była ciepła, bezwietrzna, niebo obsiane gwiazdami. Z nisko wiszącego nad ziemią srebrzystego lampionu księżycowy poblask przenikał do komnat pałacu.

Nie mógł zasnąć, leżał bezczynnie, trochę czytał, to znów wstawał, to chodził, to kład się do łóżka, a kiedy zegar w salonie wybił godzinę duchów, postanowił się ubrać i przejść po ogrodzie. Niczym nocny złodziej wyszedł bezgłośnie z pokoju, zszedł cichutko schodami na parter, przemknął holem i wymknął się z pałacu.

Ciszę nocną wypełniało ćwierkanie świerszczy, od czasu do czasu rzechot żab rozdarł powietrze dziesiątkami nadętych gardeł, pohukiwały sowy, czasem pies we wsi zaszczekał i koń w stajni zarżał.

Nikogo po drodze nie spotkał, nikomu nie musiał się tłumaczyć, nikt mu się nie narzucił.

Usiadł na ławeczce przy fontannie i utkwił wzrok w miliony świetlnych punktów na niebie. Wiedział, że nie jest to prawdziwe niebo, że księżyc przyglądający mu się z góry, również jest imitacją naturalnego satelity Ziemi.

A jednak ten widok go zachwycił, przypomniał mu odległe galaktyki, dziewicze planety, których jeszcze nikt nie zbadał. Podróżowali wówczas na statku komandor Cea, na krańce kosmosu, wypatrywali znaku życia, szukali nieznanych istot. I właśnie jedno z tych miejsc podobne było do wiszącego nad jego głową rozgwieżdżonego nieba.

Siedział i patrzył, i chyba usnął, bo kiedy się obudził i nadstawił dobrze ucha, usłyszał za krzewami ludzkie głosy. Z początku myślał, że śni, że jeszcze się nie wybudził, ale poszepty nie znikały, oczy miał otwarte, umysł zaś świadomy.

Zakradł się bliżej tamtego miejsca i uklęknął, przylgnął do ziemi i jak wąż ostrożnie wpełzł pomiędzy krzaki. A wtedy ich zobaczył.

Siedzieli na trawie, gapili się w srebrną tarczę i rozmawiali. Mężczyznę rozpoznał od razu, kobiety nie znał. Może gdyby było jaśniej, gdyby ujrzał ją w dzień, dostrzegłby jej rysy i odkrył przebraną za biedaczkę Weronikę, lecz w ciemności, w srebrzystej poświacie księżyca, twarz nieznajomej niczego mu nie zdradziła.

Myśląc, że to miłosna schadzka, chciał się dyskretnie wycofać, kiedy nagle, krew mu zmroziło. Zobaczył nieco z lewej strony przenikające go czarne, wielkie oczy. Miał się zerwać i spanikowany wrzasnąć, ale chłodna dłoń zasłoniła mu usta, a dziewczęce wargi szepnęły do ucha:

— Tss, książę! To ja… Justysia.

Odetchnął z ulgą, chciał coś powiedzieć, ale dziewczynka dawała mu znaki, żeby siedział absolutnie cicho. Zrozumiał jej prośbę i pomimo zakłopotania jął podsłuchiwać toczącą się rozmowę.

— Trudno uwierzyć — przytaknął Żuraw.

— A jednak to prawda. Kiedy się obudziłam w tym świecie, wybudził się ze mną bunt. I ten bunt przeciwko temu, co mnie spotkało, dodał mi siły. Pozbawił mnie strachu i dał mi cel do zrealizowania.

„Czy to Veni?”. — Książę spoglądał oszołomiony w stronę dziewczyny.

— A kto tam szepcze po nocy?

Usłyszeli jakiś głos za krzaków, a później byli świadkami przezabawnej sceny z duchem i rozstania Żurawia z dziewczyną.

— Będę się zbierała, zanim tu kogo sprowadzi — powiedziała.

Podeszła do Żurawia i objęła go.

— To na pożegnanie, gdybyśmy się więcej mieli nie zobaczyć. Nie zapomnij o mnie, Żuraw. I zrób, com ci mówiła.

— Nie zapomnę. — Przytulił ją.

Nagle doleciał ich rozgwar od strony stróżówki.

— Żegnaj i pozdrów ode mnie Ciarkę, jeśli ją kiedy jeszcze zobaczysz.

— Żegnaj Veni — odpowiedział Żuraw.

„A więc to Veni! Moja Veni!”. — Serce księciu Woligórskiemu-Dorkiemu rwało się ze szczęścia, ale nie mógł teraz wypełznąć spod krzaka.

Naleciało bowiem sporo ludzi. Zjawił się zaspany Józef, przyleciał stróż, co ducha widział, przygnało kilku parobków oraz cichaczem przybiegł policjant przebrany w cywilne łachy, a czuwający przy bramie na nocnej warcie. Józef z Żurawiem zaczęli rozmawiać; zarządca jął wypytywać o zjawę, inni świecić latarniami po krzakach.

Książę się wystraszył, Justysia jeszcze bardziej, bo gdyby znaleziono ich pośrodku nocy w krzakach, niechybnie wynikłby z tego skandal. Jak wyjaśniliby to Nizińskim? Jak spojrzeli służbie w oczy? Jak pokazaliby się ludziom?

Szczęśliwie dla nich Żuraw dmuchnął kilka dymków Józefowi w oczy i powiedział:

— I po cóż ta opera? Wracajcie Józefie do łóżka. Nie było żadnego ducha. Wasz stróż pijany. Ot co!

Ledwo to rzekł, jak Józef zobaczył zataczającego się stróża, czkającego jak pijaczyna. Chlasnął biczykiem po grzbiecie mężczyznę i nakazał ludziom odwrót.

Stróż popędził przodem, tłumaczył się i klął na Boga, że nie wziął do ust grama wódki, ale zarządca widział w głowie co innego. Zamiast mowy obronnej słyszał tylko bełkot i pijackie pochrząkiwania.

— Już ja ci dam, łazęgo! — strofował go cicho, żeby nie zbudzić śpiących w pałacu.

Gdy na powrót się uciszyło, Żuraw wytrzepał popiół z fajki, schował ją i spojrzał w miejsce, gdzie ukrywał się książę Woligórski z Justysią, a potem pstryknął palcami i zniknął w mroku. A oni…

Oni zobaczyli, jak coś mrocznego wyszło z Żurawia i jęło się susami do nich skradać. Rzucili się do ucieczki, wypełzli z krzaków i nie spoglądając za siebie, umknęli do pałacu, czując za sobą dyszącą istotę niezaprzestającą ich gonić aż do portyku[72] i frontowych podwoi.

Wbiegli do środka, zatrzasnęli po cichu ciężkie odrzwia i stąpając na palcach, przekradli się na piętro. Zanim się rozstali, Justysia wciągnęła księcia do swojego pokoju, zapaliła świecę, a że była w samej koszuli schowała się za parawanem przed jego wzrokiem.

— Co panna Justysia sama robiła nocą w ogrodzie? — zapytał książę.

— Co książę robił nocą w ogrodzie? — zapytała Justysia.

Ich słowa się nałożyły.

— Spać nie mogłam. Strasznie dziś gorąco i do tego ten księżyc taki jasny — oświadczyła dziewczynka.

— Ja również nie mogłem zasnąć. Ale czemu panna Justysia siedziała w krzakach?

— Usłyszałam czyjąś rozmowę, podeszłam bliżej i żeby lepiej widzieć, weszłam w krzaki. A książę?

— Usnąłem na ławce, a kiedy się obudziłem, dobiegły mnie czyjeś szepty. Poszedłem sprawdzić, któż to po nocy gada.

— I tym sposobem znaleźliśmy się w tym samym miejscu… — Zachichotała dziewczynka.

— Czy to była Weronika? — zapytał książę.

— To była Veni.

— Na jedno wychodzi.

— Weroniki tam nie było.

— Co panna Justysia wygaduje?

— Widziałam tylko jedną aurę. Aurę Veni Horg.

— Jak to możliwe?

— Nie wiem. Ja się na tych sprawach nie wyznaję. Ale to na pewno nie była moja siostra.

— Musimy to zachować w tajemnicy — powiedział.

— Niech książę lepiej już idzie. Źle by się stało, gdyby ktoś nas nakrył.

— Racja. Dobranoc, panno Justysiu.

— Dobranoc, książę.

Otworzył drzwi, wychylił głowę i upewniwszy się, że droga wolna, skradającymi się krokami udał się do swojego pokoju.

Tam oczyścił nieco ubranie z pouczepianego zielska, rozebrał się, wskoczył do łóżka i pogrążył w myślach. Miał ochotę wstać i pobiec na poddasze, lecz bał się spłoszyć dziewczyny. Postanowił cierpliwie zaczekać na dalszy rozwój wypadków. Zgadywał, że Veni wyczekuje hrabiny Wilczyńskiej, żeby ją zabić i, zamierzał jej w tym pomóc.

ROZDZIAŁ XXIII

Po otrzymaniu wiadomości od Tholi, że Veni Horg nie żyje, Calira cały dzień miała doskonały nastrój. Nikomu nie ubliżyła, do nikogo nieżyczliwie się nie odezwała, rozdawała uśmiechy na prawo i lewo, hojną ręką wręczała napiwki służbie i cierpliwie znosiła rzeczy normalnie wyprowadzające ją z równowagi. Jednym słowem tego dnia zmieniła się nie do poznania, wprawiając wszystkich w osłupienie.

To prawda, chciała się poznęcać nad Veni Horg w awatarowej rzeczywistości i prawdą jest również, iż naumyślnie wybrała dla niej umysł Weroniki Nizińskiej, aby jako jej ciotka hrabina Wilczyńska mogła mieć ją przy sobie i wolnymi kroczkami doprowadzić do szaleństwa, a jednak…

Jednak nie przewidziała, że świadomość Veni Horg będzie na tyle silna, że przyćmi delikatną, grzeczną i bezbronną Weronikę, że narzuci jej swoją wolę, że wyprze ją w głąb umysłu, osiągnie apogeum i wyzwoli się od niezaradnej panny z dobrego domu; dziewczyny ograniczonej etykietą, konwenansami, dobrym wychowaniem i zaprogramowaną uległością.

To sprawiło, że Veni Horg stała się niezależna, nieograniczona i odporna na wpływy rodziny, na środowisko, w którym żyła, a przede wszystkim niezwykle dla Caliry niebezpieczna. Bo przedzierzgnęła się w Pomstę, w Anioła Zemsty, w Miecz Sprawiedliwości.

Dlatego księżna odpuściła. Dlatego poddała się i zdecydowała usunąć ją raz na zawsze, iżby spokojnie korzystać z uroków awatarowej rzeczywistości. Wiedziała, że jeśli tam zginie, to również i tu umrze, że jeśli tam ulegnie wypadkowi, to także w tym życiu odbije się to na jej zdrowiu.

Nie była głupia, żeby aż tak ryzykować. Nie była głupia, żeby nie uwierzyć Xokakiemu, iż korzystanie z kapsuły jest niebezpieczne i uzależniające. I nie była aż tak głupia, żeby nie wykorzystać szansy na zdobycie władzy dzięki młodemu przedsiębiorcy. Teraz już tylko o jednym myślała – o małżeństwie – i ta myśl sprawiała jej niezwykłą przyjemność.

Wieczorem pojechała do ekskluzywnej restauracji, gdzie spotkała się z Xokakim, który specjalnie dla niej przyleciał na Zeon. Dużo rozmawiali, sporo jedli, jeszcze więcej pili. Księżna Calira kokietowała młodego mężczyznę każdym spojrzeniem i gestem, zachęcała do większej swobody i poufności. Flirtowała słowami, hipnotyzowała uśmiechem, kusiła dotykiem i wabiła zgrabnym ciałem.

Xokaki wpatrywał się z zachwytem w księżną, nie tylko dlatego, że naprawdę mu się podobała, ale wiedział, ile ta kobieta jest warta, ile może, z jakiego rodu pochodzi, jak wielki majątek posiada. Nie należał do idiotów i jako doskonały matematyk i programista potrafił dobrze liczyć. Zdawał sobie sprawę z tego, że jeśli połączą majątki, jego wiedzę i system, nad którym pracował całymi latami, zdobędą nieograniczoną władzę w Imperium, staną się władcami świata i całego kosmosu. Oboje tego pragnęli, choć różnili się od siebie jak niebo i ziemia.

Rozstali się dość późno. Calira pierwszy raz pozwoliła się pocałować Xokakiemu, po czym szybko wyszła nieco skonsternowana. Rozpoznała bowiem w restauracji sporo ważnych osobistości, ale była też podpita i lękała się palnąć jakieś głupstwo.

Wróciła do hotelu chwiejnym krokiem, weszła do apartamentu i zrzucając co grubsze fatałaszki, cisnęła się do łóżka. Długo jednak nie poleżała, bo zaczęło jej się kręcić w głowie; pokój wirował, łóżko to wznosiło się, to pędziło w przepaść. Wyskoczyła z niego i pobiegła do łazienki, zwymiotowała i usiadła na wannie.

— Chyba się zalałam — powiedziała.

Weszła pod prysznic, odkręciła zimną wodę i potąd się polewała, aż zmarzła. To ją otrzeźwiło. Wyszła spod prysznica, osuszyła ręcznikiem ciało i była już w drodze do łóżka, kiedy jej uwagę przykuła kapsuła.

Ciemna, metalowa bryła o kanciastych kształtach psuła wystrój apartamentu. Weszła do niej, rozejrzała się po wnętrzu, zasiadła na fotelu i uruchomiła. Kabina rozbłysła tysiącem drobnych lampek i wskaźników. Uruchomiły się wyświetlacze, włączyła klimatyzacja, odezwały się komunikaty głosowe.

Zalogowała się do systemu, wybrała planetę Ziemia i, nie odnalazła na niej Weroniki Nizińskiej. Wpisała ręcznie, z klawiatury: „345-345: Weronika Nizińska”, i nacisnęła „Szukaj”. W odpowiedzi otrzymała na ekranie komunikat:

»OBIEKT O ZADANYM IDENTYFIKATORZE NIE ISTNIEJE W ŻADNYM Z MULTIŚWIATÓW. UPEWNIJ SIĘ, ŻE WPISANY IDENTYFIKATOR JEST PRAWIDŁOWY LUB SKONTAKTUJ SIĘ Z DZIAŁEM TECHNICZNYM DOSTĘPNYM CAŁODOBOWO POD NUMEREM…«

Calira uśmiechnęła się, ubrała się w kombinezon, podłączyła światłowody, wybrała tożsamość hrabiny Wilczyńskiej i weszła w system.

***

Ciarka karmiła kury, kiedy kątem oka spostrzegła turkoczący powóz hrabiny Wilczyńskiej. Rzuciła robotę i wybiegła na drogę. Nie myliła się, po herbie w pozłacanym kartuszu rozpoznała, że powóz należy do hrabiny.

Pognała do chałupy, oznajmiła w locie wdowie, że wychodzi i nieprędko wróci, i popędziła drogą za powozem.

Wprawdzie do pałacu nie było daleko, to boso, po wertepach i w palących promieniach słońca biegło jej się ciężko. Co chwilę przystawała, łapała tchu, ocierała lico z potu i znów biegła, nie wiedząc sama, czemu tak się śpieszy.

Kiedy zaleciała pod bramę, powóz stał przy wejściu do pałacu. Stangret rozprawiał z zarządcą i poprawiał coś przy koniach, a służba wyładowywała z powozu skrzynię hrabiny Wilczyńskiej.

Postanowiła zakraść się do ogrodu i stamtąd obserwować salon Nizińskich, lecz nagle, poczuła ciężką rękę na ramieniu, a później ktoś schwycił ją w pasie i zachrypiał jej w ucho:

— I wpadła nasza gołąbeczka w sidła!

Tym kimś okazał się inspektor Sroka. Trzymał mocno dziewczynę i przyciskał do siebie.

— Puśćcie! Czego ode mnie chcecie?! — zawołała.

— Już ty się dowiesz czego, jak posiedzisz sobie w zimnej celi! Już sobie przypomnisz, jak zadyndasz na gałęzi!

— Jam niewinna! Niczegom nie zrobiła! Ze wioski jestem!

— Tak, tak! Tyś niczego niewinna i stryja nie zamordowała! Pewno twój sobowtór, ale już ty nam wszystko pięknie wyśpiewasz — kpił z dziewczyny i pchał w stronę dworu.

Ciarka zadrżała. Była do tej pory pewna, że w tym przebraniu i przy tej charakteryzacji nikt jej nie rozpozna. Tymczasem nie wzięła pod uwagę tego, że biegnąc do pałacu i ocierając tylokrotnie pot z twarzy, rozcharakteryzuje się.

Zaczęła płakać i biadolić, błagać inspektora, żeby ją puścił, tłumaczyć, że stryjowie źle ją traktowali, że uczyniła to z rozpaczy i że bardzo tego żałuje. A przede wszystkim, że nie chce iść do więzienia, a tym bardziej zawisnąć na stryczku.

Inspektor słuchał, potakiwał i podekscytowany robił swoje. Bo oto przypadkiem drapnął morderczynię. Już widział nagłówki w dziennikach i swoje na nich nazwisko. Już ściskał ręce komisarzowi i przyjmował od niego gratulacje. Już widział zazdrosne miny kolegów.

Tak zapatrzył się w przyszłość, tak opętały go marzenia, tak był kontent z siebie, że nie zobaczył zbliżającego się wolnym krokiem Żurawia.

Palił fajkę, wypuszczał wielkie siwe kłęby dymu, uśmiechał się wilczymi zębami, ślepił oczami dzikiego zwierza.

— A cóż to za ptaszynę prowadzicie do dworu, inspektorze Sroka? — zapytał i omotał go chmurą przenikliwych oparów.

— Ano poszczęściło mi się wielce! — powiedział zadowolony komisarz: — Wracając z przechadzki, złapałem morderczynię! Poszukiwaną Ciarkę, co to stryja zakuła widłami.

— Ależ inspektorze! Co pan plecie?! Toż przecie Ciarka jest dużo młodsza i ładniejsza. A to co? Jakieś babsko. Brzydkie, brudne i cuchnące.

Inspektor zamierzał zaprotestować, ale te oczy… Te hipnotyzujące spojrzenie stojącego naprzeciw niego odzianego w rysie skóry mężczyzny, ten odurzający aromat przesączający powietrze, i to kłębowisko dymu zmieniające się niczym w kalejdoskopie. To wszystko sprawiło, że gdy spojrzał na trzymaną niewiastę, struchlał.

Nie była to Ciarka. Nie był to nawet ktoś, kogo chciałby trzymać za rękę. Odepchnął ją ze wstrętem, albowiem kobieta odstraszała brzydotą, brudem i fetorem. Jął strzepywać z dłoni czarną lepiącą się substancję, ściągać z ubrania wijące się robaki. Rozdeptywać glizdy pod stopami i czyścić spodnie z zielonego, cuchnącego szlamu.

— Boże! Boże! — rozpaczał: — Co ona mi zrobiła? Jak ja wyglądam… Jak się tego pozbędę…?

Zaczął szlochać, nie mogąc się pozbyć szkaradnych robaków, brudu i smrodu, pojękiwać i jeszcze bardziej lamentować.

W tym czasie Żuraw rozkazał dziewczynie pobiec do lasu i tam na niego czekać, a sam podszedł do inspektora, przytulił go po ojcowsku i szepnął mu coś niezrozumiałego do ucha.

Inspektor z nagła pobudzony oswobodził się z jego ramion.

— Co się stało? — zapytał lekko wystraszony.

— Ano, zaniemógł pan, inspektorze. Dobrze, żem tędy przechodził i zdążył was pochwycić. To pewno przez tę spiekotę. — Zerknął w słońce zza daszka z dłoni.

— Dziękuję — odpowiedział i ruszył w stronę pałacu.

–––

Przy wejściu inspektor natknął się na Józefa.

— Dzień dobry, inspektorze.

— Dzień dobry.

— Coście za niewiastę prowadzili? — zapytał zarządca.

— Jaką niewiastę?

— Tę, co tak krzyczała i się broniła.

— Nie wiem, o czym pan mówi.

— Toż widziałem, jak prowadził pan ją do pałacu.

— Ale kogo? Zasłabłem… Poratował mnie Żuraw… — tłumaczył się poirytowany.

— Żuraw podszedł, i owszem, kiedy pan szedłeś z nią tutaj!

— Więc utrzymuje pan, że szedłem z jakąś niewiastą?

— Ajuści! Wiem, co mówię.

— Rozpoznałby ją pan?

— Ii! Za daleko była.

Inspektor popatrzył za oddalającym się Żurawiem i myślał. Coś mu się przypominało, jakaś kobieca sylwetka przezierała z zamglonego umysłu.

— Wypuściłem ją?

— Nie inaczej. Odepchnął ją pan jak zarazę…

— A później?

— Później nie widziałem, bo mnie stangret pani hrabiny Wilczyńskiej zagadnął.

Inspektor podziękował Józefowi, wszedł do pałacu, wydał szeptem jakieś polecenia policjantowi i poszedł przywitać się z hrabiną.

–––

— Co tu robisz? — zapytał czupurnie Żuraw dziewczynę.

Patrzył z ukosa, choć tak naprawdę uradował go jej widok. Szczerze mówiąc, podobała mu się Ciarka.

— A co? Przyleciałam za powozem, jakem zobaczyła hrabinę na drodze. Pomyślałam, że może do czegoś się przydam.

— I o małoś nie trafiła do kazamatów.

— Przepraszam… — odpowiedziała, spuszczając oczy.

— Dziękuj ty bogom, że nad zalewiskiem kruki przepowiedziały mi przyszłość, i czekałem cię przy pałacu. Inako[73] źle by z tobą było.

— Dziękuję… Dziękuję i tobie Żuraw, i bogom, i krukom za ocalenie… — powiedziała z ręką na sercu: — Ale co teraz? Co robimy dalej?

— Skoro Wilczyńska wróciła, poczekamy do wieczora. Ty pójdziesz do rozwalin zamczyska i tam poczekasz, ja zdobędę konie i przyprowadzę do cię.

— Czy Veni dziś się zemści?

— Tak… — Przełknął ślinę: — Dziś się zemści…

Odwrócił od niej wzrok. Nie chciał jej martwić. Nie chciał zdradzić Ciarce, że Veni leży martwa na poddaszu i że czeka wieczoru tylko po to, żeby zabrać jej ciało i pochować w jakimś urokliwym miejscu.

— Ruszaj i miej się na baczności. I twarz sobie pobrudź, i nie patrz ludziom w oczy.

— Dobrze — odpowiedziała.

Miała już iść, ale Żuraw chwycił ją jak drapieżny ptak w szpony i przyciągnął do siebie, po czym przytulił i pogładził po bujnych włosach.

— Cieszę się, że jesteś… — szepnął na wpół drżącym głosem.

Ciarka objęła go namiętnie, położyła głowę na jego piersi, z jej oczu pokapały przeźroczyste krople.

— Ja też się cieszę, Żuraw.

Słońce wycięło pierścień wokół ich sylwetek, dotykało złocistymi mackami ich twarzy, pieściło nagie ramiona przytulonych do siebie ludzi, barwiło ciepłymi kolorami ich szare odzienie. Las szemrał i wzdychał, rozsiewał w powietrzu zapach miłości, otulał wszystko, co żywe i martwe, okrywał wstydliwe ich spojrzenia.

***

Przyjazd Wilczyńskiej jak zwykle postawił cały dwór na nogi. Sama hrabina nadzwyczaj wylewna i ożywiona, dużo mówiła, często się śmiała, witała wszystkich bardzo serdecznie i rozdawała prezenty. Była pełna radości i szczęścia, choć zachowanie jej budziło pewne podejrzenia. Podejrzenia, iż nie jest zupełnie trzeźwa.

— A cóż to się stało, moja droga hrabino, żeś taka rozegzaltowana? — pytała zaciekawiona Nizińska.

— Cóż, moja droga Anastazjo, interesa[74] dobrze idą, pogoda przecudowna, a przede wszystkim niezmiernie się cieszę, że znowu jestem z wami. Czyż to nie są wystarczające powody, by się egzaltować?

— Słusznie — odrzekła pani domu.

Przeszli do salonu, podziwiali kosztowne prezenty, chwalili gust darczyni i obsypywali hrabinę słodkimi słowami.

Niziński cieszył się z bramowanej złotem szkatułki z kubańskimi cygarami w środku; Nizińska z broszy wysadzanej perłami w kształcie kwiatu; książę Woligórski nie mógł się nachwalić złotych spinek do mankietów, a panna Blanchard uśmiechała się do kilku książek wydanych po francusku w eleganckich oprawach i na świetnej jakości papierze. Jedynie Justysia siedziała markotnie, spozierając krzywo na porcelanową lalkę, z której niechybnie by się cieszyła, gdyby otrzymała ją od kogoś innego, a nie od ciotki.

„Od ciotki?” — zamyśliła się. — „A może wcale nie od ciotki, ale od księżnej Caliry? Od tej złej kobiety, która skazała Veni na okrutny los i zabiła jej nienarodzone dziecko”.

Hrabina Wilczyńska widziała padające gromy z oczu dziewczynki, dostrzegła jej posępną buzię, małe usteczka zaciskające się w złości i nerwowe rączki ściskające falbanki sukienki.

— Nie podoba ci się lalka, Justysiu? — zapytała.

— Podoba. Jest bardzo piękna, ale po pierwsze dopiero co jedną dostałam, a po wtóre jestem za duża na lalki.

Salon wypełnił się śmiechem. Wszyscy, wyjąwszy księcia Woligórskiego i guwernantkę niemającą pojęcia, co powiedziała Justysia, śmieli się z jej odpowiedzi.

Ojciec podszedł do dziewczynki i pieszczotliwie pogłaskał po głowie, a Wilczyńska powiedziała:

— Nie pomyślałam o tym, Justynko. Bo widzisz, ja w twoim wieku lubiłam bawić się lalkami i miałam ich całą kolekcję. Ale co się stało, już się nie odstanie. Następnym razem przywiozę ci coś odpowiedniejszego. Może zechcesz mi podpowiedzieć, co by to być miało?

— Niech hrabina nie robi sobie subiekcji[75]. Niczego od hrabiny nie potrzebuję — odpowiedziała oficjalnie, jak do obcej kobiety, powstała z krzesła, zadarła dumnie brodę i wyszła.

— Justysiu! — zawołała za nią Nizińska: — Justysiu natychmiast wracaj! Justysiu!

Ale dziewczynka, znalazłszy się za progiem, pobiegła do swojego pokoju. Tam padła na łóżko i wybuchła płaczem.

„Jak ja jej nienawidzę!” — rzucała myślami w mokrą od łez poduszkę.

— Panno Blanchard proszę iść do małej. I proszę jej powiedzieć, że ma przeprosić hrabinę Wilczyńską. Jeśli tego nie zrobi, nie dostanie kolacji — rozkazała Nizińska.

Panna Blanchard skłoniła głowę, wzięła książki i natychmiast wyszła, hrabina zaś zaprotestowała:

— Ależ, droga Anastazjo! Nie róbmy burzy w szklance wody. Nie chcę, żebyś ją karała, bo bardziej mnie znienawidzi… Przysięgnij, że jej darujesz!

— Nie rozumiem, co jej dolega? Zawsze była taka grzeczna, taka miła, taka słodka — powiedział Niziński.

— Pewnie jest zestresowana. Ciężko przeżywa rozstanie z Weroniką — bronił ją książę Woligórski.

— Tak, tak! — przytakiwała hrabina: — Pewnie dlatego. Musimy jej to wybaczyć. Naprawdę nic wielkiego się nie stało. Daj mi słowo, droga Anastazjo, że nie ukarzesz Justysi!

— Skoro hrabina sobie tego życzy… — odpowiedziała niezadowolona Nizińska.

— Tak, właśnie tego sobie życzę.

— Dobrze. Obiecuję, iż zapomnę jej ten nietakt.

Po chwili wniesiono herbatę i zapomniano o całej sprawie. Znów zaczęły się dyskusje, rozmowy o wszystkim i o niczym, po raz enty wychwalano podarki, a kiedy dołączył inspektor Sroka, pogawędka zeszła na temat Weroniki.

— Niestety to skomplikowana sprawa. Panna Weronika przepadła jak kamień w wodę. Sądzimy, że zaszyła się gdzieś wraz z mężczyzną i kobietą, którzy jej pomogli. Być może nawet tą kobietą jest morderczyni Ciarka. Dlatego uważam, iż dalsza obserwacja pałacu na tak dużą skalę jest stratą czasu i pieniędzy — skwitował trwającą od dłuższego czasu rozmowę inspektor Sroka.

— Jak to, chce nas pan opuścić, inspektorze? — zapytał Niziński.

— Chcę oznajmić państwu, że nie ma potrzeby, aby w pałacu przebywało tylu policjantów. Zostawię trzech najbystrzejszych moim zdaniem. Resztę muszę odwołać i sam wracać do miasta.

— Kiedy pan wyjeżdża? — zapytała hrabina.

— Wraz po wyjściu od państwa…

— Ależ drogi, panie inspektorze, zostań pan przynajmniej na kolację, będzie nam bardzo miło — zachęcała Nizińska.

Inspektor chętnie przystał na posiłek w pałacu. Spodziewał się, że nieprędko będzie miał okazję w najbliższym czasie tak dobrze sobie podjeść.

Porozchodzili się i aż do wieczerzy w pałacu panowała cisza. Niziński zaprosił księcia na pogaduszki do gabinetu, gdzie tak się zasiedzieli, że gdyby nie dzwonek na kolację, zapomnieliby o posiłku. Nizińska wypoczywała w pokoju na szezlongu i czytała książkę, hrabina Wilczyńska spała w najlepsze, Justysia z guwernantką siedziały nad stawem w cieniu parasolek i ćwiczyły francuszczyznę, a inspektor Sroka, obchodząc wszystkie posterunki, odwoływał policjantów i odsyłał do domów.

Nawet na pałacowym poddaszu zalegała cisza. Zazwyczaj wiatr grał na walających się rupieciach, czasem gołębie wpadały przez okna i furkotały głośno skrzydłami. Czasem mysz zawitała w poszukiwaniu schronienia lub jadalnych okruszyn, lecz najczęściej zawodziły z rozpaczy schwytane w pajęcze sieci owady.

Dziś nawet tych pospolitych dźwięków nie było słychać. Dziś martwota królowała na poddaszu. Dziś ani jeden muskuł pałacu nie stęknął, ani jedna deska nie zapłakała, ani jedna szyba w oknie nie zajęczała.

Cisza i martwota, martwota i cisza… Tylko tyle.

ROZDZIAŁ XXIV

Za pięć osiemnasta rozbrzmiał trzeci dzwonek zapraszający domowników na kolację. Do jadalni pierwsze przybyły Justysia i panna Blanchard, następnie pani Anastazja i pan Alojzy Nizińscy, inspektor Sroka, hrabina Wilczyńska i na końcu przyszedł lekko spóźniony książę Woligórski, który w ostatniej momencie postanowił się przebrać do kolacji.

— Przepraszam, że państwo musieliście czekać — powiedział, zajmując honorowe miejsce przy stole.

— Księciu pewnie dobrze się spało — odpowiedziała hrabina.

— Ależ nie, pani hrabino. Z panem Alojzym tak się rozgadaliśmy, że o mały włos, a przegapilibyśmy kolację. Przebierałem się, kiedy zadzwonił trzeci dzwonek. To prawdziwy powód mojego spóźnienia. Jeszcze raz wszystkich najmocniej przepraszam.

— Rozumiemy i wybaczamy. — Zaśmiała się hrabina.

— Przywykliśmy do spóźnień. Nasza Weronika robi to tak często, że przestaliśmy z tym walczyć — oznajmiła Nizińska.

— Bo żadne słowa do niej nie docierają — dodał Niziński i wzdychnął. — Ciekaw jestem, jak książę podoła jej spóźnialstwu?

— Och, ja również nie będę z tym walczył. Panna Weronika będzie mogła się spóźniać do woli, cha, cha…

Roześmieli się.

— Proszę podawać — rozkazała gospodyni służbie i stół zaczął się zapełniać przeróżnymi potrawami.

Z wielkim apetytem wzięto się do jedzenia, prowadząc luźną rozmowę, wdzięczyć się do siebie i rozdawać uśmiechy, chwaląc dania i panią domu za smaczne potrawy.

Nizińscy byli zadowoleni, hrabina jak uprzednio tryskała humorem, książę rozsmakował się w jadle, inspektor zawijał sztućcami, jakby dziergał na drutach, panna Blanchard przeżuwała wolno i sztywno, a Justysia zaledwie co skubnęła.

Nie spuszczała z hrabiny wzroku, choć robiła to dyskretnie. Tak samo zerkała na księcia, który z zaabsorbowaniem czytał z jej buzi emocje i uczucia. Peszyły ją te spojrzenia, ale pomiędzy nimi zawiązała się nić sympatii, mieli skądinąd wspólną tajemnicę i wiedzieli, kim naprawdę jest Wilczyńska.

Kiedy zegar wybił dziewiętnastą, byli już po kolacji i zamierzano przejść do salonu. Wtedy ku wielkiemu zdziwieniu w drzwiach łączących jadalnię z salonem jak upiór ukazała się Weronika.

Czysta, pachnąca, ubrana w najlepszą, niekrępującą ruchów suknię, z ułożoną starannie fryzurą i dzierżąc w ręku turecki jatagan.

— Weroniko! — krzyknęła matka zaskoczona jej widokiem.

— Weruś? — wydukał pytanie ojciec.

— Weronka! — Klasnęła radośnie Justysia.

— Veni… — wyszeptał uszczęśliwiony książę.

Inspektor Sroka otworzył usta ze zdziwienia, a hrabina pobladła z wrażenia i poderwała się zza stołu.

— Przecież ty nie żyjesz! — powiedziała.

Ale Weronika-Veni już biegła w jej stronę. Jej ciało pochyliło się do przodu, nogi maksymalnie wyciągnęły, twarz stężała, a oczy zapaliły groźnymi ognikami.

— A właśnie że żyję! — odpowiedziała, szykując się do uderzenia.

Jatagan przeorał powietrze, zawył sopranem i pomknął w stronę zaskoczonej hrabiny.

Hrabina odskoczyła, ale kolejny cios trafił w jej ramię, rozdarł czarną suknię, rozpołowił przypiętą różę, i rozpłatał głęboko skórę. Wilczyńska syknęła, przewracając się.

Wrzask wypełnił jadalnię. Inspektor Sroka, zobaczywszy atakującą Weronikę, wyszarpnął pistolet z zanadrza, wycelował i wystrzelił. Huknęło, zadygotały szyby w oknach, tuman dymu ogarnął inspektora, kula pomknęła prosto w pierś dziewczyny.

Oczy Veni na moment powiększyły się do niebotycznych rozmiarów, gdy pojęła, że to koniec, kiedy nagle, pomiędzy nią a pędzący pocisk wbiegł książę Woligórski.

Pocisk uderzył w niego brutalnie, rozdarł skórę, z chrzęstem staranował kości i utknął głęboko w ciele.

Veni nie miała czasu się temu przyjrzeć, bo hrabina na wpółomdlała usiłowała uciec, ale zdążyła wychwycić słowa padającego pod jej stopy księcia:

— Veni… to ja… Dorki…

To nią wstrząsnęło i walnęła z jeszcze większą brutalnością, tnąc po udzie uciekającej na czworakach hrabiny.

Tymczasem Niziński ryczał wściekle na inspektora Srokę, próbującego zarepetować pistolet.

— Cóż pan wyprawiasz?! Córkę chcesz mi zabić?!

Lecz ten nie zwracał nań uwagi, toteż Niziński trzepnął go z pięści, aż inspektor wylądował na stole.

Veni przymierzyła się do ostatecznego ciosu, pochyliła się nad skomlącą hrabiną i warknęła:

— Pożegnaj się z życiem, dziwko!

Głownia świsnęła zza krzyża dziewczyny, błysnęła w pomarańczowych promieniach słońca, lecz zamiast grzmotnąć w czerep hrabiny, gruchnęła w klingę husarskiej szabli.

Właścicielką broni okazała się Waleria pojawiająca się z nagła w pałacu. Zablokowała jej uderzenie i przystąpiła do ataku.

— Niech księżna ucieka z systemu! — rozkazała, sprężyła się i skoczyła na Veni.

Wywiązała się zażarta walka na szable. Metal pobłyskiwał w słońcu, grzmiał i huczał, iskrzył z ostrzy, świstał i bulgotał, a one napierały na siebie bez lęku, bez chwili wahania, z jednaką wrogością i zacięciem.

Księżna z bólu jęczała, spoglądała na walczące dziewczęta i roztrzęsiona, nie potrafiła znaleźć przycisku w umyśle, nie mogła odnaleźć wyjścia.

— Boże… — szeptały jej usta, krew ścięła się w sercu, oczy intensywnie łzawiły ze strachu. — Gdzie jest na Boga ten przycisk?!

I wtedy ją ujrzała. Zobaczyła małą, skradającą się postać. Kim była? Czego od niej chciała? I dlaczego trzymała w drobnej rączce butelkę po winie?

— Słodkich snów, księżno Caliro — powiedziało małe widziadło głosem Justysi i huknęło ją butelką w głowę.

Ujrzała czarność przed oczami i osunęła się na terakotową posadzkę.

***

Gdy Żuraw usłyszał huk pistoletu, serce zadrżało mu z radości, bo uświadomił sobie, że Veni żyje albo przynajmniej jeszcze przed chwilą żyła. Pobiegł do pałacu, wbiegł do holu, gdzie zgromadziła się wystraszona służba, i popędził na złamanie karku w stronę jadalni, skąd dobiegały odgłosy walki.

Dobiegał do otwartych drzwi jadalni, kiedy znienacka naskoczyło na niego dwóch rosłych policjantów, chowających się do tej pory za futryną. Wyciągnął zza pasa nóż i rzucił się na pierwszego, ale mężczyźni byli przygotowani na jego atak. Zaatakowany policjant uchylił się od ciosu, a drugi zdzielił go tak potężnie w głowę, że zobaczył gwiazdy przed oczami i upadł na kolana. Zanim go zamroczyło, ujrzał pojedynkujące się niewiasty.

Szarżującą Walerię i stawiającą jej opór Veni. Obie walczyły z determinacją, lecz Waleria przewyższała technicznie Veni i zadawała jej miażdżące uderzenia. Niektóre cięły jej suknię, inne raniły ciało. Gros ciosów niestety trafiała walczącą z dziką pasją dziewczynę.

***

Doktor Asmad wrócił do swojego gabinetu w złym humorze. Przylot strażniczki na bioenergofarmę, jej wścibskość i groźby sprawiły, że owładnął nim paroksyzm strachu i zagrożenia. Zdał sobie sprawę z tego, iż znalazł się w niebezpieczeństwie. Wiedział dobrze, że jeśli czegoś nie wymyśli, Thola nie odpuści, przeprowadzi śledztwo na własną rękę i odkryje jego tajemnicę. Gdyby tak się stało, jego kariera byłaby skończona, sąd skazałby go na karę śmierci i tym sposobem zszargałby nazwisko, splamił honor rodziny i zawiódł przyjaciół.

Długo rozmyślał, oglądając zdjęcie nieżyjącej córki, długo walczył ze sobą i jeszcze dłużej się wahał. Wreszcie zdecydowany na wszystko wyszedł zza biurka, podszedł do jednej z wielu oszklonych gablot i wyjął z niej sporej wielkości czarny pojemnik, na którego etykiecie widniała trupia główka z piszczelami. Schował go do kieszeni. Z drugiej gabloty wyjął maskę przeciwgazową i wyszedł.

Przekradł się do budynku archiwum, stanął przy kapsule awatarowej rzeczywistości i przez wziernik w drzwiczkach zajrzał do środka.

Wewnątrz, na skórzanym fotelu, w półleżącej pozycji, niemalże nieruchomo tkwiła Thola. Palce u dłoni lekko jej się poruszały, skurcze twarzy świadczyły o tym, że przeżywa coś intensywnie w nierzeczywistym świecie.

Wszedł ostrożnie do środka i zamknął drzwi za sobą, po cichu podszedł do pulpitu i włączył jeden z monitorów. Ujrzał na nim obraz widziany oczami strażniczki.

Walcząca z nią dziewczyna cięła w jej stronę jataganem, uderzała z pięści, atakowała nogami. Przez jej lico przechodziły drobne krwawe szramy, jej ramiona i ręce również przecinały czerwone blizny, a biała suknia w wielu miejscach znaczyła się szkarłatem.

Wiedział, kim jest dziewczyna z obrazu, rozumiał, jak w wielkim jest niebezpieczeństwie i miał świadomość, że jest jego ostatnią szansą.

Usiadł na drugim fotelu, założył maskę przeciwgazową i wyjąwszy z kieszeni pojemnik, odemknął go i przytknął cienką szyjkę do nosa strażniczki.

***

Fechtunek przerodził się w styl dowolny, gdzie obie kobiety wykorzystywały wszystko, co nadawało się do bitwy. Latały talerze i świeczniki, srebrne misy i sztućce, uderzały z hukiem krzesła i rozbryzgiwały się na ich ciałach wazony. Atakowały pięściami, kopały się, nawet używały własnych głów do zadania ciosu przeciwniczce, kiedy ta znalazła się w zasięgu rażenia.

Niziński po bójce z inspektorem, który leżał na podłodze i skomlał dotkliwie obity jego pięściami, wybiegł na korytarz i jął wołać Józefa.

Zarządca powracał właśnie ze wsi. Usłyszawszy z daleka nawoływania pana i zdumiony ogólnym poruszeniem służby przy drzwiach wejściowych do pałacu, wyskoczył z jadącego powozu, wbiegł do środka i zorientowawszy się, co się dzieje, dobiegł do gabloty w gabinecie Nizińskiego, wyciągnął stamtąd sztucer i pognał do jadalni.

Widok, jaki zastał, osłupił go zupełnie i tylko szarpanie Nizińskiego przywróciło mu świadomość.

— Strzelaj na Boga! Strzelaj do Walerii! — nawoływał Niziński i pewnie wyrwałby mu broń i sam strzelił, lecz Józef się opamiętał.

Załadował i wypalił. Rozbrzmiał huk, ponownie wstrząsnęło szybami, zapach siarki i dymu rozniósł się po komnacie.

Ale Waleria, słysząc rozkaz Nizińskiego, była na strzał przygotowana. Uchyliła się z linii strzału, wskoczyła na stół i jak po bieżni rozpędziła się w stronę repetującego broń Józefa.

Wyglądała strasznie. Jej oczy wściekłe, zaszłe czerwienią zdawały się nieludzkie, twarz wykrzywiona złością przypominała oblicze dzikiej bestii.

Goniła ją Veni, biegnąc wzdłuż stołu, lecz Waleria miała nad nią znaczną przewagę.

Nim Józef zdążył złożyć się do strzału, dziewczyna niczym harpia poszybowała na niego ze śmiercionośną bronią. Wpadła na niego i jednym pchnięciem przebiła zarządcę, po czym obróciwszy się błyskawicznie do Nizińskiego, również chciała go ugodzić, ale wtedy…

Na jej uzbrojoną w szablę rękę spadła jak grom z jasnego nieba Justysia. Wczepiła się paznokciami jak młode kocię pazurami i wgryzła zębami w dłoń zaskoczonej Walerii.

To wystarczyło, żeby dobiegła do nich Veni. Nie mogąc użyć jataganu z powodu uczepionej do Walerii Justysi, grzmotnęła z całej siły strażniczkę lewym sierpowym i ta zatoczyła się do tyłu, ciągnąc za sobą dziewczynkę.

Wyrżnęły obie na posadzkę, co oswobodziło Walerię z rąk Justysi i odsłoniło przed atakiem Veni.

Nie powstrzymało to jednak Walerii, którą próbował pochwycić Niziński, idący córkom w sukurs. Osłoniła się przed zabójczym ostrzem Veni Horg, kopnęła w krocze Nizińskiego i rękojeścią zdążyła powalić na ziemię Justysię.

Niziński zawył z bólu i przerażenia, po czym podbiegł do przewracającej się dziewczynki.

Waleria poderwała się na równe nogi i odparłszy kolejne uderzenie Veni nad głową, wolną ręką walnęła ją w żołądek, odepchnęła ramieniem i użądliła boleśnie sztychem w biodro.

— Ty zdziro! Dlaczego jeszcze żyjesz?! — syknęła okrutnie zła, lecz nagle…

„Co się dzieje?” — przemknęło Walerii przez głowę, gdy poczuła, że mdleje.

Nogi jej się rozjechały, obraz uderzającej Veni zniknął w mglistej poświacie i gdyby nie refleks, gdyby nie opanowanie, gdyby nie umiejętności walki, to uderzenie zakończyłoby jej życie.

Na szczęście uskoczyła, choć ostrze jataganu dosięgło częściowo celu i rozpłatało jej brzuch w poprzek ciała. Waleria stęknęła z bólu, zakryła ręką wypływające wnętrzności i zanim Veni zdążyła poprawić uderzenie, wcisnęła w umyśle przycisk: „Wyjście awaryjne”.

***

Ocknęła się w kapsule i ujrzała przytknięte do nosa naczynie. Wytrąciła je z ręki trzymającego je mężczyzny i odwróciła do niego głowę. Ledwo widziała na oczy, mimo to ułowiła wzrokiem siedzącego na drugim fotelu doktora Bahisa Asmada w masce przeciwgazowej.

— Co ty wyprawiasz?! — ryknęła.

Spróbowała się podnieść, lecz z bólu i szoku wywołanego nagłym powrotem ze świata iluzji zaledwie się poruszyła. Rozkaszlała się. Wypluwała drobiny czerwonej posoki, trzymała rękę na broczącym krwią brzuchu, jęczała i wzywała pomocy. Głos tymczasem miała zamknięty w kapsule, a jedyną osobą mogącą jej pomóc, był doktor Bahis Asmad.

Ale ten się nie kwapił do pomocy. Siedział i obserwował przez okrągłe szkła maski cierpiącą dziewczynę. Wprawdzie rana nie wyglądała na śmiertelną, a jednak wymagała natychmiastowej interwencji lekarskiej z powodu groźby wykrwawienia się.

Ona również to wiedziała i gdyby nie te przeklęte sto osiemdziesiąt sekund potrzebnych do unormowania funkcji życiowych organizmu oraz gaz paraliżujący ruchy, nie tylko wydostałaby się z kapsuły i pobiegła po ratunek, to jeszcze własnymi rękoma udusiłaby doktora. Ale to było marzenie konającego zwierza.

— Oszukałeś mnie! — warknęła.

— Pewnie, że cię oszukałem. Gdy dostałem od księżnej Caliry rozkaz wyłączenia Veni Horg, poszedłem do niej i opowiedziałem wszystko. Przyjęła to wyjątkowo dobrze, a później zrobiła coś, w co nigdy bym nie uwierzył, gdybym tego nie zobaczył. Odłączyła się od systemu. To sprawiło, że stała się niewidzialna. To dało mi wybór. Życie Veni Horg lub Caliry. Postawiłem na tę pierwszą. Zamieniłem tabliczki identyfikacyjne z sąsiadującym ogniwem. Zgadywałem, że będziesz chciała, żebym połączył się z Veni, dlatego podłączyłem do fałszywego ogniwa moduł transmisji bezprzewodowej z prawdziwej Veni Horg.

— To dlatego ten mózg wyglądał jak ludzki. Jest mniejszy niż nasze… — wycharczała.

— I tak, i nie. Mózgi Veni Horg i księcia Wemisa zamknięte są w akwariach, które wyposażyliśmy w specjalne przegrody ze szkła pomniejszającego. Dlatego wyglądają jak ludzkie.

— A więc… A więc Wemis też jest tutaj! — Była zaszokowana.

— Tak.

— Ty psie! Calira cię zabije! Zdechniesz… — Rzęziła i pluła krwią: — Nie ukryjesz tych zbrodni!

— Calira? Wątpię, żeby Veni pozwoliła księżnej cało wrócić. Obie skończycie w kapsułach. A czy zbrodni? Kto jest większym zbrodniarzem? Ja czy wy? Popatrz na te wszystkie mózgi uwięzione w akwariach i zastanów się dobrze…

— To zwierzęta! — burknęła.

— Dla was wszystkie istoty to zwierzęta! Ale one też czują, też myślą i mają uczucia! To nie są przedmioty, którymi można się bawić, a kiedy się znudzą wyrzucić na śmietnik!

— Skończ z tymi pierdołami, starcze! Nie obchodzi mnie twoja życiowa filozofia. Rusz dupę i pomóż mi!

Doktor prawie że parsknął śmiechem.

— Chyba żartujesz?

— Możesz to jeszcze naprawić, doktorku. Skoro Calira umrze… obiecuję, że zostawię cię w spokoju, zapomnę o wszystkim i nikomu nic nie powiem… Co więcej – dobrze ci zapłacę… Pięć tysięcy złotych kredytów…

— Fiu, fiu! Niezła oferta. Ale nie interesują mnie twoje kredyty.

— Dziesięć… Niech będzie piętnaście… To wszystko, co mam… Ustawisz się do końca życia… Tylko mi pomóż…

— Przykro mi, nie mogę przyjąć twojej oferty. Nie ufam ci. — Powstał.

— Dwadzieścia pięć tysięcy! Słyszysz?! Dwadzieścia pięć tysięcy złotych kredytów! Niech cię szlag… Proszę…

Doktor Asmad wyciągnął zza paska nóż kuchenny i pochylił się nad nią.

— Co robisz? Co ty wyprawiasz?! Odbiło ci?! Nie możesz tego zrobić! Jesteś lekarzem! Przysięgałeś…

— Przede wszystkim jestem ojcem i mężem, i moim obowiązkiem jest chronić rodzinę za wszelką cenę. Dopóki żyjesz, grozi im niebezpieczeństwo, dlatego przyśpieszam to, co nieuniknione. Żegnaj, Tholu, wścibska strażniczko księżnej Caliry. Popełniłaś błąd, wścibiając nos w nie swoje sprawy — powiedział, zagłębił ostrze w jej ranę i pchnął porządniej.

***

Poczuła wodę na twarzy, otworzyła oczy i ujrzała klęczącą przy sobie Veni Horg. Zaskomlała z przerażenia i błyskawicznie sięgnęła do przycisku w umyśle: „Wyjście awaryjne”, ale nie zdążyła go użyć.

Veni jednym cięciem poderżnęła jej gardło, później przebiła serce, a na ostatek odrąbała zakrzywionym ostrzem głowę.

Hrabina-księżna Wilczyńska-Calira stoczyła się na podłogę. Jej bezgłowe ciało broczyło we krwi, głowa z otwartymi oczami leżała nieopodal i patrzyła skamieniałym wzrokiem ku Nizińskiemu.

Klęczał, szlochał i trzymał w rękach półprzytomną od uderzenia Justysię. Obok niego klęczała wstrząśnięta Nizińska, wpatrywała się błędnym wzrokiem w Weronikę, nie mogła uwierzyć, że jej ukochana córka skalała nazwisko zbrodnią.

Posiniaczony i zapuchnięty inspektor Sroka wraz z dwoma policjantami otoczył Veni, lecz ta nie zwracając na nich uwagi, podbiegła do rzężącego w kałuży krwi księcia Woligórskiego.

— Veni… — wyszeptał, patrząc na nią gasnącym wzrokiem.

— To ty, Dorki?

— Ja…

Usiadła obok niego i położyła jego głowę na swoich kolanach.

— Wracaj natychmiast do kapsuły! — rozkazała.

— Veni… Ja… Ja…

— Co, Dorki? — Łzy popłynęły po jej policzkach.

— Ja nie mam kapsuły…

— Jak to nie masz? Dorki, co ty pleciesz…?

— Ja nie mam kapsuły… — powtórzył z wysiłkiem.

— Doktora! Doktora! — krzyknęła wystraszona, rozglądając się po jadalni rojącej się od ciekawskiej służby.

— Doktór już jedzie! — odkrzyknęła służebna Siemka.

— Veni… — szeptał tymczasem coraz ciszej Dorki.

— Słucham, Dorki… — przyłożyła mokry policzek do jego twarzy, łzawe perły toczyły się ciurkiem z jej oczu.

— Za późno…

— Dlaczego to zrobiłeś? Czemu pozwoliłeś im to sobie zrobić?

— Bo…

— Dlaczego to zrobiłeś? — Płakała i całowała jego szklące się oczy, drżące usta, jego odsłonięte czoło.

— Bo kocham cię Veni… — powiedział i wcisnął jej w rękę świstek zakrwawionego papieru.

Jego oczy zamknęły się, oddech ustał, dłonie się rozluźniły, a ciało zamarło.

— Dorki! Obudź się! — krzyczała: — Dorki! Kocham cię! Dorki! Nie opuszczaj mnie! Dorki!

+

Pół godziny później zjawił się doktor Walewicz; pół godziny później przybył proboszcz; pół godziny później skutą w kajdany Weronikę Nizińską prowadziła policja do powozu; i pół godziny później powracający do pałacu Leopold Niziński widział uciekającego w stronę ruin zamku człowieka, okrytego rysimi skórami.

EPILOG

— Co słychać? — zapytał doktor Zabłocki pielęgniarkę, wchodząc do gabinetu.

— Wszystko w jak najlepszym porządku, panie doktorze. Przywieźli tę nową pacjentkę, o której pan wspominał.

— Tak prędko? Miała być dopiero pod wieczór. Dawno? — Usiadł za biurkiem.

— Jakieś trzydzieści minut temu.

— Podaliście jej coś na uspokojenie?

— Zachowywała się bardzo łagodnie. Nie było takiej potrzeby.

— W której sali leży?

— Nie rozumiem, panie doktorze?

— Czego pani nie rozumie? — spojrzał na nią ze zdumieniem.

— Nie przydzieliliśmy jej sali.

— To, gdzie jest teraz?

— Zgodnie z pańskim zaleceniem oczekuje w świetlicy.

— Jak to?! Przecież zabroniłem im tego robić! Ma przynajmniej kaftan bezpieczeństwa?

— Nie ma, panie doktorze… Sanitariusz, który ją przywiózł…

— Cholera! — krzyknął doktor i poderwał się zza biurka, po czym przewracając krzesło i taranując korpulentną pielęgniarkę, pognał do świetlicy.

Pruł wąskim korytarzem, zawadzał o pacjentów i krzyczał:

— Z drogi! Z drogi!

Nagle wpadł do świetlicy, pośliznął się i łupnął z hukiem na plecy, a kiedy sanitariusze pomogli mu powstać, ujrzeli pod oknem klęczącą na stoliku dziewczynę.

Dźgała widelcem słaniającego się mężczyznę, z którego krew niczym woda z fontanny rzygała na wszystkie strony i opryskiwała twarze wstrząśniętych tym widokiem gapiów.

Trzydzieści minut wcześniej

— Przywieźliśmy pacjentkę — powiedział sanitariusz do pielęgniarki otwierającej im okratowane drzwi oddziału dla umysłowo chorych.

Mężczyzna miał dzikie spojrzenie czarnych oczu, demoniczny uśmiech i częściowo ginął w kłębach dymu z fajki.

Pielęgniarka wstrząśnięta jego widokiem migutem przyjęła dziewczynę, zrobiła wpis do opasłej księgi i zdławionym ze strachu głosem zapytała, co ma z nią począć.

— Doktor Zabłocki kazał ją odstawić do świetlicy. Tamoj ma czekać — odpowiedział, uwolnił dziewczynę z kaftana bezpieczeństwa i przywołał ruchem ręki jednego z sanitariuszy.

Sanitariusz Tomasz wziął pod pachę słaniającą się na nogach pacjentkę i poprowadził na świetlicę.

Dziewczyna, dotarłszy do sporawej sali zatłoczonej pensjonariuszami zakładu dla obłąkanych i pozostawiona sama sobie, skierowała się do okna.

Siedział przy nim blady jak papier mężczyzna, spoglądał nieobecnym wzrokiem przez brudną szybę, obserwował wysypisko śmieci i grzebiących w odpadkach ludzi. Nieobecny duchem, wyzbyty wszelkiej ciekawości, pogrążony w myślach i nieruchomy jak manekin na witrynie sklepowej sprawiał przytłaczające, wręcz żałosne wrażenie.

— Piękny widok, nieprawdaż? — odezwała się i usiadła przy stoliku, naprzeciwko znieruchomiałego mężczyzny.

Nie spojrzał na nią, nie zareagował, ani jeden muskuł nie drgnął na jego zesztywniałej twarzy.

— A może przypomina to coś księciu? — zapytała niezrażona jego obojętnością.

Pewnie nie zwróciłby na nią uwagi, przyzwyczaił się do zaczepek wariatów i nazywaniem go księciem, lecz rzeczywiście ten widok nasuwał mu pod oczy pewne odległe miejsce w galaktyce.

— Coś za jedna? — zapytał.

Głos miał słaby, zduszony, bezbarwny.

— Pamięta, książę, naszą romantyczną podróż do Anonu? Była tam taka piaskowa wydma, a z niej doskonała panorama na rozległą okolicę. Myśleliśmy oboje, że za tą wydmą, rozciąga się przepiękny krajobraz, tymczasem walały się tam góry śmieci i wałęsali obskurni tubylcy…

Mężczyzna wyłupił na nią oczy, coś w nich zamigotało, jakieś iskry życia wystrzeliły z jego źrenic.

— Veni? — zapytał: — Veni Horg?

— Witaj, książę Wemisie.

— Ty tutaj? Jak to możliwe?

— Wasza matka mnie tu sprowadziła. Czyż nie tego właśnie chcieliście?

— Widziałaś moją matkę?

— Miałam nawet okazję kilkakrotnie z nią porozmawiać.

— Doprawdy? Co u niej?! Jak się czuje? Czy wie, co oni mi zrobili?

— Wasza matka, książę, nie żyje.

— Jak to?!

— Zabiłam ją. Poderżnęłam gardło, później przebiłam serce i skróciłam o głowę, hi, hi… — Chichotała: — Wyobraża sobie, książę, jak ona śmiesznie bul-bul, bulgotała z rozerwanym gardłem, hi, hi…

— Ty szmato! — warknął, ale był zanadto oszołomiony, żeby się ruszyć z miejsca.

Uspokoił się i wzruszył ramionami.

— Wrednie kłamiesz — powiedział, ponownie przybierając maskę obojętności.

— Po co miałabym to robić?

— Żeby mi dokuczyć… Skąd wiedziałaś, że tu jestem…? Ten, ten zdrajca ci powiedział?

— Stąd… — Rzuciła mu skrawek papieru, który wręczył jej przed śmiercią Dorki.

Widniał na nim zachlapany krwią adres kliniki i obecne nazwisko Wemisa – Zdzisław Ignatowski.

Wemis zerknął na kartkę i nic nie powiedział, rozpoznał jednak pismo Dorkiego.

— Kiedy zobaczyłam ten adres, nabrałam ochoty do życia. Pozwoliłam się pojmać policji, zrobiłam z siebie idiotkę i jak książę widzi, jestem.

— Po coś tu przyszła? Nie mamy sobie nic do powiedzenia.

— Może ty nie masz, ale ja mam. Po pierwsze, odebrałeś mi mężczyznę, którego kochałam, wykorzystałeś moją słabość, obiecałeś małżeństwo i nie dotrzymałeś słowa. Po drugie, skazałeś na życie w akwarium, a po trzecie zabiłeś moje dziecko. Moje i Dorkiego. Bo ono nie było twoje, a ja wcale nie byłam dziewicą.

— Wiem, że było wasze — burknął: — I wiem, że jesteś kłamliwą suką i dostałaś to, na co sobie zasłużyłaś, he, he…

— A po czwarte… Jestem tu, żeby się zemścić! — syknęła.

Wskoczyła na stół, wydobyła z rękawa stalowy widelec i dźgnęła go prosto w tętnicę szyjną.

— To za mnie! To za moje nienarodzone dziecko! A to za Dorkiego!

Dźgała go i patrzyła na jego wykrzywione strachem oblicze, na jego rozbiegane wielkie oczy, na ciepłą krew bryzgającą na okratowaną szybę, i uchodzące z niego życie.

» KONIEC «

PRZYPISY

1. Seeb – czytaj Sib.

2. Calira – czytaj Kalira.

3. Siloth – czytaj S-ilod.

4. Ruhgi – czytaj Ruhdzi.

5. Briicken – czytaj Briken.

6. Yben – czytaj Ajben.

7. Diterit – metal o właściwościach dwukrotnie większych od tytanu.

8. Bezpotrzebnie daw. – niepotrzebnie.

9. Tremo – wysokie lustro sięgające do podłogi, odbijające całą postać.

10. Oui. Elle vient de Paris fr. – Tak. Pochodzi z Paryża.

11. Nathalie Arnaud – czytaj Natali Arnond.

12. Prewentorium – sanatorium zapobiegawcze.

13. Cea – czytaj C-i.

14. Roztrzepaniec – rozbełtane zsiadłe mleko.

15. Fenig – moneta o wartości 4 fenigów wprowadzona na terenie Polski przez niemieckiego zaborcę.

16. Wielgi gw. – wielki.

17. Darmicą daw. – za darmo.

18. Dzieweńka daw. – zdrobniale dziewka.

19. Marka niemiecka – pieniądz o wartości 100 fenigów wprowadzony na terenie Polski przez niemieckiego zaborcę (pół marki – 50 fenigów).

20. Odumrzeć – umrzeć, pozostawiając kogoś bliskiego.

21. Lichota – bieda.

22. Snadź daw. – widocznie.

23. Panoptikum – muzeum zawierający zbiór osobliwości.

24. Predestynowany – przeznaczony.

25. Cariolla – czytaj Kariolla.

26. Ziza Miro – czytaj Z-iza Miro.

27. Koromysło – nosidło do wody.

28. Zali daw. – czy.

29. Kolce daw. – kolczyki.

30. Dworzec daw. – dwór.

31. Rzechotać daw. – rechotać (o żabach).

32. Fragment wiersza Felicjana Faleńskiego pod tytułem: Salamandra.

33. Smug – wąski pas podmokłej łąki.

34. Wnijście daw. – wejście.

35. Fontaź – fantazyjna kokarda zamiast krawata.

36. Wrony daw. – czarny, maści czarnej.

37. Potpourri – czytaj popuri; tutaj: wiązanka utworów.

38. Nabażony stp. – nadęty, napuszony; od staropolskiego: nabażyć się – nadąć się, napuszyć się, postawić się hardo.

39. Mało-wiele daw. gw. – trochę.

40. Wemis de Worf – czytaj Wemis di Łorf.

41. Wrazić daw. – włożyć, wepchnąć, wsadzić.

42. Tropowiec łow. – pies myśliwski mający doskonały węch.

43. Thola – czytaj Tola.

44. Cudotwór daw. – cudowne zjawisko, cud.

45. Morze Suewskie (Morze Sarmackie) – starożytna nazwa Morza Bałtyckiego.

46. Kodan – nazwa starożytnego Gdańska, założonego przez Ariów-Słowian Lechitów (Polaków) około roku 1750 p.n.e. w Lechii.

47. Prostracja – skrajne wyczerpanie nerwowo-psychiczne połączone ze spadkiem sił i zobojętnieniem.

48. Jutrze stp. – jutro.

49. Mizerykordia łac. misericordia – miłosierdzie – krótki, wąski sztylet służący do dobijania rannego lub konającego przeciwnika.

50. Być gdzieś, w jakimś miejscu ptakiem – przelotem, chwilowo.

51. Ósm daw. – Osiem.

52. Rewerencja – szacunek, poważanie.

53. Bonjour mesdames fr. – Dzień dobry, paniom.

54. Bonjour prince fr. – Dzień dobry, książę.

55. Mais bien sûr, prince fr. – Ależ oczywiście, książę.

56. Skłonny daw. – przychylny.

57. Doktór daw. gw. – doktor

58. Rozodziany – rozebrany.

59. Słaby daw. – chory.

60. Szmata daw. gw. – sukienka.

61. Warzecha, warząchew – duża, drewniana łyżka kuchenna.

62. Święty Aleksy Wyznawca – patron wędrowców i żebraków.

63. Znachór daw. gw. – znachor.

64. Policaj daw. pot. – policjant z j. niemieckiego: polizei; używane głównie na terenach Polski, okupowanych przez niemieckiego i austriackiego zaborcę.

65. Jatagan – jednosieczna broń biała o długości około 70 cm.

66. Adyton – ukryta część starożytnej świątyni; przeznaczona wyłącznie kapłanom i osobom wtajemniczonym.

67. Pajęczarka – kobieta złodziej okradająca strychy.

68. Excusez-moi de vous déranger fr. – Przepraszam za najście.

69. À bientôt! fr. – Do zobaczenia.

70. Opoczysty daw. – kamienisty.

71. Thykesa – czytaj Tikesa.

72. Portyk – frontowa część budowli przed głównym wejściem, najczęściej wysunięta ku przodowi z rzędem kolumn.

73. Inako daw. – inaczej.

74. Interesa daw. – interesy.

75. Subiekcja daw. – kłopot.